Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Από αύριο Δευτέρα, άρχεται η νηστεία των αγίων Αποστόλων, στην οποία καταλύουμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. Δηλαδή ουσιαστικά μια αποχη απο κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά .
Αν επιπλέον συλλογιστούμε οτι το ψάρι είναι έτσι κι αλλιώς το πασχαλινό έδεσμα για όσους Χριστιανούς δεν κρεωφαγούν( λχ μοναχούς) καταλαβαίνουμε πόσο άνετη και χαριτωμένη περίοδο μας ετοιμάζει η Εκκλησία να διανύσουμε.
Νηστεία η οποία έχει περισσότερη σχέση ίσως με την κάθοδο του αγίου Πνεύματος, παρά με τους Αγίους Αποστόλους. Καθιερώθηκε μάλλον τον δ' αιώνα και έχει την εξής σημασία:Αφού ευφρανθηκαμε 50 ημέρες με την Ανάσταση και την αγία Πεντηκοστή, πνευματικά αλλά και με απολυτή κατάλυση εις πάντα την προηγούμενη εβδομάδα, δίκαιο είναι τώρα να νηστεψουμε για ενα μικρό διάστημα. Άλλωστε τώρα θυμόμαστε ότι το άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους Αποστόλους και εκείνοι υπέφεραν πολλά μεταδίδοντας το μήνυμα του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη. Μαρτυρείται η παλαιότητά της πρακτικής αυτής να νηστεύουμε μετά την αγία Πεντηκοστή ήδη από την αυθεντία του Μεγάλου Αθανασίου.
Άλλωστε, είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να κλειστούμε για λίγο στον θησαυρό της καρδιάς μας, απερίσπαστοι από κάθε ακαθαρσία και να αναλογιστούμε τις δωρεές που οικονόμησε ο Κύριος ο Παράκλητος για εμάς.
Είναι λοιπον η μόνη νηστεία ίσως η οποία δεν αφορά μια περίοδο προετοιμασίας , αλλά μόνο σεβασμό και τιμή στον Θεό άγιο Πνεύμα και τις δωρεές Του στην Εκκλησία, την οποία εικονίζουν οι Απόστολοι. Εφέτος κρατάει 22 μέρες.
Ανήμερα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, και αυθις μετά την Λειτουργία λύεται η νηστεία και γίνεται καταλύσις εις πάντα. Άλλοι καταλύουν ψάρι και ανήμερα των Αποστόλων (29 Ιουνίου) και λύουν την νηστεία στην Σύναξη των 12 Αποστόλων (30 Ιουνίου). Άλλοι ιχθυοφαγούν μόνο Σαββατοκύριακο. Ο,τι αναπαύει τον καθένα και τα μέτρα που νομίζει ότι έφτασε, αρκεί να μην επιβάλλεται σε όλους .
Καλό είναι να τηρείται αυτή η νηστεία και να μη γίνεται συζήτηση για κατάργηση της. Είμαστε χαμένα παιδιά στο σκοτάδι που γυρεύουν απελπισμένα νήματα φωτός(πνευματικές ευκαιρίες) ! Τα γράφω αυτά γιατί δυστυχώς παμε να εξοβελίσουμε τον ασκητισμό από την Παράδοση και την πρακτική μας , ωσάν να αρκεί μόνο μια διανοουμενίστικη οπτική της Πίστης και ένας εξηθικισμός της χριστιανικής ζωής για να είμαστε τακτοποιημένοι με τον Θεό.
Ταπείνωση λοιπόν και ευχόμαστε "καλόν Απόστολο "!

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Εγκώμιο στους Αγίους Πάντες, που μαρτύρησαν σ’ όλο τον κόσμο - Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Δέν πέρασαν ἀκόμη ἑπτά μέρες, ἀπό τότε πού γιορτάσαμε τήν ἱερή πανήγυρη τῆς Πεντηκοστῆς, καί πάλι μᾶς πρόφθασε χορός μαρτύρων ἤ καλύτερα στρατιά μαρτύρων καί παράταξη, πού δέν εἶναι καθόλου κατώτερη ἀπό τή στρατιά τῶν ἀγγέλων, τήν ὁποία εἶδε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ, ἀλλά εἶναι ἴδιας ἀξίας καί τάξης μέ αὐτή. Γιατί μάρτυρες καί ἄγγελοι διαφέρουν μόνο στά ὀνόματα, στά ἔργα τους ὅμως ταυτίζονται. Στόν οὐρανό κατοικοῦν οἱ ἄγγελοι, στόν οὐρανό καί οἱ μάρτυρες. Αἰώνιοι καί ἀθάνατοι εἶναι ἐκεῖνοι, τό ἴδιο θά γίνουν καί οἱ μάρτυρες. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνοι ἔλαβαν καί ἀσώματη φύση; Καί τί σημασία ἔχει αὐτό; Γιατί οἱ μάρτυρες, ἄν καί ἔχουν σῶμα, ὅμως εἶναι ἀθάνατο ἤ καλύτερα καί πρίν ἀπό τήν ἀθανασία ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ στολίζει τά σώματά τους περισσότερο ἀπό τήν ἀθανασία. Δέν εἶναι τόσο λαμπρός ὁ οὐρανός, πού στολίζεται μέ τό πλῆθος τῶν ἀστεριῶν, ὅσο εἶναι τά σώματα τῶν μαρτύρων, πού στολίζονται μέ τό λαμπρό αἷμα τῶν τραυμάτων. Ὥστε ἐπειδή πέθαναν γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἀνώτεροι, καί βραβεύτηκαν πρίν ἀπό τήν ἀθανασία παίρνοντας τά στεφάνια ἀπό τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους.
«Τόν ἔκανες λίγο κατώτερο ἀπό τούς ἀγγέλους, τόν στεφάνωσες μέ δόξα καί τιμή» (Ψαλμ. 8, 6), λέει ὁ Δαυίδ, γιά τή φύση ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά καί τό λίγο αὐτό πού στεροῦνταν οἱ ἄνθρωποι σέ σχέση μέ τούς ἀγγέλους, τό συμπλήρωσε ὁ Χριστός ὅταν ἦρθε, καταδικάζοντας τό θάνατο μέ τό δικό του θάνατο. Ἐγώ ὅμως δέν ἀντλῶ ἀπ᾽ ἐδῶ τά ἐπιχειρήματά μου, ἀλλά ἀπό τό ὅτι τό μειονέκτημα αὐτό τοῦ θανάτου ἔγινε πλεονέκτημα. Γιατί ἄν δέν ἦταν θνητοί δέν θά γίνονταν μάρτυρες. Ὥστε ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος δέν θά ὑπῆρχε καί στεφάνι. Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος, δέν θά ὑπῆρχε καί μαρτύριο. Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος, δέν θά μποροῦσε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νά λέει: «Κάθε μέρα πεθαίνω, μά τό δικό σας καύχημα, πού ἔχω στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 15, 31). Ἄν δέν ὑπῆρχε θάνατος καί φθορά, δέν θά μποροῦσε πάλι ὁ ἴδιος νά λέει: «Χαίρομαι στά παθήματά μου γιά σᾶς, καί ἀναπληρώνω στή σάρκα μου τά ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ» (Κολ. 1, 24). Ἄς μήν λυπούμαστε λοιπόν ἐπειδή γίναμε θνητοί, ἀλλά ἄς εὐχαριστοῦμε, ἐπειδή ἀπό τό θάνατο μᾶς ἀνοίχτηκε τό στάδιο τοῦ μαρτυρίου, ἀπό τή φθορά λάβαμε ἀφορμή γιά τά βραβεῖα. Ἀπό ἐδῶ ἔχουμε τήν ἀφορμή γιά ἀγωνίσματα.
Βλέπεις τή σοφία τοῦ Θεοῦ, πῶς τό πιό μεγάλο κακό τό ἀποκορύφωμα τῆς συμφορᾶς πού μᾶς ἔφερε ὁ διάβολος, ἐννοῶ τό θάνατο, τόν μετέτρεψε σέ τιμή καί δόξα μας, ὁδηγώντας μ᾽ αὐτόν τούς ἀθλητές στά βραβεῖα τοῦ μαρτυρίου; Τί θά κάνουμε ὅμως; Θά εὐχαριστήσουμε τό διάβολο γιά τό θάνατο; Ὁ Θεός νά φυλάξει. Γιατί τό κατόρθωμα δέν εἶναι ἔργο τῆς δικῆς του θελήσεως, ἀλλά εἶναι χάρισμα τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος τόν ἔφερε γιά νά μᾶς καταστρέψει καί ξαναφέρνοντάς μας στή γῆ νά ξεκόψει κάθε ἐλπίδα σωτηρίας. Ὁ Χριστός ὅμως, μέ τό δικό του θάνατο ἄλλαξε τήν πορεία καί μέ τόν ἴδιο τό θάνατο μᾶς ἀνέβασε πάλι στόν οὐρανό. Κανείς σας λοιπόν ἄς μήν μέ κατηγορήσει, ἄν ὀνόμασα τό σύνολο τῶν μαρτύρων χορό καί στράτευμα, δίνοντας δυό ἀντίθετα ὀνόματα στό ἴδιο πράγμα. Γιατί χορός καί στράτευμα εἶναι ἀντίθετα πράγματα, ἐδῶ ὅμως ἔγιναν ἕνα. Ἐπειδή βάδιζαν μ᾽ εὐχαρίστηση στά βασανιστήρια, σάν νά χόρευαν καί ἔδειξαν τόση ἀνδρεία καί ἀντοχή σάν νά βρίσκονταν σέ πόλεμο καί νίκησαν τούς ἐχθρούς. Ἄν βέβαια ἐξετάσουμε τή φύση τῶν ὅσων γίνονταν, ἦταν μάχη καί πόλεμος καί παράταξη. Ἄν ὅμως ἐξετάσεις τή διάθεση αὐτῶν πού ἔπασχαν, ἦταν χοροί, ὅσα συνέβαιναν, ἦταν διασκεδάσεις καί πανηγύρια καί ἡ πιό μεγάλη ἀπόλαυση.
Θέλεις νά μάθεις ὅτι αὐτά ἦταν πιό τρομερά ἀπό τόν πόλεμο; Ἐννοῶ τά σχετικά μέ τούς μάρτυρες. Ποιό τέλος πάντων εἶναι τό φοβερό στόν πόλεμο; Στήνονται καί ἀπό τίς δυό μεριές στρατόπεδα περιφραγμένα, πού λάμπουν ἀπό τά ὅπλα καί καταυγάζουν τή γύρω περιοχή, ρίχνοντας ἀπό παντοῦ σύννεφα τά βέλη, πού μέ τό πλῆθος τους κρύβουν τόν οὐρανό, τρέχουν αὐλάκια τά αἵματα πάνω στή γῆ καί εἶναι πολλοί ὁλόγυρα οἱ νεκροί. Ὅπως ἀκριβῶς στό θερισμό πέφτουν στή γῆ τά στάχυα, ἔτσι καί ἐδῶ εἶναι οἱ στρατιῶτες, καθώς πέφτουν ὁ ἕνας πάνω στόν ἄλλο. Ἔλα λοιπόν νά σέ ὁδηγήσω ἀπό ἐκεῖνα σ᾽ αὐτή ἐδῶ τή μάχη. Καί ἐδῶ ὑπάρχουν δυό παρατάξεις, ἡ μία τῶν μαρτύρων καί ἡ ἄλλη τῶν τυράννων. Ἀλλά οἱ τύραννοι εἶναι ὁπλισμένοι τέλεια, οἱ μάρτυρες ὅμως μάχονται μέ γυμνό τό σῶμα καί ἡ νίκη ἀνήκει στούς γυμνούς καί ὄχι στούς ὁπλισμένους. Ποιός δέν θά ἀποροῦσε, μέ τό ὅτι αὐτός πού μαστιγώνεται νικάει ἐκεῖνον πού τόν μαστιγώνει; Ὁ δεμένος νικάει τόν ἐλεύθερο; Αὐτός πού κατακαίγεται νικάει ἐκεῖνον πού τόν καίει; Αὐτός πού πέθαινει νικάει ἐκεῖνον πού τόν σκοτώνει;
Εἶδες πώς αὐτά εἶναι πιό φοβερά ἀπό ἐκεῖνα; Ἐκεῖνα ἄν καί εἶναι φοβερά, γίνονται ὅμως μέ φυσικό τρόπο, αὐτά ὅμως ξεπερνοῦν κάθε φυσικό τρόπο καί κάθε σειρά τῶν πραγμάτων, γιά νά μάθεις ὅτι τά κατορθώματα εἶναι τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Ἄν καί τί εἶναι πιό ἄδικο ἀπό τή μάχη αὐτή; Τί πιό παράνομο ἀπό τά ἀγωνίσματα; Γιατί στούς πολέμους καί οἱ δύο πού μάχονται προστατεύονται, ἐδῶ ὅμως δέν συμβαίνει τό ἴδιο. Ἀλλά ὁ ἕνας εἶναι γυμνός καί ὁ ἄλλος ὁπλισμένος. Στούς ἀγῶνες πάλι ἐπιτρέπεται καί στούς δυό νά σηκώνουν τά χέρια ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Ἐδῶ ὅμως ὁ ἕνας εἶναι δεμένος καί ὁ ἄλλος κτυπάει ἐλεύθερος καί πληγώνει. Καί αὐτοί πού δίκαζαν σάν νά ᾽ταν ἐξουσιαστές ἐξασφάλισαν γιά τούς ἑαυτούς τους τό δικαίωμα νά κακοποιοῦν. Στούς δίκαιους μάρτυρες ὅμως ἔδωσαν τό προνόμιο νά κακοποιοῦνται. Ἔτσι μάχονται μέ τούς ἁγίους καί οὔτε ἔτσι τούς νικοῦν. Ἀλλά μετά τήν ἄνιση αὐτή μάχη, ἀφοῦ νικήθηκαν ὑποχώρησαν. Καί αὐτό μοιάζει σάν κάποιον πού φέρνει ἕνα πολεμιστή στόν πόλεμο, τοῦ κόβει τήν αἰχμή τοῦ δόρατος, τοῦ βγάζει τό θώρακα καί τόν διατάζει νά μάχεται ἔτσι μέ γυμνό σῶμα. Ἀλλά ὁ πολεμιστής ἄν καί χτυπιέται, πληγώνεται καί τραυματίζεται βαριά, τελικά στήνει τρόπαιο νίκης.
Καθώς ὁδηγοῦσαν τούς μάρτυρες γυμνούς, μέ δεμένα πίσω τά χέρια καί ἀπό παντοῦ τούς χτυποῦσαν καί τούς ξέσκιζαν, φαίνονταν πώς νικοῦνταν, ὅμως αὐτοί ἄν καί τραυματίζονταν, ἔστηναν τό τρόπαιο τῆς νίκης ἐναντίον τοῦ διαβόλου. Καί ὅπως τό διαμάντι ὅταν χτυπιέται δέν σπάζει, οὔτε μαλακώνει, ἀλλά διαλύει τό σίδερο πού τό χτυπᾶ, ἔτσι ἀκριβῶς καί οἱ ψυχές τῶν ἁγίων, ἐνῶ βασανίζονταν τόσο πολύ, οἱ ἴδιες δέν πάθαιναν κανένα κακό, ἀλλά διέλυαν τή δύναμη ἐκείνων πού τούς χτυποῦσαν καί τούς ἔδιωχναν ἀπό τούς ἀγῶνες νικημένους, ντροπιασμένους καί βαριά τραυματισμένους. Γιατί ἔδεσαν τούς μάρτυρες καί στό ξύλο καί τρυποῦσαν τά πλευρά τους, ἀνοίγοντας βαθιά αὐλάκια, σάν νά ὄργωναν τή γῆ, ἀλλά δέν ἔσκιζαν τά σώματά τους. Καί μποροῦσε νά δεῖ κανείς λαγόνες ξεσκισμένες, πλευρά ἀνοιγμένα καί στήθη τσακισμένα. Οὔτε ἐδῶ ὅμως σταματοῦσαν τή μανία τους τά αἱμοβόρα ἐκεῖνα θηρία, ἀλλά, ἀφοῦ τούς κατέβαζαν ἀπό τό ξύλο, τούς τέντωναν σέ σιδερένια σχάρα πάνω σέ ἀναμένα κάρβουνα. Καί τότε μποροῦσες νά δεῖς ἀκόμη σκληρότερα θεάματα ἀπό τά προηγούμενα. Νά τρέχουν δηλαδή διπλές σταγόνες ἀπό τά σώματά τους, ἄλλες ἀπό τό αἷμα πού χυνόταν καί ἄλλες ἀπό τίς σάρκες πού ἔλειωναν. Οἱ ἅγιοι ὅμως πού ἦταν ξαπλωμένοι πάνω στά κάρβουνα σάν νά ἦταν ρόδα, παρακολουθοῦσαν μέ πολλή εὐχαρίστηση τά ὅσα γίνονταν.
Ἐσύ ὅμως ὅταν ἀκούσεις σιδερένια σχάρα φέρε στό νοῦ σου τή νοητή σκάλα, πού εἶδε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ νά ἁπλώνεται ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Ἀπό ἐκείνη κατέβαιναν ἄγγελοι, ἀπό αὐτήν ἀνεβαίνουν μάρτυρες, καί τίς δύο δέ τίς στηρίζει ὁ Κύριος. Δέν θά ἄντεχαν τούς πόνους αὐτοί οἱ ἅγιοι, ἄν δέν στηρίζονταν σ᾽ αὐτή τή σκάλα. Ἀπό ἐκείνη ἀνεβαίνουν καί κατεβαίνουν ἄγγελοι. Καί ἀπό αὐτή, εἶναι ὁλοφάνερο πώς ἀνεβαίνουν καί μάρτυρες. Καί γιατί αὐτό; Ἐπειδή οἱ ἄγγελοι στέλνονται γιά νά ὑπηρετήσουν αὐτούς πού θά κληρονομήσουν τή σωτηρία. Οἱ μάρτυρες ὅμως σάν ἀθλητές καί νικητές, ἀφοῦ ἀπαλλάχθηκαν ἀπό τούς ἀγῶνες, ἔφυγαν στή συνέχεια γιά τόν ἀγωνοθέτη.
Ἀλλά ἄς μήν ἀγγίζουν μονάχα τ᾽ ἀφτιά μας τά ὅσα λέγονται. Ὅταν δηλαδή ἀκοῦμε ὅτι ὑπῆρχαν κάρβουνα, κάτω ἀπό τά καταπληγωμένα σώματα, ἄς ἀναλογιστοῦμε πῶς νιώθουμε ὅταν μᾶς πιάσει ξαφνικά πυρετός. Νομίζουμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἀνυπόφορη, ταραζόμαστε, δυσανασχετοῦμε, γκρινιάζουμε σάν μικρά παιδιά, θεωρώντας ὅτι ἡ φλόγα τοῦ πυρετοῦ δέν εἶναι καθόλου μικρότερη ἀπό τήν κόλαση. Αὐτοί ὅμως, χωρίς νά τούς πιάσει πυρετός, ἀλλά ἔχοντας ὁλόγυρά τους τή φλόγα νά τούς ζώνει καί τίς σπίθες νά πηδοῦν ἐπάνω στίς πληγές καί νά δαγκώνουν τά τραύματα πιό ἄγρια ἀπό κάθε θηρίο, ἦταν σάν ἀδαμάντινοι καί ἔβλεπαν τά ὅσα γίνονταν σάν νά συνέβαιναν σέ ξένα σώματα. Ἔτσι μέ πολλή γενναιότητα καί μέ πολλή ἀνδρεία στέκονταν σταθεροί στήν ὁμολογία τους, μένοντας ἀκλόνητοι σ᾽ ὅλα τά βασανιστήρια καί κάνοντας νά λάμψει καί ἡ δική τους ἀνδρεία καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔχετε δεῖ πολλές φορές ν᾽ ἀνεβαίνει ψηλά τήν αὐγή ὁ ἥλιος καί νά στέλνει τίς χρυσές ἀκτίνες του; Ἔ, τέτοια ἦταν τά σώματα τῶν ἁγίων. Σάν χρυσές ἀκτίνες τούς περικύκλωναν ἀπό παντοῦ σάν ρυάκια μέ τό αἷμα καί ἔκαναν νά λάμπει τό σῶμα τους πολύ περισσότερο ἀπ᾽ ὅ,τι κάνει ὁ ἥλιος τόν οὐρανό.
Βλέποντας αὐτό τό αἷμα οἱ ἄγγελοι χαίρονταν, οἱ δαίμονες φοβοῦνταν καί ὁ ἴδιος ὁ διάβολος ἔτρεμε. Γιατί δέν ἦταν ἁπλῶς αἷμα αὐτό πού τώρα ἔβλεπαν, ἀλλά αἷμα σωτήριο, αἷμα ἅγιο, αἷμα ἄξιο γιά τούς οὐρανούς, αἷμα πού διαρκῶς ποτίζει τά καλά φυτά τῆς Ἐκκλησίας. Εἶδε τό αἷμα καί ἔφριξε ὁ διάβολος, γιατί θυμήθηκε ἄλλο αἷμα, τό αἷμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Γιά χάρη ἐκείνου τοῦ αἵματος χύθηκε αὐτό. Γιατί ἀπό τότε πού κεντήθηκε ἡ πλευρά τοῦ Δεσπότου βλέπεις στή συνέχεια νά κεντοῦνται ἀμέτρητες πλευρές. Ποιός λοιπόν δέν θά ἔπαιρνε μέρος μ᾽ εὐχαρίστηση πολλή σ᾽ αὐτούς τούς ἀγῶνες, ὅταν πρόκειται νά γίνει μέτοχος τῶν παθημάτων τοῦ Δεσπότου καί νά ἔχει τόν ἴδιο θάνατο μέ τόν Χριστό; Εἶναι ἀρκετή αὐτή ἡ ἀνταπόδοση καί μεγαλύτερη ἡ τιμή. Ἡ ἀμοιβή ξεπερνάει τά κατορθώματα καί ἔρχεται πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἄς μήν φοβόμαστε λοιπόν ὅταν ἀκοῦμε ὅτι ὁ τάδε μαρτύρησε, ἀλλά ἄς τρομάζουμε ὅταν ἀκοῦμε ὅτι ὁ τάδε δειλίασε καί ἔπεσε, ἐνῶ μπροστά του εἶχε τέτοια βραβεῖα.
Καί ἄν θέλεις ν᾽ ἀκούσεις τί ἔγινε ὕστερα μάθε πώς αὐτά δέν μπορεῖ νά τά παραστήσει κανένας ἀνθρώπινος λόγος, ὅπως λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Οὔτε μάτι εἶδε, οὔτε αὐτί ἄκουσε, οὔτε ἀνθρώπινος νοῦς ἀναλογίστηκε αὐτά, πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά ἐκείνους πού τόν ἀγαποῦν» (Α’ Κορ. 2, 9). Καί κανένας ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν ἀγάπησε τόσο τό Θεό, ὅσο οἱ μάρτυρες. Βέβαια δέν θά σιωπήσουμε, ἐπειδή τό μέγεθος τῶν ἀγαθῶν πού ἔχουν ἑτοιμαστεῖ ξεπερνᾶ καί τό λόγο καί τή σκέψη μας, ἀλλά ὅσο εἶναι δυνατόν καί ἐμεῖς νά ποῦμε καί ἐσεῖς ν᾽ ἀκούσετε, θά προσπαθήσουμε νά σᾶς δείξουμε ἀμυδρά τή μακαριότητα πού περιμένει τούς μάρτυρες στόν οὐρανό. Γιατί θά τή γνωρίσουν καθαρά μόνον αὐτοί οἱ ὁποῖοι θά τήν ἀπολαύσουν προσωπικά. Καί τά μέν δεινά αὐτά καί ἀβάστακτα τά ὑποφέρουν οἱ μάρτυρες γιά λίγο χρονικό διάστημα. Μετά ὅμως ἀπό τήν ἀπαλλαγή τους ἀπό τή ζωή αὐτή ἀνεβαίνουν στούς οὐρανούς, ἐνῶ προπορεύονται ἄγγελοι καί τούς περιστοιχίζουν ἀρχάγγελοι. Γιατί οἱ ἄγγελοι δέν ντρέπονται τούς συνδούλους τους, ἀλλά θά ἤθελαν νά κάνουν τά πάντα γι᾽ αὐτούς, ἐπειδή καί ἐκεῖνοι προτίμησαν νά δεινοπαθήσουν γιά τό Δεσπότη τους Χριστό.
Καί ὅταν ἀνεβοῦν στόν οὐρανό, ὅλες ἐκεῖνες οἱ ἅγιες δυνάμεις τρέχουν νά τούς προϋπαντήσουν. Ἄν λοιπόν, ὅταν ξένοι ἀθλητές ἔρχονται στήν πόλη, ὅλος ὁ λαός τρέχει ἀπό παντοῦ καί ἀφοῦ τούς περικυκλώσουν παρατηροῦν καλά ἀπό κοντά τή δύναμη πού ἔχουν τά μέλη τοῦ σώματός τους, πολύ περισσότερο ὅταν οἱ ἀθλητές τῆς εὐσέβειας ἀνεβοῦν στούς οὐρανούς τρέχουν νά τούς προϋπαντήσουν οἱ ἄγγελοι καί ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις. Τρέχουν ἀπό παντοῦ γιά νά παρατηρήσουν τά τραύματά τους καί τούς ὑποδέχονται ὅλους καί τούς ἀσπάζονται σάν ἥρωες πού γύρισαν ἀπό τόν πόλεμο καί τή μάχη καί ὕστερα ἀπό πολλά τρόπαια καί νίκες. Ἔπειτα τούς ὁδηγοῦν μέ μεγάλη συνοδεία πρός τό βασιλιά τῶν οὐρανῶν, στό θρόνο ἐκεῖνο πού εἶναι γεμάτος ἀπό πολλή δόξα, ὅπου βρίσκονται τά Χερουβίμ καί τά Σεραφίμ. Καί ὅταν φτάσουν ἐκεῖ καί προσκυνήσουν ἐκεῖνον πού κάθεται πάνω στό θρόνο, ἀπολαμβάνουν πλέον περισσότερη τιμή ἀπό τό Δεσπότη ἀπό ἐκείνη πού ἀπολαμβάνουν ἀπό τούς συνδούλους τους ἀγγέλους. Γιατί δέν τούς δέχεται σάν δούλους – ἄν καί αὐτό θά ἦταν μεγάλη τιμή καί δέν μπορεῖ κανείς νά βρεῖ ἴση μ᾽ αὐτήν – ἀλλά σάν φίλους Του. «Γιατί ἐσεῖς», λέει ὁ Κύριος, «εἴσαστε φίλοι μου» (Ἰωαν. 15, 14). Καί πολύ σωστά τό λέει, γιατί καί ἀλλοῦ εἶπε: «Μεγαλύτερη ἀπό αὐτή τήν ἀγάπη δέν ἔχει κανένας, ὥστε νά δώσει τή ζωή του γιά χάρη τῶν φίλων του» (Ἰωαν. 15, 13).
Ἐπειδή λοιπόν ἔδειξαν τήν πιό μεγάλη ἀγάπη, τούς ὑποδέχεται καί ἀπολαμβάνουν ἐκείνη τή δόξα. Ἑνώνονται μέ τούς ἀγγελικούς χορούς καί παίρνουν μέρος στήν ὑπερκόσμια δοξολογία. Ἄν λοιπόν καί ὅταν εἶχαν τό σῶμα μετεῖχαν στό χορό ἐκεῖνο μέ τήν κοινωνία τῶν μυστηρίων καί ἔψαλλαν μαζί μέ τά Χερουβίμ τόν τρισάγιο ὕμνο, καθώς γνωρίζετε ἐσεῖς οἱ πιστοί, πολύ περισσότερο τώρα πού βρέθηκαν μέ τούς ἀγγέλους, παίρνουν μέρος στή δοξολογία ἐκείνη, μέ πολλή παρρησία. Ἄραγε δέν φοβόσαστε πρίν τό μαρτύριο; Ἄραγε δέν ἐπιθυμεῖτε τώρα τό μαρτύριο; Ἄραγε δέν λυπᾶστε τώρα, πού δέν εἶναι καιρός μαρτυρίου; Ἄς γυμναζόμαστε λοιπόν γιά τόν καιρό τοῦ μαρτυρίου. Περιφρόνησαν ἐκεῖνοι τή ζωή, περιφρόνησε ἐσύ τίς ἀπολαύσεις. Ἔρριξαν ἐκεῖνοι τά σώματά τους στή φωτιά, ρίξε ἐσύ τώρα χρήματα στά χέρια τῶν φτωχῶν. Καταπάτησαν ἐκεῖνοι τά ἀναμμένα κάρβουνα, σβῆσε ἐσύ μέσα σου τή φλόγα τῆς ἐπιθυμίας. Εἶναι ἐνοχλητικά αὐτά, ἀλλά μᾶς φέρνουν κέρδος. Μήν βλέπεις τά παρόντα πού εἶναι δυσάρεστα, ἀλλά τά μέλλοντα πού εἶναι εὐχάριστα. Ὄχι τά βάσανα πού περνᾶς τώρα, ἀλλά τά ἀγαθά πού ἐλπίζεις. Ὄχι τά παθήματα, ἀλλά τά βραβεῖα. Ὄχι τούς κόπους, ἀλλά τά στεφάνια. Ὄχι τούς ἱδρῶτες, ἀλλά τίς ἀμοιβές. Ὄχι τούς πόνους, ἀλλά τίς ἀνταποδόσεις. Ὄχι τήν ἀναμένη φωτιά, ἀλλά τή βασιλεία πού σέ περιμένει. Ὄχι τούς δήμιους πού σέ περιτριγυρίζουν, ἀλλά τό Χριστό πού θά σέ στεφανώσει.
Αὐτός εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος καί ὁ εὐκολότερος δρόμος γιά τήν ἀρετή. Νά μήν βλέπει δηλαδή κανείς τούς κόπους μόνο, ἀλλά μαζί μέ τούς κόπους καί τά βραβεῖα. Καί ὄχι ξεχωριστά τό καθένα. Ὅταν λοιπόν πρόκειται νά δώσεις ἐλεημοσύνη, μήν σκέπτεσαι τά χρήματα πού θά ξοδέψεις, ἀλλά τήν ἀπόκτηση τῆς δικαιοσύνης. «Σκόρπισε χρήματα, ἔδωσε στούς φτωχούς. Ἡ δικαιοσύνη του μένει αἰώνια» (Ψαλμ. 111, 9). Μήν βλέπεις τόν πλοῦτο σου πού λιγοστεύει, ἀλλά τό θησαυρό πού πληθαίνει. Ἄν νηστεύεις, μήν σκέπτεσαι τήν καταβολή πού φέρνει ἡ νηστεία, ἀλλά τήν ἄνεση πού θά προέρθει ἀπό τή σωματική ἀδυναμία. Ἄν ἀγρυπνήσεις στήν προσευχή, μήν συλλογίζεσαι τήν ταλαιπωρία τῆς ἀγρυπνίας, ἀλλά τήν παρρησία πού θά ἀποκτήσεις ἀπό τήν προσευχή. Ἔτσι κάνουν καί οἱ στρατιῶτες. Δέν βλέπουν τά τραύματα, ἀλλά τίς ἀμοιβές. Δέν βλέπουν τίς σφαγές, ἀλλά τίς νίκες. Οὔτε βλέπουν τούς νεκρούς στό πεδίο τῆς μάχης, ἀλλά τούς ἥρωες πού στεφανώνονται. Ἔτσι καί οἱ κυβερνῆτες βλέπουν μπροστά στά κύματα τά λιμάνια, μπροστά στά ναυάγια τά ἐμπορεύματα, μπροστά στά δεινά τῆς θάλασσας τά ἀγαθά μετά τή θάλασσα.
Ἔτσι κάμε καί ἐσύ. Σκέψου πόσο μεγάλο πράγμα εἶναι μέσα στή βαθιά νύχτα, ὅταν κοιμοῦνται ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί τά θηρία καί τά κατοικίδια ζῶα, ὅταν ὑπάρχει ἀπόλυτη ἡσυχία, ἐσύ μόνο νά σηκωθεῖς καί νά μιλήσεις μέ τόν Κύριό μας. Εἶναι γλυκός ὁ ὕπνος; Ἀλλά τίποτε δέν εἶναι πιό γλυκό ἀπό τήν προσευχή. Ἄν συνομιλήσεις μόνος μαζί Του, πολλά θά καταφέρεις. Δέν θά σέ ἐνοχλεῖ κανείς, οὔτε θά ἐμποδίσει τήν προσευχή σου. Ἔχεις καί τήν ὥρα σύμμαχο γιά νά ἐπιτύχεις αὐτά πού θέλεις. Ἐσύ ὅμως βαριέσαι νά σηκωθεῖς καί στριφογυρίζεις ξαπλωμένος στό μαλακό στρῶμα; Σκέψου τούς μάρτυρες πού εἶναι σήμερα ξαπλωμένοι στή σιδερένια σχάρα, χωρίς στρῶμα ἀπό κάτω, ἀλλά ἀναμένα κάρβουνα.
Ἐδῶ θέλω νά σταματήσω τό λόγο, γιά νά φύγετε ἔχοντας ἔντονη καί ζωηρή τή μνήμη ἐκείνης τῆς σχάρας καί νά τήν θυμᾶστε νύχτα καί μέρα. Γιατί, καί ἄν ἀκόμα μᾶς κρατοῦν ἄπειρα δεσμά, ὅταν ἔχουμε στό νοῦ μας αὐτή τή σχάρα, θά μπορέσουμε νά τά σπάσουμε ὅλα μέ εὐκολία καί νά σηκωθοῦμε γιά προσευχή. Ὄχι μόνο τή σχάρα, ἀλλά καί τίς ἄλλες τιμωρίες τῶν μαρτύρων ἄς τίς χαράξουμε στό βιβλίο τῆς καρδιᾶς μας. Ἄς σκεφτοῦμε καί ἐμεῖς σάν αὐτούς πού λαμπροστολίζουν τά σπίτια τους καί κρεμᾶνε σ᾽ ὅλα τά σημεῖα ὄμορφες ζωγραφιές. Ἄς ζωγραφίσουμε στούς τοίχους τῆς δικῆς μας ψυχῆς τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων. Γιατί ἐκεῖνες οἱ ζωγραφιές εἶναι ἀνώφελες, αὐτές ὅμως ἐπικερδεῖς. Αὐτή ἡ ζωγραφική δέν χρειάζεται χρώματα, οὔτε ἔξοδα, οὔτε κάποια τέχνη. Ἀλλά γιά ὅλα αὐτά φτάνει νά χρησιμοποιήσει κανείς τήν προθυμία του καί τή γενναία καί νηφάλια σκέψη του καί μ᾽ αὐτή σάν χέρι ἄριστου τεχνίτη νά ζωγραφίσει τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων.
Ἄς ζωγραφίσουμε λοιπόν στή ψυχή μας ἄλλους νά εἶναι στά τηγάνια, ἄλλους ξαπλωμένους σ᾽ ἀναμμένα κάρβουνα, ἄλλους ἀναποδογυρισμένους στά καζάνια, ἄλλους νά καταποντίζονται στή θάλασσα, ἄλλους νά ξεσκίζονται, ἄλλους νά τούς γυρίζουν στόν τροχό, ἄλλους νά τούς ρίχνουν στόν γκρεμό. Ἄλλους πάλι νά παλεύουν μέ θηρία, ἄλλους νά τούς ὁδηγοῦν στό βάραθρο καί ἄλλους ὅπως ἔτυχε ὁ καθένας νά τελειώσει ἡ ζωή του. Ὥστε μέ τήν ποικιλία αὐτῆς τῆς ζωγραφικῆς, ἀφοῦ λαμπροστολίσουμε τό σπίτι τῆς ψυχῆς μας, νά τό κάνουμε κατάλληλο κατάλυμα γιά τό βασιλιά τῶν οὐρανῶν. Γιατί ἄν δεῖ τέτοιες ζωγραφιές στήν ψυχή μας, θά ἔρθει μαζί μέ τόν Πατέρα καί μαζί μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα καί θά κατοικήσει μέσα μας. Καί θά γίνει στή συνέχεια ἡ ψυχή μας βασιλικό παλάτι καί κανένας κακός λογισμός δέν θά μπορέσει νά τήν πατήσει, ἀφοῦ ἡ μνήμη τῶν μαρτύρων, σάν ζωγραφιά θά ὑπάρχει πάντοτε μέσα μας καί θά σκορπᾶ πολλή λάμψη καί θά κατοικεῖ συνεχῶς μέσα μας ὁ βασιλιάς τῶν ὅλων Θεός. Ἔτσι λοιπόν, ἀφοῦ ὑποδεχτοῦμε τό Χριστό ἐδῶ, θά μπορέσουμε μετά τήν ἀναχώρησή μας ἀπό τή γῆ νά Τόν ὑποδεχτοῦμε στίς αἰώνιες κατοικίες μας, τίς ὁποῖες εὔχομαι νά ἐπιτύχουμε ὅλοι μας μέ τή χάρη καί τή φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ ὁποίου καί μέ τόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα στόν Πατέρα καί στό ἅγιο καί ζωοποιό Πνεῦμα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
(Πηγή: Ι. Μ. Καισαριανής, Βύρωνα και Υμηττού)
Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ

[toula]

Κυκλοφορούσε ο Χριστός γυμνός και ξυπόλητος με τιποτένια ρούχα;
Ισχύει αυτή η ρομαντική αντίληψη για τον φτωχό ξιπόλητο Χριστό;
Σύμφωνα με τις παραδόσεις , μια πλούσια γυναίκα που ακολουθούσε τον Χριστό , του πρόσφερε έναν πολύτιμο χιτώνα, με τον οποίο κυκλοφορούσε δημόσια, χωρίς να σκανδαλίζει καποιον με την εμφάνιση Του.
Η ισχυροτερη παράδοση μας λέει ότι τα ρούχα του Χριστού, τα ύφανε με τα χερια της η ίδια η Παναγία. Ο χιτώνας του ήταν άρραφος και μονοκόμματος και οι στρατιώτες, που διαμοίρασαν τα ρουχα Του, δεν τον έσχισαν γιατί τους φάνηκε καλό κομμάτι, αλλά τον έπαιξαν στα ζάρια. Ενώ τα εξωτερικά Του ενδύματα, τα ιμάτια, ρούχα με ύφασμα αρκετών μέτρων , τα μοιράστηκαν μεταξύ τους. Επίσης ο Χριστός φορούσε το προσευχητικό ιμάτιο των Ιουδαίων, αυτό με τα κρόσσια, τα οποία μόλις άγγιξε η αιμορροούσα θεραπευτηκε.
Τωρα αν φορούσε παπουτσια ή σανδαλια δεν ξέρω. Αλλά με τόση οδοιπορία και περιοδεία είναι ακατανόητη και αδικαιολόγητη η ξυπολησιά.Στους μαθητές παντως πρότεινε να αρκούνται στα υποδήματα τους και να μην έχουν μαζί τους ειδικά παπούτσια για μακριές πορείες. Ίσως λοιπόν ακολουθούσε και Αυτός τον ίδιο τρόπο.
Τώρα ο Χριστός, φυσικά δεν ήταν πλούσιος, αλλά δεδομένου ότι η τέχνη του ξυλουργού εξασφάλιζε μια αξιοπρεπή διαβίωση, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι πεινούσε. Όταν άφησε το σπίτι του Ιωσηφ έζησε θεληματικά φτωχός και αστεγος, μην έχοντας που να γείρει το κεφάλι Του. Ζούσε με τις ελεημοσύνες και την ενίσχυση των φίλων Του και από τις πλούσιες γυναικες που Τον διακονούσαν .Στους μαθητές Του προτεινε να μπαίνουν μέσα σε ενα σπίτι στις περιοδειες τους και εφ' όσον αποδεχτούν το Ευαγγέλιο εκεί , να τρέφονται από αυτό. Δεν τους ζήτησε ούτε να κλέψουν , ούτε να επαιτήσουν , ούτε να ξαναγυρίσουν στην εργασία τους, ούτε να δέχονται φιλοξενία από απίστους. Τους ειπε οτι να φροντίζουν για το Ευαγγέλιο και τίποτα δεν θα τους λείψει.Δεν τους είπε ότι αυτη η πρακτική ειναι παρασιτική ή παράνομη. Απλά πράγματα.
Αλλά η φτώχεια του Χριστού δεν είναι τόσο φτώχεια υλική. Ήταν πλούσιος Θεός και έγινε φτωχός και περιδεής άνθρωπος. Από μέγιστος, έγινε μικρός και ελάχιστος. Ολη η γη Του ανήκε και ταυτόχρονα ήταν από τους πιο ασήμαντους στη γη. Γι' αυτό τα Πάθη Του ήταν τα πιο φρικτά Πάθη. Λόγω της χαοτικής απόστασης , που διάνυσε για να ερθει ως εμας και πιο κάτω από εμάς.
Αυτά για όσους θεωρούν οτι ο Χριστός ήταν ένας περιπλανώμενος γκουρού ή κυνικός, που αρνήθηκε τα εγκόσμια και όσους θέλουν τους μαθητές Του με μπαλωμένα ράσα και ζεμπίλι για ελεημοσύνες να ψωμολυσσάνε . Συνέλθετε λίγο!

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ
Ἀδελφοί, ὅλοι οἱ ἅγιοι μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων· ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα· γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν ὣς τὸν θάνατο, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, γιατὶ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν ν’ ἀναστηθοῦν σὲ μιὰ καλύτερη ζωή. ῎Αλλοι δοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ κατσικίσια δέρματα, ἔζησαν μὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες -ὁ κόσμος δὲν ἦταν ἄξιος νά ᾿χει τέτοιους ἀνθρώπους- πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς. ῞Ολοι οἱ παραπάνω, παρὰ τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστης τους, δὲν πῆραν ὅ,τι τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Αὐτὸς εἶχε προβλέψει κάτι καλύτερο γιὰ μᾶς, ἔτσι ὥστε νὰ μὴ φτάσουν ἐκεῖνοι στὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς. ῎Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιὰ τόσο μεγάλη στρατιὰ μαρτύρων, ἂς τινάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο, καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου ποὺ ἔχουμε μπροστά μας. ῍Ας ἔχουμε τὰ μάτια μας προσηλωμένα στὸν ᾿Ιησοῦ, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη, τὴν ὁποία καὶ τελειοποιεῖ.
(Ἑβρ. 11, 33, 12, 2)
*
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είναι υπάρξεις εξωκοσμικές αλλά άνθρωποι ομοιοπαθείς μ’ εμάς. Η αγιότης είναι η ανοιχτή πρόσκληση της Κεφαλής της Εκκλησίας, του Ιησού Χριστού, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών, στη συμμετοχή στον Σταυρό Του που είναι το εχέγγυο της επιτυχίας της προσωπικής Ανάστασης.
Οι Άγιοι πήραν την γενναία απόφαση να συσταυρωθούν με τον Χριστό (μέσω του μαρτυρίου του αίματος ή της συνειδήσεως) συντρίβοντας τον «παλαιό άνθρωπο» δια της μετανοίας. Η χριστομίμητος ταπείνωσή τους είλκυσε την Θεία Χάρη που ενοίκησε σ’ αυτούς και τους κατέστησε θεοφόρους. Αυτή η απόλυτη ένωσή τους με τον Θεό είναι «η ψυχολογία της αγιότητος», όπως επισημαίνει ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Σε κάθε Άγιο ο Κύριος είναι τα πάντα και κάθε τι στην ψυχή του, στην συνείδησή του, στην καρδιά του και στο έργο του».
Οφείλουμε να τους ακολουθούμε με πιστότητα, ζήλο, αγάπη πολλή και ταπεινή μαθητική διάθεση, διότι «χωρίς αγάπη για τους Αγίους η ορθοδοξία κάποιου είναι ακρωτηριασμένη και η αίσθηση προσανατολισμού κλειστή- διότι κάποιος πρέπει να ακολουθεί τα παραδείγματα ».
Π.Σεραφείμ Ρόουζ
* * *
Οι άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά οι θεούμενοι.Υπάρχουν μερικοί που υποκρίνονται τον άγιο, αλλά αυτοί στην πραγματικότητα είναι υποκριτές λαοπλάνοι.
Ακόμη και οι αιρετικοί είναι καλοί άνθρωποι, μπορεί να έχουν ηθική ζωή, αλλά αφού δεν έχουν την ορθόδοξη θεολογία και την ασκητική θεολογία και την ασκητική της Εκκλησίας παραμένουν στην ηθική ζωή, δεν μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού και δεν μπορούν να θεραπεύουν άλλους ανθρώπους.
Πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης
* * *
Οί Ἅγιοι πάντα μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτωλότητά τους. Ἐνοχλοῦνταν ἀπό τή φήμη, πού εἶχαν ἀποκτήσει και ἀμφισβητοῦσαν τά ἐγκώμια, πού διατύπωναν γιά τό πρόσωπό τους οἱ κοσμικοί. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, τό πίστευαν. Τά πνευματικά τους μάτια εἶχαν γίνει μικροσκόπια καί ἔβλεπαν καί τά παραμικρά σφάλματά τους σάν μεγάλα».
Αὐτό πού ἐπιλέγουν καί διεκδικοῦν οἱ κοσμικοί, τό ἀρνοῦνται οἱ Ἅγιοι. Εἶναι ἡ ἄκρα ἀντίθεση. Δύο διαφορετικοί δρόμοι, πού ξεκινοῦν ἀπό διαφορετικά σημεῖα καί καταλήγουν ἐπίσης σέ διαφορετικά σημεῖα. Οἱ Ἅγιοι προχωροῦσαν ταπεινά συναισθανόμενοι τήν ἁμαρτωλότητά τους, ἐνῶ οἱ κοσμικοί κρύβουν τήν ἁμαρτωλότητά τους καί προβάλλουν ὑποκριτικά τίς ἀνύπαρκτες ἀρετές τους.
π. Διονύσιος Ταμπακης
* * *
Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγ­μέ­νοι από άλλο υλι­κό. Ήταν άν­θρω­ποι σαν κι εμάς. Σε αυτό διέ­φε­ραν: στο ότι πή­ραν στα σο­βα­ρά το ζή­τη­μα της σω­τη­ρί­ας τους.
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ
* * *
Να κά­μεις μιὰ Εικό­να του Χρι­στού, της Πα­να­γί­ας, του Προ­δρό­μου, να έχεις και τον Ά­γιο του παι­διού σου. Και ό­ταν το παι­δὶ ση­κώ­νε­ται α­πὸ τον ύ­πνο και σου γυ­ρεύ­ει ψω­μί, μὴν του δί­νεις, μό­νο να πά­ρεις το ψω­μί, να το βά­λεις εμ­πρὸς στην Εικό­να του Χρι­στού και να του πεις: ''Ε­γώ, παι­δί μου, δεν έ­χω ψω­μί. Ο Χρι­στὸς έ­χει. Σή­κω να κά­νεις τον σταυ­ρό σου, να πα­ρα­κα­λέ­σου­με τον Άγιό σου να πα­ρα­κα­λέ­σει τον Χρι­στὸ να σου το δώ­σει''. Και έτσι το παι­δὶ πα­ρα­κι­νείται α­πὸ την αγά­πη του ψω­μιού και ευ­θὺς όταν ξυ­πνά, τον Άγιό του βλέ­πει. Και έτσι να συ­νη­θί­ζε­τε τα παι­διά σας, να τα παι­δεύ­ε­τε α­πὸ μι­κρά, για να συ­νη­θί­ζουν στον κα­λὸ δρό­μο.
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[toula]

Βλέπω τις συζητήσεις που γίνονται για τους μητροπολίτες και τον μισθό τους και συνειρμικά θυμήθηκα τις δηλώσεις καποιων μητροπολιτών προ λίγο ετων , οτι ' δεν τρέχει και τίποτα αν κοπει η μισθοδοσία των ιερέων'. Χάσμα και πικρια! Εμας που ειμαστε παιδιά τους και τους υπερασπιζόμαστε παντού.Ακόμα και τωρα. Τέλοσπαντων οι επίσκοποι όλοι μαζι δεν ξεπερνούν τους 100 και δεν θα φτωχύνει το δημόσιο ταμείο με την αυξηση . Αντιθετα τα παράσιτα των κομματων είναι χιλιάδες και πολλαπλασιάζονται καθημερινά. Αλλά εκεί δεν μιλάει κανείς γιατί φιλοδοξουν ολοι να αποκομίσουν μια τέτοια θεσούλα. Θλίβομαι επισης, επειδή άνθρωποι που κόμπαζαν για τις γνωριμίες τους με μητροπολίτες , εσεμνύνοντο, επειδή ο δεσπότης τους ειπε μια φορά καλημερα στον δρόμο ξερω γω τώρα στρεφονται εναντίον τους για να προσμετρηθούν στους πολλούς. Σε πιάνει μια αηδία... Επίσης, ότι συμβαίνει στους μητροπολίτες αντανακλά στους ιερείς και φουντώνει το κλίμα του αντικληρικαλισμού. Συνεχώς τρομοκρατημένοι θα ζούμε!
Τέλοσπαντων, το θέμα είναι ηθικά κρίσιμο και ελπίζω οι εκκλησιαστικοί άνδρες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Αλλιώς για μένα προσωπικά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. Όποιος ομως κατέχει τα πολλά έχει απώλειες και μόνο αυτός που στέκεται ψηλά πέφτει.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

Για τον Άγιο που προχωρεί στο μαρτύριο, η αγάπη του για τον Χριστό είναι ανώτερη από τον πόνο, γι’ αυτό και τον εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες γλυκύτερο και από το δοξάρι του βιολιού. Όταν φουντώση η αγάπη για τον Χριστό, τότε το μαρτύριο είναι πανηγύρι· η φωτιά ανακουφίζει καλύτερα από λουτρό, γιατί το κάψιμο χάνεται από το κάψιμο της θείας αγάπης. Το γδάρσιμο είναι χάιδεμα. Ο θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό, και τρελλαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο ούτε τίποτε, γιατί ο νούς του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά. Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λές και πήγαιναν σε πανηγύρι!..
Όλοι οι Άγιοι αγωνίσθηκαν για την αγάπη του Χριστού. Οι άγιοι Μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους, οι Όσιοι Πατέρες έχυσαν ιδρώτες και δάκρυα, έκαναν πνευματικά πειράματα στον εαυτό τους, σαν καλοί βοτανολόγοι, ταλαιπωρήθηκαν οι ίδιοι από αγάπη προς τον Θεό και προς την εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, για να μας αφήσουν τις πνευματικές τους συνταγές. Έτσι προλαβαίνουμε το κακό ή θεραπεύουμε μια πνευματική αρρώστια μας και αποκτάμε υγεία καί, εάν φιλοτιμηθούμε να τους μιμηθούμε στους αγώνες, μπορούμε ακόμη και να αγιάσουμε.
Άγιος Παΐσιος

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, εορτάζουμε την εορτή πάντων των Αγίων των απανταχού της οικουμένης, σε Ασία, Λιβύη και Ευρώπη, σε Βορρά και Νότο.
Οι θειότατοι πατέρες θέσπισαν να γίνεται η παρούσα εορτή μετά την κάθοδο του παναγίου Πνεύματος, θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να δείξουν ότι η παρουσία του παναγίου Πνεύματος τέτοια ενήργησε δια των αποστόλων, δηλαδή αγίασε και σόφισε ανθρώπους σαν κι εμάς και τους αποκατέστησε ώστε να αναπληρώσουν το αγγελικό εκείνο τάγμα το οποίο είχε εκπέσει και τους παρέπεμψε προς τον Θεό δια μέσου του Χριστού, άλλους με το μαρτύριο και το αίμα και άλλους με την ενάρετη πολιτεία και αγωγή, και πράττει τα υπέρ φύση.
Κατήλθε δηλαδή το Πνεύμα σε σχήμα πυρός, το οποίο από τη φύση του έχει ροπή προς τα άνω, και ανήλθε προς τα άνω το χώμα, το οποίο από τη φύση του έχει ροπή προς τα κάτω, και η δική μας ανθρώπινη φύση, η σάρκα την οποία προσέλαβε και θέωσε ο Θεός Λόγος, υψώθηκε πριν από λίγο και κάθισε στα δεξιά της δόξας του Πατέρα, και τώρα έλκει όλους όσους θέλουν, όπως ήταν η υπόσχεση του Κυρίου (Ιω. 12:32).
Έτσι ο Θεός Λόγος φανερώνει ποια είναι τα έργα της καταλλαγής μας με τον Θεό και ποιος ο πραγματικός σκοπός της ένσαρκης παρουσίας Του σε μας και της οικονομίας Του. Διότι τους πριν διωγμένους, δηλαδή τον αγνώμονα λαό των εθνών, τους οδηγεί σε ένωση και φιλία με τον Θεό, και η ανθρώπινη φύση προσφέρει στον Θεό σαν κάποιες απαρχές αυτούς που διακρίθηκαν πολύ (δηλαδή τους αγίους).
Αυτός είναι ο ένας λόγος που εορτάζουμε την εορτή των Αγίων Πάντων.
Κατά δεύτερο λόγο, επειδή πολλοί ευαρέστησαν στον Θεό, από την πολλή όμως ταπείνωσή τους ή για κάποιο λόγο παρέμειναν άγνωστοι στους ανθρώπους, ενώ έχουν πολλή δόξα μπροστά στον Θεό.
Ή ακόμη και επειδή πολλοί έζησαν κατά Χριστόν στην Ινδία και Αίγυπτο και Αραβία, στη Μεσοποταμία και τη Φρυγία και στα μέρη πάνω από τον Εύξεινο, όπως και σε όλη τη Δύση μέχρι και τις Βρετανικές νήσους, με ένα λόγο σε Ανατολή και Δύση, και δεν ήταν εύκολο όλους αυτούς να τους τιμήσουν εκκλησιαστικά όπως πρέπει, εξαιτίας του πολύ μεγάλου πλήθους.
Για να έχουμε λοιπόν και τη βοήθεια από όλους αυτούς, σε οποιοδήποτε μέρος της γης ευαρέστησαν στον Θεό, και επειδή θα υπάρξουν και μελλοντικοί άγιοι, οι θειότατοι Πατέρες θέσπισαν να εορτάζουμε την εορτή των Αγίων Πάντων, τιμώντας και συμπεριλαμβάνοντας όλους, και τους προηγούμενους και τους μελλοντικούς, και τους αφανείς και τους γνωστούς, όσους δηλαδή το Πνεύμα το άγιο αγίασε κατοικώντας μέσα τους.
Ή και για έναν τρίτο λόγο. Έπρεπε τους αγίους που εορτάζουμε χωριστά κάθε μέρα, να τους συγκεντρώσουμε σε μια μέρα, για να δειχθεί ότι αγωνίστηκαν για τον ένα Χριστό, και όλοι διήνυσαν τον ίδιο δρόμο της αρετής, και έτσι όλοι, ως δούλοι ενός Θεού, αξίως στεφανώθηκαν, και αυτοί συγκρότησαν την Εκκλησία, αφού αναπλήρωσαν τον άνω κόσμο. Και παρακινούν και μας να κάνουμε τον ίδιο αγώνα μ’ αυτούς, ο οποίος μπορεί να είναι διαφορετικός και με πολλές μορφές, και ανάλογα με τη δύναμή του ο καθένας να σπεύσουμε με όλη μας την προθυμία.
Ο Λέων, ο αοίδιμος και σοφότατος βασιλεύς (886-912), έκτισε ναό μέγιστο και περικαλλή για τους Αγίους όλων των αιώνων. Αυτός ο ναός βρίσκεται κοντά στον ναό των αγίων Αποστόλων, μέσα στην Κωνσταντινούπολη, και τον οικοδόμησε, όπως λένε, για την πρώτη γυναίκα του, τη Θεοφανώ, η οποία ευαρέστησε πάρα πολύ στον Θεό, και μάλιστα, πράγμα παράδοξο, ενώ ζούσε μέσα στους κοσμικούς θορύβους και μέσα στα ανάκτορα.
Όταν ανακοίνωσε στην Εκκλησία τον σκοπό του, αυτή δεν συμφώνησε με το θέλημά του, αν και είχε την ίδια γνώμη για την Θεοφανώ, διότι έκρινε ότι δεν πρέπει, αυτήν που ως χθες ήταν μέσα στη βασιλική φαντασία και καλοπέραση, να την τιμήσουν αμέσως, έτσι που να της αφιερώσουν και ναό μεγαλοπρεπή και εξαίσιο, χωρίς ο χρόνος να της προσδώσει τιμή και σεβασμό και ότι ευαρέστησε στον Θεό.
Τότε ο σοφότατος βασιλεύς, με τη σύμφωνη γνώμη και όλης της Εκκλησίας, αφιέρωσε τον ανεγερθέντα ναό σε όλους τους απανταχού της γης Αγίους, λέγοντας: «Αν και η Θεοφανώ είναι αγία, ας συναριθμηθεί με όλους αυτούς».
Εγώ νομίζω ότι από εδώ μάλλον έλαβε αρχή να εορτάζεται η παρούσα εορτή, αν και υπήρχε και προηγουμένως, και γι’ αυτό τέθηκε τελευταία στο Τριώδιο, σαν φραγμός που περικλείει όλες γενικά τις εορτές.
Γιατί η ευταξία και η κατάσταση της Εκκλησίας, αν και άρχισε από παλιά και σιγά-σιγά γινόταν άριστη και όπως ταίριαζε, ωστόσο κατά τις ημέρες αυτού του βασιλιά τελειοποιήθηκε και πήρε τη μορφή της τάξεως και καταστάσεως που υπάρχει σήμερα.
Και το Τριώδιο, με δυο λόγια, περιέχει με μορφή ύμνων όσα ο Θεός έκανε για μας με τρόπους ανέκφραστους.
Δηλαδή την πτώση του Διαβόλου από τον ουρανό λόγω της πρώτης παρακοής· την παράβαση και την εξορία του Αδάμ· όλη την οικονομία του Θεού Λόγου για χάρη μας· και με ποιον τρόπο ανεβήκαμε πάλι στους ουρανούς δια του Αγίου Πνεύματος και αναπληρώσαμε το τάγμα εκείνο που έπεσε, το οποίο έγινε με τους Αγίους Πάντες.
Πρέπει να ξέρουμε ότι σήμερα εορτάζουμε όλα, όσα από αγαθότητα αγίασε το Πνεύμα το άγιο.
Εννοώ τα εννέα αγγελικά τάγματα, τους προπάτορες και τους πατριάρχες, τους προφήτες και τους ιερούς αποστόλους, τους μάρτυρες και τους ιεράρχες, τους ιερομάρτυρες και οσιομάρτυρες, τους οσίους και δικαίους, όλες τις χορείες των αγίων γυναικών και όλους τους άλλους άγνωστους αγίους· μαζί με αυτούς ας είναι και αυτοί που θα αγιάσουν στο μέλλον.
Πάνω όμως από όλους και μαζί με όλους, την Αγία των Αγίων, την υπεραγία και υπερασυγκρίτως ανώτερη και αυτών των αγγελικών ταγμάτων, την Κυρία και Δέσποινά μας Θεοτόκο, την αειπάρθενο Μαρία.
Με τις πρεσβείες της άχραντης Μητέρας σου, Χριστέ ο Θεός, και πάντων των Αγίων σου, ελέησε και σώσε μας, ως μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος. Αμήν.
Συναξαριστής

[toula]

ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΜΑΤΘΑΙΟΥ η μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή η Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Αγαπημένοι μου αδελφοί,
Μία Κυριακή μετά την Αγία Πεντηκοστή η Εκκλησία μάς καλεί να εορτάσουμε τη Σύναξη των Αγίων Πάντων. Και δεν είναι τυχαίο. Διότι κάθε άγιος αποτελεί μια νέα Πεντηκοστή μέσα στην ιστορία, μια νέα φανέρωση της δόξας του Θεού στον κόσμο.
Κάθε άγιος είναι ένας ζωντανός ναός του Παρακλήτου. Είναι ένας άνθρωπος στον οποίο κατήλθε το Άγιο Πνεύμα, τον αγίασε, τον ξεχώρισε από το φρόνημα της αμαρτίας και τον μεταμόρφωσε σε στύλο πυρός, που φωτίζει την Εκκλησία και τον κόσμο.
Οι Άγιοι είναι ο αμάραντος καρπός του Ευαγγελίου. Είναι το αποτέλεσμα του αποστολικού κηρύγματος μετά το θαύμα της Πεντηκοστής. Σπορέας υπήρξε ο Χριστός, εργάτες και θεριστές οι Απόστολοι, καρπός και δόξα οι Άγιοι Πάντες.
Η αγιότητα δεν είναι προνόμιο λίγων εκλεκτών. Είναι κλήση όλων. Είναι εντολή του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και δώρο της χάριτός Του.
«Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ άγιός ειμι», μας λέγει ο Κύριος.
Άγιος σημαίνει ο ξεχωρισμένος, ο αφιερωμένος στον Θεό. Στην αρχαιότητα «άγιον» ονομαζόταν το ζώο που προοριζόταν για θυσία και το αντικείμενο αφιέρωμα για την λατρεία του Θεού, το οποίο έπρεπε να είναι άμωμο και καθαρό από κάθε ελάττωμα.
Έτσι και ο Χριστός υπήρξε ο κατ’ εξοχήν Άγιος του Θεού . Ο αναμάρτητος Αμνός του Θεού, ο οποίος προαιωνίως επιλέχθηκε να σηκώσει την αμαρτία του κόσμου και να τη νεκρώσει επάνω στον Σταυρό.
Μέσα στο πρόσωπο του Χριστού σωθήκαμε όλοι. Το τίμιο Αίμα Του μάς καθάρισε, μας εξάγνισε και μας ξεχώρισε από τον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Μας ενέταξε σε ένα Σώμα άγιο και εκλεκτό, στο Σώμα της Εκκλησίας, και μας κάλεσε να γίνουμε «βασίλειον ιεράτευμα», λαός αφιερωμένος στον Θεό.
Γι’ αυτό και το σημερινό Ευαγγέλιο μάς υπενθυμίζει μια μεγάλη ευθύνη: Ο δρόμος του Χριστού προϋποθέτει να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς σταυρό.
Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς άρνηση και αυταπάρνηση.
Όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας , προφήτες, απόστολοι, ιεράρχες, όσιοι και μάρτυρες , έζησαν αυτή την αλήθεια. Γι’ αυτό και όλοι, με κάποιον τρόπο, είναι μάρτυρες. Όχι μόνο γιατί ομολόγησαν τον Χριστό με τα λόγια τους, αλλά κυρίως γιατί Τον μαρτύρησαν με τη ζωή τους.
Ο άγιος είναι ο άνθρωπος της αγάπης, της θυσίας, της διακονίας και της προσευχής. Είναι εκείνος που αγωνίζεται αδιάκοπα να παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό.
Αγιότητα σημαίνει να πορεύομαι μαζί με τον Χριστό προς το Πάθος. Να συμπάσχω μαζί Του. Να συσταυρώνομαι μαζί Του. Να νεκρώνω το εγώ μου, ώστε να ζει μέσα μου Εκείνος.
Αγιότητα σημαίνει να χάνω τη ζωή μου για τον Χριστό, ώστε να κερδίσω την ψυχή μου.
Και αυτό δεν γίνεται μία φορά. Γίνεται κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Γι’ αυτό και άγιος δεν είναι μόνο εκείνος που έφθασε στην τελείωση. Άγιος είναι και εκείνος που αγωνίζεται να φθάσει. Είναι ο άνθρωπος που, όταν πέφτει, σηκώνεται. Που, όταν δοκιμάζεται, δεν απελπίζεται. Που, όταν υποφέρει, δεν χάνει την πίστη του.
Άγιος είναι εκείνος που εξακολουθεί να αγαπά και να εμπιστεύεται τον Χριστό ακόμη και μέσα στο σκοτάδι του πόνου, ακόμη και όταν όλα γύρω του μοιάζουν να καταρρέουν.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί συχνά η δύναμη, το συμφέρον και η αδικία. Έναν κόσμο που θεωρεί την αγιότητα ουτοπία, αδυναμία ή πολυτέλεια. Ο κόσμος μας χαρακτηρίζεται ως βασίλειο της αμαρτίας και κοιλάδα του θανάτου.
Εμπαίκτες, δυνάστες και ευζωϊστές προοδεύουν και ταπεινοί και δίκαιοι διώκονται. Και όμως, η Εκκλησία εξακολουθεί να προτείνει τον ίδιο δρόμο. Τον δρόμο του Χριστού. Τον δρόμο του Σταυρού και της ήττας ως δρόμο αγιότητας και ευτυχίας. Όμως γνωρίζουμε καλά, από τη ζωή του Χριστού και των Αγίων Του, ότι στην κορυφή του Γολγοθά βρίσκεται πάντοτε η Ανάσταση.
Μετά το πικρό ποτήριο έρχεται η χαρά. Μετά τον πόνο, η παρηγορία. Μετά την ταπείνωση, η δόξα. Μετά τα δάκρυα, ο καρπός της ζωής. Μετά την πρόσκαιρη ατίμωση, η αιώνια συμβασιλεία με τον Χριστό.
Η Εκκλησία δεν υπόσχεται εύκολες λύσεις. Δεν μοιράζει φθηνές παρηγοριές. Προτείνει θυσία, αγώνα και μετάνοια. Αλλά ταυτόχρονα μαρτυρεί ότι αυτός ο δρόμος οδηγεί στην αληθινή ζωή.
Και αν κάποιος ζητά αποδείξεις, ας στρέψει το βλέμμα του στους Αγίους. Ας δει τα θαυμάσια που ο Θεός εργάσθηκε μέσω αυτών, ακόμη και όσο ζούσαν. Ας δει τις αναρίθμητες ψυχές που φωτίστηκαν από το παράδειγμά τους. Ας δει την δόξα, την τιμή , την αγάπη και τον θαυμασμό, με τα οποία τους περιέπουν μυριάδες ανθρώπων και την δύναμη και την εξουσία που τους έδωσε ο Χριστός. Βρύουν θαύματα, πηγάζουν ιάματα, στερεώνουν πόλεις, προμαχούν υπερ πλήθους λαού, δαψιλεύουν ορατές και αόρατες ευεργεσίες κάθε στιγμή, μεσιτεύουν στον κοινό Δεσπότη για την σωτηρία μας.
Βέβαια, ο προκείμενος αγώνας γίνεται για την αγάπη του Χριστού και όχι για τον παράδεισο. Αλλά όποιος χάσει την ζωή του για την δική Του Αγάπη θα κερδίσει και τον Χριστό και τον Παράδεισο και την μετ' εγκωμίων μνήμη ανάμεσα στους ανθρώπους και τον αφθαρτο έπαινο και την αθανασία .' Και εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει'.
Με τις πρεσβείες, λοιπόν, των Αγίων Πάντων, είθε να αξιωθούμε και εμείς να βαδίσουμε τον δρόμο της σωτηρίας και να γίνουμε μέτοχοι της αιωνίου ζωής και της ατελευτήτου κοινωνίας με τον Θεό.
Αμήν.
π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

《 Ας ΝΗΣΤΕΥΣΟΥΜΕ και με τα έργα μας.
☆ Αν δούμε φτωχό, ας τον ελεήσουμε.
Αν δούμε εχθρό, ας συμφιλιωθούμε μαζί του.
Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την πλεονεξία.
Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από αμαρτωλούς δρόμους.
Αν συνδέσουμε τη ΝΗΣΤΕΙΑ με έντονη ΠΡΟΣΕΥΧΗ,
τότε ο αγώνας μας θα γίνει ευπρόσδεκτος από τον ΘΕΟ Πατέρα!》
Άγιος Ιωάννης,
ο Χρυσόστομος.

[toula]

Θαρσείτε ... «Ο Θεός Μεθ' ημών»...!!!
«Μη απελπισθείς, ψυχή μου, δια τας πτώσεις σου.
Διότι ο Θεὸς οὐκ απέστρεψε ποτέ τον μετανοούντα, αλλὰ δέχεται αυτὸν μετὰ χαράς.
Και γάρ η χάρις Αυτού μείζων εστὶ πάσης αμαρτίας.
Θάρσει ουν, και μη λυπού.
Τα δάκρυα σου είναι ευωδία ενώπιον του Θεού»....!!!
~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
«Θάρσει, ψυχή μου, θάρσει...
Τα δάκρυα που χύνεις σήμερα, αύριο θα γίνουν μαργαριτάρια.
Οι πόνοι σου, αύριο θα γίνουν φως.
Η λύπη σου, αύριο θα γίνει χαρά.
Διότι ο Θεὸς μεταβάλλει τα πάντα προς το συμφέρον των αγαπώντων Αυτόν!
Περίμενε λίγον, και θα ιδείς την δόξαν Αυτού»...!!!
~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
«Όλα περνούν, αγαπητέ μου...!!!
Η λύπη περνά ... Η δυστυχία περνά ... Ο πειρασμὸς περνά!
Μένοντας όμως η Αγάπη του Θεού, μένει και η χαρά.
Διότι κανείς και τίποτα δεν μπορεί να χωρίσει τον άνθρωπο απὸ την Αγάπη του Θεού.
Ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε ενάντιες δυνάμεις, ούτε παρούσα, ούτε μέλλουσα θλίψις.
Θάρσει λοιπόν, ότι ὁ Θεός ἐστι μεθ' ἡμῶν»...!!!
~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος