panagiafiladelfeias έγραψε:Aposal, κανονικά κατά την βάπτιση τα παιδιά πρέπει να λαμβάνουν το όνομα κάποιου Αγίου όχι τόσο για προστάτη αλλα για να μιμηθούν τον βίο του και να προοδευσουν ως Χριστιανοί. Αλλωστε δεν συμβαίνει σε πολλούς από εμάς να αγαπούμε και να θεωρούμε προστάτη μας εναν άλλο αγίο απο αυτού που φέρουμε το όνομα? εγω για παράδειγμα το λαικο μου ήταν γεώργιος αλλα από μικρος αγαπούσα πολυ τον Αγιο Νεκτάριο και βέβαια τον αγιο Παντελεήμονα του οποίου, και γι αυτό το λόγο, ονομάστηκα έτσι. Όμως η Εκκλησία μας γνωρίζοντας αφενός ότι υπάρχουν μυριάδες μαρτύρων που δεν γνωρίζουμε το όνομα τους και αφετέρου την συνήθεια που θέλει να δίνονται όνοματα συγγενών, μας επέτρεψε κατ' οικονομια να δίδονται και άλλα ονοματα. τέλος να προσθέσω την ταπεινή μου γνώμη σε κάτι. Διαβάσω ότι πολλοί δηλώνουν ότι δεν εορτάζουν επειδή δεν έχουν βρει κάποιο άγιο με το ονομα τους. Σκέφτομαι ότι επειδή είναι πολύ πιθανό να υπαρχει κάποιος άγιος,μαρτυς, όσιος που εμείς δεν γνωρίζουμε με αυτό το όνομα θα μπορουσαν να εορτάζουν τον Αγίων Πάντων. Μία ημέρα αφιερωμένη προς όλους αυτούς τους άγνωστους αθλητές της πίστεώς μας.
Τέλος μία ερώτηση . Επειδή διάβασα πρίν ότι είναι κακος ο πρωταθλητισμός μήπως θα πρέπει να σταματήσουμε να ονομάζουμε αθλητες τους Αγίους; μηπως να βρουμε κάποια αλλη λεξη απο το αγώνας - αγωνίζομαι; συγνώμη και πάλι για την αφελη μου ερώτηση
π. Παντελεήμων
Πάτερ είναι όπως τα λέτε για το όνομα! Προσπαθούμε να τον μιμηθούμε! Το φτωχό μου μυαλό βέβαια θεώρησε ότι αυτός είναι και προστάτης μας.
Για τον πρωταθλητισμό, έχω την άποψη ότι ο Γέροντας Παΐσιος εννοούσε πως το κακό είναι να θέλουμε να γίνουμε Νο 1! Και να προσπαθούμε με κάθε μέσο να το πετύχουμε! Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ταπείνωση, που για μας είναι το ζητούμενο! Γα τους αγίους μας, νομίζω ότι αυτοί αγωνίστηκαν τον αγώνα της ταπείνωσης, της προσέγγισης δηλαδή του Θεού, κι εκεί έγιναν πρωταθλητές!
Ο αγώνας, θεωρώ ότι είναι καλός! Ή περηφάνια και ο εγωισμός μας (που μας θέλουν να γίνουμε Νο 1) είναι αυτά που βλάπτουν!
Οι άγιοί μας έγινα
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.