Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Πόλεμος με τους λογισμούς;;
Κρατάτε την Ευχή!
Φουρτούνα είναι, θα περάσει. Θα υποχωρήσει.
Όταν αντιστέκεστε και κρατάτε το μέτωπο γερά και δεν χάνετε το θάρρος σας, τα πάντα υποχωρούν!
Ούτως ή άλλως, αυτή είναι η τακτική του διαβόλου:
Να επιτίθεται για να σπάσει το μέτωπο, να ρίξει το τείχος και να γκρεμίσει ό,τι όρθιο υπάρχει.
Να κρατάτε το τείχος γερά και αυτός θα υποχωρήσει!
~ Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής ~

[toula]

"Όμως Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην ορθοδοξία.."
Άνθρωποι με ελαττώματα υπάρχουν στην κοινωνία, υπάρχουν και στην εκκλησία.
Άνθρωποι καλοί υπάρχουν στην εκκλησία, αλλά υπάρ­χουν και στα πολιτικά κόμματα, και στις θρησκευτικές οργανώσεις, και στις ψεύτικες θρησκείες και φιλοσοφίες.
Έχει όλος ο κόσμος καλούς ανθρώπους, και ευτυχώς που έχει, γιατί γίνονται παρηγοριά και βοήθεια για το περιβάλλον τους.
Όμως Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην ορθοδοξία.
Άγ. Παΐσιος Αγιορείτης

[toula]

«Γιατί απελπίζεσαι;
Έχε την ελπίδα σου σε Μένα..»
Δεν κουράζεται η Παναγία μας να ακούει τον πόνο μας. Πόσες και πόσες φορές Την παρακάλεσα για διάφορα προβλήματά μου και με άκουσε. Και ο Γέροντάς μας κλαίγοντας Την παρακαλούσε και Την είδε και του είπε:
«Γιατί απελπίζεσαι; Έχε την ελπίδα σου σε Μένα».
Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

ΛEΣ ΣΥΧΝΑ,
κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου. Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις, ἔστω καὶ λίγο, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία; Ἀπὸ τὸ καθόλου! Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι. Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

«Κύριε Ιησού, σώσον με τον καταποντιζόμενον, ως έσωσας τον Πέτρον».
Όπως οι άνθρωποι βιώνουν με ένταση τις τυχόν θανατηφόρες ασθένειες, για παράδειγμα τον καρκίνο, έτσι κάποτε μάλιστα και με μεγαλύτερη φρίκη – ζουν μέσα τους μερικοί την παρουσία των αμαρτωλών παθών, τα οποία μας χωρίζουν από τον Κύριο.
Αυτοί αληθινά αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως «χειρίστους πάντων»· , βλέπουν ειλικρινά να βρίσκονται στο εξώτερο σκότος.
Τότε συγκεντρώνεται σε αυτούς η μέγιστη ενέργεια προσευχής μετανοίας.
Αυτή μάλιστα μπορεί να φθάση σε τέτοιον βαθμό, ώστε ο νους τους παύει να λειτουργεί και δεν μπορεί να πει παρά μόνο:
«Ιησού, σώσον με τον αμαρτωλόν».
Δεν υπάρχει άλλη πίστη ή άλλη θρησκεία, όπου το μυστήριο της αμαρτίας θα αποκαλυπτόταν με τέτοιο τρόπο.
Να πώς ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, πλήρης Πνεύματος Αγίου, προσευχόταν:
«Δώρησαι μοι του οράν τα εμά πταίσματα»· και όλοι οι Πατέρες συμφωνούσαν ότι η όραση της αμαρτίας μας είναι κάτι πιο μεγάλο από την όραση Αγγέλων.
Επομένως, διακρίνοντας αυτό που είναι από αιώνες κρυμμένο, με κατάνυξη καρδίας κράζουμε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν, σώσον με τον πεπτωκότα».
Στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν, και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν (Ματθ. 7,14).
Και όταν εμείς οι χριστιανοί δεν δεχόμαστε να συμπορευθούμε με εκείνους οι οποίοι «ουχ ευρίσκουσιν αυτήν» , διότι δεν θέλουν, τότε δημιουργούνται συγκρούσεις.
Γινόμαστε ανεπιθύμητοι από τα τέκνα του κόσμου τούτου – τέτοιος είναι ο κλήρος αυτών που αγαπούν τον Χριστό.
Όταν ο Κύριος είναι μαζί μας, όλα τα παθήματα της ζωής δεν φαίνονται φοβερά, διότι μαζί Του «μεταβεβήκαμεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Α’ Ιωάν. 3,14).
Εν τούτοις αναπόφευκτες οι ώρες και οι περιόδοι ακόμη της Θεοεγκαταλείψεως:
«Θεέ Μου, Θεέ Μου, ινατί Με εγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46).
Αν όμως επιπλέον υπομένουμε την αποστροφή εκ μέρους των ανθρώπων, η απόγνωση μας μπορεί να πάρει πολύ βαθειά μορφή, και εμείς επικαλούμεθα Αυτόν, ο Οποίος, «πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι» (Εβρ. 2,18):
«Κύριε Ιησού, σώσον με τον καταποντιζόμενον, ως έσωσας τον Πέτρον».
Άγιος Σωφρόνιος (Σαχάρωφ), Περί Προσευχής, σελ. 195

[toula]

[Μαρτυρία Ιερομονάχου Ιακώβου]: Μία φορά που κατέβαινε στην Αθήνα για να πάη στον γιατρό, ήμουν μαζί του· μόλις φτάσαμε στον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, μου λέει:
– Βάλε και το ρασάκι σου, Ιλαρίωνά [τον προηγούμενο όνομά του Ιερομονάχου Ιακώβου] μου, γιατί πάμε προς τον θείο Ιωάννη. Είδες στον στρατό, όταν παρουσιάζεται στον λοχαγό ο λοχίας, φορά άπασαν την στολήν έτσι είναι και με τον Άγιο. Να έχωμε σεβασμό, αγάπη και ευλάβεια.
Ως Ηγούμενος που ήταν, έπρεπε να ρίξη αυτός τα λεφτά για να πάρωμε κερί· όμως βγάζει και μου δίνει και εμένα χρήματα ν’ ανάψω κερί.
Λέω:
– Γέροντα, εσείς που είστε Ηγούμενος.
– Εγώ θ’ ανάψω· άναψε και συ Ιλαρίωνά μου στον Άγιο για τους γονείς σου και όποιον άλλον θέλεις.
Βλέπομε την λεπτότητα και την διάκριση του Γέροντα, που δεν ήθελε να ξεχωρίζη από κανέναν.
Μόλις φτάσαμε προς την λάρνακα, ο Γέροντας μου λέει:
– Πάτερ, ζαλίστηκα, έχω κάποια αναγούλα· μάλλον με πείραξε το ταξί. Πες στον κυρ-Κώστα να περιμένωμε μισή ώρα για να συνέλθω και μετά φεύγομε.
– Να ’ναι ευλογημένο.
Μετά από μισή ώρα φύγαμε· ο Γέροντας ήταν χαρούμενος και γεμάτος δέος και συγκίνηση.
Αφού πέρασε ένας μήνας, επειδή πολλές φορές πήγαινα το απόγευμα τον καφέ του Γέροντα στο κελλάκι του, μου λέει:
– Ιλαρίωνά μου, θέλω να σου πω κάτι, αλλά δεν θα το πης πουθενά, μόνο μετά τον θάνατό μου. Κατ’ αρχάς ζητώ συγγνώμη και να σου φιλήσω το χέρι για ένα ψέμα που σου είπα.
Είναι, πάτερ μου, πνευματικό το θέμα· θέλει πολλή προσευχή και διάκριση.
Να ξέρης ότι ο θείος Ιωάννης ο Ρώσος είναι ζωντανός και ό,τι του ζητήσουνε με πίστη και αγάπη -και το κυριώτερο με ταπείνωση-, το δίνει. Τότε που πηγαίναμε στην Αθήνα, μόλις έφτασα μπρος στην λάρνακα, βλέπω, πάτερ μου, να ανοίγη η λάρνακα και ο άγιος Ιωάννης να βγαίνη. Κάνω υπόκλιση του Αγίου και μου λέει: «Πάτερ Ιάκωβε, επιστρέφω σε λίγο, γιατί πρέπει να πάω σε κάποιον ασθενή…».
Εγώ γεμάτος εσωτερική χαρά και πνευματική κατάσταση, πλήρης Χάριτος Αγίου Πνεύματος και του Άγιου, έκανα τον σταυρό μου, κάθησα δίπλα σ’ ένα σκαμνάκι, για να συνέλθω δήθεν από την ζαλάδα και τον ίλιγγο, όπως σου είχα πη, και προσευχόμουν.
Περνούσαν άνθρωποι, προσκυνούσαν τον Άγιο, ενώ ο Άγιος έλειπε από την λάρνακα, αλλά για να το δης έπρεπε νάχης πνευματικά μάτια.
Μετά μισή ώρα έρχεται ο Άγιος, ανοίγει η λάρνακα, μπαίνει ο Άγιος μέσα, βάζω μετάνοια να προσκυνήσω και ακούω να μου λέη ο Άγιος: «Πες, π. Ιάκωβε, τι έχεις να μου πης».
Εγώ είπα τι είχα να πω στον Άγιο και μετά έφυγα για την Αθήνα μαζί σου με το ταξί.
Να ξέρης, ο Άγιος είναι ζωντανός και η θρησκεία μας ζωντανή!
Και άλλες πολλές φορές ο Γέροντας εξιστορούσε για τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και για να μην τον καταλάβουν, έλεγε ότι κάποιος ιερομόναχος είδε τον Άγιο και του είπε αυτό ή εκείνο, ενώ ήταν ο ίδιος.
Απόσπασμα από το βιβλίο, «Ο Γέρων Ιάκωβος, (Διηγήσεις, νουθεσίες, μαρτυρίες)», των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμηοσύνη.

[toula]

Να μη φοβάται κανείς το κακό που ολοένα εξαπλώνεται, γιατί δεν θα αφήσει ο Θεός τους δικούς του όσο και αν το κακό είναι οργανωμένο, γιατί «μείζων έστι ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω».
Μη φοβάστε, δεν πρόκειται να χαθείτε.
Μας στηρίζει όλους η χάρη του Ιησού μας και οι ευχές των πατέρων και γεροντάδων μας.
Μέρα-νύχτα μένω μαζί σας, σας κρατώ στην αγκαλιά μου και πάσχω για σας· σας παρακολουθώ και κλαίοντας παρακαλώ για σας, τα παιδιά μου.
Προσεύχεσθε, προσεύχεσθε καλά μου παιδιά, γιατί πλησιάζει ο χρόνος, που περιγράφουν οι Πατέρες μας, και τότε ποιός είναι ικανός να παραστεί στο θρόνο του Κυρίου;
Τα χνώτα του δράκοντα του αρχαίου, που θα πειράξει την οικουμένη, άρχισαν να μας προκαλούν ασφυξία και εμετό, και μένει πλέον σαν σημείο παρηγοριάς αυτό που ο άγγελος είπε τότε στον Λωτ «Φύγε, πήγαινε στη Σιγώρ για να σωθείς».
Αλλοίμονο στη νέα γενιά, που θα βρεθεί στο κέντρο του κυκλώνα, τί πρόκειται να συναντήσει!
Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός.
Α.-Μ.(αποσπάσματα από την προσωπική μας αλληλογραφία).

[toula]

«Τιθέσθω… εν φαιδρώ τω προσώπω, ίνα δως ευφροσύνην τω σοι διαλεγομένω».
Έτσι εγώ δεν ξεύρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξεύρεις τι πόνο έχω εγώ.
Μπορεί να γελώ, να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου.
Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο.
Και συνεχίζει: «Τιθέσθω… εν φαιδρώ τω προσώπω, ίνα δως ευφροσύνην τω σοι διαλεγομένω».
Αφού κάνης τον άλλον να χαμογελάση, το πρόσωπό σου ας μη σταματήση να είναι χαμογελαστό• αυτό σημαίνει «εν φαιδρώ τω προσώπω».
Ήλιος ολόλαμπρος να είναι το πρόσωπό σου, ώστε και κατά την συζήτησι που θα κάνης να συνεχίζη να νοιώθη την ίδια ευφροσύνη.
«Εν παντί κατορθώματι του πλησίον σου ευφραίνου»• για όποιο κατόρθωμα και χάρισμα έχει ο πλησίον, να χαίρεσαι μαζί του.
«Σα γάρ εισι τα εκείνου κατορθώματα, ως και τα σα εκείνου».
Να γίνεσθε ο ένας συμμέτοχος του άλλου.
Με αυτόν τον τρόπο γίνεται η συνάντησις των μοναχών και των εγγάμων, των αγίων και των αμαρτωλών, μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό στίβο, ώστε να μας δίνη το δικαίωμα και την δυνατότητα να κάνωμε προσευχή.
Και όταν κάνωμε προσευχή, λέγοντας την ευχή, βάζομε όλους τους ανθρώπους μέσα στο «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Τον άνδρα μου πρώτα, τον αδελφό μου, το παιδί μου και όλον τον κόσμο.
Βλέποντας ο Θεός αυτήν την αγάπησι, αυτόν τον παράδεισο στην καρδιά μου, η καρδιά μου να τους έχη χωρέσει όλους, τότε ο Θεός είναι αδύνατον να μη χωρέση στον παράδεισο και εμένα και εσάς.
Απόσπασμα από το βιβλίο «Περί Θεού, Λόγος αισθήσεως» του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού, ηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους

[toula]

Και εις κρίσιν ουκ έρχεται αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν.
Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: Εγώ ο ίδιος θρηνούσα σαν να ήμουν καταραμένος, λόγω της ανικανότητός μου να ζήσω ως χριστιανός.
Όσο φλογερότερη είναι η επιθυμία μας να ακολουθήσουμε τον Χριστό -παρόλο που βλέπουμε ότι δεν είμαστε ικανοί-, τόσο ο νους και η καρδιά μας είναι γεμάτα από έναν άλλο πόνο, όχι αυτόν για τη σωτηρία του κόσμου, αλλά για τη δική μας σωτηρία. Μη έχοντας το δικαίωμα να θίξω τη δική σας ζωή, θα μιλήσω για μένα. Βλέποντας τον εαυτό μου ανίκανο να αγαπήσει όπως μας εντέλλεται ο Χριστός, αισθανόμουν σαν τον ελεεινότερο άνθρωπο του κόσμου, σαν να ήμουν κάτω από την απειλή μιάς τρομερής κατάρας, και έκλαιγα επί δεκαετίες για να ελευθερωθώ από αυτή την αρρώστια. Καταλαβαίνω ότι, όταν και εσείς βλέπετε αυτή την ανημπορία, την αδυναμία να ακολουθήσετε τον Χριστό, οι καρδιές σας είναι πραγματικά γεμάτες από πόνο.
Ο πόνος μας είναι ανάλογος με την αγάπη μας προς τον Χριστό.
Δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό χωρίς παθήματα. Γι` αυτό είπε ο Χριστός: «Ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ούκ έστι μου άξιος». Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον χαρακτήρα αυτής της οδού. Να γνωρίζετε καλά πως αν άνθρωποι του αναστήματος του οσίου Σεραφείμ, του οσίου Σιλουανού και άλλων οσίων ασκητών, έκλαψαν μέχρις εξαντλήσεως, αυτό ήταν αποτέλεσμα της αγάπης, η οποία πάσχει μέσα στον κόσμο αυτό.
Ζήτησα να έρθετε μόνο εσείς σήμερα. Σας παρακαλώ λοιπόν να φυλάξετε αυτό πού σας εμπιστεύθηκα από τη ζωή μου. Μην το φανερώνετε εύκολα στον οποιονδήποτε.
Εγώ ο ίδιος θρηνούσα σαν να ήμουν καταραμένος, λόγω της ανικανότητός μου να ζήσω ως χριστιανός.
Όσο για μας, διαλέξαμε αυτή την οδό, την ποτισμένη με δάκρυα. Πρέπει όμως να κρατήσουμε τη στάση των «καλλιεργημένων» πνευματικά μοναχών: Οφείλουμε να μη δείχνουμε τον πόνο μας επί παρουσία άλλων. Δεν πρέπει, στις περισσότερες περιπτώσεις, ούτε καν να μιλούμε γι’ αυτόν. Γι’αυτό, όσοι μας επισκέπτονται θαυμάζουν: «Να ένας χώρος ειρήνης, ένας χώρος προσευχής, όπου κανείς αισθάνεται την παρουσία του Θεού». Αλλά εμείς οι ίδιοι υποφέρουμε! Είμαστε συντετριμμένοι από την εργασία, από την αδυναμία να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές Του.
Εγώ ο ίδιος βίωσα κάποτε στιγμές, όπου μου φαινόταν πως το να ακολουθήσω τον Χριστό ήταν πολύ δύσκολο δεν μπορούσα να Τον ακολουθήσω πλέον: «Όχι… αν είναι με τέτοιο τίμημα, δεν θέλω!».
Ζω με τον πόνο ότι είμαι ανάξιος της σωτηρίας.
Αν ζω με τέτοιον τρόπο, όλη μου η ζωή δεν είναι παρά μια κρίση. Καταλαβαίνετε γιατί δεν θα έρθουμε σε Κρίση; Διότι την βιώνουμε συνεχώς από εδώ .

[toula]

Κύριε, το μυστήριο που έμενε κρυμμένο από τους αιώνες και τις γενιές, Εσύ, ο Αγαθός, ήρθες να το φανερώσεις. Ανέβηκες στο Όρος των Ελαιών μαζί με τους μαθητές Σου, έχοντας κοντά Σου εκείνη που Σε γέννησε, τη Μητέρα του Ποιητή και Δημιουργού των πάντων. Γιατί εκείνη που μέσα στο Πάθος Σου πόνεσε πιο βαθιά από όλους με μητρική οδύνη, έπρεπε τώρα να γευθεί και την πλημμυρίδα της χαράς για τη δόξα της αναστημένης και υψωμένης Σάρκας Σου. Από αυτή τη χαρά αξιώσου κι εμείς να μετέχουμε· και για τη δική Σου άνοδο στους ουρανούς, Δέσποτα, δοξάζουμε το μέγα έλεός Σου που φανερώθηκε επάνω μας.
[ από την Ακολουθία της Εορτής]