"Ελέησόν με Κύριε… η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα…"
Συγκλονίζει την ανθρώπινη ύπαρξη ο πόνος.
Είναι φωτιά, καμίνι,που καίει και κατακαίει.
Είναι καταιγίδα και τρικυμία.
«Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν», λέει ο Σολομών.
Είναι στιγμές που οι δοκιμασίες έρχονται απανωτές, η μία μετά την άλλη ή και όλες μαζί.
Πολύ βαρύς τότε ο σταυρός. Η αγωνία κορυφώνεται.
Η ψυχή ζορίζεται τόσο, ώστε είναι έτοιμη να λυγίσει. Όλα φαίνονται μαύρα, κατάμαυρα. Παντού σκοτεινιά, παντού αδιέξοδα.
Λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος:
«Τα καλά φύγανε, τα δεινά είναι γυμνά και προκλητικά, το ταξίδι γίνεται μέσα στη νύχτα, φάρος δεν φαίνεται πουθενά και ο Χριστός φαίνεται να κοιμάται».
Καρφιά και μαχαίρια είναι της ζωής οι θλίψεις.
Μαχαίρια και καρφιά, που σχίζουν ανελέητα και τρυπούν τις καρδιές.
Τις πυρακτώνουν και τις παραλύουν εξουθενωτικά.
Το μόνο που απομένει σε τούτες τις στιγμές είναι η κραυγή, που σαν παράπονο ικεσίας απευθύνεται στο Θεό·
«Ελέησόν με Κύριε… η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα… εκοπίασα εν τω στεναγμώ μου… εγεννήθη η καρδία μου ωσεί κηρός τηκόμενος…
Ελέησόν με Κύριε, ότι θλίβομαι… εξέλιπεν εν οδύνη η ζωή μου και τα έτη μου ενστεναγμοίς… επελήσθην ωσεί νεκρός… εγεννήθη τα δάκρυα μου εμοί άρτος ημέρας και νυκτός… ινα τί περίλυπος ει η ψυχή μου και ινα τί συνταράσσεις με;»
Αγίου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου “ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ”
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Το φως δεν γεννάται με λόγια, με σχήματα, με υποκρίσεις. Το φως είναι φως. Είναι αρετή.
Είναι καλοσύνη. Είναι πίστις. Είναι αγάπη.
Άμα αυτά είναι πάνω μας, τότε και σιωπούντες λαλούμε».
Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός
Είναι καλοσύνη. Είναι πίστις. Είναι αγάπη.
Άμα αυτά είναι πάνω μας, τότε και σιωπούντες λαλούμε».
Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Η πονηρή ελεημοσύνη (π. Δημητρίου Μπόκου)
Στη ροή της επί του Όρους ομιλίας του ο Χριστός είπε και τα εξής παραβολικά λόγια: «Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Φως για το σώμα είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι γερό, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, θα βλέπει καλά. «Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η», αν το μάτι σου είναι άρρωστο, τυφλό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Βυθισμένο στο σκοτάδι (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου). Τί θέλει να πει με αυτά τα τόσο απλά λόγια ο Χριστός;
Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).
Ο Χριστός εδώ έχει κατά νουν μια άλλη περίπτωση. Θεωρεί σκοτάδι που τυφλώνει τους νοερούς οφθαλμούς, την προσκόλληση στον πλούτο, τη φιλαργυρία, την πλεονεξία. Λίγο πριν είχε μιλήσει αποτρεπτικά για την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να θησαυρίζουν. Μη θησαυρίζετε για τον εαυτό σας επίγειους θησαυρούς, είπε, αλλά θησαυρούς στον ουρανό. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας (Ματθ. 6, 18-21).
Αν ο άνθρωπος προσκολληθεί στους επίγειους θησαυρούς, θα γίνει ειδωλολάτρης. Είδωλο, θεό του, θα έχει το χρήμα. Γι’ αυτό και οι χαρακτηρισμοί της Αγίας Γραφής για τη φιλαργυρία και την πλεονεξία είναι βαρύτατοι. Η μεν είναι ρίζα όλων των κακών, η δε ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Κολ. 3, 5. Εφ. 5, 5). Και ο Χριστός θεωρεί αδύνατο το να υπηρετεί κάποιος ταυτόχρονα και τα δυο αφεντικά. Και τον Θεό και το χρήμα (Ματθ. 6, 24).
Μα έλα που η πολυμήχανη «ευσέβεια» βρίσκει τρόπους να συμβιβάζει και τα αντίθετα. Αν έχουμε πολλά λεφτά, θα κάνουμε και πιο πολλές φιλανθρωπίες. Λένε οι «ευσεβείς» φιλάνθρωποι: Να μην κερδίσουμε, Θεέ μου, και ένα λαχείο; Για να δίνουμε κάτι και σε κανένα φτωχό! Κι αυτοί που θα πάρουν τους μεγάλους μισθούς, θα τους βάλουν, είπαν, στα φιλόπτωχα. Τί συγκινητικό!
Αλήθεια, δεν το ήξερε αυτό ο Χριστός; Τότε, γιατί είπε στους μαθητές του να αφήσουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν, πράγμα που επανέλαβε και στον πλούσιο νεανίσκο; Γιατί οι απόστολοι γύριζαν ανά τον κόσμο ρακένδυτοι, γυμνητεύοντες, πεινασμένοι, διψασμένοι, απόβλητα της κοινωνίας;
Γιατί ακόμα και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν το πνεύμα των αποστόλων και αντί να μαζεύουν, πωλούσαν χωράφια, σπίτια, ό,τι είχαν, και τα έδιναν για τους φτωχούς; Γιατί ο Πέτρος είπε στον εκ γενετής χωλό που ζητιάνευε στην πόρτα του ναού, «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι» και του έδωσε κάτι άλλο, πολυτιμότερο; Γιατί τόσοι πλούσιοι άγιοι μοίρασαν τα πλούτη τους και έγιναν εκούσια φτωχοί;
Ο Χριστός απέτρεψε τους μαθητές του απ’ το να μαζεύουν χρήματα με πρόφαση δήθεν την ελεημοσύνη. Μα είναι τόσο κακό, τόσο επικίνδυνο αυτό;
Ένας φιλάνθρωπος φτωχός, ο Ευλόγιος, όταν κάποτε βρήκε χρήματα πολλά, άλλαξε νοοτροπία εντελώς. Πήγε στην πρωτεύουσα, αγόρασε μεγάλο αρχοντικό, άρχισε να ζει στην απόλυτη χλιδή. Ξέχασε τελείως τους φτωχούς, έγινε σκληρός. Μα ο Θεός επέτρεψε να γυρίσει η τύχη του, να χάσει τα πάντα, να ξαναγίνει φτωχός. Και τότε θυμήθηκε ξανά τους φτωχούς και τον Θεό.
Νομίζεις ότι εσύ μπορείς να μείνεις ανέγγιχτος από τον πλούτο; Άκου τους αγίους: «Όσον δύνασαι, μετά πτωχείας και ταπεινώσεως» ζήσε, ώστε εσύ μάλλον να έχεις ανάγκη βοήθειας από άλλους (πρβλ. και ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, Αθήνα 1980, τ. Γ΄, Υποθέσεις μζ΄, μη΄, μθ΄, σ. 612-652).
Δύσκολο και να κατανοηθούν αυτά σήμερα.
Μα ο Χριστός επιμένει. Η προσκόλληση στη συσσώρευση πλούτου τυφλώνει, σκοτίζει την ψυχή. Μόνο η απαλλαγή απ’ αυτήν ξαναδίνει φως.
Στη ροή της επί του Όρους ομιλίας του ο Χριστός είπε και τα εξής παραβολικά λόγια: «Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Φως για το σώμα είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι γερό, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, θα βλέπει καλά. «Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η», αν το μάτι σου είναι άρρωστο, τυφλό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Βυθισμένο στο σκοτάδι (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου). Τί θέλει να πει με αυτά τα τόσο απλά λόγια ο Χριστός;
Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).
Ο Χριστός εδώ έχει κατά νουν μια άλλη περίπτωση. Θεωρεί σκοτάδι που τυφλώνει τους νοερούς οφθαλμούς, την προσκόλληση στον πλούτο, τη φιλαργυρία, την πλεονεξία. Λίγο πριν είχε μιλήσει αποτρεπτικά για την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να θησαυρίζουν. Μη θησαυρίζετε για τον εαυτό σας επίγειους θησαυρούς, είπε, αλλά θησαυρούς στον ουρανό. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας (Ματθ. 6, 18-21).
Αν ο άνθρωπος προσκολληθεί στους επίγειους θησαυρούς, θα γίνει ειδωλολάτρης. Είδωλο, θεό του, θα έχει το χρήμα. Γι’ αυτό και οι χαρακτηρισμοί της Αγίας Γραφής για τη φιλαργυρία και την πλεονεξία είναι βαρύτατοι. Η μεν είναι ρίζα όλων των κακών, η δε ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Κολ. 3, 5. Εφ. 5, 5). Και ο Χριστός θεωρεί αδύνατο το να υπηρετεί κάποιος ταυτόχρονα και τα δυο αφεντικά. Και τον Θεό και το χρήμα (Ματθ. 6, 24).
Μα έλα που η πολυμήχανη «ευσέβεια» βρίσκει τρόπους να συμβιβάζει και τα αντίθετα. Αν έχουμε πολλά λεφτά, θα κάνουμε και πιο πολλές φιλανθρωπίες. Λένε οι «ευσεβείς» φιλάνθρωποι: Να μην κερδίσουμε, Θεέ μου, και ένα λαχείο; Για να δίνουμε κάτι και σε κανένα φτωχό! Κι αυτοί που θα πάρουν τους μεγάλους μισθούς, θα τους βάλουν, είπαν, στα φιλόπτωχα. Τί συγκινητικό!
Αλήθεια, δεν το ήξερε αυτό ο Χριστός; Τότε, γιατί είπε στους μαθητές του να αφήσουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν, πράγμα που επανέλαβε και στον πλούσιο νεανίσκο; Γιατί οι απόστολοι γύριζαν ανά τον κόσμο ρακένδυτοι, γυμνητεύοντες, πεινασμένοι, διψασμένοι, απόβλητα της κοινωνίας;
Γιατί ακόμα και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν το πνεύμα των αποστόλων και αντί να μαζεύουν, πωλούσαν χωράφια, σπίτια, ό,τι είχαν, και τα έδιναν για τους φτωχούς; Γιατί ο Πέτρος είπε στον εκ γενετής χωλό που ζητιάνευε στην πόρτα του ναού, «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι» και του έδωσε κάτι άλλο, πολυτιμότερο; Γιατί τόσοι πλούσιοι άγιοι μοίρασαν τα πλούτη τους και έγιναν εκούσια φτωχοί;
Ο Χριστός απέτρεψε τους μαθητές του απ’ το να μαζεύουν χρήματα με πρόφαση δήθεν την ελεημοσύνη. Μα είναι τόσο κακό, τόσο επικίνδυνο αυτό;
Ένας φιλάνθρωπος φτωχός, ο Ευλόγιος, όταν κάποτε βρήκε χρήματα πολλά, άλλαξε νοοτροπία εντελώς. Πήγε στην πρωτεύουσα, αγόρασε μεγάλο αρχοντικό, άρχισε να ζει στην απόλυτη χλιδή. Ξέχασε τελείως τους φτωχούς, έγινε σκληρός. Μα ο Θεός επέτρεψε να γυρίσει η τύχη του, να χάσει τα πάντα, να ξαναγίνει φτωχός. Και τότε θυμήθηκε ξανά τους φτωχούς και τον Θεό.
Νομίζεις ότι εσύ μπορείς να μείνεις ανέγγιχτος από τον πλούτο; Άκου τους αγίους: «Όσον δύνασαι, μετά πτωχείας και ταπεινώσεως» ζήσε, ώστε εσύ μάλλον να έχεις ανάγκη βοήθειας από άλλους (πρβλ. και ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, Αθήνα 1980, τ. Γ΄, Υποθέσεις μζ΄, μη΄, μθ΄, σ. 612-652).
Δύσκολο και να κατανοηθούν αυτά σήμερα.
Μα ο Χριστός επιμένει. Η προσκόλληση στη συσσώρευση πλούτου τυφλώνει, σκοτίζει την ψυχή. Μόνο η απαλλαγή απ’ αυτήν ξαναδίνει φως.
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Νά ‘ναι εὐλογημένο…!
Δέν ξέρω ἐσεῖς πόσο τό ἔχετε δοκιμάσει.
Ἄς ποῦμε, εἶσαι κάποια ὥρα ἕτοιμος νά ἐκραγεῖς.
Ἔρχονται τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου –τοῦτο, ἐκεῖνο, τό ἄλλο– ὅπως εἴπαμε, σάν κάποιος ἐπίτηδες νά τά βάζει ἐπάνω σου.
Καί σάν νά μή φθάνουν αὐτά, ἔρχεται καί τό τελευταῖο καρφί· κάτι παρουσιάζεται πάλι. Ὅπως λένε οἱ ἄνθρωποι: «Ἀκόμη αὐτό μᾶς ἔλειπε»…
Ἐσύ λοιπόν ἐκείνη τήν ὥρα, ὅσο πιό ζόρικα εἶναι τά πράγματα, ὅσο βλέπεις ὅτι σάν ἐπίτηδες κάποιος νά τά φέρνει τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί νά τά βάζει ἐπάνω σου, τόσο πιό ἕτοιμος νά εἶσαι μέσα σου καί τόσο πιό πολλή διάθεση νά ἔχεις νά πεῖς· «νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου», ἀλλά καί νά τό ἐφαρμόζεις στήν πράξη!
Μέ αὐτή τήν ἁπλή φράση, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀνασταίνεις τήν ψυχή σου, ἀνασταίνεις τήν ὕπαρξή σου!
† π. Συμεών Κραγιόπουλος
Δέν ξέρω ἐσεῖς πόσο τό ἔχετε δοκιμάσει.
Ἄς ποῦμε, εἶσαι κάποια ὥρα ἕτοιμος νά ἐκραγεῖς.
Ἔρχονται τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου –τοῦτο, ἐκεῖνο, τό ἄλλο– ὅπως εἴπαμε, σάν κάποιος ἐπίτηδες νά τά βάζει ἐπάνω σου.
Καί σάν νά μή φθάνουν αὐτά, ἔρχεται καί τό τελευταῖο καρφί· κάτι παρουσιάζεται πάλι. Ὅπως λένε οἱ ἄνθρωποι: «Ἀκόμη αὐτό μᾶς ἔλειπε»…
Ἐσύ λοιπόν ἐκείνη τήν ὥρα, ὅσο πιό ζόρικα εἶναι τά πράγματα, ὅσο βλέπεις ὅτι σάν ἐπίτηδες κάποιος νά τά φέρνει τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί νά τά βάζει ἐπάνω σου, τόσο πιό ἕτοιμος νά εἶσαι μέσα σου καί τόσο πιό πολλή διάθεση νά ἔχεις νά πεῖς· «νά ᾿ναι εὐλογημένο, Θεέ μου», ἀλλά καί νά τό ἐφαρμόζεις στήν πράξη!
Μέ αὐτή τήν ἁπλή φράση, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ἀνασταίνεις τήν ψυχή σου, ἀνασταίνεις τήν ὕπαρξή σου!
† π. Συμεών Κραγιόπουλος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Γράμμα στον απελπισμένο αδελφό
Δεν σε ξερω, δεν με ξερεις, μπορει και να μην συναντηθουμε εδω, αλλα μας ξερει και τους δυο, απο μεσα και απ’εξω, ο ιδιος ο Θεος.
Μπορει να με απορριψεις, γιατι σου μιλω ευθυς εξ’αρχης για τον Θεο. Ετσι ηθελα να σου μιλησω, δεν ηθελα να στο φερω γυρω γυρω και με τροπο.
Αυτο σου δινω γιατι μονο αυτο εχω, αυτο εχουμε ολοι, ακομα και οταν δεν το ξερουμε. Περιμενε λιγο.
Μη φοβασαι δεν θα σου κανω «κατηχηση», αφ’υψηλου, ουτε «παρηγορια στον αρρωστο». Αυτα ειναι για τους βολεμενους.
Και μην βιαστεις να σκισεις αυτο το γραμμα, αλλα περιμενε, οπως περιμενεις αρκετο καιρο και κλωθογυριζες την επιμονη ιδεα αυτη στο μυαλο σου.
Οπως εσενα δεν θα σου αρεσε να σκισουν και να πεταξουν το γραμμα μετα την αυτοκτονια σου, στα σκουπιδια, ετσι και εσυ, διαβασε εαν θελεις, το παρακατω.
Απο φιλοτιμο και μονο, που εκατσε καποιος και σου εγραψε. Δεν σου γραφω απο αγαπη, γιατι δεν εχω, αλλα απο πονο, που ολοι εχουμε.
Οπως βλεπεις ειμαι απολυτα ειλικρινης εως και κυνικος απεναντι σου. Ετσι πρεπει. Δεν θα σου χαϊδεψω τα αυτια, ουτε θα σε μοιρολογησω.
Η θεση μας, και η δικη σου και η δικη μου, απαιτει απολυτη, και καθαρη εξηγηση, χωρις ημιμετρα και μασημενα λογια.
Αυτο το γραμμα γραφεται στον αερα, σε πραγματικο χρονο, χωρις δευτερη σκεψη, αυτο οφειλεις να το εκτιμησεις.
Θα σε παω λιγο πισω. Θυμησου πως ηρθες εδω, οχι σε αυτην την κατασταση, αλλα σε αυτην την ζωη.
Φαινομενικα, σε εφεραν οι γονεις σου, αλλα η αληθεια ειναι αλλη, και ισως δεν την ξερεις, η εαν την ξερεις την εχεις καταχωνιασει καπου στην ληθη του μυαλου σου.
Ενας Παντοκρατορας Θεος, Πατερας, Υιος και Αγιο Πνευμα, που ολα τα απειρα συμπαντα μαζι, ολες οι δυναμεις και οι εξουσιες, μοιαζουν με σταχτη ενος αποτσιγαρου στο τασακι Του,
Αποφασισε ενωπιον ολων των αμετρητων Αγγελων και Αγιων, το ΝΑΙ. Για σενα ηταν αυτο το ΝΑΙ. Και ας μην το ακουσες, το ζεις, το χεις εως τωρα αυτο το ΝΑΙ.
Εκει κριθηκε η υπαρξη σου, και οχι στην συνευρεση των γονεων σου. Αυτη ειναι το φυσικο επακολουθο. Ενας Παντοδυναμος Θεος ασχοληθηκε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, μαζι σου, ειτε το πιστευεις ειτε οχι.
Μια στιγμη μοναδικη και ανεπαναληπτη, για την ανθρωπινη ιστορια, ηταν η συλληψη σου. Αυτα δεν ειναι «ψυχολογικα ντοπαρισματα», αλλα αιωνιες και αναμφιβητητες αληθειες φιλε μου.
Γεννηθηκες για την αιωνιοτητα, η οποια ξεκινα απο εδω και δεν εχει τελος, και για να σε χαιρεται ο Θεος Πατερας σου, που σε εφερε εδω, για παντα.
Και τωρα φτανουμε στο κρισιμο ερωτημα. Γιατι μην νομιζεις οτι κανω μονολογο, μαζι σου μιλαω, εν πνευματι και αληθεια, σαν να σε βλεπω. Θα μου πεις και θα εχεις χιλια δικαια και εγω ειμαι μαζι σου:
«Αφου με εφερε ο Θεος εδω και θελει να με χαιρεται, γιατι αφησε να φτασω σε αυτο το χαλι, και γιατι αυτους που με εφεραν εδω, τους εχει μια χαρα, και εγω δεν εχω διεξοδο ουτε καν Τον βλεπω;»
Eχω απαντησεις πολλες, διαθεσιμες, με θεολογιες, ρητορειες, φιλοσοφιες, και αλλα, αλλα δεν θα στις δωσω. Δεν σε ενδιαφερουν τωρα, ουτε μπορουν να σε βοηθησουν αδελφε.
Θα σου δωσω μια απαντηση οσο μπορω πιο ξεκαθαρη και βιωματικη.
Αυτην που μου εδωσε ο Θεος και σε εμενα, οταν ειχα φτασει σε παρομοια κατασταση με εσενα, και σκεφτομουν διαφορες ανοησιες, και εψαχνα «διεξοδους» διαφυγης.
Απλα Τον φωναξα. Στραφηκα μεσα στην απογνωση μου, και Τον φωναξα. Επαιξα το τελευταιο μου χαρτι, πονταρα επανω Του. Τι ειχα να χασω; Ετσι ειναι ο τζογος.
Του ειπα: «Εγω εχω τερματισει, ελα, εαν θελεις, και σωσε με».
Ετσι απλα, ηρεμα και ειλικρινα, χωρις πολλα «κορδελακια». Σαν φιλος προς φιλο που εχει αναγκη. Ελα ρε Φιλε και σωσε με.
Και ηρθε. Ηρθε και εβαλε ταξη, και εδωσε οραμα και διεξοδο, χωρις να το παρω ειδηση, απαλα, σιγα και λεπτα, με αρχοντια και με στυλ.
Λοιπον γιαυτο δεν Τον βλεπεις πουθενα. Δεν Τον εχεις φωναξει πραγματικα. Μπορει να το σκεφτηκες αλλα δεν το πιστεψες σοβαρα. Εαν Τον φωναξεις εστω και στο παρα ‘5, ακομα και στο παρα ‘1, θα ερθει.
Μην περιμενεις να ερθει κανεις αλλος. Η εποχη μας, ειναι ο καθενας μονος του, και οποιον παρει ο χαρος.. Μην ψαχνεις το γιατι.
Αυτος μονο, θα ερθει. Εχεις αμφιβολια; Καλα κανεις. Και εγω ειχα. Δοκιμασε ομως. Απλα χωρις βια, χωρις φτιασιδωματα, και μελοδραματα.
Φωναξε Τον. Εαν δεν ερθει, στειλε γραμμα, και θα αυτοκτονησω εγω στην θεση σου, απο ντροπη γιατι σου ειπα ψεμματα. Ετσι ξερα ξερα σου βαζω στοιχημα την ζωη μου, οτι θα ερθει.
«Που ειναι τωρα;» θα μου πεις.
Καθεται μαζι σου, και περιμενει, να δει τι θα κανεις, οχι μακρια, μην πλανασαι, διπλα σου ειναι. Σε Βλεπει. Καθε σκεψη σου, ακομα και αυτη που θα σχηματισεις σε λιγο, την ξερει. Και περιμενει.
Θελεις να του δωσεις μια ευκαιρια; Δωστην Του. Αυτος Σταυρωθηκε για σενα, για να σου δωσει την ευκαιρια, να ζησεις για παντα. Δεν αυτοκτονησε, αλλα πεθανε με καθε ειδους βασανα για σενα.
Μονο για σενα, αποκλειστικα, οπως για καθε μοναδικο ανθρωπο. Να το θυμασαι αυτο.
Οπως βλεπεις δεν σου μιλησα καθολου για τα προβληματα που σε εφεραν εδω.
Τα σεβομαι, αλλα δεν μπορω να σε καταλαβω. Κανεις δεν μπορει να νιωσει πραγματικα, τον αλλον, εαν δεν εχει την ιδια στιγμη τα ιδια προβληματα.
Αλλιως κοροϊδευει, οχι με προθεση αλλα απο αγνοια, και απλα παρηγορει με οικτο, και κανει τα πραγματα χειροτερα.
Γιαυτο θα σου πω για ενα πολυ μεγαλυτερο και αλυτο προβλημα, που θα αποκτησεις εαν κανεις αυτο που σκεφτεσαι.
Αυτον τον Θεο, που σε αγαπα το ιδιο με τον Υιο Του, που εδωσε να σταυρωθει για να ζησεις για παντα, θα Τον προδωσεις, τοσο πολυ, οσο δεν σε προδωσε εσενα κανενας.
Και θα δωσεις την ψυχη σου, δωρο και χαρισμα στον αλλον τον γυφτο, που γελαει με τα προβληματα σου και το ενδεχομενο τελος σου.
Γελαει πιο πολυ και απο αυτους, που σε εφεραν εδω, γιατι αυτος ειναι πισω απο αυτους, αυτος ειναι το αφεντικο τους, μαζι θα πληρωθουν ολους τους «κοπους» τους τοις μετρητοις..
Αυτος περιμενει να εισπραξει τις ψυχες, χωρις να κουραστει, και να τις παρει απο τον Δημιουργο τους. Λοιπον. Μην κανεις χατηρια σε γυφτους.
Οπως δεν θα δεχοσουν να σου παρει το παιδι ο χειροτερος εχθρος σου και ο πιο αχρηστος ξενος ψευτοπατερας, που ταχα ενδιαφερεται γιαυτο, αλλα θα εδινες μαχη, να τον διωξεις και να το κρατησεις κοντα σου, ετσι πρεπει να βλεπεις και το μοναχοπαιδι σου, την ψυχη σου, την ιδια την υπαρξη σου την αιωνια και την μοναδικη.
Στο Θεο ανηκει, δεν θα πας να την δωσεις στον ανθρωποκτονο διαβολο. Σκεψου το λιγο αυτο.
Στην ουσια αδερφε, πας να αυτοκτονησεις απο εγωϊσμο. Μην γελιεσαι. Ετσι σκεφτομουν και εγω. Πισω απο ολα, και πανω απο ολα, ειναι ο εγωϊσμος μας. Και αυτο το ξερει ο διαβολος. Εκει πονταρει..
Σε κουρασα. Το ξερω, αλλα ολοι κουρασμενοι ειμαστε. Χορτασαμε απο λογια, και απο ψεμμα.
Γιαυτο δεν θα σου πω αλλα, εαν δεν σε αγγιξουν αυτα, -να σε πεισω ποτε δεν σκεφτηκα, ουτε και θελω- θα ειναι δικη μου η ευθυνη γιατι δεν θα σου εχω δωσει βιωμα, αλλα θεωρια.
Ομως τα εχω ζησει, και γιαυτο στα λεω. Υπαρχει μονο μια λυση. Φωναξε Τον. Διωξε τον αλλον τον γυφτο, και φωναξε τον Πατερα σου, να σε βοηθησει.
Ετσι κανουν τα τρομαγμενα παιδια, το θυμασαι;
Μολις ερθει και αρχισει να σου γυρνα τα παντα τουμπα, οπως ποτε δεν πιστευες και δεν φανταζοσουν, τωρα οπως εισαι, εαν θελεις, κανε μου μια χαρη.
Στειλε ενα γραμμα. Οχι σε εμενα. Στειλε μια ευχαριστηρια επιστολη, σε Εκεινον, και μια υποσχεση.
Απο εδω και περα, να ζεις μονο για χαρη Του, οπως ο Ιδιος ο Χριστος, ζει και αναπνεει μονο για σενα, και ολα τα αλλα θα λυνονται με την βοηθεια Του.
Καλη συνεργασια, σου ευχομαι να εχετε και θα την εχετε εαν θελεις εσυ πρωτος. Γιατι Αυτος θελει, εκατομμυρια φορες, ενω εσυ το πολυ μια.
Δεν θα περιμενω νεα σου, αλλα θα σε περιμενω νικητη, και «μαγκα», για το Ονομα του Θεου, και την αγαπη Του, να παλεψεις και να νικησεις.
Μην περιμενεις, σκισε αυτο το γραμμα, ξεχνα εμενα, και ξεκινα.
Ξεκινα γιατι σε περιμενει, και ειναι ντροπη να Τον αφηνεις, Μονο Του, να ξεροσταλιαζει, αγαπωντας σε μυστικα και κρυφα, αυτον τον μοναδικο και μονιμο Φιλο σου, οπως δεν θα εκανες για καποιο αληθινο σου φιλο.
Δεν κανουν ετσι οι φιλοι.. Σηκω και προχωρα να Τον βρεις.
«ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν.»
Πηγή: «Άγιον Όρος» Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ
Εικόνα από: vco.com.ua
το «σπιτάκι της Μέλιας»
www.orthmad.gr
Δεν σε ξερω, δεν με ξερεις, μπορει και να μην συναντηθουμε εδω, αλλα μας ξερει και τους δυο, απο μεσα και απ’εξω, ο ιδιος ο Θεος.
Μπορει να με απορριψεις, γιατι σου μιλω ευθυς εξ’αρχης για τον Θεο. Ετσι ηθελα να σου μιλησω, δεν ηθελα να στο φερω γυρω γυρω και με τροπο.
Αυτο σου δινω γιατι μονο αυτο εχω, αυτο εχουμε ολοι, ακομα και οταν δεν το ξερουμε. Περιμενε λιγο.
Μη φοβασαι δεν θα σου κανω «κατηχηση», αφ’υψηλου, ουτε «παρηγορια στον αρρωστο». Αυτα ειναι για τους βολεμενους.
Και μην βιαστεις να σκισεις αυτο το γραμμα, αλλα περιμενε, οπως περιμενεις αρκετο καιρο και κλωθογυριζες την επιμονη ιδεα αυτη στο μυαλο σου.
Οπως εσενα δεν θα σου αρεσε να σκισουν και να πεταξουν το γραμμα μετα την αυτοκτονια σου, στα σκουπιδια, ετσι και εσυ, διαβασε εαν θελεις, το παρακατω.
Απο φιλοτιμο και μονο, που εκατσε καποιος και σου εγραψε. Δεν σου γραφω απο αγαπη, γιατι δεν εχω, αλλα απο πονο, που ολοι εχουμε.
Οπως βλεπεις ειμαι απολυτα ειλικρινης εως και κυνικος απεναντι σου. Ετσι πρεπει. Δεν θα σου χαϊδεψω τα αυτια, ουτε θα σε μοιρολογησω.
Η θεση μας, και η δικη σου και η δικη μου, απαιτει απολυτη, και καθαρη εξηγηση, χωρις ημιμετρα και μασημενα λογια.
Αυτο το γραμμα γραφεται στον αερα, σε πραγματικο χρονο, χωρις δευτερη σκεψη, αυτο οφειλεις να το εκτιμησεις.
Θα σε παω λιγο πισω. Θυμησου πως ηρθες εδω, οχι σε αυτην την κατασταση, αλλα σε αυτην την ζωη.
Φαινομενικα, σε εφεραν οι γονεις σου, αλλα η αληθεια ειναι αλλη, και ισως δεν την ξερεις, η εαν την ξερεις την εχεις καταχωνιασει καπου στην ληθη του μυαλου σου.
Ενας Παντοκρατορας Θεος, Πατερας, Υιος και Αγιο Πνευμα, που ολα τα απειρα συμπαντα μαζι, ολες οι δυναμεις και οι εξουσιες, μοιαζουν με σταχτη ενος αποτσιγαρου στο τασακι Του,
Αποφασισε ενωπιον ολων των αμετρητων Αγγελων και Αγιων, το ΝΑΙ. Για σενα ηταν αυτο το ΝΑΙ. Και ας μην το ακουσες, το ζεις, το χεις εως τωρα αυτο το ΝΑΙ.
Εκει κριθηκε η υπαρξη σου, και οχι στην συνευρεση των γονεων σου. Αυτη ειναι το φυσικο επακολουθο. Ενας Παντοδυναμος Θεος ασχοληθηκε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, μαζι σου, ειτε το πιστευεις ειτε οχι.
Μια στιγμη μοναδικη και ανεπαναληπτη, για την ανθρωπινη ιστορια, ηταν η συλληψη σου. Αυτα δεν ειναι «ψυχολογικα ντοπαρισματα», αλλα αιωνιες και αναμφιβητητες αληθειες φιλε μου.
Γεννηθηκες για την αιωνιοτητα, η οποια ξεκινα απο εδω και δεν εχει τελος, και για να σε χαιρεται ο Θεος Πατερας σου, που σε εφερε εδω, για παντα.
Και τωρα φτανουμε στο κρισιμο ερωτημα. Γιατι μην νομιζεις οτι κανω μονολογο, μαζι σου μιλαω, εν πνευματι και αληθεια, σαν να σε βλεπω. Θα μου πεις και θα εχεις χιλια δικαια και εγω ειμαι μαζι σου:
«Αφου με εφερε ο Θεος εδω και θελει να με χαιρεται, γιατι αφησε να φτασω σε αυτο το χαλι, και γιατι αυτους που με εφεραν εδω, τους εχει μια χαρα, και εγω δεν εχω διεξοδο ουτε καν Τον βλεπω;»
Eχω απαντησεις πολλες, διαθεσιμες, με θεολογιες, ρητορειες, φιλοσοφιες, και αλλα, αλλα δεν θα στις δωσω. Δεν σε ενδιαφερουν τωρα, ουτε μπορουν να σε βοηθησουν αδελφε.
Θα σου δωσω μια απαντηση οσο μπορω πιο ξεκαθαρη και βιωματικη.
Αυτην που μου εδωσε ο Θεος και σε εμενα, οταν ειχα φτασει σε παρομοια κατασταση με εσενα, και σκεφτομουν διαφορες ανοησιες, και εψαχνα «διεξοδους» διαφυγης.
Απλα Τον φωναξα. Στραφηκα μεσα στην απογνωση μου, και Τον φωναξα. Επαιξα το τελευταιο μου χαρτι, πονταρα επανω Του. Τι ειχα να χασω; Ετσι ειναι ο τζογος.
Του ειπα: «Εγω εχω τερματισει, ελα, εαν θελεις, και σωσε με».
Ετσι απλα, ηρεμα και ειλικρινα, χωρις πολλα «κορδελακια». Σαν φιλος προς φιλο που εχει αναγκη. Ελα ρε Φιλε και σωσε με.
Και ηρθε. Ηρθε και εβαλε ταξη, και εδωσε οραμα και διεξοδο, χωρις να το παρω ειδηση, απαλα, σιγα και λεπτα, με αρχοντια και με στυλ.
Λοιπον γιαυτο δεν Τον βλεπεις πουθενα. Δεν Τον εχεις φωναξει πραγματικα. Μπορει να το σκεφτηκες αλλα δεν το πιστεψες σοβαρα. Εαν Τον φωναξεις εστω και στο παρα ‘5, ακομα και στο παρα ‘1, θα ερθει.
Μην περιμενεις να ερθει κανεις αλλος. Η εποχη μας, ειναι ο καθενας μονος του, και οποιον παρει ο χαρος.. Μην ψαχνεις το γιατι.
Αυτος μονο, θα ερθει. Εχεις αμφιβολια; Καλα κανεις. Και εγω ειχα. Δοκιμασε ομως. Απλα χωρις βια, χωρις φτιασιδωματα, και μελοδραματα.
Φωναξε Τον. Εαν δεν ερθει, στειλε γραμμα, και θα αυτοκτονησω εγω στην θεση σου, απο ντροπη γιατι σου ειπα ψεμματα. Ετσι ξερα ξερα σου βαζω στοιχημα την ζωη μου, οτι θα ερθει.
«Που ειναι τωρα;» θα μου πεις.
Καθεται μαζι σου, και περιμενει, να δει τι θα κανεις, οχι μακρια, μην πλανασαι, διπλα σου ειναι. Σε Βλεπει. Καθε σκεψη σου, ακομα και αυτη που θα σχηματισεις σε λιγο, την ξερει. Και περιμενει.
Θελεις να του δωσεις μια ευκαιρια; Δωστην Του. Αυτος Σταυρωθηκε για σενα, για να σου δωσει την ευκαιρια, να ζησεις για παντα. Δεν αυτοκτονησε, αλλα πεθανε με καθε ειδους βασανα για σενα.
Μονο για σενα, αποκλειστικα, οπως για καθε μοναδικο ανθρωπο. Να το θυμασαι αυτο.
Οπως βλεπεις δεν σου μιλησα καθολου για τα προβληματα που σε εφεραν εδω.
Τα σεβομαι, αλλα δεν μπορω να σε καταλαβω. Κανεις δεν μπορει να νιωσει πραγματικα, τον αλλον, εαν δεν εχει την ιδια στιγμη τα ιδια προβληματα.
Αλλιως κοροϊδευει, οχι με προθεση αλλα απο αγνοια, και απλα παρηγορει με οικτο, και κανει τα πραγματα χειροτερα.
Γιαυτο θα σου πω για ενα πολυ μεγαλυτερο και αλυτο προβλημα, που θα αποκτησεις εαν κανεις αυτο που σκεφτεσαι.
Αυτον τον Θεο, που σε αγαπα το ιδιο με τον Υιο Του, που εδωσε να σταυρωθει για να ζησεις για παντα, θα Τον προδωσεις, τοσο πολυ, οσο δεν σε προδωσε εσενα κανενας.
Και θα δωσεις την ψυχη σου, δωρο και χαρισμα στον αλλον τον γυφτο, που γελαει με τα προβληματα σου και το ενδεχομενο τελος σου.
Γελαει πιο πολυ και απο αυτους, που σε εφεραν εδω, γιατι αυτος ειναι πισω απο αυτους, αυτος ειναι το αφεντικο τους, μαζι θα πληρωθουν ολους τους «κοπους» τους τοις μετρητοις..
Αυτος περιμενει να εισπραξει τις ψυχες, χωρις να κουραστει, και να τις παρει απο τον Δημιουργο τους. Λοιπον. Μην κανεις χατηρια σε γυφτους.
Οπως δεν θα δεχοσουν να σου παρει το παιδι ο χειροτερος εχθρος σου και ο πιο αχρηστος ξενος ψευτοπατερας, που ταχα ενδιαφερεται γιαυτο, αλλα θα εδινες μαχη, να τον διωξεις και να το κρατησεις κοντα σου, ετσι πρεπει να βλεπεις και το μοναχοπαιδι σου, την ψυχη σου, την ιδια την υπαρξη σου την αιωνια και την μοναδικη.
Στο Θεο ανηκει, δεν θα πας να την δωσεις στον ανθρωποκτονο διαβολο. Σκεψου το λιγο αυτο.
Στην ουσια αδερφε, πας να αυτοκτονησεις απο εγωϊσμο. Μην γελιεσαι. Ετσι σκεφτομουν και εγω. Πισω απο ολα, και πανω απο ολα, ειναι ο εγωϊσμος μας. Και αυτο το ξερει ο διαβολος. Εκει πονταρει..
Σε κουρασα. Το ξερω, αλλα ολοι κουρασμενοι ειμαστε. Χορτασαμε απο λογια, και απο ψεμμα.
Γιαυτο δεν θα σου πω αλλα, εαν δεν σε αγγιξουν αυτα, -να σε πεισω ποτε δεν σκεφτηκα, ουτε και θελω- θα ειναι δικη μου η ευθυνη γιατι δεν θα σου εχω δωσει βιωμα, αλλα θεωρια.
Ομως τα εχω ζησει, και γιαυτο στα λεω. Υπαρχει μονο μια λυση. Φωναξε Τον. Διωξε τον αλλον τον γυφτο, και φωναξε τον Πατερα σου, να σε βοηθησει.
Ετσι κανουν τα τρομαγμενα παιδια, το θυμασαι;
Μολις ερθει και αρχισει να σου γυρνα τα παντα τουμπα, οπως ποτε δεν πιστευες και δεν φανταζοσουν, τωρα οπως εισαι, εαν θελεις, κανε μου μια χαρη.
Στειλε ενα γραμμα. Οχι σε εμενα. Στειλε μια ευχαριστηρια επιστολη, σε Εκεινον, και μια υποσχεση.
Απο εδω και περα, να ζεις μονο για χαρη Του, οπως ο Ιδιος ο Χριστος, ζει και αναπνεει μονο για σενα, και ολα τα αλλα θα λυνονται με την βοηθεια Του.
Καλη συνεργασια, σου ευχομαι να εχετε και θα την εχετε εαν θελεις εσυ πρωτος. Γιατι Αυτος θελει, εκατομμυρια φορες, ενω εσυ το πολυ μια.
Δεν θα περιμενω νεα σου, αλλα θα σε περιμενω νικητη, και «μαγκα», για το Ονομα του Θεου, και την αγαπη Του, να παλεψεις και να νικησεις.
Μην περιμενεις, σκισε αυτο το γραμμα, ξεχνα εμενα, και ξεκινα.
Ξεκινα γιατι σε περιμενει, και ειναι ντροπη να Τον αφηνεις, Μονο Του, να ξεροσταλιαζει, αγαπωντας σε μυστικα και κρυφα, αυτον τον μοναδικο και μονιμο Φιλο σου, οπως δεν θα εκανες για καποιο αληθινο σου φιλο.
Δεν κανουν ετσι οι φιλοι.. Σηκω και προχωρα να Τον βρεις.
«ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν.»
Πηγή: «Άγιον Όρος» Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ
Εικόνα από: vco.com.ua
το «σπιτάκι της Μέλιας»
www.orthmad.gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Δεν σώζουμε εμείς τον άνθρωπο. Ο Χριστός σώζει…
Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.
Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.
Δεν είναι πεδίο μάχης.
Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.
Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.
Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλές φορές μπορεί κάποιος να πηγαίνει στην Εκκλησία, αλλά να μην έχει ακόμη αποκτήσει εκκλησιαστικό ήθος. Μπορεί να ανάβει κερί, αλλά να μην έχει ανάψει μέσα του η αγάπη. Μπορεί να προσεύχεται με τα χείλη, αλλά να πληγώνει με τη συμπεριφορά του.
Η πίστη δεν πρέπει να γίνεται μαστίγιο μέσα στο σπίτι.
Δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για καυγάδες.
Δεν πρέπει να γίνεται μέτρο σύγκρισης και υπερηφάνειας.
Αντίθετα, η πίστη πρέπει να φαίνεται ως ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη, συγχώρεση και θυσία.
Ο άλλος δεν θα πλησιάσει τον Χριστό επειδή τον πιέζουμε.
Δεν θα εκκλησιαστεί επειδή τον κατηγορούμε.
Δεν θα προσευχηθεί επειδή του φωνάζουμε.
Δεν θα αγαπήσει την Εκκλησία αν μέσα στο σπίτι βλέπει εκνευρισμό, κατάκριση και σκληρότητα.
Ο πιο δυνατός τρόπος να μιλήσουμε για τον Χριστό είναι η ίδια μας η ζωή. Να βλέπει ο άλλος ότι η Εκκλησία μάς έκανε καλύτερους ανθρώπους. Πιο ήρεμους. Πιο συγχωρητικούς. Πιο υπομονετικούς. Πιο γλυκούς. Πιο σταθερούς. Πιο ταπεινούς.
Να μπορεί να πει ο σύζυγος ή η σύζυγος:
«Από τότε που πλησίασε τον Θεό, έγινε πιο άνθρωπος. Δεν με πιέζει, δεν με μειώνει, δεν με προσβάλλει, αλλά με αγαπά περισσότερο».
Αυτό είναι αληθινή ιεραποστολή μέσα στον γάμο.
Ο πιστός σύζυγος ή η πιστή σύζυγος καλείται να προσεύχεται για τον άλλον χωρίς επίδειξη. Να πηγαίνει στην Εκκλησία χωρίς να επιστρέφει στο σπίτι με ύφος ανωτερότητας. Να νηστεύει χωρίς να απαιτεί από τον άλλον να κάνει το ίδιο. Να κάνει τον σταυρό του χωρίς να ειρωνεύεται εκείνον που δεν τον κάνει. Να αγαπά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση.
Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.
Η σιωπηλή προσευχή έχει δύναμη που δεν έχουν οι φωνές.
Το καλό παράδειγμα έχει δύναμη που δεν έχουν τα πολλά λόγια.
Βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος της πίστεως πρέπει να κρύβει την πίστη του. Όχι. Να την ομολογεί, αλλά με ειρήνη. Να λέει αυτό που πιστεύει, αλλά χωρίς φανατισμό. Να κρατά την πνευματική του ζωή, αλλά χωρίς να κάνει τον άλλον να νιώθει ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Άλλο πράγμα να είμαι σταθερός στην πίστη μου και άλλο να γίνομαι σκληρός.
Άλλο πράγμα να αγαπώ τον Χριστό και άλλο να περιφρονώ τον άνθρωπο που ακόμη δεν Τον γνώρισε.
Άλλο πράγμα να προσεύχομαι για τον άλλον και άλλο να τον καταδικάζω.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Θεός έχει τον δικό Του χρόνο για κάθε ψυχή. Μπορεί ο άνθρωπος που σήμερα αδιαφορεί, αύριο να συγκινηθεί. Μπορεί εκείνος που τώρα δεν θέλει να ακούσει τίποτα, κάποια στιγμή μέσα από έναν πόνο, μια δοκιμασία, μια σιωπηλή προσευχή ή ένα καλό παράδειγμα, να ανοίξει την καρδιά του.
Δεν σώζουμε εμείς τον άνθρωπο.
Ο Χριστός σώζει.
Εμείς απλώς αγαπούμε, προσευχόμαστε και δεν γινόμαστε εμπόδιο στη χάρη του Θεού.
Αν ο άλλος αδιαφορεί, ας μην τον πολεμήσουμε. Ας τον σκεπάσουμε με προσευχή. Ας τον κερδίσουμε με πραότητα. Ας του δείξουμε ότι η πίστη δεν μας έκανε δύσκολους ανθρώπους, αλλά ανθρώπους με καρδιά.
Να υπάρχει στο σπίτι ειρήνη. Να υπάρχει σεβασμός. Να υπάρχει διάλογος. Να μη γίνεται κάθε Κυριακή αφορμή καυγά. Να μη γίνεται κάθε νηστεία αφορμή γκρίνιας. Να μη γίνεται κάθε εκκλησιαστικό θέμα αιτία ψυχρότητας ανάμεσα στο ανδρόγυνο.
Γιατί πολλές φορές ο πειρασμός δεν πολεμά μόνο τον αδιάφορο. Πολεμά και τον πιστό, κάνοντάς τον απότομο, αυστηρό, απαιτητικό και κουραστικό. Και τότε, χωρίς να το καταλάβει, αντί να φανερώνει τον Χριστό, φανερώνει τον εγωισμό του.
Η πίστη μέσα στον γάμο θέλει λεπτότητα.
Θέλει σεβασμό στην ελευθερία του άλλου.
Θέλει προσευχή με δάκρυ, όχι λόγια με θυμό.
Θέλει αγάπη που περιμένει, όχι απαίτηση που πιέζει.
Αν όμως η αδιαφορία του άλλου γίνεται ειρωνεία, ασέβεια, προσβολή, απαγόρευση της πίστεως ή ψυχολογική πίεση, τότε χρειάζεται σοβαρή αντιμετώπιση, διάκριση, όρια και συμβουλή από πνευματικό άνθρωπο. Η αγάπη δεν σημαίνει να δεχόμαστε την προσβολή ως κάτι φυσιολογικό. Η αγάπη έχει και υπομονή, αλλά έχει και αξιοπρέπεια.
Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, ο δρόμος είναι απλός αλλά δύσκολος:
να μη σταματήσουμε να αγαπούμε,
να μη σταματήσουμε να προσευχόμαστε,
να μη σταματήσουμε να ελπίζουμε.
Ο σύζυγος ή η σύζυγος δεν είναι εχθρός επειδή δεν εκκλησιάζεται. Είναι άνθρωπος που ίσως ακόμη δεν έχει νιώσει τη γλυκύτητα του Χριστού. Και αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται επίθεση. Χρειάζεται αγάπη. Χρειάζεται προσευχή. Χρειάζεται παράδειγμα.
Μέσα στον γάμο δεν καλούμαστε να νικήσουμε τον άλλον.
Καλούμαστε να τον αγαπήσουμε.
Δεν καλούμαστε να τον εξαναγκάσουμε να πιστέψει.
Καλούμαστε να του δείξουμε με τη ζωή μας ότι ο Χριστός είναι ειρήνη, φως και αγάπη.
Και πολλές φορές, εκεί που τα λόγια απέτυχαν, η σιωπή προσευχήθηκε.
Εκεί που η πίεση έκλεισε πόρτες, η αγάπη τις άνοιξε.
Εκεί που ο θυμός σκλήρυνε καρδιές, η ταπείνωση τις μαλάκωσε.
Γι’ αυτό, σε ένα ανδρόγυνο όπου ο ένας είναι κοντά στην Εκκλησία και ο άλλος αδιαφορεί, ας μη γίνει η πίστη αφορμή χωρισμού καρδιών. Ας γίνει γέφυρα. Ας γίνει φως. Ας γίνει ευλογία.
Ο Χριστός ξέρει.
Ο Χριστός περιμένει.
Ο Χριστός εργάζεται αθόρυβα.
Και πολλές φορές αλλάζει τον άνθρωπο όχι όταν τον πιέζουμε εμείς, αλλά όταν Τον αφήνουμε εμείς να ενεργήσει με τον δικό Του τρόπο και στον δικό Του χρόνο.
Πηγή: Κείμενο και φωτο:
π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος
www.orthmad.gr
Σε ένα ανδρόγυνο, όταν ο ένας εκκλησιάζεται, προσεύχεται, αγωνίζεται πνευματικά και προσπαθεί να ζει κοντά στον Χριστό, ενώ ο άλλος αδιαφορεί, δεν χρειάζεται θυμός, πίεση και γκρίνια. Χρειάζεται πολλή διάκριση, πολλή αγάπη, πολλή υπομονή και κυρίως ταπείνωση.
Γιατί ο γάμος δεν είναι χώρος επιβολής.
Δεν είναι πεδίο μάχης.
Δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας καταδικάζει τον άλλον.
Ο γάμος είναι δρόμος κοινής πορείας, ακόμη κι όταν ο ένας περπατά πιο γρήγορα πνευματικά και ο άλλος μένει πίσω.
Ο άνθρωπος που εκκλησιάζεται δεν πρέπει να νιώθει ανώτερος. Δεν πρέπει να λέει μέσα του: «Εγώ είμαι κοντά στον Θεό κι εκείνος είναι αδιάφορος». Αυτό είναι μεγάλος πειρασμός. Γιατί πολλές φορές μπορεί κάποιος να πηγαίνει στην Εκκλησία, αλλά να μην έχει ακόμη αποκτήσει εκκλησιαστικό ήθος. Μπορεί να ανάβει κερί, αλλά να μην έχει ανάψει μέσα του η αγάπη. Μπορεί να προσεύχεται με τα χείλη, αλλά να πληγώνει με τη συμπεριφορά του.
Η πίστη δεν πρέπει να γίνεται μαστίγιο μέσα στο σπίτι.
Δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για καυγάδες.
Δεν πρέπει να γίνεται μέτρο σύγκρισης και υπερηφάνειας.
Αντίθετα, η πίστη πρέπει να φαίνεται ως ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη, συγχώρεση και θυσία.
Ο άλλος δεν θα πλησιάσει τον Χριστό επειδή τον πιέζουμε.
Δεν θα εκκλησιαστεί επειδή τον κατηγορούμε.
Δεν θα προσευχηθεί επειδή του φωνάζουμε.
Δεν θα αγαπήσει την Εκκλησία αν μέσα στο σπίτι βλέπει εκνευρισμό, κατάκριση και σκληρότητα.
Ο πιο δυνατός τρόπος να μιλήσουμε για τον Χριστό είναι η ίδια μας η ζωή. Να βλέπει ο άλλος ότι η Εκκλησία μάς έκανε καλύτερους ανθρώπους. Πιο ήρεμους. Πιο συγχωρητικούς. Πιο υπομονετικούς. Πιο γλυκούς. Πιο σταθερούς. Πιο ταπεινούς.
Να μπορεί να πει ο σύζυγος ή η σύζυγος:
«Από τότε που πλησίασε τον Θεό, έγινε πιο άνθρωπος. Δεν με πιέζει, δεν με μειώνει, δεν με προσβάλλει, αλλά με αγαπά περισσότερο».
Αυτό είναι αληθινή ιεραποστολή μέσα στον γάμο.
Ο πιστός σύζυγος ή η πιστή σύζυγος καλείται να προσεύχεται για τον άλλον χωρίς επίδειξη. Να πηγαίνει στην Εκκλησία χωρίς να επιστρέφει στο σπίτι με ύφος ανωτερότητας. Να νηστεύει χωρίς να απαιτεί από τον άλλον να κάνει το ίδιο. Να κάνει τον σταυρό του χωρίς να ειρωνεύεται εκείνον που δεν τον κάνει. Να αγαπά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση.
Η αγάπη έχει δύναμη που δεν έχει η πίεση.
Η σιωπηλή προσευχή έχει δύναμη που δεν έχουν οι φωνές.
Το καλό παράδειγμα έχει δύναμη που δεν έχουν τα πολλά λόγια.
Βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος της πίστεως πρέπει να κρύβει την πίστη του. Όχι. Να την ομολογεί, αλλά με ειρήνη. Να λέει αυτό που πιστεύει, αλλά χωρίς φανατισμό. Να κρατά την πνευματική του ζωή, αλλά χωρίς να κάνει τον άλλον να νιώθει ξένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι.
Άλλο πράγμα να είμαι σταθερός στην πίστη μου και άλλο να γίνομαι σκληρός.
Άλλο πράγμα να αγαπώ τον Χριστό και άλλο να περιφρονώ τον άνθρωπο που ακόμη δεν Τον γνώρισε.
Άλλο πράγμα να προσεύχομαι για τον άλλον και άλλο να τον καταδικάζω.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Θεός έχει τον δικό Του χρόνο για κάθε ψυχή. Μπορεί ο άνθρωπος που σήμερα αδιαφορεί, αύριο να συγκινηθεί. Μπορεί εκείνος που τώρα δεν θέλει να ακούσει τίποτα, κάποια στιγμή μέσα από έναν πόνο, μια δοκιμασία, μια σιωπηλή προσευχή ή ένα καλό παράδειγμα, να ανοίξει την καρδιά του.
Δεν σώζουμε εμείς τον άνθρωπο.
Ο Χριστός σώζει.
Εμείς απλώς αγαπούμε, προσευχόμαστε και δεν γινόμαστε εμπόδιο στη χάρη του Θεού.
Αν ο άλλος αδιαφορεί, ας μην τον πολεμήσουμε. Ας τον σκεπάσουμε με προσευχή. Ας τον κερδίσουμε με πραότητα. Ας του δείξουμε ότι η πίστη δεν μας έκανε δύσκολους ανθρώπους, αλλά ανθρώπους με καρδιά.
Να υπάρχει στο σπίτι ειρήνη. Να υπάρχει σεβασμός. Να υπάρχει διάλογος. Να μη γίνεται κάθε Κυριακή αφορμή καυγά. Να μη γίνεται κάθε νηστεία αφορμή γκρίνιας. Να μη γίνεται κάθε εκκλησιαστικό θέμα αιτία ψυχρότητας ανάμεσα στο ανδρόγυνο.
Γιατί πολλές φορές ο πειρασμός δεν πολεμά μόνο τον αδιάφορο. Πολεμά και τον πιστό, κάνοντάς τον απότομο, αυστηρό, απαιτητικό και κουραστικό. Και τότε, χωρίς να το καταλάβει, αντί να φανερώνει τον Χριστό, φανερώνει τον εγωισμό του.
Η πίστη μέσα στον γάμο θέλει λεπτότητα.
Θέλει σεβασμό στην ελευθερία του άλλου.
Θέλει προσευχή με δάκρυ, όχι λόγια με θυμό.
Θέλει αγάπη που περιμένει, όχι απαίτηση που πιέζει.
Αν όμως η αδιαφορία του άλλου γίνεται ειρωνεία, ασέβεια, προσβολή, απαγόρευση της πίστεως ή ψυχολογική πίεση, τότε χρειάζεται σοβαρή αντιμετώπιση, διάκριση, όρια και συμβουλή από πνευματικό άνθρωπο. Η αγάπη δεν σημαίνει να δεχόμαστε την προσβολή ως κάτι φυσιολογικό. Η αγάπη έχει και υπομονή, αλλά έχει και αξιοπρέπεια.
Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, ο δρόμος είναι απλός αλλά δύσκολος:
να μη σταματήσουμε να αγαπούμε,
να μη σταματήσουμε να προσευχόμαστε,
να μη σταματήσουμε να ελπίζουμε.
Ο σύζυγος ή η σύζυγος δεν είναι εχθρός επειδή δεν εκκλησιάζεται. Είναι άνθρωπος που ίσως ακόμη δεν έχει νιώσει τη γλυκύτητα του Χριστού. Και αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται επίθεση. Χρειάζεται αγάπη. Χρειάζεται προσευχή. Χρειάζεται παράδειγμα.
Μέσα στον γάμο δεν καλούμαστε να νικήσουμε τον άλλον.
Καλούμαστε να τον αγαπήσουμε.
Δεν καλούμαστε να τον εξαναγκάσουμε να πιστέψει.
Καλούμαστε να του δείξουμε με τη ζωή μας ότι ο Χριστός είναι ειρήνη, φως και αγάπη.
Και πολλές φορές, εκεί που τα λόγια απέτυχαν, η σιωπή προσευχήθηκε.
Εκεί που η πίεση έκλεισε πόρτες, η αγάπη τις άνοιξε.
Εκεί που ο θυμός σκλήρυνε καρδιές, η ταπείνωση τις μαλάκωσε.
Γι’ αυτό, σε ένα ανδρόγυνο όπου ο ένας είναι κοντά στην Εκκλησία και ο άλλος αδιαφορεί, ας μη γίνει η πίστη αφορμή χωρισμού καρδιών. Ας γίνει γέφυρα. Ας γίνει φως. Ας γίνει ευλογία.
Ο Χριστός ξέρει.
Ο Χριστός περιμένει.
Ο Χριστός εργάζεται αθόρυβα.
Και πολλές φορές αλλάζει τον άνθρωπο όχι όταν τον πιέζουμε εμείς, αλλά όταν Τον αφήνουμε εμείς να ενεργήσει με τον δικό Του τρόπο και στον δικό Του χρόνο.
Πηγή: Κείμενο και φωτο:
π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος
www.orthmad.gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς κάνει ἀμέσως τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ…»
Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση πῶς ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς κάνει ἀμέσως την Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ.
Εἶχε ἔρθει στὸ Καλύβι ἕνα ξένο γατάκι. Τὸ καημένο, φαίνεται , κάτι εἶχε φάει ποὺ τὸ πείραξε καὶ ζητοῦσε βοήθεια. Χτυπιόταν ἀπὸ τὸν πόνο καὶ πεταγόταν σὰν τὸ χταπόδι, ὅταν τὸ χτυπούν… Τὸ λυπόμουν ποὺ τὸ ἔβλεπα σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κάνω τίποτε. Τὸ σταύρωνα, τὸ ξανασταύρωνα, τίποτε!
«Βρὲ ταλαίπωρε, λέω τότε στὸν ἑαυτό μου, βλέπεις τὰ χάλια σου; Τόσα χρόνια καλόγερος, οὔτε ἕνα γατὶ δὲν μπορεὶς νὰ βοηθήσης!». Μόλις ἐλεεινολόγησα τὸν ἑαυτό μου, ἐκεῖ ποὺ τὸ γατάκι κόντευε νὰ ψοφήση, ἀμέσως συνῆλθε. Ἦρθε κοντά μου, μοῦ ἔγλειφε τὰ πόδια καὶ ἔκανε χαρούμενο ὄμορφες τοῦμπες…
Τί δύναμη ἔχει ἡ ταπείνωση! Γι’ αὐτὸ λέει: «Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος».
Ἔχω προσέξει ὅτι ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ λάμπει, νὰ ἀκτινοβολεῖ. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παίρνει ὅλο τὸ σφάλμα πάνω του, τὸν λούζει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.
Ἦρθε προχτὲς ἕνας γιατρὸς ποὺ ἔχει πολλὰ παιδιὰ καὶ μοῦ εἶπε: «Πάτερ μου, ἔχω πολλὴ ὑπερηφάνεια καὶ γίνεται αἰτία ἡ δική μου ὑπερηφάνεια νὰ κάνουν ἀταξίες τὰ παιδιά». Καὶ τὸ ἔλεγε αὐτὸ μπροστὰ στὰ παιδιά του καὶ τὰ μάτια του ἦταν βουρκωμένα, ἀλλὰ τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε!
Τὸ ἴδιο πρόσεξα πρὸ ἡμερῶν καὶ ἐδῶ. Ἤρθαν μερικὲς ἀδελφὲς νὰ συζητήσουμε. Εἴπαμε διάφορα˙ ἀναγκάστηκα νὰ τὶς μαλώσω πολύ. Μία ἀπὸ αὐτὲς δὲν βοηθήθηκε καθόλου˙ κρύα ἦρθε, κρύα ἔφυγε˙ μόνον ἐκεῖ πέρα ἔλεγε τὰ κουσούρια τῶν ἄλλων χαρτὶ καὶ καλαμάρι – βλέπεις, ὅποιος δὲν κάνει δουλειὰ στὸν ἑαυτό του, ἔχει αὐτὸ τό …χάρισμα! Μία ἄλλη στριμώχθηκε, μέχρι ποὺ ἔκλαψε . Ταπεινώθηκε , ἀλλὰ μετὰ ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της. Βλέπετε τί κάνει ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς μὲ συντριβή! Ἀμέσως πάνε ὅλα τὰ κουσούρια στὴν ἄκρη, τακτοποιεῖται ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀκτινοβολεῖ τὸ πρόσωπό του˙ ἐνῶ μὲ ἕναν λογισμὸ ὑπερήφανο ἢ βλάσφημο σκοτεινιάζει.
Ὅσο ἀνεβάζει πνευματικὰ τὴν ψυχή μας ἕνας πολὺ ταπεινὸς λογισμὸς ποὺ θὰ φέρει γιὰ μιὰ στιγμὴ ὁ ἄνθρωπος, δὲν τὴν ἀνεβάζουν χρόνια ὁλόκληρα ἀγῶνες ὑπερφυσικοί.
Γέροντα, ἂν κάποιος εἶναι ὑπερήφανος καὶ βάλη ἕναν ταπεινὸ λογισμό , θὰ τὸν βοηθήση ὁ Θεός;
Ἐμ, ἂν βάλει ἕναν ταπεινὸ λογισμὸ δὲν θὰ εἶναι ὑπερήφανος˙ θὰ εἶναι ταπεινὸς καὶ θὰ τὸν βοηθήσει ὁ Θεός. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τρεπτὸς˙ πάει μία ἀπὸ ‘δῶ – μιὰ ἀπὸ ‘κεῖ, ἀνάλογα μὲ τὸ τί λογισμὸ ἔχει. Ὁ ὑπερήφανος , ἂν βάλη ἕναν ταπεινὸ λογισμό, βοηθιέται. Καὶ ὁ ταπεινός , ἂν φέρει ἕναν ὑπερήφανο λογισμό , παύει νὰ εἶναι ταπεινός. Εἶναι κανεὶς σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση; Ἂν ὑπερηφανευθεῖ , τὸν ἐγκαταλείπει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ φθάνει σὲ ἄσχημη κατάσταση. Εἶναι σὲ ἄσχημη κατάσταση, γιατί ἔκανε λ.χ. κάποιο σφάλμα; Ἂν συναισθανθεῖ τὸ σφάλμα του καὶ μετανοήσει εἰλικρινά, ἔρχεται ἡ ταπείνωση καὶ φθάνει σὲ καλὴ κατάσταση, γιατί ἡ ταπείνωση φέρνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά, γιὰ νὰ γίνει ἡ ταπείνωση μόνιμη κατάσταση στὸν ἄνθρωπο, ὥστε νὰ παραμείνει μέσα του ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται δουλειὰ πνευματική.
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
https://agiazoni.gr/
Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση πῶς ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς κάνει ἀμέσως την Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ.
Εἶχε ἔρθει στὸ Καλύβι ἕνα ξένο γατάκι. Τὸ καημένο, φαίνεται , κάτι εἶχε φάει ποὺ τὸ πείραξε καὶ ζητοῦσε βοήθεια. Χτυπιόταν ἀπὸ τὸν πόνο καὶ πεταγόταν σὰν τὸ χταπόδι, ὅταν τὸ χτυπούν… Τὸ λυπόμουν ποὺ τὸ ἔβλεπα σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κάνω τίποτε. Τὸ σταύρωνα, τὸ ξανασταύρωνα, τίποτε!
«Βρὲ ταλαίπωρε, λέω τότε στὸν ἑαυτό μου, βλέπεις τὰ χάλια σου; Τόσα χρόνια καλόγερος, οὔτε ἕνα γατὶ δὲν μπορεὶς νὰ βοηθήσης!». Μόλις ἐλεεινολόγησα τὸν ἑαυτό μου, ἐκεῖ ποὺ τὸ γατάκι κόντευε νὰ ψοφήση, ἀμέσως συνῆλθε. Ἦρθε κοντά μου, μοῦ ἔγλειφε τὰ πόδια καὶ ἔκανε χαρούμενο ὄμορφες τοῦμπες…
Τί δύναμη ἔχει ἡ ταπείνωση! Γι’ αὐτὸ λέει: «Ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος».
Ἔχω προσέξει ὅτι ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ λάμπει, νὰ ἀκτινοβολεῖ. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παίρνει ὅλο τὸ σφάλμα πάνω του, τὸν λούζει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.
Ἦρθε προχτὲς ἕνας γιατρὸς ποὺ ἔχει πολλὰ παιδιὰ καὶ μοῦ εἶπε: «Πάτερ μου, ἔχω πολλὴ ὑπερηφάνεια καὶ γίνεται αἰτία ἡ δική μου ὑπερηφάνεια νὰ κάνουν ἀταξίες τὰ παιδιά». Καὶ τὸ ἔλεγε αὐτὸ μπροστὰ στὰ παιδιά του καὶ τὰ μάτια του ἦταν βουρκωμένα, ἀλλὰ τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε!
Τὸ ἴδιο πρόσεξα πρὸ ἡμερῶν καὶ ἐδῶ. Ἤρθαν μερικὲς ἀδελφὲς νὰ συζητήσουμε. Εἴπαμε διάφορα˙ ἀναγκάστηκα νὰ τὶς μαλώσω πολύ. Μία ἀπὸ αὐτὲς δὲν βοηθήθηκε καθόλου˙ κρύα ἦρθε, κρύα ἔφυγε˙ μόνον ἐκεῖ πέρα ἔλεγε τὰ κουσούρια τῶν ἄλλων χαρτὶ καὶ καλαμάρι – βλέπεις, ὅποιος δὲν κάνει δουλειὰ στὸν ἑαυτό του, ἔχει αὐτὸ τό …χάρισμα! Μία ἄλλη στριμώχθηκε, μέχρι ποὺ ἔκλαψε . Ταπεινώθηκε , ἀλλὰ μετὰ ἔλαμπε τὸ πρόσωπό της. Βλέπετε τί κάνει ἕνας ταπεινὸς λογισμὸς μὲ συντριβή! Ἀμέσως πάνε ὅλα τὰ κουσούρια στὴν ἄκρη, τακτοποιεῖται ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀκτινοβολεῖ τὸ πρόσωπό του˙ ἐνῶ μὲ ἕναν λογισμὸ ὑπερήφανο ἢ βλάσφημο σκοτεινιάζει.
Ὅσο ἀνεβάζει πνευματικὰ τὴν ψυχή μας ἕνας πολὺ ταπεινὸς λογισμὸς ποὺ θὰ φέρει γιὰ μιὰ στιγμὴ ὁ ἄνθρωπος, δὲν τὴν ἀνεβάζουν χρόνια ὁλόκληρα ἀγῶνες ὑπερφυσικοί.
Γέροντα, ἂν κάποιος εἶναι ὑπερήφανος καὶ βάλη ἕναν ταπεινὸ λογισμό , θὰ τὸν βοηθήση ὁ Θεός;
Ἐμ, ἂν βάλει ἕναν ταπεινὸ λογισμὸ δὲν θὰ εἶναι ὑπερήφανος˙ θὰ εἶναι ταπεινὸς καὶ θὰ τὸν βοηθήσει ὁ Θεός. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τρεπτὸς˙ πάει μία ἀπὸ ‘δῶ – μιὰ ἀπὸ ‘κεῖ, ἀνάλογα μὲ τὸ τί λογισμὸ ἔχει. Ὁ ὑπερήφανος , ἂν βάλη ἕναν ταπεινὸ λογισμό, βοηθιέται. Καὶ ὁ ταπεινός , ἂν φέρει ἕναν ὑπερήφανο λογισμό , παύει νὰ εἶναι ταπεινός. Εἶναι κανεὶς σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση; Ἂν ὑπερηφανευθεῖ , τὸν ἐγκαταλείπει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ φθάνει σὲ ἄσχημη κατάσταση. Εἶναι σὲ ἄσχημη κατάσταση, γιατί ἔκανε λ.χ. κάποιο σφάλμα; Ἂν συναισθανθεῖ τὸ σφάλμα του καὶ μετανοήσει εἰλικρινά, ἔρχεται ἡ ταπείνωση καὶ φθάνει σὲ καλὴ κατάσταση, γιατί ἡ ταπείνωση φέρνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλά, γιὰ νὰ γίνει ἡ ταπείνωση μόνιμη κατάσταση στὸν ἄνθρωπο, ὥστε νὰ παραμείνει μέσα του ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται δουλειὰ πνευματική.
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
https://agiazoni.gr/
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η Χάρις του Αγίου Πνεύματος!
Πολλές φορές διαβάζουμε στα Πατερικά βιβλία ότι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μιλούν χωρίς να προμελετήσουν, φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα! Άλλες φορές πάλι, όταν δεν έχουν άμεση πληροφόρηση από τον Θεό, καταφεύγουν στην προσευχή και μέσω αυτής, λαμβάνουν την θεία βοήθεια για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς την σωτηρία! Υπάρχει και η περίπτωση που δεν είναι για το συμφέρον του ανθρώπου να γνωρίζει κάποια πράγματα και οι άγιοι δεν πληροφορούνται από τη θεία Χάρη ή δεν αποκαλύπτουν στους ανθρώπους αυτά που γνωρίζουν! Όλα αυτά αξιωθήκαμε να τα βιώσουμε όσοι ζήσαμε από κοντά τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη! Σε μια περίοδο της ζωής μου είχα προβλήματα με κάποιον που έπρεπε να συνεργάζομαι υποχρεωτικά μαζί του! Δεν υπήρχε αιτία και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ! Σε μία επίσκεψή μου στον π. Ιωάννη, μόλις πήρα την ευχή του και χωρίς να του έχω πει τίποτα γι αυτό το θέμα, μου είπε: " Πρόσεξε παιδί μου αυτόν τον άνθρωπο, έχει φθόνο για σένα! Όχι πολλά πολλά μαζί του"! Σε μια άλλη επίσκεψή μας, ήμασταν στο καθιστικό της οικίας του και χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε ο ίδιος και άνοιξε την πόρτα. Μπήκε κάποιος, τον οποίον γνώριζα και μίλησαν, χωρίς εμείς να ακούσουμε τι έλεγαν. Ο άνθρωπος αυτός σε λίγο άρχισε να τρέμει αλλά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί! Την άλλη μέρα συνάντησα τον άνθρωπο αυτόν τυχαία και μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνο του πατρός Ιωάννη! Μου είπε: "Χθες που ήρθα στον παππούλη, για πρώτη φορά, μόλις με είδε μου είπε". " Καλώς τον Θ...! Εσύ είχες ατύχημα με το αυτοκίνητο"! Και πράγματι, όπως μου είπε, είχε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό του! Αυτή η αποκάλυψη, έγινε και η αιτία να αρχίσει να ζει πνευματικά! Μία μόνο φορά δεν μου απάντησε σε ένα πνευματικό θέμα που με παρακάλεσε να τον ρωτήσω, ένας μοναχός. Μου είπε: " Τώρα παιδί μου δεν μπορώ..." Δεν του το αποκάλυπτε ίσως ο Κύριος, γιατί μόνο Εκείνος γνωρίζει με την Σοφία Του, το τι συμφέρει στην κάθε ψυχή! Άλλη μια φορά που ήμασταν στο Νεοχώρι, ήρθαν δύο γονείς που η κόρη τους είχε σοβαρό ψυχοσωματικό πρόβλημα! Ρώτησαν το γιατί και ο άγιος Πατήρ τους είπε ότι έκαναν μάγια στο παιδί τους! Ο πατέρας πίεζε πάρα πολύ τον π. Ιωάννη να του αποκαλύψει ποιος το έκανε αυτό! Τότε ο παππούλης του είπε: " Κάποιος που μπαινοβγαίνει συχνά στο σπίτι σας "! Παρ' όλη την επιμονή του πατέρα, δεν του είπε το όνομα αυτού που έκανε το κακό! Είχε πάντοτε τη διάκριση να βοηθάει τους ανθρώπους κατά το θέλημα του Θεού, ώστε να μη συμβούν τα χειρότερα! Και στην συγκεκριμένη περίπτωση συμβούλεψε τους ανθρώπους αυτούς, με τι τρόπο να βοηθήσουν το παιδί τους! Κάποτε τον επισκεφθήκαμε με τον πατέρα Γαβριήλ, έναν ευλαβέστατο αγιορείτη ιερομόναχο, από τη Νέα Σκήτη! Σε μια στιγμή ο π. Γαβριήλ του είπε:" Γέροντα θέλω να σας ρωτήσω κάτι". Ο πατήρ Ιωάννης τότε, κλείνοντας τα μάτια του, έκανε τρεις φορές το σημείο του Σταυρού! Ο ιερομόναχος συνέχισε: "Σε μια γνωστή μου οικογένεια, όταν συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της το βράδυ στο καθιστικό του σπιτιού, συμβαίνει ένα υπερφυσικό γεγονός! Βγαίνει από το πάτωμα ένας μοναχός, του οποίου δεν φαίνεται το πρόσωπο και βαδίζει προς το παιδί της οικογένειας! Αυτό το βλέπει μόνο το παιδί"! Ο π. Ιωάννης του απάντησε άμεσα: " Ο μοναχός αυτός είναι κάποιος άγιος και το γεγονός αυτό συμβαίνει γιατί στον χώρο εκείνο, στα θεμέλια του σπιτιού, υπάρχει ένα κομμάτι από την πέτρινη πλάκα του τάφου του! Πρέπει να σκάψουν σ' εκείνο το σημείο, να βγει η πλάκα και να την πάνε σε μια εκκλησία"! Αυτά και πολλά άλλα που συνεχώς η μνήμη μας τα επαναφέρει, αξιωθήκαμε να βιώσουμε! Να δούμε και να ακούσουμε! Η μεγάλη αγιότητα του π. Ιωάννη, που είχε όπως πιστεύω την βάση της στην απέραντη ταπείνωσή του, καθώς και η ευχή του να μας συνοδεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής μας! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός
Πολλές φορές διαβάζουμε στα Πατερικά βιβλία ότι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μιλούν χωρίς να προμελετήσουν, φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα! Άλλες φορές πάλι, όταν δεν έχουν άμεση πληροφόρηση από τον Θεό, καταφεύγουν στην προσευχή και μέσω αυτής, λαμβάνουν την θεία βοήθεια για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς την σωτηρία! Υπάρχει και η περίπτωση που δεν είναι για το συμφέρον του ανθρώπου να γνωρίζει κάποια πράγματα και οι άγιοι δεν πληροφορούνται από τη θεία Χάρη ή δεν αποκαλύπτουν στους ανθρώπους αυτά που γνωρίζουν! Όλα αυτά αξιωθήκαμε να τα βιώσουμε όσοι ζήσαμε από κοντά τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη! Σε μια περίοδο της ζωής μου είχα προβλήματα με κάποιον που έπρεπε να συνεργάζομαι υποχρεωτικά μαζί του! Δεν υπήρχε αιτία και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ! Σε μία επίσκεψή μου στον π. Ιωάννη, μόλις πήρα την ευχή του και χωρίς να του έχω πει τίποτα γι αυτό το θέμα, μου είπε: " Πρόσεξε παιδί μου αυτόν τον άνθρωπο, έχει φθόνο για σένα! Όχι πολλά πολλά μαζί του"! Σε μια άλλη επίσκεψή μας, ήμασταν στο καθιστικό της οικίας του και χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε ο ίδιος και άνοιξε την πόρτα. Μπήκε κάποιος, τον οποίον γνώριζα και μίλησαν, χωρίς εμείς να ακούσουμε τι έλεγαν. Ο άνθρωπος αυτός σε λίγο άρχισε να τρέμει αλλά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί! Την άλλη μέρα συνάντησα τον άνθρωπο αυτόν τυχαία και μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνο του πατρός Ιωάννη! Μου είπε: "Χθες που ήρθα στον παππούλη, για πρώτη φορά, μόλις με είδε μου είπε". " Καλώς τον Θ...! Εσύ είχες ατύχημα με το αυτοκίνητο"! Και πράγματι, όπως μου είπε, είχε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό του! Αυτή η αποκάλυψη, έγινε και η αιτία να αρχίσει να ζει πνευματικά! Μία μόνο φορά δεν μου απάντησε σε ένα πνευματικό θέμα που με παρακάλεσε να τον ρωτήσω, ένας μοναχός. Μου είπε: " Τώρα παιδί μου δεν μπορώ..." Δεν του το αποκάλυπτε ίσως ο Κύριος, γιατί μόνο Εκείνος γνωρίζει με την Σοφία Του, το τι συμφέρει στην κάθε ψυχή! Άλλη μια φορά που ήμασταν στο Νεοχώρι, ήρθαν δύο γονείς που η κόρη τους είχε σοβαρό ψυχοσωματικό πρόβλημα! Ρώτησαν το γιατί και ο άγιος Πατήρ τους είπε ότι έκαναν μάγια στο παιδί τους! Ο πατέρας πίεζε πάρα πολύ τον π. Ιωάννη να του αποκαλύψει ποιος το έκανε αυτό! Τότε ο παππούλης του είπε: " Κάποιος που μπαινοβγαίνει συχνά στο σπίτι σας "! Παρ' όλη την επιμονή του πατέρα, δεν του είπε το όνομα αυτού που έκανε το κακό! Είχε πάντοτε τη διάκριση να βοηθάει τους ανθρώπους κατά το θέλημα του Θεού, ώστε να μη συμβούν τα χειρότερα! Και στην συγκεκριμένη περίπτωση συμβούλεψε τους ανθρώπους αυτούς, με τι τρόπο να βοηθήσουν το παιδί τους! Κάποτε τον επισκεφθήκαμε με τον πατέρα Γαβριήλ, έναν ευλαβέστατο αγιορείτη ιερομόναχο, από τη Νέα Σκήτη! Σε μια στιγμή ο π. Γαβριήλ του είπε:" Γέροντα θέλω να σας ρωτήσω κάτι". Ο πατήρ Ιωάννης τότε, κλείνοντας τα μάτια του, έκανε τρεις φορές το σημείο του Σταυρού! Ο ιερομόναχος συνέχισε: "Σε μια γνωστή μου οικογένεια, όταν συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της το βράδυ στο καθιστικό του σπιτιού, συμβαίνει ένα υπερφυσικό γεγονός! Βγαίνει από το πάτωμα ένας μοναχός, του οποίου δεν φαίνεται το πρόσωπο και βαδίζει προς το παιδί της οικογένειας! Αυτό το βλέπει μόνο το παιδί"! Ο π. Ιωάννης του απάντησε άμεσα: " Ο μοναχός αυτός είναι κάποιος άγιος και το γεγονός αυτό συμβαίνει γιατί στον χώρο εκείνο, στα θεμέλια του σπιτιού, υπάρχει ένα κομμάτι από την πέτρινη πλάκα του τάφου του! Πρέπει να σκάψουν σ' εκείνο το σημείο, να βγει η πλάκα και να την πάνε σε μια εκκλησία"! Αυτά και πολλά άλλα που συνεχώς η μνήμη μας τα επαναφέρει, αξιωθήκαμε να βιώσουμε! Να δούμε και να ακούσουμε! Η μεγάλη αγιότητα του π. Ιωάννη, που είχε όπως πιστεύω την βάση της στην απέραντη ταπείνωσή του, καθώς και η ευχή του να μας συνοδεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής μας! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Θα σας πω ένα περιστατικό το οποίο έγινε πέρυσι την Αποκριά, την Κυριακή της Απόκρεω. Αυτό το βράδυ μιλούσα σε έναν ναό στην περιοχή μας και ήρθε και με συνήντησε μία κοπέλα.. Έμειναν τελευταίοι με την μάνα της και μου είπαν, κυρία Αθηνά θα θέλαμε πολύ να σας μιλήσουμε.
Να ‘ναι ευλογημένο λέω. Και κάθεται η κοπέλα και μου λέει, πως σας φαίνομαι που μιλάω;
Λέω, μια χαρά κοπέλα είσαι αγάπη μου και πολύ ωραία μιλάς.
Μέχρι την Τετάρτη, μου λέει, δεν μίλαγα! Προσβλήθηκα από αφωνία και νοσηλεύτηκα σε νοσοκομείο των Αθηνών και όταν πήγα τρόμαξαν οι γιατροί διότι από τη σύγχυση που έπαθε ο εγκέφαλός μου ήθελα να πω καλημέρα και τα γράμματα κατέβαιναν ανάποδα, ανακατεμένα.
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη και μου κάνουν εισαγωγή στο νοσοκομείο για ένα μήνα γιατί μου είπαν ότι θα συνεργαστούν με ειδικό ερευνητικό κέντρο του Καναδά όπου θα στέλνουν τις εξετάσεις μου για να μπορέσουν να μου δώσουν τα ανάλογα φάρμακα.
Είχε περάσει ήδη η πρώτη βδομάδα. Εγώ, δε μιλούσα καθόλου. Η φωνή μου δεν υπήρχε, η γλώσσα μου δεν εκινείτο. Την Τρίτη της δεύτερης βδομάδος κοιμόμουνα και έρχεται, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει ένας ιερέας μέσα. Ενώ κοιμόμουν, είχα συνείδηση ότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο.
Έρχεται ο ιερέας στο κρεβάτι και του λέω, πάτερ, είσαστε ο ιερέας του νοσοκομείου;
Και μου λέει, όχι. Εγώ είμαι ο ιερέας που με έστειλε ο Κύριος να σε θεραπεύσω! Τώρα κιόλας θα σε θεραπεύσω αλλά δεν θα μαρτυρήσεις σε κανέναν τίποτα, διότι παρακολουθεί ο Κύριος τις έρευνες τις ιατρικές και βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και δεν πρέπει να τους πούμε ότι θεραπεύτηκες εσύ από θαύμα για να συνεχίσουν τις έρευνες. Γιατί, αυτήν την ασθένεια που σου ‘λαχε θα την βλέπουμε συχνά. Προέρχεται από ισχυρό σοκ.
Ναι, Γέροντα, του λέει. Βεβαίως.
Της είπε τι θα κάνει, πως θα έχει το κεφάλι, πως θα ανοίξει το στόμα.. Της είπε στο τέλος, τώρα θα μιλήσεις. Αύριο θα σου δώσουν το εξιτήριο. Θα χαρούν πολύ οι γιατροί και θα σε ρωτούν αλλά να τους πεις ότι θα συνεργαστώ μαζί σας μέχρι να βρείτε το φάρμακο αλλά δεν ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω θα λες. Την Πέμπτη της λέει σε περιμένω στο σπίτι μου.
Που είναι πάτερ το σπίτι σας;
Θα πας στο Πεδίο του Άρεως, θα πάρεις το λεωφορείο για Μήλεσι και θα πεις στον οδηγό να σε κατεβάσει στον παπα-Πορφύριο.
Αυτήν την ώρα του λέει, πάτερ, σας παρακαλώ κάντε και μια προσευχή διότι εμένα με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου.
Αυτή ήταν η αιτία που έπαθες αυτό, της είπε, και ξέρω ότι και ο πατέρας σου είναι άνεργος και η μητέρα σου είναι άνεργη αλλά μη φοβάσαι παιδί μου, κοντά στην Εκκλησία, μέσα στην Εκκλησία δεν θα πεινάσετε.
Ο άρτος ποτέ δεν θα λείψει απ’ την Εκκλησία. Θα περάσετε δύσκολα αλλά κοντά στην Εκκλησία κανένας δε θα χαθεί. Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος διότι η σωτηρία της Ελλάδος μόνο δια του Κυρίου θα γίνει.
Την ξύπνησε η νοσοκόμος η οποία την χτύπησε έτσι απαλά για να της δώσει το θερμόμετρο. Παίρνω λέει το θερμόμετρο και απαντώ, ‘Ευχαριστώ’. Η νοσοκόμος τα ‘χασε. Δεν είπε τίποτα. Έφυγε, το κατέγραψε στο βιβλίο αναφοράς που έχουνε οι νοσοκόμες και όταν ξαναπήγε να πάρει το θερμόμετρο της είπε πάλι ‘Ευχαριστώ’. Και πάλι δεύτερη φορά το σημείωσε στο βιβλίο αναφοράς.
Την επομένη που παρέδωσε στην προϊσταμένη, της είπε το γεγονός και πήγε η προϊσταμένη και κάναν ολόκληρη κουβέντα. Της λέει, τί έγινε πώς έγινε; Δεν ξέρω, να, μου ‘φερε το θερμόμετρο, της είπα ‘Ευχαριστώ’.
Δεν απήντησα μου λέει, δεν είπα τίποτα, δεν μαρτύρησα τίποτα. Οι γιατροί που ήρθανε τους είπα, έτσι έχω ένα μήνυμα μέσα μου ότι οι έρευνές σας πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. Τίποτα δεν τους είπα. Βρε πές μας τι έγινε; Κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα μίλησα, τους είπα.
Πραγματικά, της δίνουν το εξιτήριο και την Πέμπτη βρίσκεται στο Μήλεσι. Της είπε ότι θα πάρεις απ’ την μεγάλη καντήλα λαδάκι, θα πάρεις και τα φάρμακα των γιατρών, θα πίνεις μια κουταλιά λάδι μαζί με το αντίδωρό σου το πρωί και αυτό θα σε θεραπεύσει. Της είπε επίσης, όταν θα ‘ρθετε εγώ θα λείπω.
Συνήντησαν τη Γερόντισσα. Ζήτησαν λάδι, τους έδωσε και η μητέρα λέει στη Γερόντισσα, μας είπε ο παπα-Πορφύριος ότι δεν θα είναι εδώ αλλά μπορούμε να τον περιμένουμε να έλθει; Και της απαντάει η Γερόντισσα συγκινημένη, αφού έχει κοιμηθεί μωρέ ο Γέροντας! Και έφυγε πονεμένη..
Εκείνες έμειναν! Πήραν το δρόμο του γυρισμού. Όταν έφτασαν άκουσαν απ’ την Πειραϊκή Εκκλησία ότι μιλούσα για τον Γέροντα τον Πορφύριο στον Άγιο Ιωάννη και ήρθαν και μου το κατέθεσαν. Έτσι λοιπόν έκαμαν προστάτη της οικογενείας τους τον Άγιο Πορφύριο..
Απόσπασμα ομιλίας κυρίας Αθηνάς Σιδέρη (+) στην Αγία Τριάδα Πετρουπόλεως [2015].
Να ‘ναι ευλογημένο λέω. Και κάθεται η κοπέλα και μου λέει, πως σας φαίνομαι που μιλάω;
Λέω, μια χαρά κοπέλα είσαι αγάπη μου και πολύ ωραία μιλάς.
Μέχρι την Τετάρτη, μου λέει, δεν μίλαγα! Προσβλήθηκα από αφωνία και νοσηλεύτηκα σε νοσοκομείο των Αθηνών και όταν πήγα τρόμαξαν οι γιατροί διότι από τη σύγχυση που έπαθε ο εγκέφαλός μου ήθελα να πω καλημέρα και τα γράμματα κατέβαιναν ανάποδα, ανακατεμένα.
Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη και μου κάνουν εισαγωγή στο νοσοκομείο για ένα μήνα γιατί μου είπαν ότι θα συνεργαστούν με ειδικό ερευνητικό κέντρο του Καναδά όπου θα στέλνουν τις εξετάσεις μου για να μπορέσουν να μου δώσουν τα ανάλογα φάρμακα.
Είχε περάσει ήδη η πρώτη βδομάδα. Εγώ, δε μιλούσα καθόλου. Η φωνή μου δεν υπήρχε, η γλώσσα μου δεν εκινείτο. Την Τρίτη της δεύτερης βδομάδος κοιμόμουνα και έρχεται, ανοίγει την πόρτα και μπαίνει ένας ιερέας μέσα. Ενώ κοιμόμουν, είχα συνείδηση ότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο.
Έρχεται ο ιερέας στο κρεβάτι και του λέω, πάτερ, είσαστε ο ιερέας του νοσοκομείου;
Και μου λέει, όχι. Εγώ είμαι ο ιερέας που με έστειλε ο Κύριος να σε θεραπεύσω! Τώρα κιόλας θα σε θεραπεύσω αλλά δεν θα μαρτυρήσεις σε κανέναν τίποτα, διότι παρακολουθεί ο Κύριος τις έρευνες τις ιατρικές και βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και δεν πρέπει να τους πούμε ότι θεραπεύτηκες εσύ από θαύμα για να συνεχίσουν τις έρευνες. Γιατί, αυτήν την ασθένεια που σου ‘λαχε θα την βλέπουμε συχνά. Προέρχεται από ισχυρό σοκ.
Ναι, Γέροντα, του λέει. Βεβαίως.
Της είπε τι θα κάνει, πως θα έχει το κεφάλι, πως θα ανοίξει το στόμα.. Της είπε στο τέλος, τώρα θα μιλήσεις. Αύριο θα σου δώσουν το εξιτήριο. Θα χαρούν πολύ οι γιατροί και θα σε ρωτούν αλλά να τους πεις ότι θα συνεργαστώ μαζί σας μέχρι να βρείτε το φάρμακο αλλά δεν ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω θα λες. Την Πέμπτη της λέει σε περιμένω στο σπίτι μου.
Που είναι πάτερ το σπίτι σας;
Θα πας στο Πεδίο του Άρεως, θα πάρεις το λεωφορείο για Μήλεσι και θα πεις στον οδηγό να σε κατεβάσει στον παπα-Πορφύριο.
Αυτήν την ώρα του λέει, πάτερ, σας παρακαλώ κάντε και μια προσευχή διότι εμένα με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου.
Αυτή ήταν η αιτία που έπαθες αυτό, της είπε, και ξέρω ότι και ο πατέρας σου είναι άνεργος και η μητέρα σου είναι άνεργη αλλά μη φοβάσαι παιδί μου, κοντά στην Εκκλησία, μέσα στην Εκκλησία δεν θα πεινάσετε.
Ο άρτος ποτέ δεν θα λείψει απ’ την Εκκλησία. Θα περάσετε δύσκολα αλλά κοντά στην Εκκλησία κανένας δε θα χαθεί. Μη φοβάσαι, θα επέμβει ο Κύριος διότι η σωτηρία της Ελλάδος μόνο δια του Κυρίου θα γίνει.
Την ξύπνησε η νοσοκόμος η οποία την χτύπησε έτσι απαλά για να της δώσει το θερμόμετρο. Παίρνω λέει το θερμόμετρο και απαντώ, ‘Ευχαριστώ’. Η νοσοκόμος τα ‘χασε. Δεν είπε τίποτα. Έφυγε, το κατέγραψε στο βιβλίο αναφοράς που έχουνε οι νοσοκόμες και όταν ξαναπήγε να πάρει το θερμόμετρο της είπε πάλι ‘Ευχαριστώ’. Και πάλι δεύτερη φορά το σημείωσε στο βιβλίο αναφοράς.
Την επομένη που παρέδωσε στην προϊσταμένη, της είπε το γεγονός και πήγε η προϊσταμένη και κάναν ολόκληρη κουβέντα. Της λέει, τί έγινε πώς έγινε; Δεν ξέρω, να, μου ‘φερε το θερμόμετρο, της είπα ‘Ευχαριστώ’.
Δεν απήντησα μου λέει, δεν είπα τίποτα, δεν μαρτύρησα τίποτα. Οι γιατροί που ήρθανε τους είπα, έτσι έχω ένα μήνυμα μέσα μου ότι οι έρευνές σας πηγαίνουν πάρα πολύ καλά. Τίποτα δεν τους είπα. Βρε πές μας τι έγινε; Κοιμήθηκα και όταν ξύπνησα μίλησα, τους είπα.
Πραγματικά, της δίνουν το εξιτήριο και την Πέμπτη βρίσκεται στο Μήλεσι. Της είπε ότι θα πάρεις απ’ την μεγάλη καντήλα λαδάκι, θα πάρεις και τα φάρμακα των γιατρών, θα πίνεις μια κουταλιά λάδι μαζί με το αντίδωρό σου το πρωί και αυτό θα σε θεραπεύσει. Της είπε επίσης, όταν θα ‘ρθετε εγώ θα λείπω.
Συνήντησαν τη Γερόντισσα. Ζήτησαν λάδι, τους έδωσε και η μητέρα λέει στη Γερόντισσα, μας είπε ο παπα-Πορφύριος ότι δεν θα είναι εδώ αλλά μπορούμε να τον περιμένουμε να έλθει; Και της απαντάει η Γερόντισσα συγκινημένη, αφού έχει κοιμηθεί μωρέ ο Γέροντας! Και έφυγε πονεμένη..
Εκείνες έμειναν! Πήραν το δρόμο του γυρισμού. Όταν έφτασαν άκουσαν απ’ την Πειραϊκή Εκκλησία ότι μιλούσα για τον Γέροντα τον Πορφύριο στον Άγιο Ιωάννη και ήρθαν και μου το κατέθεσαν. Έτσι λοιπόν έκαμαν προστάτη της οικογενείας τους τον Άγιο Πορφύριο..
Απόσπασμα ομιλίας κυρίας Αθηνάς Σιδέρη (+) στην Αγία Τριάδα Πετρουπόλεως [2015].
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53310
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Παναγία μου, Σε παρακαλώ, ελευθέρωσέ με…»
Παναγία Βαρνάκοβα
…Ήταν προχωρημένο το απόγευμα και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Πλησίαζε η ώρα, που το Μοναστήρι θα έκλεινε τις πύλες του, όταν ήρθε βιαστικός ο τελευταίος προσκυνητής.
Ένας αρκετά νέος άντρας, από την γειτονική κωμόπολη. Αφού προσκύνησε, γεμάτος συγκίνηση είπε:
– Στην Παναγία μας έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Με γιάτρεψε διπλά και μ’ έσωσε.
Και με δυο λόγια διηγήθηκε την πράγματι συγκινητική περίπτωσή του:
– Εγώ δούλευα σαν μπαρ-μαν σ’ ένα ξενοδοχείο και δυστυχώς συνήθισα το ποτό. Επί 17 χρόνια ήμουν συνέχεια μεθυσμένος!
Τελικά το οινόπνευμα μου προξένησε κύρωση στο συκώτι. Με πήγαν στο Νοσοκομείο σε κακή κατάσταση. Ο θάνατος ήταν πλέον κοντά!
Τότε μέσα σ’ αυτήν τη δυσκολία που ζούσα και στον κίνδυνο, γιατί η συνήθεια δεν με άφηνε να το κόψω, θυμήθηκα την Παναγία, που τόσες φορές είχα προσκυνήσει στη Βαρνάκοβα και Της είπα απλά αλλά με την καρδιά μου αυτά τα λόγια:
– Παναγία μου, Σε παρακαλώ, ελευθέρωσέ με από το πάθος του ποτού και σώσε με…
Κι Εκείνη με άκουσε αμέσως. Μου δυνάμωσε τη θέλησή μου και όταν αντιμετώπιζα τις αντιδράσεις του οργανισμού από την έλλειψη του ποτού, είπα στην καρδιά μου, που είχε τρελή ταχυπαλμία:
– Αν θέλεις, σπάσε! Τουλάχιστον να πεθάνω ξεμέθυστος!
Πράγματι, σε λίγο η καρδιά μου ηρέμησε. Μετά από αυτό ήλθε αμέσως το τελικό δώρο: τελεία αποστροφή προς το ποτό. Ενώ άλλοι παλεύουν πολύ χρόνο, για να γίνει η αποτοξίνωση.
Και το δεύτερο δώρο; Το κατεστραμμένο συκώτι θεραπεύθηκε τελείως! Τώρα πια είμαι ελεύθερος και υγιής. Πώς να μην Την ευγνωμονώ;
Όταν αργότερα έμαθε πως μερικά από τα θαυμαστά της Παναγίας θα γραφτούν σε βιβλίο, παρακάλεσε να γραφή ένα μήνυμά του ειδικά προς τους νέους ανθρώπους, σαν συμπέρασμα της πικρής εμπειρίας του:
“Οι στιγμές της χαράς, όταν είσαι ελεύθερος από εξαρτήσεις και ζεις σωστά, όπως θέλει ο Θεός, είναι απείρως περισσότερες από τις λίγες και ψεύτικες χαρές, που δίνει η ζωή της αμαρτίας, φίλοι μου…”
Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ»
ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ –ΚΟΙΝΟΒ.ΜΟΝΗ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
2005
Πηγή: Ορθοδοξία
Εικόνα από:kallithiotis
το «σπιτάκι της Μέλιας»
Παναγία Βαρνάκοβα
…Ήταν προχωρημένο το απόγευμα και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει. Πλησίαζε η ώρα, που το Μοναστήρι θα έκλεινε τις πύλες του, όταν ήρθε βιαστικός ο τελευταίος προσκυνητής.
Ένας αρκετά νέος άντρας, από την γειτονική κωμόπολη. Αφού προσκύνησε, γεμάτος συγκίνηση είπε:
– Στην Παναγία μας έχω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Με γιάτρεψε διπλά και μ’ έσωσε.
Και με δυο λόγια διηγήθηκε την πράγματι συγκινητική περίπτωσή του:
– Εγώ δούλευα σαν μπαρ-μαν σ’ ένα ξενοδοχείο και δυστυχώς συνήθισα το ποτό. Επί 17 χρόνια ήμουν συνέχεια μεθυσμένος!
Τελικά το οινόπνευμα μου προξένησε κύρωση στο συκώτι. Με πήγαν στο Νοσοκομείο σε κακή κατάσταση. Ο θάνατος ήταν πλέον κοντά!
Τότε μέσα σ’ αυτήν τη δυσκολία που ζούσα και στον κίνδυνο, γιατί η συνήθεια δεν με άφηνε να το κόψω, θυμήθηκα την Παναγία, που τόσες φορές είχα προσκυνήσει στη Βαρνάκοβα και Της είπα απλά αλλά με την καρδιά μου αυτά τα λόγια:
– Παναγία μου, Σε παρακαλώ, ελευθέρωσέ με από το πάθος του ποτού και σώσε με…
Κι Εκείνη με άκουσε αμέσως. Μου δυνάμωσε τη θέλησή μου και όταν αντιμετώπιζα τις αντιδράσεις του οργανισμού από την έλλειψη του ποτού, είπα στην καρδιά μου, που είχε τρελή ταχυπαλμία:
– Αν θέλεις, σπάσε! Τουλάχιστον να πεθάνω ξεμέθυστος!
Πράγματι, σε λίγο η καρδιά μου ηρέμησε. Μετά από αυτό ήλθε αμέσως το τελικό δώρο: τελεία αποστροφή προς το ποτό. Ενώ άλλοι παλεύουν πολύ χρόνο, για να γίνει η αποτοξίνωση.
Και το δεύτερο δώρο; Το κατεστραμμένο συκώτι θεραπεύθηκε τελείως! Τώρα πια είμαι ελεύθερος και υγιής. Πώς να μην Την ευγνωμονώ;
Όταν αργότερα έμαθε πως μερικά από τα θαυμαστά της Παναγίας θα γραφτούν σε βιβλίο, παρακάλεσε να γραφή ένα μήνυμά του ειδικά προς τους νέους ανθρώπους, σαν συμπέρασμα της πικρής εμπειρίας του:
“Οι στιγμές της χαράς, όταν είσαι ελεύθερος από εξαρτήσεις και ζεις σωστά, όπως θέλει ο Θεός, είναι απείρως περισσότερες από τις λίγες και ψεύτικες χαρές, που δίνει η ζωή της αμαρτίας, φίλοι μου…”
Από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑ»
ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ –ΚΟΙΝΟΒ.ΜΟΝΗ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
2005
Πηγή: Ορθοδοξία
Εικόνα από:kallithiotis
το «σπιτάκι της Μέλιας»