"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Κάποιο ξωκκλήσι

Τον όρθρο σου κ' εσπερινό σου ακούω πρωί και βράδι...
Πώς νάρθω πια, ξωκκλήσι μου, πιστά να προσκυνήσω;
Της μάνας μου το φυλαχτό, που μ'άφηκε πετράδι,
τόχασα πιά, και τήν ευκή πάω ν' απολησμονήσω...

Το μονοπάτι σου έπαιρνα, μακρυά, στο πλατανόρεμμα -
μικρός εγώ, κι αμόλευτη μέσα μου χτύπαγε η καρδιά.
κρατούσα της μανούλας μου το κλαδωτό της φόρεμα,
και κείνη μού λεγε ο Χριστός πόσο αγαπούσε τα παιδιά...

Πούν' η απονήρευτη καρδιά, κ' η παιδιακίσια γνώση;
Πούν' ο παπάς κι ο ψάλτης σου, και πουν' η γρια-κλησάρισσα;..
Μού' γινε η γνώση παιδεμός και πάει να με νεκρώση -
και την καρδιά σε μια άπιστη κομμάτια την εχάρισα!

Πετιμεζάς - Λαύρας

[deppy28]

Το ποιήμα που σού γραψα ποτέ να μην το λάβεις

Αφού πολύ σου έπεσε,κι ας μην το καταλάβεις

Το λάθος σου τ'ασήκωτο,στης μοναξιάς το δάκρυ

να πα να βρει παρηγοριά,και χάδι,και κρεβάτι

Εκεί να πας να κοιμηθείς,ποτέ σου πια μην σηκωθείς

Γιατί και πάλι θα σαι,το λάθος που θυμάσαι..

Το λάθος που έμαθες να ζεις,να τρέφεις,να το συντηρείς

Που μόνο θα σε στείλει,στ'Αυγούστου το καμίνι

Και μονος θα μου κολυμπάς,και δίπλα σου ο σαματας.

Μα εγώ δεν θα σε σβήσω,ποτέ δεν θα γυρίσω

λιμάνι άλλο έχω βρεί,και πλώρη βάζω κατα κει..!!

[konstantinoupolitis]

Καλό, μου άρεσε. Αν μου επιτρέπεις deppy28, μόνο μια συμβουλή, να αποφεύγεις σύστιχες ομοιοκαταληξίες π.χ. λάβεις καταλάβεις.
Το κάνει πολύ συχνά η Νικολακοπούλου, αλλά εκεί είναι που είναι και κουραστική.



Εγώ πάλι μιας και μπαίνει σιγά σιγά το καλοκαίρι, μου έρχονται μνήμες και μέσα στις μνήμες και λίγοι στίχοι απο ένα ποίημα:

Νίκη Κατσιαούνη "Γυρισμός" (νομίζω δηλαδή)

"Μέρα τη μέρα τριγυρίζω μα πίσω σβιούν τα βήματά μου
έχουν χαθεί τα χώματα/
Σπίτι παλιό στην παραλία όλη μου η θύμηση παλιά, φεύγουν οι τόπο ισαν πουλιά"

...."Όρθρου καμπάνα κι΄ας ακούω, φτωχά ξωκλήσσια ερειπωμένα, πουλιά ορφανά παγιδευμένα"

"Νύχτα η νύχτα δεν τελειώνει, πόλη μητέρα μου χαμένη αγκάλη που με περιμένει..."

"Χρόνο το χρόνο μου μετράω, μέρες πληγές που με πονάτε,
νύχτες αιχμές με διαπερνάτε,
πόλη και σπίτι κι΄ακρογιάλι, γυάλινοι τόποι που ραγίσαν, θρύψαλα την ψυχή μου αφήσαν"

Αλλά και κάτι ανάλογο αλλά πιο δυνατό του Κρανιδιώτη αν δεν απατώμαι:


Θα σταθούμε στη γη που μας γέννησε, σαν τα δένδρα που μάχεται ο άνεμος/
που τα δέρνουν οι μπόρες μ΄ ασάλευτα, τον καρπό ετοιμάζουν στα κλώνια.

[lovethink]

Κι αν στον έρωτα κυλήσω
Θε μου σχώρα με
Κι άμα πιώ κι αμα μεθύσω
Παρηγόρα με

Άλλο κλάμα δε θα ρίξω
Φτάνει αυτό το αποψινό
Το κενό θα διαρρήξω
Πάω να φτάσω ουρανό

Κι αν με δεις να φτάνω πάνω
Θε μου σχώρα με
Κι άμα πέσω να πεθάνω
παρηγόρα με

Σταμάτης Κραουνάκης

[billpatra]

Σας στέλνω έναν ύμνο που συνέθεσε ο Άγιος Νεκτάριος από το βιβλίο «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ, Αχιλλέως Γ. Χαλδαιάκη, εκδ. Αρμός, σελ. 155

Ω θεία αγάπη ελθέ ικετεύω
εξ όλης ψυχής μου και μέσης καρδίας,
και σκήνωμα θείον Χριστέ ποιησόν με
και πάσης κηλίδος ω καθάρισόν με
---
Ω θεία αγάπη, αγάπης ενθέου
την Σε εκζητούσαν ψυχήν έμπλησόν μου,
και έρωτα θείον, ω θεία αγάπη,
θερμώς ικετεύω, τω δούλω σου δός μοι
---
Ω θεία αγάπη, την Σην ικετεύω
αγάπην παράσχου τοις Σε εκζητούσιν.
Η γαρ Ση αγάπη το πλήρωμά εστιν
του θείου Σου νόμου, αγάπη γλυκεία
---
Ω θεία αγάπη η μόνη πληρούσα
τον σύμπαντα κόσμον και η συντηρούσα,
Συ πέλεις ο νόμος των επουρανίων,
Συ πέλεις ο νόμος και των επιγείων.
---
Η Συ βασιλεία εστίν η αγάπη
εν η βασιλεύει χαρά και ειρήνη,
εν η βασιλεύει η μακαριότης,
ο έρως του θείου και η ευφροσύνη.

[lovethink]

Καλιτεχνική φύση ο Αγιος Νεκτάριος
Αγαπημένος μου ύμνος είναι το ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

[billpatra]

«Αμήχανον το κάλλος σου, ασύγκριτον το είδος,
Η ωραιότης άφατος, υπέρ λόγον η δόξα
Το ήθος, Δέσποτα Χριστέ, το αγαθόν και πράον
Των γηγενών υπέρκειται τας εννοίας απάντων,
Και διά τούτο ο προς σε πόθος και η αγάπη,
Πάσαν αγάπη των βροτών υπερνικά και πόθον…
Και συγκαλύπτει άπασαν ανθρωπίνην αγάπην,
Και έρωτας των σαρκικών ηδονών αποτρέπει,
Επιθυμίας πάσας δε αποκρούεται τάχος…
Φως δε ο έρως ο προς σε, και η αγάπη Σώτερ…
Εάσατε τη κέλλη με μόνον εγκεκλεισμένον.
Άφετέ με μετά Θεού του μόνου φιλανθρώπου
Απόστητε, μακρύνατε, εάσατέ με μόνον,
Αποθανείν ενώπιον Θεού του πλάσαντός με.
Μηδείς την θύρα κρούσειε. μηδείς φωνήν αφήσει
Μηδείς επισκεψάτω με των συγγενών ή φίλων.
Μηδείς μου την διάνοιαν ελκύσας αποσπάση
Της θεωρίας του καλού, και ωραίου Δεσπότου…»

ΣΥΜΕΩΝ Ν. ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Τα ευρισκόμενα, Λόγ. ΙΒ΄ και ΚΑ΄, Θεσσαλονίκη 1977, σελ. 21 και 30.
Από το βιβλίου του π. Κυρίλλου Κωστόπουλου Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου, μία ιστορικοθεολογική μελέτη, Πάτρα 2003, σελ.103.

[NIKOSZ]

ΩΡΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Στο παλιό ξαναπήγα μοναστήρι
κι έζησα λίγες ώρες προσευχής.
Βώδιαζε του παπά το θυμιατήρι,
έλαμπε το κεράκι της φτωχής.

Απʼ το τέμπλο οι αχνόφωτες εικόνες
-τάξε , πιστέ μου, ό, τι επιθυμάς!-
μετρούσανε με απάθεια του αιώνες
και με συμπάθεια κοίταζαν εμάς.

Στων καλογέρων τα σκεβρά στασίδια
παρθένες ορθοστέκανε σεμνές,
χαμηλωμένα τα γραμμένα φρύδια,
πνιγμένες οι γλυκόλαλες φωνές.

Ήμουν απαρηγόρητα θλιμμένος.
Μανούλα , πόσο βρίσκεσαι μακριά
Νανούρισμα ο ψαλμός, βάλσαμʼ ο αίνος
και βρήκα μια ιερή παρηγοριά.

Στο παλιό ξαναπήγα μοναστήρι
κι έζησα λίγες ώρες προσευχής.
Της σκέψης μου παράλλαξαν οι γύροι,
τα ρίγη αναβλαστούσαν της ψυχής.

Δέξου τις ταπεινές ικεσίες
και δώσε , Παντοδύναμε Θεέ,
να παλιώνουν στη γη σου οι Εκκλησίες,
να μην παλιώνʼ η Πίστη μας ποτέ!


Γεωργίου Αθάνα

[NIKOSZ]

ΠΙΣΤΗ

Δεν έχεις Πίστη , όταν τα στάχυα σου
προσμένεις να γενούν σιτάρι,
Κι απʼ ταʼ άκαρπο δεντρί, που κέντρωσες,
προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

Πίστη έχει, όταν απʼ το χέρσωμα
κι απʼ ταʼ αστραποκαμένα ξύλα,
προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους
και καταπράσινα τα φύλλα.

Δεν έχεις Πίστη , όταν, πηγαίνοντας
το δρόμο του βουνού , προσμένης
να φτάσης ως τʼ ανάερο ψήλωμα
κάποιας κορφής μαρμαρωμένης.

Πίστη έχεις, όταν , αλυσόδετος,
μέσʼ απʼ τα βάθη της αβύσσου,
προσμένης ως τα ουράνια ελεύτερο
να φτερουγίση το κορμί σου.

Δεν έχεις Πίστη , όταν τ΄απόβραδο
προσμένης να προβάλλουν ταʼ άστρα,
και με του πετεινού το λάλημα
να φέξη η αυγή ροδογελάστρα!

Πίστη έχεις, όταν- όσο αλόγιστο
και πλάνο ο νούς σου κι αν το ξέρη-
προσμένης ήλιο τα μεσάνυχτα
κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

Δεν έχει Πίστη, όταν, πιστεύοντας,
ρωτάς την κρίση και τη γνώση!
Δεν έχεις Πίστη , όταν την πίστη σου
στο λογικό έχης θεμελιωσει!

Πίστη έχει, όταν κάθε σου όνειρο
το ανάφτης στο βωμό της τάμα,
κι αν κάποιο σου τάμα είναι αδύνατο,
προσμένης να γενή το θάμα.


Γεώργιος Δροσίνης

[NIKOSZ]

"Πνεύμα ο Θεός"

Άγρυπνη και ακοίμητη
Αγάπη της ψυχής μου'
Θεέ μου! Πνεύμα Άγιον,
Αθάνατη πνοή μου
Σύ " όπου θέλεις πνεις",
Ζωή όλου του κόσμου'
Αγγέλων Συ ο Λατρευτός,
μα καί Θεός δικός μου.

Συ " όπου θέλεις πνεις",
και τις χορδές της ταπεινής
καρδιάς μου, Συ αγγίζεις"
στις άυλες φλέβες της ψυχής,
τον ποταμό της ζωντανής
Αγάπης μεταγγίζεις.

Θεέ μου! Πνεύμα Άγιον,
Παράκλησι, τρυφή μου'
Συ μόνος συμπορεύεσαι
στη μυστική ζωή μου.

Οι άλλοι όλοι είναι κοντά,
κι όμως πολύ μακριά μου
για Σένα εγεννήθηκα,
Ουράνιε Βασιλιά μου.


Πηγή: Βιβλίο: ΑΥΛΟΣ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ
/ Εκδοσις Γυναικείας Κοινοβιακής Αδελφότητος Ι.Μ. Παναγίας Βαρνακόβας