Το θαύμα της Παναγίας της Κασσωπίτρας

[DOMINIQUE]

Το 1530 ένας χωρικός,νέος ονομαζόμενος Στέφανος πήγε στην πόλη της Κέρκυρας για κάποια εργασία που είχε.Εκεί γνώρισε κι άλλους νέους από την εξοχή,όταν τελείωσε την εργασία του ανεχώρησε μ'εκείνους παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής.Οταν απομακρύνθηκαν από την πόλη συνάντησαν μερικούς νέους οι οποίοι μετέφεραν αλεύρι από το μύλο για τα σπίτια τους.Οι συνοδοιπόροι τότε του Στέφανου αποφάσισαν ν'αρπάξουν τ'αλεύρια δια της βίας,προέτρεψαν μάλιστα το Στέφανο να πάρει μέρος εις στην κλοπή.Ο Στέφανος όχι μόνο δε δέχτηκε αλλά προέτρεψε τους άλλους να παραιτηθούν από μία τόσο κακιά πράξη.Παρόλαυτά η κλοπή έγινε και εκείνος ο οποίος τιμωρήθηκε ήταν ο αθώος Στέφανος.Κι αυτό γιατί τα θύματα έκαναν καταγγελία στις αρχές,οι δράστες είχαν κρυφτεί ενώ ο Στέφανος που ήξερε ότι δεν είχε πάρει μέρος στην ληστεία δεν κρυβόταν και φυσικά όταν ξαναγύρισε στην πόλη τον συνέλαβαν.Εδικάστηκε και παρά τις διαμαρτυρίες του καταδικάστηκε από το Βάιλον Συμεών Λεώνη εις την ποινή της αποκοπής των χεριών ή της εξορύξεως των οφθαλμών.Μάλιστα άφησαν τον ίδιο να επιλέξει την τιμωρία του.Ο Στέφανος επέλεξε τη δεύτερη ποινή.Τυφλός ο Στέφανος οδηγήθηκε από τη μητέρα του στο ναό του Αγίου Λαζάρου όπου ζητούσε ελεημοσύνη.Εκεί όμως συνάντησε το χλευασμό των ανθρώπων παρά την ελεημοσύνη τους και έτσι αποφάσισε η μητέρα του να τον οδηγήσει μακριά από την πόλη.Εφτασαν στο Κασσιώπη,εις στο ναό της Θεοτόκου και εζήτησαν φιλοξενία από το φύλακα μοναχό,ο οποίος τους επέτρεψε να διανυκτερεύσουν εις το ναό.Κατά τη νύχτα και ενώ ο Στέφανος ήταν ναρκωμένος από τους πόνους αισθάνθηκε να του πιέζει κάποιος δυνατά τους οφθαλμούς,συνήλθε απότομα και έβαλε τις φωνές.Είδε τότε μία "γυναίκα λαμπροτάτην υπέρ μέτρος και περίδοξον" η οποία όμως εξαφανίσθηκε αμέσως.Τότε ξύπνησε τη μητέρα του και της εφανέρωσε το όραμα,ταυτοχρονα όμως της αποκάλυψε ότι βλέπει.Ακούγοντας τις φωνές του Στέφανου έτρεξε ο μοναχός ο οποίος έμεινε κατάπληκτος.Στη συνέχεια ο μοναχός κατέβηκε στην πόλη και ανήγγειλε το θαύμα.Ο Βάιλος πήγε αυτοπροσώπος να το δει και εζήτησε συγνώμη από το Στέφανο για την άδικη τιμωρία.Ας σημειωθεί και το εξής οι πρώτοι οφθαλμοί του Στέφανου ήσαν μελανοί οι μετά το θαύμα, κυανοί...


Υ.Γ.Ευχαριστώ έναν γέροντα άγγελο για το βιβλίο που μου έδωσε ευλογία και μέσα από αυτό διάβασα για το θαύμα της Παναγίας της Κασσωπίτρας που το γιορτάζουμε 8 Μαίου.

[tolis]

η γλυκια μας μανουλα η παναγια μας..μεγαλη η χαρη της!!

[NIKOSZ]

Χαίρε του Θεού Έμψυχη Κιβωτέ

Χαίρε, ω Παρθένε γεμάτη χάρη! Σε σένα απευθύνομαι και κραυγάζω με όλη τη δύναμη του νου, της καρδιάς και της γλώσσας, καταφύγιο της αδυναμίας και της ανικανότητάς μου.

Χαίρε, γεμάτη από χάρη, μέσω σου ο άρρωστος βρίσκει τη θεραπεία, μέσω σου εκείνος που έπεσε και έγινε κομμάτια σηκώνεται γιατρεμένος κι εκείνος που ήταν η αιτία της πτώσης καταδικάζεται, ποδοπατιέται κι εκμηδενίζεται.

Χαίρε, γεμάτη από χάρη, μέσω σου η πικρή δικαστική απόφαση της πτώσης παραγράφεται απ' τη γλυκύτητα του θείου μηνύματος, που σε σε απευθύνθηκε κι εμείς, που λεία γίναμε της αταξίας, που η παράβαση προκάλεσε, σκεπαζόμαστε και πάλι απ' την κορώνα του μεγαλείου της θείας φανέρωσης που από σένα προέρχεται.

Χαίρε, γεμάτη από χάρη, ο Βασιλιάς της δημιουργίας επιθύμησε το μεγαλείο της ψυχής, του σώματος και του νου, που παρέμεινε πάντα άσπιλο, για ν' ανανεώσει και ν' αναγεννήσει την εικόνα την παραμορφωμένη απ' τα τεχνάσματα του πονηρού, γι' αυτό οι λαοί έρχονται με δώρα να προσπέσουν μπροστά σου.

Χαίρε, Παλάτι χτισμένο όχι απ' ανθρώπινο χέρι, απ' το αίμα σου ο Βασιλιάς της δόξας κάνει το χιτώνα του και ντύνεται σαν με ένδυμα βασιλικό και πορφυρό, για ν' αφαιρέσει την παραμορφωτική γύμνια του προγεννήτορα. Χαίρε, συ έχεις δώσει τη σάρκα στο Δημιουργό και μας έχεις ελευθερώσει απ' το χρέος.

Χαίρε, του Θεού έμψυχη Κιβωτέ, στην οποία κατεβαίνει ο δεύτερος Νώε ντύνοντας απ' αυτή την ανθρώπινη φύση, για να τη βυθίσει στο βάπτισμα του ύδατος και να της δώσει τη σωτηρία και μια δεύτερη ζωή, με κατεύθυνση προς το Θεό.

Χαίρε, ω Εστία αναμμένη, όπου ο Θεός κατεβαίνει• στους παρθενικούς και πάναγνους κόλπους σου ο Δημιουργός παίρνει τη φύση μας και την εξαγνίζει από κάθε κηλίδα αρχαία, ανανεώνοντας τον άνθρωπο σε μια νέα δημιουργία.

Είθε ο Χριστός ο αληθινός μας Θεός, με τις ικεσίες, τη μεσιτεία και τη δέηση της θείας και αειπάρθενης Μητέρας, να μας ακούσει και να μας κάνει άξιους του ουράνιου δείπνου.

Aμην


Μέγας Φώτιος