Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Είμαι ο Άγιος Νικάνορας, ήρθα να σε βοηθήσω…
Τη δεκαετία του 1970, στις 7 Αυγούστου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Νικάνορα, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Πελοποννήσου, ένας αγρότης είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με το τρακτέρ του, το οποίο κατά τη διάρκεια αγροτικών εργασιών αναποδογύρισε και τον καταπλάκωσε. Κι ενώ πίστευε πως ήρθε το τέλος του, ξάφνου εμφανίστηκε μπροστά του ένας μοναχός, τον οποίο δεν είχε ξαναδεί ποτέ του. Ο αγρότης τον ρώτησε ποιος ήταν κι εκείνος του αποκρίθηκε: «Είμαι ο Άγιος Νικάνορας, είσαι καλός άνθρωπος και καλός οικογενειάρχης και γι’ αυτό ήρθα να σε βοηθήσω. Η Μονή μου βρίσκεται στο Καλλίστρατο όρος. Όταν γίνεις καλά και νιώσεις δυνατός να ξέρεις πως θα σε περιμένω να έρθεις».
Τελειώνοντας τα λόγια του ο μοναχός εξαφανίστηκε και ο αγρότης έμεινε να αναρωτιέται αν αυτό που έζησε ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Ο αγρότης έχασε τις αισθήσεις του και όταν συνήλθε, είδε άλλους αγρότες τριγύρω του να αναρωτιούνται πώς βγήκε ζωντανός μετά από αυτό το ατύχημα. Ο αγρότης τούς εξηγούσε πως αισθανόταν τόσο δυνατός και υγιής σαν να μην είχε γίνει τίποτα κι εκείνοι επέμεναν ότι κανείς τους δεν πίστευε πως θα επιζήσει. Έτσι, συνειδητοποίησε ότι το περιστατικό με τον μοναχό ήταν πραγματικό και ότι ο Άγιος Νικάνωρ είχε κάνει το θαύμα Του.
Αμέσως, ξεκίνησε για το Μοναστήρι του Αγίου, για να τον ευχαριστήσει και για να προσευχηθεί. Έτσι, κάθε χρόνο, μέχρι τα βαθιά του γεράματα, ξεκινούσε με το τρακτέρ και τη μία του κόρη, 2 με 3 ημέρες πριν την εορτή του Αγίου Νικάνορα, για να προσκυνήσει και να ευχαριστήσει τον Άγιο για το μεγάλο θαύμα που έκανε.
Ζήσης Δ. από την Τρίπολη Αρκαδίας
ΠΗΓΗ: Από το βιβλίο ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΑΝΟΡΟΣ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓ. ΝΙΚΑΝΟΡΟΣ ΖΑΒΟΡΔΑΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ:ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

[toula]

÷Χαλεπαῖς ἀῤῥωστίαις καὶ νοσεροῖς πάθεσιν ἐξεταζομένῳ, Παρθένε, σὺ μοι βοήθησον· τῶν ἰαμάτων γὰρ ἀνελλιπῆ σε γινώσκω θησαυρόν, Πανάμωμε, τὸν ἀδαπάνητον.÷
Πόση παρηγοριὰ κρύβουν αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ ὑμνογράφου!!
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δοκιμάζεται ἀπὸ τὴν ἀσθένεια, τὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη, δὲν μένει μόνος..
Ἡ Παναγία στέκεται δίπλα στὸν πάσχοντα ὡς στοργικὴ Μητέρα, ἀνακουφίζοντας τὸν πόνο, δυναμώνοντας τὴν ἐλπίδα καὶ στηρίζοντας τὴν ψυχὴ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ..
Ἡ μητρικὴ Της μεσιτεία δὲν ἐξαντλεῖται ποτέ· ἀγκαλιάζει κάθε πονεμένη καρδιά, χαρίζει παρηγορία στὶς δοκιμασίες καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸν Χριστό, τὸν μόνον Ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων.. Αμήν.:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:.
{Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας.}

[toula]

Η επικοινωνία είναι από τα πιο σημαντικά θεμέλια μιας υγιούς σχέσης.
Όχι όμως απλώς το να μιλάμε. Το να μπορούμε να ανοιγόμαστε χωρίς φόβο, χωρίς την αγωνία της ρήξης.
Για να υπάρξει πραγματικό μοίρασμα, χρειάζεται συναισθηματική ασφάλεια. Να ξέρεις πως όταν εκφράσεις κάτι ευάλωτο, ο άλλος δεν θα σε κρίνει, δεν θα σε ελέγξει, δεν θα ακυρώσει το συναίσθημά σου και δεν θα χρησιμοποιήσει την ευαλωτότητά σου εναντίον σου.
Γιατί όταν η εξωτερίκευση των συναισθημάτων συνεχώς συναντά κριτική, έλεγχο ή απαξίωση, η επικοινωνία παύει να είναι ασφαλής. Και τότε ενεργοποιείται μέσα μας, ένας μηχανισμός προστασίας…η σιωπή.
Ο άνθρωπος αρχίζει να κρατάει μέσα του όσα τον βαραίνουν. Επεξεργάζεται μόνος του τον φόβο, τη θλίψη, την ανασφάλεια, τον θυμό. Όχι επειδή δεν έχει ανάγκη να μιλήσει, αλλά επειδή έχει μάθει ότι το να μιλήσει μπορεί να του κοστίσει περισσότερο από την σιωπή του.
Η ουσιαστική επικοινωνία δεν είναι να έχεις πάντα τη σωστή απάντηση.
Είναι να μπορεί ο άλλος να πει «αυτό με πονάει» και εσύ, πριν προσπαθήσεις να τον διορθώσεις, να μπορείς απλώς να τον ακούσεις, να τον κατανοήσεις, να τον χωρέσεις στην αγκαλιά σου.
Γιατί η συναισθηματική εγγύτητα δεν χτίζεται όταν ο ένας μιλάει και ο άλλος κρίνει.
Χτίζεται όταν ο ένας ανοίγεται και ο άλλος ακούει με ενσυναίσθηση.
Εκεί αρχίζει το πραγματικό μοίρασμα.
Εκεί αρχίζει η σύνδεση.
Ο άνθρωπος μας, είναι αυτός με τον οποίο μπορούμε να συζητήσουμε το οτιδήποτε με την ελευθερία και την άνεση που δημιουργεί η αγάπη.
Ακόμα και κάτι που αφορά στον άνθρωπό μας· να το λέμε όπως το νιώθουμε και το βιώνουμε, πάντα όμως με αγάπη και απλότητα, όχι με εγωισμό, προσπαθώντας να ερεθίσουμε τον άλλον ώστε να τον πολεμήσουμε.
Να ελέγχουμε τα κίνητρα μας πριν ανοίξουμε το στόμα μας. Θέλω να το μοιραστώ για να φύγουν οι σκιές και να έρθει το φως; Ή μήπως για να πλήγωσω τον άλλον, ή για να τον κάνω να αισθανθεί άσχημα; Ή για να τον χειραγωγήσω;
Να μιλάμε λοιπόν.
Αλλά να μιλάμε με κίνητρο την αγάπη, τη σύνδεση, τη διατήρηση του «μαζί». Αλλιώς, καλύτερα να μη μιλάμε.
Το ζητούμενο δεν είναι πάντα ποιος έχει δίκιο, αλλά να μπαίνει η αγάπη πάνω από κάθε «δίκιο» μας, πάνω από κάθε αστοχία, κάθε εγωισμό, κάθε ανάγκη να αποδείξουμε ότι εμείς βλέπουμε τα πράγματα σωστά.
Γιατί μια σχέση δεν είναι δικαστήριο.
Δεν χρειάζεται νικητές και ηττημένους. Χρειάζεται δύο ανθρώπους που, ακόμη κι όταν πληγώνονται, επιλέγουν να προστατεύσουν την σχέση τους.
Να μπορούμε να ακούμε χωρίς να ετοιμάζουμε την απάντησή μας.
Να κατανοούμε χωρίς να συμφωνούμε απαραίτητα.
Να ζητάμε συγγνώμη χωρίς να θεωρούμε ότι χάνουμε.
Και κυρίως, να θυμόμαστε πως απέναντί μας δεν έχουμε έναν αντίπαλο, αλλά έναν άνθρωπο που αγαπάμε.
Γιατί η ουσιαστική επικοινωνία δεν έχει ως στόχο να επιβληθεί ο ένας στον άλλον. Έχει ως στόχο να συναντηθούν δύο άνθρωποι ξανά, ακόμη κι όταν για λίγο χάθηκαν μέσα στον θυμό.
Να μη ρωτάμε μόνο «ποιος έχει δίκιο;»,
αλλά να ρωτάμε, «τι χρειάζεται το “μαζί” μας για να μη χαθεί»;

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν δεν υπάρχει μια ζωντανή και υγιής σχέση με τον Χριστό, η ψυχή εύκολα αρχίζει να γεμίζει με φόβους, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες· αντιλήψεις που μοιάζουν να της προσφέρουν ασφάλεια, αλλά στην πραγματικότητα την κρατούν φυλακισμένη.
Ο άνθρωπος αρχίζει να φοβάται τα πάντα. Μήπως έκανε κάτι λάθος, μήπως είπε κάτι που δεν έπρεπε, μήπως «τον βρει» κάτι, μήπως κάποιο σημάδι σημαίνει κάτι κακό, μήπως ο Θεός τον τιμωρήσει. Και χωρίς να το καταλάβει, αντί να ζει μέσα στην παρουσία του Θεού, αρχίζει να ζει μέσα στην αγωνία του Θεού.
Αυτό όμως δεν είναι η ελευθερία του Χριστού.
Είναι μια ατέρμονη ενοχή που δουλώνει τον άνθρωπο σε μια άρρωστη θρησκευτικότητα, στον καθωσπρεπισμό και τον ηθικισμό.
Η πίστη που γεννιέται από τον φόβο δεν αφήνει την ψυχή να αναπνεύσει. Την κάνει καχύποπτη, φοβισμένη, εγκλωβισμένη σε τύπους, «πρέπει», απαγορεύσεις και εξωτερικά σημάδια. Ο άνθρωπος παύει να κοιτάζει τον Θεό ως Πατέρα και αρχίζει να Τον βλέπει σαν έναν αυστηρό ελεγκτή που περιμένει το λάθος του.
Ο Χριστός, όμως, δεν ήρθε για να μας κάνει ανθρώπους φοβισμένους. Ήρθε για να μας ελευθερώσει.
Η αληθινή σχέση σε κάνει πιο αληθινό. Δεν σου ζητά να κρύψεις αυτό που είσαι, αλλά να θεραπεύσεις ό,τι μέσα σου δεν είναι αληθινό και να ανθίσεις ως ο άνθρωπος που πραγματικά μπορείς να γίνεις.
Η αγάπη του Θεού δεν χρειάζεται προκαταλήψεις για να σταθεί. Δεν χρειάζεται δεισιδαιμονίες. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύεις κάθε γεγονός σαν απειλή ή τιμωρία.
Γιατί όπου υπάρχει ο Χριστός, εκεί δεν υπάρχει ανάγκη να ζεις φοβισμένος.
Υπάρχει χώρος να χαρείς τη ζωή.
Να γελάσεις.
Να αγαπήσεις.
Να κάνεις λάθη και να σηκωθείς.
Να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να παίζεις έναν ρόλο για να αποδείξεις ότι είσαι «καλός».
Να στέκεσαι μπροστά στον Θεό όπως είσαι, χωρίς μάσκες, χωρίς να φοβάσαι μήπως δεν αξίζεις.
Το θέμα είναι να περάσει κανείς από το «φοβάμαι μήπως ο Θεός με τιμωρήσει» στο «εμπιστεύομαι ότι ο Θεός με αγαπά».
Και όταν ο άνθρωπος γνωρίσει πραγματικά την αγάπη του Χριστού, τότε σιγά σιγά παύει να ψάχνει παντού σημάδια για να φοβηθεί και αρχίζει να βλέπει παντού αφορμές για να αγαπήσει, να εξελιχθεί, να νιώσει, να δοξολογήσει, να ταπεινωθεί, να ελπίσει, να μάθει, να ζήσει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=twVjEHRcohU&t=2747s

ΠΑΤΕΡΑΣ ΛΙΒΥΟΣ .ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΡΓΕΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ.

[toula]

Στην εξαγόρευση των αμαρτημάτων βάζουμε τελείες και όχι κόμματα.
Η δικαιολογία είναι η εγωιστική τακτοποίηση της ψυχής. Ψευτοκουκούλωμα. Πήγαινε να εξομολογηθείς όπως πήγες και τα έκανες χάλια στη ζωή σου. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να πάρουμε τη ζωή μας στα σοβαρά. Τα κάναμε μαντάρα; Παίρνουμε την πλήρη ευθύνη των πράξεών μας, αλλάζουμε προσανατολισμό ζωής και κάνουμε μια καινούρια αρχή από το πετραχήλι του πνευματικού μας. Πνευματικό Service!! Πνευματικό Χειρουργείο!! Ελεύθερα, με συνείδηση ποιοι είμαστε και τι σημαίνει το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Δεν είναι απλά μια κουβεντούλα αδερφέ μου. Ο σκοπός της εξομολόγησης δεν είναι η συναισθηματική και η ψυχολογική τακτοποίηση. Φυσικά η εκκλησία είναι παρούσα στον πόνο και στην δυσκολία του ανθρώπου.
Στο Μυστήριος της Ιεράς Εξομολογήσεως πάμε τις πληγές, τα κομμάτια μας, ώστε να χτίσουμε πάλι ένα νέο εαυτό δια της μετανοίας. Είσαι εσύ και ο Χριστός! Εκείνη την ώρα είσαι γονατιστός στα ποδάρια του Κυρίου. Φαντάσου ότι από αυτά που θα πεις θα εξαρτηθεί η σωτηρία σου. Φέρε ελεύθερα στην επιφάνεια λάθη, πάθη, αμαρτίες, δυσκολίες, τον πόνο, πάρε την ευθύνη για ό,τι συνέβη και άσε τα υπόλοιπα στον Χριστό. Μόνο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μπορεί να κλείσει τις πληγές χωρίς να μείνουν σημάδια. Ας αφήσουμε λοιπόν τις δικαιολογίες, τα δεν ήξερα, δεν ήθελα, ίσως, αν κλπ. Δεν βγάζουν πουθενά οι δικαιολογίες αλλά αντίθετα πας να προστατέψεις τον δαίμονα που σε ικετεύει για προστασία ώστε να τον συντηρείς μέσα σου.
Άλλη παγίδα είναι να μιλάς και να κατηγορείς τους άλλους, ενώ είσαι ενώπιον του Χριστού εσύ και όχι οι άλλοι!! Θέλουν προσοχή αυτά αδερφέ. Είσαι εσύ και ο Χριστός στην εξομολόγηση. ΤΕΛΕΙΑ. Ο εξομολόγος δεν είναι ο δικαστής σου, είναι ο φίλος, ο αδερφός, ο συνοδοιπόρος, το στήριγμα σου, η αγκαλιά του Χριστού. Να βλέπουμε τον εξομολόγο όπως πηγαίνουμε στον γιατρό και όχι σαν να πηγαίνουμε στο δικαστήριο για να μας ανακρίνει. Πάμε ελεύθερα , υπεύθυνα, κάνουμε κένωση του εαυτού μας και προχωράμε με ευθύνη και αποφασιστικότητα. Όπως πάει ο αθλητής στον προπονητή για να κατακτήσουν το χρυσό μετάλλιο!
Με δικαιολογίες και κρυφτούλι και άλλα περίεργα «κόλπα» θα βαδίζεις σε μια ψεύτικη, ψυχολογική μετάνοια χωρίς θεραπεία. Να πας στον Χριστό αυτόν τον εαυτό που έκανε την αμαρτία και όχι τον ψευτο-ευσεβή θρησκευόμενο για να πάρεις την ευχούλα και να κοινωνήσεις έτσι για το καλό. Με αυτοδικαίωση σίγουρα θα πάμε στον γκρεμό και όχι στον ουρανό.
Λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Είμαστε ικανοί για όλα. Θα πέσουμε, θα κάνουμε λάθη, αμαρτίες. Όπως όταν ήμασταν παιδιά. Ξέραμε όμως ότι υπάρχει η αγκαλιά του Πατέρα για να τα σβήσει όλα και να τα οικοδομήσει από την αρχή.
Ο πνευματικός δεν θα μπει μπροστά σου. Μπροστά σου είναι ο Χριστός που ανοίγει και φωτίζει τον δρόμο της ζωής σου. Ο πνευματικός θα είναι δίπλα σου σε αυτή την πορεία. Τον δρόμο θα τον περπατήσεις εσύ με τις δικές σου δυνάμεις και ευθύνες. Οι ευθύνες και οι αποφάσεις δεν μεταβιβάζονται, αναλαμβάνονται όπως ο Σταυρός του Χριστού. Εκεί είναι και το κλειδί της σωτηρίας.
Θυμίσου… Στη βάπτισή σου σου έβαλαν ένα σταυρό. Όχι απλά για να τον φοράς αλλά για να ανέβεις επάνω !
Καλό αγώνα….

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr Λιγότερα
euxh.gr - Μην φοβάσαι την εξομολόγηση . . . αλλά τον εαυτό σου.

[toula]

Ναι μεν αγωνίζομαι, αλλά κουράζομαι, αποτυγχάνω, πέφτω, πονάω.
Αποφασίζω να μην αμαρτήσω και μετά αμαρτάνω πάλι. Δυσκολεύομαι.
Μου φαίνεται βαρύς ο σταυρός του Χριστού και δύσκολο να πάη κανείς στον παράδεισο.
Μου φαίνεται ότι, και αν ακόμη χύσω δάκρυα ίσα με τα ύδατα όλων των ωκεανών, και πάλι δεν θα μου φθάσουν.
Ούπω μοι ητοιμάσθη η ευθεία οδός. Ο Χριστός είπε: Ο ζυγός μου είναι χρηστός και το φορτίο μου ελαφρό.
Η βασιλεία των ουρανών άνοιξε και είναι μέσα σας.
Αυτά δείχνουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να προχωρή μαζί με τον Χριστόν, όταν αποδεσμεύεται από τις δυνάμεις του σκότους και κυβερνά μέσα του ο Χριστός· τότε η οδός του είναι άνετη.
Εγώ όμως θέλω να διαβάσω και μου φαίνεται αφόρητο το διάβασμα.
Πάω να προσευχηθώ και αισθάνομαι πολύ μεγάλο βάρος, σκοτάδι χωρίς τέλος.
Πού είναι επί τέλους ο Θεός, για να μπορέσω να του μιλήσω;
Θέλω να αγωνισθώ, για να αποκτήσω την αγνότητα, την ταπείνωσι και τον ηρωισμό, και όλα μου φαίνονται ακατόρθωτα και πολύ βαριά και λέγω: Χριστέ μου, γιατί μας έκανες τόσο δύσκολη την ζωή;
Μέσα μου έχουν δύναμι η αμαρτία και οι ενεργούντες την αμαρτία δαίμονες, και όχι εσύ, Χριστέ μου.
Δεν έγινε ακόμη ευθεία η οδός για μένα.
Όσο εύκολα γλιστρούν τα παιδιά στην τσουλήθρα, τόσο εύκολη είναι και η ζωή του Χριστού γι’ αυτόν που κέρδισε την πάλη και λυτρώθηκε από τις αμαρτίες· για μένα όμως είναι δυσβάστακτο φορτίο.
Εάν δεν φθάνη η αγαθωσύνη σου στον Θεόν, φθάνει όμως σε σένα το έλεός του και σε απαλλάσσει από την αμαρτία σου, μόνον που χρειάζεται να σταθής κόντρα στην αμαρτία μέχρις αίματος.
Ως επί το πλείστον, εμείς θέλομε να καθώμαστε σταυροπόδι και να μας φεύγουν οι αμαρτίες.
Αυτό που δικαιούσαι, αυτό που περιμένεις από τους άλλους, αυτό να το αφήσης, και επί πλέον το θέλημά σου.
Αυτά τα δύο είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα που μπορείς να επιτύχης στην ζωή σου, και μάλιστα όταν το θέλημά σου ή το δικαίωμά σου νομίζης ότι είναι κατά Θεόν.
Αν πράγματι αγαπάς τον Θεόν, καλείσαι να εγκαταλείψης αυτό που πιστεύεις ότι θέλει ο Θεός και να φυλάξης το ρήμα του κατά Θεόν διδάσκοντος.
Αλλά, όταν κάποιος νομίζη ότι έχει γνώσι του θελήματος και της δικαιοσύνης του Θεού, και του πης εσύ να εφαρμόση «το ρήμα του διδάσκοντος αυτόν κατά Θεόν», είναι σαν να του λες να πράξη το παράνομο, την αδικία, την αμαρτία, το ψευδές, το κακό, το επικίνδυνο και το καταστρεπτικό.
Μέγα λοιπόν είναι να κάνης εκείνο που σου φαίνεται κακό, επικίνδυνο, σφαλερό, αλλά που στο λέγει ο διδάσκων σε κατά Θεόν, και όχι αυτό που έχεις εσύ την βεβαιότητα ότι είναι θέλημα και δικαίωμα του Θεού.
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Λόγοι ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα».

[toula]

Έπαθε λοιπόν κι έμαθε.
Κέρδισε κι έχει να δώσει.
Ο,τι έχει είναι δικό μας.
Ο πλούτος ακένωτος, ζωοδόχος πηγή, ζωηφόρος αγάπη, επιτάφιος της απόγνωσης.
Να μη την καταδέχονται και να ‘ναι τόσο καταδεκτική.
Η έκφρασή της μια μεγάλη σιωπή, εύλαλη.
Σκουπιδοντενεκέδες περιττών λόγων καθημερινά στις εξώθυρες, γεμάτοι οι λάκκοι.
Το πέμπτο ευαγγέλιο της Παναγίας είναι όλο λευκές σελίδες, είναι γραμμένο από θωπευτική σιωπή, από μελάνι παραμυθίας.
Είναι μια ανοιχτή αγκαλιά, μια σεμνή παρουσία, ένα μαντήλι, ένα ρόδο, ένα κουκί θυμίαμα στο λιβανιστήρι της γιαγιάς, μια αχτίδα ήλιου στην κλειστή κάμαρη, η μόνη γυναικεία μορφή στο κελλί του ασκητή, η διακόνισσα του Άθω, η αρχόντισσα του Πρωτάτου, η θαυματουργός Γερόντισσα.
Η Παναγία, το λιμάνι της σωτηρίας, το μαφόρι της σκέπαστρο παρηγοριάς, η αρετή της τροφή μας, όλων των πεινασμένων, των φτωχών άφωτων, η φίλη των αθώων, των μαυρισμένων στο δάκρυ πονεμένων γιάτρισσα, ο ήλιος του χιονιού μας.
Η Παναγία δεν είναι διόλου δυσνόητη, δεν είναι σύμβολο, δεν είναι ούτε γριά ούτε παιδούλα, ξέρει πόσο αισιόδοξη να είναι, ν’ απομακρύνεται ξέρει από το προσκήνιο, εκεί που δεν θέλουν να την επικαλούνται.
Δεν θέλει να δυσκολεύει κανένα, ούτε με την αγάπη της.
Όσοι επέλεξαν τη χαζομάρα τους αφήνει να φάνε τα μούτρα τους.
Επί τέλους, ας νοιώσουμε πως η μοναξιά μας πρέπει να μάθει να στρώνει μόνη τραπέζι. Δεν γίνεται συνέχεια να ξεγλυστράμε και να θέλουμε κι έτοιμο φαγητό και στρωμένο τραπέζι κι άμισθο και χαμογελαστό υποτακτικό.
Καλούμεθα να ‘μαστε ευγνώμονες μ’ αυτό που μας δόθηκε, η ανδρεία να μας στολίσει, η ωραιότητα της παιδικής αγνότητας να καλύψει τη γύμνια μας, σε μια εποχή που η κακομοιριά δέρνει τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες και μερικούς ακόμη ιερείς.
Ευχαριστώ, Παναγία μου, για τον ενθουσιασμό που μου δίνεις απόψε, που είμαι απελπισμένος και η ελπίδα μου είσαι Εσύ.
Ας αφήσουμε λίγο και τους άλλους, ας δούμε και το σκαρί μας, δεν είναι εγωιστικό, είναι απαραίτητο.
Ελπίδα στο μέλλον, απελπισία καλή στο παρελθόν, χαρά στο νυν, μακαριότητα στο αεί.
Πάντα η θυσία, θυσιάζεται ο Υιός στον Σταυρό.
Θυσιάζεται η μητέρα Του στην αγκαλιά του άφατου πόνου.
Ο πόνος με πόνο νικιέται. Η αγάπη κερδίζεται με πόλεμο.
Πότε θα μας διδάξει κι εμάς η αγία Παράδοση;
Μονάκριβη ελπίδα του κόσμου, Υπεραγία Θεοτόκε.
Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου.

[toula]

«αυτή εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4).
Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές.
Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. ε’, 3-5).
Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ’ αλήθεια ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει. Κι ο λαός ελπίζει και προσεύχεται.
Προσεύχεται και πιστεύει πώς ο ακοίμητος φρουρός και προστάτης άγιος του, δεν θα τον εγκαταλείψει.
Στον ιερό ναό οι προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.
Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου.
Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ήμερα αυτή από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα.
Και να! Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη. Μοναδική η περίπτωση. Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ήμερα. Η νύχτα περνά ήσυχα.
Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο.
Μια Ελληνική περίπολος που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά.
Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στό μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται;
Τι να συμβαίνει άραγε;
Μα δεν το είπαμε; Η ελπίδα στον Θεό «ου καταισχύνει».
Δεν ντροπιάζει ποτές εκείνο που την έχει. Και να!
Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς, και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε.
Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «χωρίς διώκον τος».
Σωρεία τα πτώματα στην παραλία. Τα απομεινάρια της τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν, φεύγουνε ντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη. Αληθινά!
«Τον ελπίζοντα επί Κύριον έλεος κυκλώσει». Και «αυτή εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4).
Δηλαδή αυτή είναι η δύναμη που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας.
Κατόπιν, με απόφαση του Βενετού Γενικού Καπιτάνου Ανδρέου Πιζάνη, καθιερώθηκε όπως κατά την 11η Αυγούστου να γίνεται Λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου της Κέρκυρας.
Η Κέρκυρα για μία ακόμη φορά σώζεται, για μία ακόμη φορά ο Άγιος της την σκεπάζει. Η Κέρκυρα για μια ακόμη φορά ευγνωμονεί και ευχαριστεί τον πολιούχο της.
Άγιε Σπυρίδωνα πρέσβευε τω θεώ υπέρ ημών.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις Τριμυθούντος η καλλονή, Χαίροις ασθενούντων, και πασχόντων ο ιατρός, Χαίροις των Πατέρων, ωράϊσμα και κλέος, Τρισόλβιε Σπυρίδων, σε μεγαλύνομεν.
Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας Παξών & Διαποντίων Νήσων.

[toula]

Η Δέσποινα μας Θεοτόκος με το αδιάφθορον της αγνότητας της, ολοκλήρωσε την μητρότητα στην εντέλεια.
Όπως στον Θεό Πατέρα ευρίσκεται ολόκληρος η πατρική στοργή, ώστε «ουδέ του ιδίου Υιού να φεισθή», αλλά «υπέρ πάντων ημών» να παραδώση Αυτόν, έτσι και τώρα στα σπλάχνα της Δέσποινας μας Θεοτόκου, της Θεωθείσης αυτής Κόρης, ευρίσκεται ολόκληρος η προσωπικότης, ολόκληρος η θέση της τελείας μητρότητος.
Και τώρα μετά παρρησίας προσερχόμεθα σ’ αυτόν τον θρόνον της Χάριτος της μητρότητος και σαν υιοί προς την μανούλα μας την ικετεύομε και είναι αδύνατο να μην μας ακούση.
Είναι αδύνατον διότι πώς γίνεται στην τελειότητα της μητρότητος να κλείσουν τα σπλάχνα, όταν φωνάζουν και ζητούν τα παιδιά;
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Ιωσήφ [Βατοπαιδινού], «Αθωνικά μηνύματα»