Γιατί κάποιες φορές η αγάπη μας δεν πιάνει τόπο;

[Byzantine_Spirit]

Πάτερ Αντώνιε,

Κύμα το κύμα η πέτρα λιώνει..

Αυτό είναι ένα στιχάκι που λέει μια μεγάλη αλήθεια.
Το κύμα θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε με την Αγάπη,
που αφοπλίζει τους πάντες και μαλακώνει τις σκληρές καρδιές,
που θα τις μεταφράζαμε κάλλιστα με την πέτρα..

Η αγάπη είναι το "όπλο" που μας έδωσε ο Χριστός.

Τι γίνεται όμως όταν η Αγάπη δεν πιάνει τόπο;
Τι γίνεται όταν βλέπουμε έναν δικό μας άνθρωπο,
να βαδίζει στην καταστροφή και η Αγάπη μας δε του λέει τίποτα;
Η γκρίνια φέρνει γκρίνια,
ο θυμός, θυμό,
η αυστηρότητα δημιουργεί αντίδραση,
και στο τέλος δεν υπάρχει κανένα όφελος
απο όλα αυτά, απέναντι σε έναν άνθρωπο που τον νοιαζόμαστε
και που θέλουμε το καλό του.
Η Αγάπη σαφώς ειναι το καλύτερο απο όλα αυτά.
Γιατί όμως δεν χωράει πουθενά σε τέτοιες περιπτώσεις;
Γιατί δεν μπορεί να την αντιληφθεί ο άλλος;

[ktistos]

Και ποιός είπε πως η αγάπη που δείχνεις είναι προς την σωστή κατεύθυνση; (χωρίς να θέλω να κρίνω μια υπόθεση κάνω) Κι ο Χριστός αν πήγαινε στους ζωέμπορους και στους αργυραμοιβούς μέσα στον ναό και τους έλεγε με πολύ αγάπη και ευγένεια "σας παρακαλώ περάστε έξω" κανείς δεν θα Τον πρόσεχε. Δεν κρύβει όμως απέραντη αγάπη και πόνο η αγανάκτησή του γιατί αναγκάστηκε λόγω της σκληροκαρδίας τους να τους φερθεί με αυστηρότητα; Μήπως (χωρίς να ξέρω πρόσωπα και γεγονότα) αυτό που νομίζουμε αγάπη είναι απλά καλόπιασμα και τίποτα περίσσότερο; Μήπως μια αυστηρότερη και πιο σταθερή στάση απέναντι στο πρόσωπο που αγαπάμε έχει μεγαλύτερες αφυπνιστικές ιδιότητες; Αν γίνεις πιο συγκεκριμένος σίγουρα θα πάρεις καλύτερες απαντήσεις.

[Byzantine_Spirit]

ktistos..
Συμφωνώ ως προς την αλλαγή συμπεριφοράς, όταν κάποιος,
δεν καταλαβαίνει με τον καλό τρόπο.
Απο την άλλη όμως ελοχεύει και ο κίνδυνος, του να αντιδράσει
ο άλλος χειρότερα, αν αντιμετωπιστεί με αυστηρότητα.
Σε ευχαριστώ παντως.
Θα περιμένω και την συμβουλή του Πάτερ.

[Ierodiakonos]

"Μετά πρώτης και δευτέρας νουθεσίας παραιτού!". Θα μπορούσαμε να λέγαμε, όταν η εν Χριστώ αγάπη μας δεν βρίσκει ανταπόκριση! Όμως θα ήτο αντιχριστιανικό κάτι τέτοιο! Ας αγαπάς και ας μην έρχεται το ποθούμενον διότι "άλλα μεν άνθρωπος βούλεται, άλλα Θεός κελεύει".

[panos0]

Δυστυχως αφου δεν ξερουμε την περιπτωση δεν μπορει να δωσει καποιος απαντηση.
Ειναι αυτη η αγαπη κατα Χριστον ? απευθυνετε σε ατομο που θα γινει χειροτερο αφου "θα βρισκει και θα τα κανει" ή σε ατομο φιλοτιμο που αργα η γρηγορα με τη βοηθεια του Θεου θα δει τα πραγματα καλυτερα? Μηπως λεμε ευκολα, δεν γινετε τιποτα ή δεν μπορω αλλο?

Το θεμα που θετεις χρειαζετε διακριση
Το ποιο συνετο νομιζω ειναι να βρεις ενα καλο πνευματικο και να πεις με λεπτομερειες την υποθεση που σε απασχολει. Μονο τοτε θα παρεις την καταλληλη απαντηση.

Η Γραφη λεγει,
"εἰς ἣν δ' ἂν οἰκίαν εἰσέρχησθε, πρῶτον λέγετε· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ ἐὰν ᾖ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν· εἰ δὲ μήγε, ἐφ' ὑμᾶς ἐπανακάμψει......καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἀπὸ τῆς πόλεως ὑμῶν εἰς τοὺς πόδας ἡμῶν ἀπομασσόμεθα ὑμῖν"
"αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ",
"Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά".

Φυσικα καταλαβαινεις οτι πανε σε διαφορετικες περιπτωσεις...

[Byzantine_Spirit]

Παιδιά..
Το "παραιτού" είναι μία λέξη που δε ταιριάζει στο χαρακτήρα και στην ιδιοσυγκρασία μου.
Δεν νομίζω πως θα ήταν σωστό να κλείσουμε την πόρτα σε μία ψυχή που πρωτίστως αντιμετωπίζει πρόβλημα.
Όταν αγαπάμε κάποιον, θέλουμε το καλό του και αυτό δεν έχει να κάνει με ανταπόδοση αγάπης.

Ευχαριστώ για όσους τίμησαν το θέμα μου μέχρι ώρας,
με την απάντησή τους.

[Byzantine_Spirit]

panos0..

Γράφεις:

1) εἰς ἣν δ' ἂν οἰκίαν εἰσέρχησθε, πρῶτον λέγετε· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ καὶ ἐὰν ᾖ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν· εἰ δὲ μήγε, ἐφ' ὑμᾶς ἐπανακάμψει......καὶ τὸν κονιορτὸν τὸν κολληθέντα ἡμῖν ἀπὸ τῆς πόλεως ὑμῶν εἰς τοὺς πόδας ἡμῶν ἀπομασσόμεθα ὑμῖν"

2) αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ",

3) Τότε προσελθὼν αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά

Ασφαλώς σε αυτά τα τρία που γράφεις χρειάζτεαι διάκριση γιατί αφορούν διαφορετκές περιπτώσεις. ΤΟ πρώτο αφορά τη θρησκεία και την ελεύθερη επιλογή του καθενός σε αυτή, χωρίς επιμονή σε προσυλητισμό λόγω ελευθέρας βούλησης και το δεύτερο τους αιρετικούς.
Λογικά, το τρίτο είναι το ιδανικό για την περίπτωση που αναφέρω στο θέμα μου.
Παραταύτα θα ήθελα και τη γνώμη του Πατέρα Αντώνιου.
Την αναμένω.
Σε ευχαριστώ πολύ.

[paratiritis88]

Ο Κύριος είπε:

" Αγαπήσεις τόν πλησίον ώς εαυτόν σου".

Καί ποιός από εμάς άραγε, μπορεί εδώ να ισχυρισθεί ότι έχει πετύχει τήν αρετή αυτή στόν ύψιστο βαθμό;

Η απάντηση λοιπόν "γιατί η αγάπη μας δέν πιάνει τόπο", νομίζω ότι βρίσκεται μέσα στήν παραπάνω φράση τού Χριστού.

Δέν πιάνει τόπο, γιατί πολλάκις καί πλειστάκις, έχουμε μία ξερή καί "αλαζονική αγάπη", την οποία ο πονεμένος συνάνθρωπός μας με τα μάτια τής ψυχής του καταλαβαίνει, γενόμενος καί εχθρικός μερικές φορές εναντίον μας, παρά τήν όποια "αγάπη" μας...

Ο προπτωτικός Αδάμ έχοντας αγάπη μέσα του πρός όλη την δημιουργία είχε τα άγρια ζώα σε υπακοή καί μή επιθετικότητα...

Κάποιοι Άγιοι άνθρωποι έχοντας μεγάλη αγάπη ( περίπου σαν τόν Αδάμ), πέτυχαν το ίδιο πράγμα, μιά καί τα άγρια ζώα ( πόσο μάλλον οί άνθρωποι) καταλαβαίνουν μυστικά άν τα αγαπάμε ή όχι, φερόμενα αντιστοίχως...

Άς θυμηθούμε γιά λίγο τον Άγιο Γεράσιμο τόν Ιορδανίτη με το άγριο λιοντάρι, ή τόν Άγιο Σεραφείμ τού Σάρωφ μέ την υπάκουη αρκούδα, καί εάν θέλουμε νά πιάσει τόπο η αγάπη μας άς βάλουμε στήν θέση τού άλλου τόν εαυτό μας, μέ όλα τα πρός τούτο επακόλουθα...

[agioreiths]

Υπάρχει άραγε ποτέ περίπτωση η αγάπη να μην πιάνει τόπο; Και με ποιο κριτήριο το λέμε αυτό; Μήπως ο εγωισμός μας κάνει να θέλουμε αποτελέσματα άμεσα για να ικανοποιηθούμε; Εμείς είμαστε "υποχρεωμένοι" να σπέρνουμε σε κάθε ευκαιρία και ποτέ δεν ξέρουμε πότε ο σπόρος θα φυτρώσει. Χρειάζεται φυσικά και διάκριση να μη γινόμαστε φορτικοί και κουραστικοί γιατί τότε θα έχουμε εντελώς άλλα αποτελέσματα.

[Thomas15n]

κατά Ματθαίον
24.12Καί διά το πληθυνθήναι την ανομίαν ψυγήσεται η αγάπη των πολλών.