Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου.
Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα….
Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.
– Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε.
Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα
.- Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω. Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.
Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ’ αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του… Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!
-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς…ούτε και η μαμά Σου…Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.
Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.
Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:
Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:
– Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.
Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ’ όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου.
Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!
Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.
Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία:
” Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος”.
Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του.
Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.
Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.
Πηγή κειμένου: Από το βιβλίο “Εμπειρίες κατά την Θ. Λειτουργία” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

[toula]

“Τότε κατάλαβα ότι ο Γέροντας δεν μου μιλάει μέσω του ΟΤΕ, μου μιλάει με πνευματικό τρόπο…”

Επειδή ο Γέροντας με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο από τις 4 μέχρι τις 6 και διαβάζουμε τον Όρθρο, σκέφτηκα ότι, επειδή το τηλέφωνο είναι υπεραστικό θα πληρώνει πολλά χρήματα στον ΟΤΕ. Γι’ αυτό όταν πληρώθηκα έβαλα σ’ ένα φάκελο 50.000 δρχ. για να τις δώσω.

– Γέροντα, έφερα μερικά χρήματα, γιατί ο λογαριασμός του ΟΤΕ θα είναι μεγάλος.

– Τι λες, μωρέ; Εδώ θα κτίσουμε εκκλησία και θα δώσουμε τόσα χρήματα στον ΟΤΕ; Ρίξτα στο κουτί που έχουμε για το κτίσιμο της εκκλησίας.

Τα έριξα στο κουτί. Αλλά συνέχεια ο λογισμός μού έλεγε: Φαίνεται ότι ο ΟΤΕ θα του χάρισε κάποια γραμμή ή κάποιος άλλος τα πληρώνει.

– Σήκωσέ με. Δώσε μου τα παπούτσια να τα βάλω και δέστα.

Πήρε το μπαστούνι του και μου λέει: Πάμε.

Ξαφνιάστηκα. Τον κρατούσα και σκεφτόμουν: Πού θα πάμε;
Βγήκαμε από την μπαλκονόπορτα και προχωρούσαμε προς το καινούργιο κτήριο το οποίο ήταν ακόμα «γιαπί».
Ανεβήκαμε κάτι σκαλάκια και μου έδειξε τα καινούργια κελλιά.
Μου έδειξε το ελαφρομπετόν που βάζουν για μονωτικό υλικό.

Ανεβήκαμε σ’ ένα κελλάκι που έχει κτιστό κρεβάτι και από το παράθυρό του φαίνεται η θάλασσα.

– Σου αρέσει εδώ;

– Ναι, είναι πολύ όμορφο, ασκητικό.

– Αγαπώ πολύ τους ασκητές.
Γι’ αυτό ο νους μου είναι συνέχεια στα Καυσοκαλύβια, αλλά δεν με αφήνουν να πάω. Κάποτε όμως θα πάω και θα μείνω εκεί. Ξαναγυρίσαμε από την μπαλκονόπορτα και περίμενα να ξαπλώσει.
Εκείνος όμως προχώρησε προς την είσοδο του κελλιού του και μου είπε:

– Τώρα πάμε επάνω στα παλιά κελλιά που είναι άδεια.

Προχωρήσαμε κι ανεβήκαμε στον β’ όροφο. Οι πόρτες των κελλιών ήταν κλειστές.

– Σ’ αυτό το κελλί έχουν λιβάνι.

Εγώ σκέφτηκα: «Φαίνεται το μύρισε». Εκείνος διάβασε την σκέψη μου και είδε την ολιγοπιστία μου.

– Σ’ ετούτο έχουν απλώσει σιτάρι πλυμένο για να το αλέσουν για πρόσφορα.

Πάλι ο λογισμός μου σκέφτηκε: «Ε, και το βρεγμένο σιτάρι έχει μια μυρωδιά».

Ο Γέροντας ξανάπιασε τον λογισμό μου και μου λέει για το τρίτο κελλί:

– Εδώ έχει σκουριάσει το καζανάκι επειδή δεν το τραβάμε. Πήγαινε να ρίξεις λίγο νερό.

Πράγματι, άνοιξα την πόρτα και όντως το νερό, όταν τράβηξα το καζανάκι, βγήκε σκουριασμένο. Οπότε σκέφθηκα: «Η σκουριά δεν μυρίζει».

Καθώς επιστρέφαμε τον ακούω να απαντά σε κάποιον στο τηλέφωνο.

– Εμπρός, εμπρός! Ναι, ναι. Έτσι να κάνεις…

Έδωσε σε κάποιον συμβουλές. Στα χέρια του δεν κρατούσε κανένα τηλέφωνο. Ήμασταν οι δυο μας. Έμεινα ακίνητη. «Μα, πώς μιλάει χωρίς τηλέφωνο;».

– Άντε, κλείστο τώρα και πέρνα κι από δω κάποια μέρα να σε δούμε.

Μου λέει:

– Να, μωρέ. Αυτός είχε ανάγκη να ρωτήσει. Έπαιρνε κάτω στο κελλί, αλλά δεν ήμουνα εκεί και το σήκωσα από δω.

Τότε ξύπνησα. Τότε κατάλαβα ότι ο Γέροντας δεν μου μιλάει μέσω του ΟΤΕ. Μου μιλάει με πνευματικό τρόπο, γι’ αυτό είπε τα χρήματα να τα ρίξω στο κουτί για το κτίσιμο της εκκλησίας.

– Άντε, πάμε τώρα.

Από το βιβλίο της Μοναχής Πορφυρίας (Σπυριδούλας Μόσχου), “Μαθητεία στον Άγιο Πορφύριο”, έκδοση “Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος”, Μήλεσι.

[toula]

Δέν πρέπει ν’ ἀμελοῦμε ἀδελφοί μου…

Ὅλοι πρέπει νά κάνουμε τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ἐπιμένω σ’ αὐτό! Γιατί “χωρίς αὐτό δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε”, λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. “Γι’ αὐτό στίς μέρες μας δέν ἔχουμε πολλούς Ἁγίους”. Δυστυχῶς δέν ἔχουμε… Δέν ἔχουμε ἀνθρώπους πού φτάνουν στή θέωση γιατί ἀκριβῶς δέν κάνουν αὐτήν τήν ἐργασία οἱ ἄνθρωποι. Ἐνῶ τό ξέρουμε, ὅμως ἀμελοῦμε.

Δέν πρέπει ν’ ἀμελοῦμε ἀδελφοί μου. Πρῶτος ἐγώ πού τό λέω. Πρέπει νά πατάξουμε τήν ἀμέλεια. Νά προσπαθήσουμε νά προσευχόμαστε καί ὄχι ν’ ἀργολογοῦμε, οὔτε νά γαστριμαργοῦμε, οὔτε νά κατακρίνουμε.

Αὐτά εἶναι βασικά ἐμπόδια γιά τήν προσευχή: ἡ πολυλογία, ἡ ἀργολογία, ἡ ἀκρασία, ἡ ἔλλειψη ἐγκράτειας στό φαγητό κ.λπ., οἱ πολλές συναναστροφές καί ἡ κατάκριση. Αὐτά σκοτώνουν τήν προσευχή.

Ὅταν ὅλη μέρα μιλᾶς ἤ ἀκόμα χειρότερα κατακρίνεις – βέβαια ἀπό τήν πολύ ὁμιλία πᾶς καί στήν κατάκριση, εἶναι ἀδύνατο νά μήν πᾶς – δέν μπορεῖς φυσικά μετά νά πεῖς τήν εὐχή.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 10 – 2015)

[toula]

Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο…

Σήμερα, μέσα στα «Αιτήματα Μηνυμάτων», εκεί όπου συνήθως καταλήγουν οι “άγνωστοι”, και τα μηνύματα που συχνά προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη, βρήκα κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα απλό μήνυμα.

Ήταν χθές 2.30 τα μεσάνυχτα όταν ένας πατέρας, άνθρωπος που δεν γνωρίζω προσωπικά, μου έστειλε μια φωτογραφία και λίγες μόνο λέξεις.

Και σκέφτηκα πως για να αποφασίσει ένας άνθρωπος να γράψει σε κάποιον άγνωστο τέτοια ώρα, κουβαλώντας μέσα του τόσο πόνο,τότε αυτό που θέλει να πει έχει πραγματικά αξία.

Μου έγραψε:

«Πες σε όλους τους γονείς που γκρινιάζουν, γιατί το παιδί τους δεν διάβασε, γιατί έκανε φασαρία, γιατί λέρωσε το αυτοκίνητο με ένα παγωτό, γιατί γρατζούνισε ένα έπιπλο ή γιατί δεν τους άφησε να ξεκουραστούν, πως τελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από την υγεία του παιδιού σου.
Όσο την έχει, να λες ευχαριστώ στον Θεό. Τα έχεις όλα.»

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα «η καθημερινότητα μάς κλέβει την ουσία».

Τρέχουμε πίσω από υποχρεώσεις, λογαριασμούς, άγχη και μικροπροβλήματα. Νευριάζουμε για πράγματα που αύριο δεν θα θυμόμαστε καν. Και ξεχνάμε πως η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται στα τέλεια σπίτια, στα καθαρά αυτοκίνητα ή στην απόλυτη τάξη.

Βρίσκεται σε μια παιδική αγκαλιά. Σε ένα χαμόγελο. Σε μια φωνή που φωνάζει «μπαμπά» ή «μαμά». Σε ένα παιδί που είναι υγιές και βρίσκεται δίπλα σου.

Δυστυχώς, πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε την αξία όσων έχουμε μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τα χάσουμε.
Γι’ αυτό σήμερα, αν το παιδί σου έκανε φασαρία, αν σου χάλασε τα σχέδια, αν λέρωσε τα ρούχα του ή το σπίτι, αγκάλιασέ το λίγο πιο σφιχτά.

Γιατί κάποιος άλλος γονιός αυτή τη στιγμή δεν προσεύχεται για έναν καλύτερο βαθμό στο σχολείο.
Προσεύχεται απλώς για ένα καλό αποτέλεσμα. Για ένα χαμόγελο. Για μια ακόμη μέρα.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Πριν κλείσει το μήνυμά του, μου έγραψε και κάτι ακόμη που με συγκίνησε:

«Πλέον “Το αγόρι με το σκουφάκι” έχει γίνει ένας μικρός σύμμαχος σε όλη αυτή τη δοκιμασία που περνάμε. Ένας φίλος στα δύσκολα βράδια που περνάμε πολλές φορές μέσα στον θάλαμο, όταν η αγωνία μεγαλώνει και ο ύπνος αργεί να έρθει.»
Χθες μου είπε: Μπαμπά το εχω διαβάσει 2 φορές μόνη μου.

Και αν ένα παραμύθι μπορεί έστω για λίγο να χαρίσει δύναμη, συντροφιά και ένα χαμόγελο σε ένα παιδί ή σε έναν γονιό που δίνει τη δική του μάχη, τότε ίσως τελικά να έχει πετύχει τον πιο όμορφο σκοπό του.

Να αγαπάτε. Να ευγνωμονείτε. Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Γιατί όταν υπάρχει αγάπη και υγεία, υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος.

[toula]

…Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση. Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.

Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα.
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια, όχι τη μετάνοια του φόβου αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:
– Έφταιξα
– Πόνεσα
– Πληγώθηκα
– Πλήγωσα

Η εξομολόγηση δεν είναι ποινή είναι ανάσταση της ψυχής. Όποιος θέλει να γίνει άγιος, πρέπει να μάθει να κλαίει μπροστά στον Θεό χωρίς δικαιολογίες.
Αγιοσύνη σημαίνει καθημερινή μικρή σταύρωση.
Δεν γίνεσαι άγιος με μεγάλα λόγια.
Γίνεσαι άγιος:
– όταν σωπαίνεις αντί να απαντήσεις,
– όταν συγχωρείς ενώ πονάς,

– όταν δεν εκδικείσαι,
– όταν δεν προβάλλεις τον εαυτό σου,
– όταν αγαπάς χωρίς ανταπόδοση.

Η αγιότητα δεν φαίνεται στα μεγάλα, φαίνεται στα μικρά που δεν βλέπει κανείς.
Μάθε να ζεις εκκλησιαστικά, όχι ιδεολογικά.
Ο άγιος δεν είναι μοναχικός ήρωας είναι μέλος Σώματος.
Ζει:
– μέσα στη Θεία Λειτουργία,
– μέσα στη Θεία Κοινωνία,
– μέσα στη σχέση με πνευματικό,
– μέσα στην Εκκλησία, με υπομονή στους ανθρώπους της.

Όποιος θέλει να γίνει άγιος αλλά δεν αντέχει τους ανθρώπους, δεν έχει καταλάβει ακόμα τον Χριστό.
Άφησε τον Θεό να σε κάνει άγιο όχι τον εαυτό σου το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι προσωπικό κατόρθωμα.
Δεν γίνεσαι άγιος επειδή προσπαθείς πολύ.
Γίνεσαι άγιος επειδή αφήνεσαι πολύ.
Όταν λες κάθε μέρα: «Κύριε, κάνε Εσύ ό,τι εγώ δεν μπορώ».

Αν θέλεις να γίνεις άγιος, μην το διαφημίσεις.
Ζήσε το σιωπηλά.
– Με πτώσεις.
– Με αγώνα.
– Με δάκρυα.
– Με Θεία Κοινωνία.
– Με ταπείνωση.
Και ένα να θυμάσαι:
Ο Θεός δεν ζητά να Του μοιάσεις. Ζητά να Του ανήκεις και αν Του ανήκεις, Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο.

+ Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος

[toula]

Ένα «κακό παιδί» είναι ένας πληγωμένος εν δυνάμει Άγιος που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία.
Και αυτό που λέμε εμείς κακή αντίδραση είναι η πληγωμένη κραυγή της τραυματισμένης καρδιάς που φωνάζει «πονάω!». Μια εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση ενός παιδιού είναι οι πληγές που κάποιοι το σταύρωσαν για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι. Μια εκκεντρικότητα που στην ουσία είναι μια έκφραση απελπισίας για λίγες σταγόνες αγάπης
Μας ενδιαφέρει το παιδί μας αν είναι καλός μαθητής, το καλό παιδί της γειτονιάς, αν κρατάει καλά τα παράσημα από το ένδοξο σόϊ αλλά δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον πυρήνα της ψυχής του. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτήν. Μας ενδιαφέρει να είναι πρώτος στον κόσμο αλλά όχι στα μάτια του Θεού και στον ουράνιο κόσμο.
Πολλές φορές αυτή η πληγή ξεκίνησε από την βάπτιση που κάποιοι το έβλεπαν σαν προϊον και τσακωνόντουσαν ποιανού όνομα θα πάρει. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ενδιαφερόντουσαν για το αν θα φάει επίγεια τροφή και όχι ουράνια.
Του μιλούσαν να κυνηγάει γήινα πλούτη και ηδονές κανείς όμως δεν του είπε ότι είναι προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή και την Βασιλεία των ουρανών.
Ένα παιδί που δεν μπορεί να ερωτευθεί τον Χριστό και τον άνθρωπο γιατί τον έρωτα τον διάβαζε μόνο στα παραμύθια και σε καψουροτράγουδα που άκουγε τα βράδια με αναμμένο πορτατίφ, μέσα στην θλιμμένη μοναξιά του. Εκεί έκανε όνειρα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει μια αγάπη που θα ενδιαφερθεί πραγματικά για την αληθινή του καρδιά.
Δεν είδε όμως αυτή την εν Χριστώ αγάπη ποτέ στα μάτια των γονιών του και άρα του φαίνεται ψέμα. Έτσι φαντάζεται τον έρωτα και τον συνδέει με την ηδονή χωρίς να τον ριζώνει με την αγάπη και όλα αυτά μόνο στην φαντασία του διότι την αλήθεια δεν την βλέπει πουθενά. Ένα παιδί που οι γονείς του φωνάζουν ότι του έδωσαν τα πάντα και είναι αχάριστο αλλά εκείνο νιώθει ορφανό. Πήρε τα πάντα αλλά κανείς δεν του είπε για τον Χριστό και την Βασιλεία των Ουρανών και νιώθει μέσα του μια μοναξιά που μοιάζει με μια πληγή που πονάει πολύ. Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί , μια τραυματισμένη ύπαρξη που πονάει. Φωνάζει μέσα του η υιοθεσία του Αγίου Βαπτίσματος , βιώνει αυτήν την φλόγα να καίει την καρδιά του , άραγε ποιός θα του μιλήσει..; Ποιός θα σταθεί δίπλα στην ύπαρξη του για να του πει ότι σε αυτή την ζωή προορισμός μας είναι να κοινωνούμε την αλήθεια και όχι να ψάχνουμε ψεύτικες αλήθειες σε σκοτεινούς δρόμους. Πως θα γλιτώσει αυτό το παιδί όταν ο γονιός του μιλάει για αμαρτία και όχι για αρετή. Για εξωτερική ομορφιά και για το κέρδος της σοφίας του κόσμου αλλά όχι για την Βασιλεία του Θεού.
Γι'αυτό το παιδί που μοιάζει με πληγωμένο αετό ο Κύριος λέει "Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς".
Μην μαλώνουμε τους αετούς , μην τους κατακρίνουμε αλλά να φωνάξουμε τον γιατρό για αυτούς και ο ίδιος ξέρει τι θα κάνει. Ο γονιός που αγαπάει πραγματικά το παιδί που έχει φέρει στο κόσμο , το βλέπει ως παιδί του Θεού και όχι ως δικό του. Το θεωρεί υιοθετημένο και ο ίδιος νιώθει συνοδοιπόρος. Η διαπαιδαγώγηση του γονιού οφείλει να έχει σαν βάση την έκφραση "Τα σα εκ των σων".....
"Δικό σου είναι Χριστέ μου το τέκνο μου και βοήθησε με σε παρακαλώ να γίνει πολίτης της Βασιλεία σου." Η καλύτερη προσευχή που μπορεί να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει φέρει παιδί στο κόσμο.
Γι'αυτό αγαπητοί μου αν δεις πληγωμένο αετό μην του κακιώσεις , αγκάλιασε τον ..
photo: Isaac Adkison
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr Λιγότερα
euxh.gr - Ο πληγωμένος αετός...

[toula]

Δεν μπορείς να αγαπήσεις αν δεν συγχωρέσεις μέσα σου ολοκληρωτικά τον άλλον.
Δεν μπορείς να προχωρήσεις πνευματικά όταν έχεις προσδοκίες και θεωρείς ότι φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από σένα. Δεν είναι δυνατόν να προσεύχεσαι, να νηστεύεις, να εξομολογείσαι και να κοινωνάς αλλά να μένεις ο ίδιος ή να γίνεσαι χειρότερος. Τότε έχεις μπλέξει στα δίκτυα της θρησκοληψίας και υποκρισίας. Ζούμε σε μια κοινωνία που οι μισοί κατηγορούν τους άλλους μισούς ότι φταίνε αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Likes σε ωραία γεροντικά άρθρα ή νουθεσίες Αγίων, ακούσματα στο youtube εκατοντάδων ομιλιών αλλά τελικά μένεις ο ίδιος και η ζωή σου γίνεται χειρότερη. Λες ότι ωραία τα λέει ο τάδε Άγιος αλλά δυστυχώς μένεις εκεί. Αδυνατείς να κυοφορήσεις τα πνευματικά προστάγματα στη ζωή σου και συνεχώς κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα. Αμαρτία όμως για σένα είναι η κατάλυση της νηστείας με ένα σοκολατάκι και όχι ότι στη ζωή σου τα έχεις κάνει μαντάρα.
Άνθρωποι μιλούν για μετάνοια αλλά δεν έχουν καν ξεκινήσει το ταξίδι έστω να αναγνωρίσουν την πνευματική τους κατάσταση. Η πνευματική συμπεριφορά του ανθρώπου του Χριστού είναι αυτή που αποκαλύπτεται πίσω από κλειστές πόρτες, μέσα σε σκοτάδια, μοναξιές, πληγές, πόνους και χαρές και όχι σε εξωτερικές και επιφανειακές συμπεριφορές όπου ο λύκος μπορεί να ντυθεί με ένδυμα προβάτου. Ο πνευματικός άνθρωπος αποκαλύπτεται ακόμα και πίσω από το πληκτρολόγιο. Αν νομίζεις ότι το να βρίζεις με τα δάχτυλα δεν είναι αμαρτία ή δεν τρέχει και τίποτα, τότε αδερφέ είσαι βαθιά νυχτωμένος. Αν ανοίξουμε το messenger, το viber και τα σχόλια κάποιων που θεωρούμε πνευματικούς ανθρώπους θα δούμε τέτοια κόλαση που ούτε ο διάβολος θα είχε φανταστεί.
Παρατηρώ ανθρώπους και ζευγάρια χρόνια τώρα που έχουν όπως λένε πνευματική ζωή αλλά η ζωή τους μόνο πνευματική δεν είναι. Αν δεν έχεις φίλους, αν δεν έχεις χαρά μέσα σου, αν περιμένεις από τους άλλους να σε θαυμάζουν, αν νομίζεις ότι εσύ είσαι ο τέλειος και όλοι οι άλλοι θα πάνε στην κόλαση, τότε για ποια πνευματική ζωή μιλάμε; Για ποια νηστεία, για ποιον Εκκλησιασμό ή Θεία Κοινωνία ; Για ποια προσωπική σχέση με τον Χριστό; Όλα σε ένα πλαίσιο φαντασιόπληκτης ερμήνευσης των πνευματικών πραγμάτων.
Ο άνθρωπος του Χριστού έχει και νιώθει χαρά, χαμόγελο, ευγένεια, τον αναζητούν όλοι και αναπαύονται κοντά του. Οι μέρες του είναι φωτεινές διότι αφήνει το Φως του Χριστού να κυριαρχεί στη ζωή του. Αν παραπονιέσαι, αν όλα σου φταίνε, αν στα σκοτάδια δεν ανάβεις φως και αν παντού ψάχνεις το λάθος τότε κάτι στραβό συμβαίνει μέσα σου.
Ο άνθρωπος του Χριστού, δεν είναι τέλειος. Είναι αδύναμος, είναι αμαρτωλός, αλλά παλεύει. Παλεύει τη σχέση με τον Χριστό και τον συνάνθρωπο. Χωρίς προσδοκίες, χωρίς κατηγορίες, με λάθη, με πάθη, με δυσκολίες αλλά με ελπίδα και συντονισμό της ζωής στη συχνότητα της ταπείνωσης, ώστε η μετάνοια να γίνει ο δρόμος για τη Βασιλεία των Ουρανών.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Η πνευματική ζωή στο μικροσκόπιο.

[toula]

Yπάρχουν πάθη που μας σκοτώνουν… Ας μην τα αγκαλιάζουμε.

Στην ουσία το πάθος γεννιέται όταν ο σπόρος της αρετής και των χαρισμάτων μένουν ακαλλιέργητοι ή μολύνονται. Όταν δηλαδή τα λουλούδια της ψυχής, αντί να τα ποτίζουμε με το ύδωρ του Χριστού, τους δίνουμε δηλητήριο. Είναι οι καταστάσεις που οι εσωτερικές δυναμικές του ανθρώπου, αντί να αντλούν ζωή από το πρόσωπο του Χριστού, συνάπτουν σχέση με το διάβολο έτσι ώστε ερημώνουν τα πάντα μέσα μας και δημιουργούνται ρήγματα που μας οδηγούν στον πνευματικό θάνατο.

Είναι αδύνατον να ξεπεράσει και να θεραπεύσει ο άνθρωπος τα πάθη χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Μπορεί ίσως να κάνει κάποιες εξωτερικές μεταβολές, αλλά μέσα του, η δίψα του φιδιού, θα τρώει τον άνθρωπο συνέχεια. Η πάλη με τα πάθη, είναι μάχη με τον εαυτό και το παρελθόν μας και όσο έχουμε δώσει δικαίωμα σε αυτή την εγκατάσταση μέσα μας τόσο δύσκολο, αλλά όχι αδύνατον είναι να νικήσουμε το θηρίο. Όλες αυτές οι καταστάσεις γίνονται συνήθεια, η συνήθεια μπαίνει μέσα στη φυσικότητά μας και πλέον τη νικάει κατά κράτος. Μετά το πάθος θα το βλέπουμε ως αρετή , θα το δικαιολογούμε συνέχεια , θα του δίνουμε τροφή ενώ αυτό θα μας πληγώνει και θα μας «κλέβει» τα εσωτερικά μας «όπλα» για να μην το παλέψουμε.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι αυτό με την πλαστελίνη που παίζαμε παιδιά. Αν πάρεις ένα κομμάτι πλαστελίνης λευκού χρώματος και απλά ακουμπήσεις επάνω ένα άλλο μαύρου χρώματος, η αφαίρεση του μαύρου τμήματος είναι εύκολη. Οπότε το λευκό δεν θα πάθει ζημιά. Αν όμως το μαύρο αναμιχθεί με το λευκό, τότε θα γίνει κάτι άλλο, ένα κομμάτι άλλου χρώματος και πλέον η αφαίρεση του μαύρου θα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, επιπλέον, λευκό δεν θα υπάρχει αλλά θα έχει αλλοιωθεί. Ας βάλουμε στη θέση της λευκής πλαστελίνης την καθαρότητα του βαπτίσματος και στη θέση του μαύρου τμήματος τα πάθη στα οποία ανοίγουμε την πόρτα της καρδιάς μας και μετά γίνονται συνήθεια και η θεραπεία δυσκολεύει αρκετά. Εκεί, με την Ιερά εξομολόγηση θα γίνει η κατάλληλη χειρουργική επέμβαση με τη βοήθεια του Θεού και τη συνέργεια της προαιρέσεως του ανθρώπου. Στην εξομολόγηση πάμε να γεμίσουμε τα σκοτάδια μας με φως και όχι να τα δικαιολογήσουμε.

Πάθος που δεν θεραπεύτηκε είναι αυτό που δεν παλέψαμε , αυτό που δεν διαγνώσαμε ότι μας σκοτώνει, αυτό που το αφήσαμε να αλωνίζει στην καρδιά μας και να τη μολύνει ώστε να χτίσει το θηρίο το δικό του βασίλειο ελέγχου μέσα μας. Η πάλη με τα πάθη μας ώστε να τα θεραπεύσουμε και να τα μεταβάλουμε δεν μπορεί να γίνει με αποκλειστικά ανθρώπινες δυνάμεις. Η ανθρώπινη δύναμη θα συνεργήσει με τη βοήθεια του Θεού, διαφορετικά θα είμαστε σαν το κύμα που χτυπάει στα βράχια και θα είμαστε συνεχώς άρρωστοι και πνευματικά εξαντλημένοι.

Η βαθιά συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας και της αδυναμίας μας, θα μας ανοίξει τον δρόμο να ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού. Να παλέψουμε αδερφοί μου μέχρι τέλους, μέχρι εσχάτων και να ελπίζουμε στο έλεος του Θεού, χωρίς δικαιολογίες και άλλοθι αλλά με αποφασιστικότητα και έχει ο Θεός…… Καλό αγώνα…

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

" Αντί να βοηθήσουμε θέλουμε να κοιτάξουμε... "
Ζούμε σε μια εποχή που μετέτρεψε τον πόνο σε περιεχόμενο.
Την ταπείνωση σε θέαμα.
Το τραύμα σε είδηση.
Την ανθρώπινη δυστυχία σε προϊόν προς κατανάλωση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο.
Καταγγέλλουμε τη βία, ενώ ταυτόχρονα τη συντηρούμε με την προσοχή μας.
Θυμώνουμε μαζί της, αλλά δεν σταματάμε να την παρακολουθούμε.
Λέμε ότι μας σοκάρει, αλλά κάθε μέρα της δίνουμε χώρο στις συζητήσεις μας, στις οθόνες μας, στη σκέψη μας.
Ίσως λοιπόν το πρόβλημα να μην είναι μόνο ότι η κοινωνία παράγει βία.
Ίσως το πιο τρομακτικό να είναι ότι έμαθε να την καταναλώνει.
Και καμία αγορά δεν σταματά να παράγει αυτό που καταναλώνεται.
Γι' αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί υπάρχουν θύτες.
Το ερώτημα είναι τι είδους άνθρωποι γινόμαστε όταν ο πόνος του άλλου μετατρέπεται σε θέαμα.
Όταν μπροστά σε μια πληγή το πρώτο μας αντανακλαστικό δεν είναι να βοηθήσουμε αλλά να κοιτάξουμε.
-π. Λίβυος-

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=iihsUiz ... 4Dt4AaABAg


Ο πόνος πάει σε όλα τα σπίτια - π. Λίβυος