Η σημασία της Ελληνορθοδόξου παραδόσεως στην εποχή μας

[paroikos]

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

Ιερομ. Συμεών Γρηγοριάτη (του Περουβιανού)






…αν και Περουβιανός, χωρίς ελληνικό αίμα, αισθάνομαι Έλληνας, επειδή είμαι Ορθόδοξος…




Στη μητριαρχική κοινωνία του Αγίου Όρους, όπου η Μητέρα του Λόγου αισθητά δεσπόζει, οι πέτρες στο καλντερίμι τοποθετούνται πλάϊ-πλάϊ, η μία μετά την άλλη. Έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε μια εποχή, όπου δεν μένει λίθος επί λίθου. «IL FAUT TENIR LE PAS GANGE» («Ας κρατήσουμε τον κερδισμένο χρόνο»). Από καιρό άνθρωποι στη Δύση κατάλαβαν το αδιέξοδο του πολιτισμού μας. Πρέπει οι Έλληνες να γίνουν πραγματικά μοντέρνοι, για να καταλάβουν την αξία της παραδόσεώς τους. Αυτό έχει σχέση με τη γονιμότητα του μηδενός. Παράδοση που είναι κάτι άλλο παρά φολκλόρ. Παράδοση ο Χριστός.
Η Δύση έχει υπερυψώσει τόσο πολύ τον άνθρωπο, ώστε όχι μόνο δεν πιστεύει πια στον Θεό, αλλά ούτε και στον άνθρωπο. Η Δύση δεν είναι πλέον ένα γεωγραφικό σημείο, αλλά μια ιδιοσυγκρασία και τρόπος ζωής που απλώνεται παντού. Ιστορικώς αναπόφευκτη η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρώπη. Στην έρημο της Δύσεως, οι βασανισμένοι άνθρωποι ψάχνουν για την αλήθεια, αναζητούν έναν αληθινό τρόπο ζωής. Πράγματι η Ελλάδα με τον πνευματικό της πλούτο, με τη χιλιάδων χρόνων παράδοσή της, έχει πολλά να προσφέρει στην Ευρώπη, σε ολόκληρο τον κόσμο και στον ίδιο τον εαυτό της. Έχει να προσφέρει τη μοναδική λύση: Την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ. Ο άνθρωπος βρίσκεται εδώ στη γη για να γίνει άνθρωπος, δηλαδή φως, θεός κατά χάρη και μετοχή. Αληθινή δόξα του ότι η ανθρωπότητα εν τω Ιησού Χριστώ κάθεται στα δεξιά του Θεού και Πατρός.
Για να ελέγξουμε το δυτικό πολιτισμό και να καταλάβουμε τα όριά του και την αξία του, πρέπει να τον γνωρίσουμε. Δεν μπορούμε να κλειστούμε με αυτάρκεια στον εαυτό μας ούτε να απομονωθούμε από τους άλλους. Από το μηδέν θα καταλάβουμε την αξία της Ορθοδόξου παραδόσεως. Πιστεύω πως έρχεται εποχή που η Ορθοδοξία θα πάψει να είναι το προνόμιο των Ελλήνων και θα γίνει το μόνο καταφύγιο για πολλές ψυχές σʼ όλο τον κόσμο. Δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες πέφτουν ολοκληρωτικά στον υλισμό, λίγοι συνειδητοποιούν την αξία της παραδόσεώς τους. Η Ελλάδα είναι ακόμη μια ορθόδοξη χώρα, αλλά και ένας χριστιανικός τόπος που εκκοσμικεύεται και δυτικοποιείται κάθε μέρα πιο γρήγορα. Συνάμα γίνεται πιο αβίωτη κι από τη Δύση που τυφλά ακολουθεί. Οι δυτικοί έφθασαν όπου έφθασαν σιγά-σιγά και πρόλαβαν να κάνουν αντισώματα. Φωνές σαν τον RIMBAUD, τους MAYDITS, τους DADAISTES, τους SURREALISTES και άλλες διαμαρτυρήθηκαν κατά την πορεία της ιστορίας για το ψεύτικο του πολιτισμού τους. Οι νέοι στη Δύση, αφού κρέμασαν όλα τα είδωλα, τις ψεύτικες κοινωνικές αξίες, πέφτουν, φυσικά, στο μηδενισμό. Μερικοί αναζητούν τη λύτρωση στα ναρκωτικά ή στις ανατολικές πιο εξωτικές θρησκείες. Αντικατοπτρισμοί στην έρημο που ελκύουν με το γοητευτικό τους μυστικισμό το σημερινό άνθρωπο που διψά. Άλλοι συναντούν, χάριτι Θεού, την Ορθοδοξία, το ύδωρ το ζων. Σπασμένα τα είδωλα, βρίσκονται στο κατώφλι της Ορθοδοξίας. Είναι σημαντικός ο αυξανόμενος αριθμός δυτικών ανθρώπων που σήμερα γίνονται Ορθόδοξοι, προπαντός Γάλλοι. Λένε ότι ο ALBERT CΑMUS, προς το τέλος της ζωής του, αφού διάβασε την «Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας» του VLADIMIR LOSSKY, είπε: «Μόνο τώρα μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για τον Θεό». Αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο έχουμε υποχρέωση να φυλάξουμε ακέραιο το ορθόδοξο δόγμα, να το βιώσουμε – ταπεινά, καθένας όσο μπορεί – και να κηρύξουμε με τη σύγχρονη γλώσσα στο σύγχρονο άνθρωπο. Όσο ο καιρός περνά αυτοί που πιστεύουν είναι κυρίως οι διανοούμενοι, που μετά από μια PRISE DE CONSIENSE (συνειδητοποίηση) γίνονται Ορθόδοξοι. Ο πολύς κόσμος παρασύρεται και αδιαφορεί. Έρχεται ο τουρισμός στο χωριό, και μετά από λίγα χρόνια σχεδόν σβήνει η πίστη, αλλοιώνεται η μορφή του χωριού, αλλάζει και η ζωή (αν και πιστεύω ότι ο Έλληνας, άθεος να γίνει, θρήσκος μένει). Οι πόλεις στην Ελλάδα γίνονται κάθε μέρα πιο άσχημες, ψεύτικες και αβίωτες, αλλά να μην παραπονιόμαστε, η αρχιτεκτονική, όπως και η γλώσσα, είναι μια έκφραση ζωής που κάνουμε. Χάνουμε τον Χριστό, χάνουμε τον άξονα.
Πως μπορούμε να ζούμε μέσα στο τσιμέντο, σε πολυώροφες πολυκατοικίες σʼ αυτόν τον κόσμο, που όσο πάει καταντάει πιο απάνθρωπος και να μείνουμε ορθόδοξοι; Το τσιμέντο είναι ένα μοντέρνο υλικό που εκφράζει την εποχή μας, όπου τα πάντα έχουν γίνει σκόνη. Από αυτό το τσιμέντο βγαίνουν πλέον οι νέοι, που κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι και απογοητευμένοι από τη ζωή, σήμερα αυτοκτονούν. Από αυτό το τσιμέντο βγαίνουν επίσης οι νέοι μοναχοί που σήμερα γεμίζουν το Άγιον Όρος. Μόνο ακουμπώντας στις ποικίλες πέτρες θα μπορούμε να σταθούμε σε μια αναζήτηση του αληθινού μας κορμιού. Μόνο ακουμπώντας στους ποικίλους Αγίους και μοναχούς – νεκρούς εν Χριστώ Ιησού ζώντες – θα μπορέσουμε να βρούμε τον άξονα της ζωής μας. «Φως μεν μοναχοίς, άγγελοι. φως δε πάντων ανθρώπων, μοναδική πολιτεία», λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Σήμερα οι άνθρωποι έχουμε κέντρο και άξονα τον εαυτό μας. Αλλά ποιον εαυτό μας; Το φάντασμα του εαυτού μας. Γιατί κι αυτόν τον έχουμε χάσει. Ο φόβος του θανάτου μας κυριεύει. Τι λέγω του θανάτου; Της ίδιας της ζωής! Σʼ αυτή την «ανθρωπιστική» «κοινωνία» βασιζόμαστε στον εαυτό μας και όχι στον άλλο. Υπερήφανα κλεινόμαστε στον εαυτό μας, παραπλανημένοι με την φρεναπάτη να γίνουμε θεοί χωρίς τον Θεό. Αυτή η πρώτη μας αρρώστια. Αυτή η αμαρτία των πρωτοπλάστων. Αυτή η πλάνη της Δύσεως. Φιλαυτία. «Ει θέλεις υφέν των κακιών απαλλαγήναι, τη μητρί των κακών τη φιλαυτία αποτάξαι». (Άγιος Θαλάσσιος).
Ο Δυτικός πολιτισμός είναι ένα αδιέξοδο, ένας πολιτισμός θανάτου. Δεν λέγω όμως να τον απορρίψουμε ή να απομονωθούμε απʼ αυτόν. Αυτό είναι αδύνατο, «αμαρτία η απουσία από το παρόν». Μιλάω για τη σημασία της Ελληνορθοδόξου παραδόσεως για να ελέγξουμε και να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον πολιτισμό χωρίς να χάσουμε την Ελληνική και ανθρώπινή μας ταυτότητα. Ο ίδιος ο πολιτισμός πρέπει να γίνει όργανο για να κηρύξουμε την Ορθοδοξία. Μπορεί ακόμα να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον σύγχρονο άνθρωπο. Οι δυτικοί έχουν ένα πολιτισμό που βασίζεται στον άνθρωπο και όχι στον Θεάνθρωπο Χριστό. Ένας πολύ αναπτυγμένος πολιτισμός όπου ο άνθρωπος είναι δυστυχής. Ένας πολιτισμός που φθάνει μέχρι τις τελευταίες του συνέπειες: την απομόνωση του ανθρώπου και την καταστροφή του. Ένας πολιτισμός όπου έχουν επίσης αναπτυχθεί πολλές ευαίσθητες, λεπτές και ειλικρινείς ψυχές που τον κατήγγειλαν με προφητική φωνή. Παρʼ όλα αυτά οι δυτικοί έχουν έναν πολιτισμό.
Μπορώ με χαρά να επαναλαμβάνω και εγώ τα λόγια που άκουσα από ένα Σέρβο ιερομόναχο, όταν ήμουνα δόκιμος και μόλις είχα έλθει στην Ελλάδα: «Η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μου είναι ότι έχω ζήσει στην Ελλάδα. Μόνο που εδώ πρέπει να έχει κανείς αυτιά για να ακούσει». Υπεραγαπώ την Ελλάδα, την αγαπώ και με όλα τα ελαττώματά της. Πρέπει όμως με θλίψη να ομολογήσουμε ότι η Ελλάδα, φορέας μιας μεγάλης κι ατέρμονης παραδόσεως, κινδυνεύει να διαμορφώσει έναν ολέθριο πολιτισμό, όσο αρνείται την παράδοσή της. Πολλοί Έλληνες υπερυψώνουν τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό και αγνοούν την Ορθόδοξη Παράδοση. Προσκολλώνται ανεπιφύλακτα στο Αναγεννησιακό πολιστικό πνεύμα. Λάθος να λέμε ότι η Αναγέννηση είναι μια αναγέννηση του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. «Οι αρχαίοι Έλληνες θεολογούσαν».Ο Αναγεννησιακός πολιτισμός είναι απλώς μια βαρβαρική παρερμηνεία της αρχαίας Ελλάδος. Αρκεί να διαβάσει κανείς την Ιλιάδα για να καταλάβει ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν έκαναν βήμα χωρίς αναφορά στους «θεούς». Αντίθετα με τους ουμανιστές της Δύσεως, οι αρχαίοι δεν ήταν ορθολογιστές. Οι ουμανιστές πιστεύουν σε αφηρημένες ιδέες και κρύβονται πίσω από αυτές. Οι Έλληνες πίστευαν σε συγκεκριμένες μορφές και τις ερωτεύονταν.
Πιστεύω ότι ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν μια χρυσαλλίδα κι έπρεπε νάρθει ο Χριστός να της δώσει φτερά, να τη μεταμορφώσει, να την κάνει πεταλούδα. Γιʼ αυτό προσκόλληση στο Δυτικό πολιτισμό κι άρνηση της παραδόσεως σημαίνει όχι μόνο άρνηση της Ορθοδοξίας, αλλά και του Ελληνισμού.
Ήταν των πατέρων μ
ας συνήθεια (αν και Περουβιανός, χωρίς ελληνικό αίμα, αισθάνομαι Έλληνας, επειδή είμαι Ορθόδοξος) η στους Αγίους και μοναχούς αναφορά και τιμή. Η εσωτερική νοερά καρδιακή προσευχή παραμένει όντως ερωτική πράξη.


«Όσιος Γρηγόριος», Αριθμός τεύχους 5