Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αρχιμανδρίτης π.Δανιήλ Ψωίνος
Μένουμε στάσιμοι όταν ασχολούμαστε με τα λάθη των άλλων . Πρώτα θα κοιτάξουμε τα λάθη του εαυτού μας ,και περισσότερο την λαϊκή πλευρά του εαυτού μας .Ας κοιτάξουμε λοιπόν πρώτα την λαϊκή πλευρά του εαυτού μας , με τα σφάλματα μας με τα αμαρτήματα μας .Ας κάνουμε ότι συμβούλεψε ο Γέροντας .Τότε θα δούμε την ζωή μας να αλλάζει προς το καλύτερο,και θα έρθουμε και πιο κοντά στον Χριστό

[toula]

Όπως τρεφεται το φθαρτο και θνητο σώμα από τις υλικές τροφές έτσι τρέφεται και η ψυχή με το λόγο του Θεού με τις άγιες ιστορίες και με τους βιους των Αγίων.
Μητροπολίτης Βενιαμίν.

[toula]

https://www.orthmad.gr/omilia-gerontissas-xrysovalanti/

Ομιλία Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη κατά την προσκυνηματική εκδρομή της Ενορίας Αγ.Ελευθερίου στις 19 Οκτωβρίου 2024.

Αιωνία η μνήμη της Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη, της Γερόντισσας της καρδιάς μας!

[toula]

https://www.orthmad.gr/omilia-gerontiss ... rtia-2025/

Ομιλία Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη κατά τα 7α ΕΟΡΤΙΑ 2025 Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου, οδού Αχαρνών.

Αιωνία η μνήμη της Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη, της Γερόντισσας της καρδιάς μας!

[toula]

https://www.orthmad.gr/%ce%bf%ce%bc%ce% ... %84%ce%b7/

Ομιλία της Οσιοτάτης Καθηγουμένης της Ι.Μ. Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Ροβιών Ευβοίας, Γεροντίσσης Χρυσοβαλάντης με θέμα: “Αξίζει κάθε κόπος για την Σωτηρία μας;”

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2024, στον Ιερό Ναό της Υπαπαντής που βρίσκεται κάτω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου οδού Αχαρνών.

Αιωνία η μνήμη της Γερόντισσας Χρυσοβαλάντη, της Γερόντισσας της καρδιάς μας!

[toula]

1η Σεπτεμβρίου, η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη του αγίου Συμεών του Στυλίτη, του αναχωρητή που «μιλούσε με τον Θεό». Έζησε και πέθανε σε ηλικία 70 χρονών πάνω στο στύλο που ασκήτεψε, το 459. Όπως διαβάζουμε στον Βίο του ο Συμεών έζησε σαν άγγελος σε θνητό κορμί και, πηγαίνοντας κόντρα στη φύση που σε τραβάει προς τη γη λόγω του βάρους, υψώθηκε ανάμεσα σε γη και ουρανό, κουβέντιασε με τον Θεό και του παρουσίασε τις προσευχές των ανθρώπων.

Η βάση αυτής της κολώνας, γύρω από την οποία κτίστηκε μία μεγαλειώδης αυτοκρατορική εκκλησία, βρίσκεται σε έναν από τους λόφους της αγροτικής περιοχής ανάμεσα στην Αντιόχεια και το Χαλέπι. Στο βορειοδυτικότερο άκρο της Συρίας και σε μικρή απόσταση από τα σύνορα με την Τουρκία.
Η ζωή του μας είναι γνωστή μέσα από μαρτυρίες που είναι συγκαιρινές του αγίου. Καταρχήν πρόκειται για την αφήγηση του Θεοδώρητου της Κύρρου, ο οποίος επισκέφθηκε τον αναχωρητή, συζήτησε μαζί του πολλές φορές κι έγραψε έναν Βίο του Στυλίτη που τον ενσωμάτωσε στην Εκκλησιαστική Ιστορία του. Πρόκειται επίσης και για τη μαρτυρία του Αντωνίου, κατοπινού μαθητή του Συμεών, που κι αυτός έγραψε έναν Βίο του αγίου, που θεωρείται εξαιρετικά φαντασιόπληκτος. Τέλος, πρόκειται για έναν συριακό βίο, τον Βίο του Μαρ Σεμαάν στην κολώνα (στα συριακά Μαρ σημαίνει άγιος), γραμμένο γύρω στο 473, δηλαδή δεκαπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του αγίου.
Από ιστορική σκοπιά αυτή η πηγή φαίνεται να είναι η πιο σίγουρη.

«Όλοι οι υπήκοοι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας» γράφει ο Θεοδώρητος της Κύρρου «γνωρίζουν τον φημισμένο Συμεών, που δικαιολογημένα μπορούμε να τον ονομάσουμε μέγα θαύμα του κόσμου. Τον γνωρίζουν ακόμα και οι Πέρσες, οι Μήδοι και οι Αιθίοπες, ενώ η φήμη των θεϊκών αρετών του έχει φτάσει ακόμα και μέχρι τους Σκύθες και τους Νομάδες. Όμως, παρόλο που όλοι σχεδόν οι άνθρωποι της γης υπήρξαν μάρτυρες των εκπληκτικών του κατορθωμάτων, διστάζω να τα γράψω από φόβο μήπως, επειδή είναι τόσο απίστευτα, φανούν σαν παραμύθια».
Στην φωτογραφία βλέπουμε μία από τις δεκάδες απεικονίσεις του πρώτου Στυλίτη σε ένα ανάγλυφο του 5ου αι. σκαλισμένο σε βασάλτη. Με πρωτόγονο κι εντελώς αφαιρετικό τρόπο, ο λαϊκός καλλιτέχνης αποδίδει την ουσία: ο στύλος, ο Συμεών μέσα σε κουβούκλιο στην κορφή του πανύψηλου στύλου, το πτηνό που έρχεται να τον ταΐσει (ή το Άγιο Πνεύμα που κατεβαίνει για να τον φωτίσει) και ο μαθητής, που ανεβαίνει την σκάλα κρατώντας μια καλαθούνα (με νερό και τροφή;). Το δυναμικό αυτό έργο βρίσκεται (βρισκόταν) στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χάμα.
Από το Η ΣΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ

[toula]

Όταν ο Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης συνάντησε την Παναγία εκείνη έλαμπε σαν τον ήλιο και ευωδιαζε!

Ὁ ἅγιος Διονύσιος, τρία χρόνια μετά τή μεταστροφή του, ἐπισκέφτηκε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο στά Ἱεροσόλυμα, στό σπίτι τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὅπου ἐκείνη ἔμενε μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. Νά τί γράφει σχετικά μέ τήν ἐπίσκεψη αὐτή σέ μίαν ἐπιστολή του πρός τόν Ἀπόστολο Παῦλο:

Παραθέτουμε στή συνέχεια τη μαρτυρία γιά τη Θεομήτορα ενός συγχρόνου της, τού άγιου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, μορφωμένου και ονομαστού Αθηναίου, πού μεταστράφηκε στή χριστιανική πίστη από τον Απόστολο Παύλο. Ο άγιος Διονύσιος, τρία χρόνια μετά τη μεταστροφή του, επισκέφτηκε τήν Υπεραγία Θεοτόκο στά Ιεροσόλυμα, στό σπίτι του Ευαγγελιστού Ιωάννου, όπου εκείνη έμενε μετά τήν Ανάληψη του Κυρίου. Να τί γράφει σχετικά με τήν επίσκεψη αυτή σε μιαν επιστολή του πρός τον Απόστολο Παύλο:

«Δεν πίστευα —το ομολογώ ενώπιον του Κυρίου, ω θαυμάσιε οδηγέ και ποιμένα μας— ότι εκτός από τον ύψιστο Θεό ήταν δυνατό να υπάρχει οποιοδήποτε πρόσωπο πού να είναι γεμάτο από θεία δύναμη και θεία χάρη. Όμως, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φανταστεί αυτό πού είδα και κατάλαβα όχι μόνο με τα ψυχικά μου μάτια αλλά και με τα σωματικά. Είδα, λοιπόν, με τα μάτια μου τη θεόμορφη και αγιότερη απ’ όλα τα ουράνια πνεύματα Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ήταν ένα δώρο της χάριτος του Θεού, της συγκαταβατικότητας του κορυφαίου αποστόλου (Ιωάννου), καθώς και της απέραντης καλοσύνης, ευσπλαχνίας και ευμένειας της ίδιας της Παρθένου. Ομολογώ ξανά και ξανά μπροστά στον παντοδύναμο Θεό, μπροστά στον πανάγαθο Σωτήρα και μπροστά στην ένδοξη και πάντιμη Μητέρα Του, πώς, όταν με οδήγησε σ’ εκείνην, τη θεόμορφη και παναγία Παρθένο, ο Ιωάννης, η κεφαλή των ευαγγελιστών και των προφητών, πού, ενώ ζει με σάρκα, λάμπει όπως ο ήλιος στον ουρανό, με τύλιξε μια θεία λάμψη, λάμψη ζωηρή και αμείωτη, φωτίζοντάς με όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, καθώς και μια υπερκόσμια, μια υπέροχη ευωδία με συνεχείς εναλλαγές.

Ούτε το πνεύμα μου ούτε το αδύναμο σώμα μου μπορούσαν να βαστάξουν τόσα και τέτοια σημεία, πού συνιστούσαν πρόγευση της αιώνιας μακαριότητας και δόξας. Παρέλυσε η καρδιά μου και σχεδόν έσβησε το πνεύμα μου από τη θεία δόξα και χάρη της. Βεβαιώνω μπροστά στον Θεό πώς, αν δεν είχα φυλάξει στήν καρδιά μου και στον νεοφώτιστο νου μου τις θεόπνευστες διδαχές και υποθήκες Του, θά είχα θεωρήσει τήν Παρθένο θεό και θά τήν είχα προσκυνήσει έτσι όπως προσκυνούμε τον μόνο αληθινό Θεό.

Γιατί κανένας νους δεν μπορεί να φανταστεί γιά άνθρωπο δοξασμένο από τον Θεό δόξα ανώτερη από τη δόξα εκείνη πού αξιώθηκα εγώ, ο ανάξιος, να δώ, ούτε μακαριότητα μεγαλύτερη από τη μακαριότητα πού αξιώθηκα να γευθώ. Ευχαριστώ τον ύψιστο και πανάγαθο Θεό μου, την Παναγία Παρθένο, τον κορυφαίο Απόστολο Ιωάννη, καθώς κι εσένα, τήν ανώτατη και επισημότατη κεφαλή της Εκκλησίας, πού σπλαχνικά μου φανέρωσε μια τέτοια ευεργεσία».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ. ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

www.orthmad.gr

[toula]

Μία είναι η ζωή και χωρίζεται εις δύο μέρη, εις την επίγειον και την αιώνιον…

Κάποιος γέροντας επισκεπτόταν νοσοκομεία και παρηγορούσε και διακονούσε ασθενείς.

Κάποια μέρα που επισκέφτηκε το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, γνώρισε εκεί μία ασθενή, που είχε εγχειριστεί στο παχύ έντερο και την οποία διακονούσε με πολύ αγάπη και πιστότητα κάποια άλλη κυρία.

Ο γέροντας παρατηρούσε εντυπωσιασμένος αρκετές ημέρες τη φροντίδα αυτής της κυρίας, γιατί εξαιτίας της αφαίρεσης τμήματος του παχέους εντέρου, οι γιατροί είχαν ανοίξει παρά φύση έδρα στό πλάϊ της κοιλιάς της ασθενούς, για να εξυπηρετείται η λειτουργία του εντέρου και αυτή η ταλαιπωρία της ασθενούς συνοδευόταν και από δυσοσμία.

Κάποια μέρα όμως δεν ήρθε εκείνη η κυρία που τη διακονούσε και την ανάπαυε και προσφέρθηκε ο γέροντας να τη διακονήσει.

Καθώς τη διακονούσε την ρώτησε:

Γιατί δεν ήρθε σήμερα εκείνη η συγγενής σας;

Η ασθενής με σιγανή φωνή, του είπε:

Δεν είναι συγγενής μου.

Να με συγχωρείται, αλλά με την αγάπη που σας δείχνει, νομίζει κανείς ότι είναι αδελφή σας!

Τότε εκείνη βούρκωσε και με τρεμάμενη φωνή είπε στον μοναχό να πλησιάσει, να του πει μυστικά.

Ο γέροντας έσκυψε και ακούει την ασθενή να του λέει:

Η γυναίκα που με διακονεί με τόση αγάπη, εγώ κάποτε της έκλεψα τον άνδρα και διέλυσα το σπίτι της.

Ω Θεέ μου, τέτοιο πνεύμα αυτοθυσίας και ανεξικακίας έχουν μόνο εκείνοι, που είναι πλημμυρισμένοι από τη Χάρη και την αγάπη του Κυρίου μας.

Μία είναι η ζωή και χωρίζεται εις δύο μέρη, εις την επίγειον και την αιώνιον.

Συνδέονται τα δύο μέρη.

Η άλλη ζωή κανονίζει αυτήν την ζωήν και δίδει περιεχόμενον εις την παρούσαν, την προσωρινήν. Εάν δεν ζώμεν υπό το πρίσμα της αιωνιότητος, αλλά ζώμεν εις τα στενά όρια της βραχείας αυτής ζωής, δεν έχει νόημα η επί γης ύπαρξής μας.

Ζωή δεν είναι η τροφή, η ενδυμασία, η απόλαυσις των υλικών αγαθών.

Ζωή είναι ανύψωσις.

Είναι ομοίωσις με τον Θεόν.

Πηγή: Από το βιβλίο: Ο Άγιος Καλλίνικος. Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας (1919-1984), Β’ έκδοση σελ, 202.

www.orthmad.gr

[toula]

Εμφάνιση στον Άγιο Παΐσιο της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας

Ο Άγιος Παΐσιος διηγείται ότι εμφανίστηκε στον ίδιο η παναγία η Ιεροσολυμίτισσα.

-Γέροντα,ποιά εικόνα της Παναγίας την αποδίδει περισσότερο;

-H Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα.

Μια φορά την είδα εκεί στο Καλύβι στην Παναγούδα,αν σου το πω σε πόσους θα το πεις;

-Σε κανέναν Γέροντα.

-Λοιπόν,είδα σε όραμα ότι θα πήγαινα μακρινό ταξίδι και έπρεπε να ετοιμάσω τα χαρτιά μου, Διαβατήριο, συνάλλαγμα κλπ.αλλά οι υπάλληλοι δεν μου έκαναν τα χαρτιά.

Εκεί ήταν πολλοί άνθρωποι, όμως δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει. Ποιός θα με βοηθήσει, λέω, μα δεν βρίσκεται κανένας, για να ενδιαφερθεί.

Είχα μία αγωνία! Και ξαφνικά παρουσιάζεται μία Γυναίκα με λαμπερό πρόσωπο, ντυμένη στα χρυσαφένια. Είχε μια ωραιότητα! Άστραφτε ολόκληρη! «Μην ανησυχείς, εγώ θα σε βοηθήσω, ο Γιός μου είναι Βασιλιάς», μου λέει και με κτύπησε απαλά στο ώμο.

Παίρνει τα χαρτιά, και με μια κίνηση τα βάζει στον κόρφο Της. Ω! τι κίνηση ήταν εκείνη! Ύστερα μου είπε «Θα περάσετε δύσκολες μέρες» και μου ανέφερε κάτι που έπρεπε να κάνω κι εγώ. Μετά από καιρό είδα την Παναγία την Ιεροσολυμίτισσα σε ένα βιβλίο και την αναγνώρισα.

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ-ΛΟΓΟΙ ΣΤ. ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

www.orthmad.gr

[toula]

Θυμᾶμαι σὲ μιὰ περίπτωση στὸ Μάτι τῆς Ἀττικῆς, σ’ ἐκείνη τὴ φοβερὴ, φονικότατη πυρκαγιὰ (στίς 23 Ἰουλίου 2018, μέ ἀποτέλεσμα νά χάσουν τή ζωή τούς 103 ἄνθρωποι), μία εὐλαβὴς γυναῖκα εἶχε ραντίσει γύρω – γύρω τὸ σπίτι της μὲ ἁγιασμὸ. Καὶ τὸ σπίτι της, ἐνῷ πέρασε ἀπὸ δίπλα ἡ φωτιὰ, δὲν τὴν ἄγγιξε, δὲν ἀγγίχτηκε ἀπὸ τὴ φωτιὰ. Αὐτὸ σημαίνει δύναμις πίστεως… δύναμις ἁγιασμοῦ…
δύναμις Θεοῦ….

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 8 – 8 – 2021)