"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

ΛOΓIA ΠAPA-ΛOΓA

Συζητήσεις, εκπομπές στα ραδιόφωνα.
Περιοδικά και εφημερίδες.
N' αναλύουν το νόημα των ημερών...
Kαι τη σημασία των λέξεων...
"Tετέλεσται... Διψώ... Ίνα τι με εγκατέλειπες..."

Όταν μαχαίρι κοφτερό και ύπουλο
εισάγωμεν εις καρδίαν αδελφού...

Ποιος να πιστέψει στα λεγόμενα;
Tι ν' ακούσει θεωρίες ωραίες
Kαι με θεολογικό βάθρο ειπωμένες,
όταν η ζωή βοά αναλήθειες;

Mέρες σιωπής...
N' αφουγκραστούμε την αποτυχία μας.
Nα νιώσουμε την αχαριστία μας.
Nα κλάψουμε στα ερείπια της εκκοσμίκευσης μας.

"Kύριε, σώσον ημάς εκ της πλάνης
και της υποκρισίας μας,
αξιώνοντας μας θανάτου ζωοποιού
κι ελπίδα Aναστάσεως"


π. Aνδρέας Aγαθοκλέους

[NIKOSZ]

ΜΟΝΑΞΙΑ

Θα σας μιλήσω απόψε για μια άλλη μοναξιά
Αγαπητή , αλήθεια, κι ωραία
Στην αρχή τη φοβάσαι αρκετά
Μετά κάπως.
Όταν αρχίζεις νʼ ανακαλύπτεις όμως
Περιοχές άγνωστες
Χώρους τόσο κοντινούς
απορείς και συλλογιέσαι
την εκπληκτική ανασφάλεια
τη μηδαμινότητα και μοναδικότητα
την εξαίσια αλήθεια
την κάθοδο του νου
το εύρος της καρδιάς
την υπερουράνια ειρήνη
τα θερμά δάκρυα
ευχαριστίας και δοξολογίας
για τη μόνωση κι ανεύρεση
του άγνωστου εαυτού σου.
Μόνος με μόνο τον Θεό
τα γλυκά μεσάνυχτα
δίχως λόγια
δίχως φιλίες
δίχως στηρίγματα
αιωρούμενος
δορυφορούμενος από δάκρυα.


Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

[preloude]

γιορταζει ο δημιουργος και η φυση αγαλεται ολη μα ενας κοσμοος διαφορετικος ζη μεσα στην πολι μια πολη γεματη απο μπετον και δεντρα διχως ριζα ζωη διχως τελειωμο ειναι των ανθρωπων το παρον. περνανε φευγουν τα πουλια δεν εχουν που να μεινουν και οι σουσουραδες μολις ερχονται ετοιμαζονται να φυγουν. οι γλαροι πετανε στην στερια να φανε τα σκουπιδια τα ψαρια εξαφανιστηκαν απο ανθρωπου χειρα. μα και ο καλος Θεος που για ολα εχει φροντισει τα πλασματα του σκεφτεται και ερημα δεν θα τα αφησει... μαλον θελει στιχοιοθετηση. preloude.

[NIKOSZ]

ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Έλα Μόνε στον κόσμο
Έλα γιατί συ ο ίδιος είσαι η επιθυμία που βρίσκεται μέσα μου
Έλα αναπνοή μου και ζωή μου
Έλα παρηγοριά της ταπεινής μου ζωής
Έλα χαρά μου, δόξα μου, ατελείωτή μου απόλαυση.

Άγιος Συμεών ο ν. Θεολόγος

[NIKOSZ]

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Θεός είναι
Πιο στοργικός από κάθε φίλο,
Πιο δίκαιος από κάθε κυβερνήτη,
Πιο τρυφερός από κάθε πατέρα,
Πιο πολύ μέλος δικό μας από όσο τα ίδιά μας τα μέλη,
Πιο αναγκαίος σε μας από την ίδια την καρδιά μας.

Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

[NIKOSZ]

Μικρή πατρίδα

Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος


Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας


http://www.youtube.com/watch?v=cmA2hagM10I

[NIKOSZ]

Η απάντηση


Πολλοί με ρωτούν πώς μπορούν να πιστέψουν

σ΄ ένα αόρατο Θεό

και δεν μπορώ να τους ικανοποιήσω

γιατί δεν με ικανοποιούν οι αποδείξεις

περί υπάρξεως Θεού των θρησκευτικών εγχειριδίων.

Τους λέω πρέπει

- Τουλάχιστον στην αρχή -

ν΄ αφήσουμε κάπου τελοσπάντων

αυτό το απαιτητικό μυαλό τους.

Γιατί δεν έχω ορισμό για τον απροσδιόριστο

και λόγια λογικά για τον υπέροχο και άναρχο.

Τα λόγια τον σκοτώνουν

και με τους ορισμούς

θάταν σαν κάτι που ορίζουμε

στη Φυσική και στη Χημεία, φίλοι.


Μοναχός Μωυσής

[NIKOSZ]

Δόξα να λες

"Το στάχυ για να ΄χει στη ράχη πολύ καρπό,
λυγάει στη γη και λέει σ΄ αγαπώ".
Και η γη χαμογελάει. Και τα στάχυα ανθίζουν. Και η ματιά του Θεού καθρεφτίζεται στη δημιουργία, καθώς η κόρη φιλάει το χέρι του πατέρα της.
"Δρεπάνι το φτάνει και χάνει τη μάνα του.
Αμάν ζωή, ψωμί μου ζεστό".
Και δίνεται για το μικρό αφέντη. Και αυτός χαϊδεύει τη ζωή και ευλογάει τη φύση.
"Ό,τι προκόβει το κόβει, γιατί κλαίς
ταϊζονται οι φόβοι - δόξα να λές!"
Και η δημιουργία δοξάζεται μέσα απ΄ τη θυσία της. Και ο άνεμος παίρνει το γέλιο του αφέντη και το ψιθυρίζει στα σύννεφα.
"Στον κόσμο άλλος σπέρνει και άλλος θέρισε
το χώμα μισθό δεν παίρνει, ποιον φοβέρισε".
Και θερίζει ο μικρός αφέντης ό,τι έσπειρε ο μεγάλος. Και σπέρνει κι εκείνος. Κι αφήνει τους πιο μικρούς να θερίσουν. Και ξεχνάει ότι είναι κι αυτός χώμα. Και σπέρνει φόβο. Και ανοίγουν τα φύλλα να κρύψουν τα δάκρυα της μεγάλης μάνας, μην τη δουν οι μικρές και ντραπούν που στέρεψαν.
"Σαν πιει νερό, σκάει χλωρό".
Και ξαναρχίζει απ' το μηδέν. Και ξεχνάει. Και συνεχίζει.
"Στ' αμπέλι, στον τρύγο, θα φύγω σου το' γραψα
Το κλήμα εδώ πασχίζει λοξά".
Και προσπαθεί. Και ιδρώνει. Να γίνει κάτι που δεν είναι. Και να μη δεχτεί. Και να 'ναι μόνος του. Και να γίνει πιο μεγάλος. Και να σβήσει τη φύση του. Και να προσκυνήσει. Το τίποτα.
"Σταφύλι κι οι φίλοι καθένας στη ζάλη του
Αμάν κρασί, χαλάλι του".
Και γυρνάνε αλλού, οι φίλοι. Με τα πράσινα γυαλιά. Τα σιδερένια. Και τα μάτια αδειάζουν. Και στέλνουν πουλιά. Δυνατά. Μεθυσμένα. Που κάνουν πολύ θόρυβο.
" Χρώμα του μούστου, του γούστου να βρω τι
Μια νύχτα του Αυγούστου στο 'γραψα εκεί".
Και σκεπάζεται η γη. Με το χρώμα του μούστου. Απρίλη μήνα. Για να τιμήσει μιαν άλλη θυσία. Παλιότερη. Σίγουρη. Και η καινούρια μοιάζει με ερώτημα. Και τα αυγά του Απρίλη ξεβάφουν στα μάγουλα.
"Πως ό,τι προκόβει ξεκόβει, γιατί κλαις
Κι αν βρήκε Ηρώδη, δόξα να λες".
Και φεύγει. Και δε θυμώνει. Γιατί χαίρεται. Που δεν στεναχωρεί όσους μικραίνουν. Και το πρόσωπο του μεγάλου αφέντη συσπάται. Και τα παιδιά του βιάστηκαν. Να γυρίσουν πίσω. Να δοξάσουν. Να παρηγορήσουν.

Ευτυχείτε,
Γλαύκος

[NIKOSZ]

Αν ο Χριστός κτυπήσει την πόρτα σας


Αν ο Χριστός χτυπήσει την πόρτα σας, θα τον αναγνωρίσετε;

Θα έλθει ίσως σαν άλλοτε φτωχός

Κι αποδιωγμένος.

Σαν ένας εργάτης,

Σαν ένας άεργος

Η ένας απεργός που αγωνίζεται σε δίκαιη απεργία.

Μπορεί να είναι ασφαλιστής
Κι ακόμη πωλητής ανεμιστήρων…

Θ' ανεβαίνει, αδιάκοπα σκαλοπάτια,

Θα σταματά σε κεφαλόσκαλα

Μ΄ ένα χαμόγελο γλυκό

Στο θλιμμένο του πρόσωπο…

Μα το κατώφλι σας είναι τόσο σκοτεινό…

Άλλωστε, πως να δεις το χαμόγελο αυτών που διώχνεις!

«Δεν μ' ενδιαφέρει…», θα πείτε,

πριν ακόμη τον ακούσετε.

Κι αν βγει η μικρή σας υπηρέτρια, θα επαναλάβει το μάθημά της:

«Η κυρία έχει τους φτωχούς της»

και θα βροντήξει την πόρτα

καταπρόσωπο στον Φτωχό

που είναι ο ίδιος ο Σωτήρας.

Μπορεί ακόμη να είναι πρόσφυγας,

Ένας από τα δεκαπέντε εκατομμύρια προσφύγων,

Με κάποιο διαβατήριο του Ο.Η.Ε. στο χέρι,

Ένας από αυτούς που κανείς δεν τους θέλει

Και που περιπλανιούνται σ' αυτή την έρημο,

Τον Κόσμο,

Ένας από εκείνους που πρέπει να πεθάνουν,

«γιατί κανείς δεν ξέρει από που έρχονται

άνθρωποι σαν κι αυτούς…».

Μπορεί να είναι κάποιος μαύρος,

Στην Αμερική,

Ένας νέγρος, όπως τον λεν,

Που κατάκοπος ζητιανεύει άσυλο μες στα ξενοδοχεία της Νέας Υόρκη,

Σαν άλλοτε, στην Ναζαρέτ,

Η Παναγία.

Αν ο Χριστός χτυπήσει αύριο την πόρτα σας, θα τον αναγνωρίσετε;

Θα έχει όψη κουρασμένη,

Καθώς είναι εξαντλημένος,

Συντριμμένος,

Αφού πρέπει να βαστάζει

Όλα τα βάσανα της γης…

Πρόσεξε!…Κανείς δεν δίνει δουλειά

Σ' έναν τόσο κουρασμένο…

Καθώς μάλιστα αν Τον ρωτήσεις:

«Τι ξέρεις να κάνης;»

Δεν μπορεί ν' απαντήσει: όλα.

«Από που έρχεσαι;»

Δεν μπορεί να σου πει: από παντού.

«Τι θέλεις να κερδίσεις:»

Δεν μπορεί να πει: εσάς!

Έτσι, θα ξαναφύγει,

πιο κουρασμένος και συντριμμένος,

παίρνοντας μαζί Του, μες στα γυμνά Του χέρια,

την Ειρήνη.



Ραούλ Φολλερώ

[konstantinoupolitis]

Αν το χαμόγελό σου είναι ήλιος θα ήθελα να είμαι σύννεφο για να μου αλλάζεις χρώμα.