Διαβασα εχθες ενα κειμενο στο πολυτεκνικο φυλλαδιο και συγκηνηθηκα πολυ και ηθελα να το μοιραστω μαζι σας.
Γιατι,μαμα,γιατι:
Γιατι ,μαμα,πετας στα σκουπιδια
το μεγαλυτερο δωρο του θεου:
Εκαμε η μαμα σου το ιδιο για σενα:
Ημουν για σενα ενα ατυχημα;
Ημουν μια τυχαια στιγμη;
Μαμα μου,ατυχη σταθηκες εσυ,
που δεν θα ακουσεις το πρωτο μου κλαμα,
που δεν θα δεις το πρωτο μου βημα
,που δεν θα γευτεις το πρωτο μου φιλι.
Γιατι με απορριπτεις πριν με γνωρισεις:
Δως μου διορια ενα χρονο.............
Κι αν δεν με αγαπησεις,
αφου με βαπτισεις,
τεμαχισε με και πεταξε με
.Εγω και τοτε θα σε αγαπω.
Το παιδι σου στη Γιορτη σου.
Γιατί, μαμά,γιατί;
Συντονιστής: Συντονιστές
-
smarti
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 5165
- Εγγραφή: Κυρ Μαρ 09, 2008 6:00 am
- Τοποθεσία: Σμαρώ@Κατερίνη, Σέρρες
Γιατί, μαμά,γιατί;
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν Γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.
-
stavrosko
- Βασικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 85
- Εγγραφή: Κυρ Απρ 20, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Σταύρος @ Αθήνα @ Καταγωγή από Καβάλα
Φοβερά αυτά που γράφετε.....τι κακό πράγμα η έκτρωση Θεέ μου.
Πριν 2 μέρες είδα για πρώτη φορά το πρώτο μου παιδί (αν επιτρέψει ο Κύριος) σε υπερηχογράφημα και ένοιωσα απίστευτα......πως μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι δεν είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος από τα πρώτα κιόλας στάδια της εγκυμοσύνης?
Πως μπορεί κάποιος να σκοτώσει αυτό το αβοήθητο πλασματάκι που μόλις καταλάβει ότι το παρακολουθούν κουνάει χεράκια ποδαράκια σαν τρελό!!!
Αυτή η μάστιγα κάποτε πρέπει να τελειώσει....ας προσευχηθούμε όλοι μας.
Που κατήντησε η καημενη η Ελλάδα μας!!
100.000 γεννήσεις τον χρόνο και
200.000 εκτρώσεις.
Θεέ μου μην μας αποδοκιμάσεις για τις αμαρτίες μας.
Πριν 2 μέρες είδα για πρώτη φορά το πρώτο μου παιδί (αν επιτρέψει ο Κύριος) σε υπερηχογράφημα και ένοιωσα απίστευτα......πως μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι δεν είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος από τα πρώτα κιόλας στάδια της εγκυμοσύνης?
Πως μπορεί κάποιος να σκοτώσει αυτό το αβοήθητο πλασματάκι που μόλις καταλάβει ότι το παρακολουθούν κουνάει χεράκια ποδαράκια σαν τρελό!!!
Αυτή η μάστιγα κάποτε πρέπει να τελειώσει....ας προσευχηθούμε όλοι μας.
Που κατήντησε η καημενη η Ελλάδα μας!!
100.000 γεννήσεις τον χρόνο και
200.000 εκτρώσεις.
Θεέ μου μην μας αποδοκιμάσεις για τις αμαρτίες μας.
******************************************
O Θεός ιλάσθητοί μοι τω αμαρτωλώ
O Θεός ιλάσθητοί μοι τω αμαρτωλώ
-
stavrosko
- Βασικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 85
- Εγγραφή: Κυρ Απρ 20, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Σταύρος @ Αθήνα @ Καταγωγή από Καβάλα
Είχα δει ένα ντοκυμαντέρ για τις εκτρώσεις και μάτωσε η ψυχή μου. Έδειχνε πως ακριβώς γινότανε....και τότε είδα με τα μάτια μου αυτό που ξέρουμε ούτως η άλλως όλοι μας.
Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ
Και ο φόνος είναι πολύ μικρή λέξη για να περιγράψει την πράξη......μάλλον θα έπρεπε να πω σφαγή
Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ
Και ο φόνος είναι πολύ μικρή λέξη για να περιγράψει την πράξη......μάλλον θα έπρεπε να πω σφαγή
******************************************
O Θεός ιλάσθητοί μοι τω αμαρτωλώ
O Θεός ιλάσθητοί μοι τω αμαρτωλώ
)και εδω http://www.athos.edo.gr/modules.php?nam ... pic&t=2754
Εγώ;
Ροδίζει ο ήλιος το πρωί και κρύβονται τ' αστέρια·
στον ουρανό λαμποκοπούν κάτασπρα περιστέρια.
Μοσχοβολάει γιασεμί, βασιλικός και δυόσμος
μες τη δροσιά του πρωινού. Όμορφος πού' ναι ο κόσμος!
Στο ποταμάκι το ρηχό δυο πάπιες κολυμπάνε
και πίσω τα παπάκια τους ακολουθούν και πάνε.
Παιδιά τα βλέπουν και γελούν, και παίζουν και πηδάνε·
ψωμί με τα χεράκια τους, τους ρίχνουνε να φάνε.
Μα εγώ το φως του πρωινού ποτέ μου δεν το είδα·
πουλιά δεν είδα να πετούν σαν έσβηναν τ' αστέρια.
Δε μύρισα το γιασεμί, δεν ξέρω τον αέρα,
κι ούτε λουλούδι έκοψαν τα παιδικά μου χέρια.
Ποτέ μες το ρηχό νερό δεν είδα τη μορφή μου,
δε γέλασα, δεν έπαιξα μες τη μικρή ζωή μου.
Κούνια ποτέ δεν έκανα στου δέντρου τη δροσιά,
κρυφτό δεν έπαιξα ποτέ με τ' άλλα τα παιδιά.
Στης μάνας του την αγκαλιά ναζιάρικα γκρινιάζει
ένα μωρό· και με στοργή, εκείνη το θηλάζει.
Τα δάχτυλά του μπλέκουνε στα μαύρα της μαλλιά,
κι ένα τραγούδι τρυφερό αυτή του τραγουδά.
Μα εγώ, ποτέ δε θήλασα σε κάποια αγκαλιά·
ποτέ δε με χαϊδέψανε της μάνας τα μαλλιά·
ποτέ τραγούδι τρυφερό δε χάιδεψε τ' αυτιά μου,
χέρι ποτέ δε μ' άγγιξε ν' ακούσει την καρδιά μου.
Στην αγκαλιά την πατρική δεν έτρεξα ποτέ
τα χέρια του τα δυνατά, ασφάλεια να μου δώσουν·
ούτε κι όταν θελήσανε μια μέρα οι δυνατοί
τη διψασμένη για ζωή, ψυχή μου να σκοτώσουν.
Ποτέ δε με ρωτήσανε αν ήθελα να ζήσω,
αν ήθελα την ομορφιά του κόσμου ν' αντικρίσω!
Ποτέ τους δε θελήσανε ν' ακούσουν τη φωνή μου·
φορτίο ήμουνα γι' αυτούς, και κόψαν τη ζωή μου.
Της μάνας μου το παιδικό τραγούδι, ήταν βρισιά·
τα λόγια της τα τρυφερά, για μένα ήταν στριγκλιά.
Της μάνας μου η παρηγοριά ήταν για μένα τρόμος
και των γονιών μου το άγγιγμα, για την ψυχή μου φόνος.
Αντί για μια θερμή αγκαλιά, χώμα ψυχρό με ζώνει
και το μικρό κορμάκι μου σκοτάδι το στοιχειώνει.
Αντί για γάλα μητρικό, σκουλήκια έχει η κοιλιά μου,
κι αντί σκιρτήματα χαράς, σίγησε η καρδιά μου.
Στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω να ξαποστάσω.
Αυτός τραγούδια θα μου πει ώσπου να τα χορτάσω.
Μάνα, πατέρας κι αδελφός, και φίλος και ζωή,
ό,τι θελήσω και ποθώ, είσαι για μένα Εσύ.
Μόνο Εσύ με νοιάστηκες, μόνο Εσύ με ξέρεις,
τη θλίψη μου μοιράζεσαι, στον πόνο μου υποφέρεις.
Το Πνεύμα Του με ακουμπά, κι εγώ παρηγοριέμαι·
στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω κι αποκοιμιέμαι.
Ν. Μ.
Εγώ;
Ροδίζει ο ήλιος το πρωί και κρύβονται τ' αστέρια·
στον ουρανό λαμποκοπούν κάτασπρα περιστέρια.
Μοσχοβολάει γιασεμί, βασιλικός και δυόσμος
μες τη δροσιά του πρωινού. Όμορφος πού' ναι ο κόσμος!
Στο ποταμάκι το ρηχό δυο πάπιες κολυμπάνε
και πίσω τα παπάκια τους ακολουθούν και πάνε.
Παιδιά τα βλέπουν και γελούν, και παίζουν και πηδάνε·
ψωμί με τα χεράκια τους, τους ρίχνουνε να φάνε.
Μα εγώ το φως του πρωινού ποτέ μου δεν το είδα·
πουλιά δεν είδα να πετούν σαν έσβηναν τ' αστέρια.
Δε μύρισα το γιασεμί, δεν ξέρω τον αέρα,
κι ούτε λουλούδι έκοψαν τα παιδικά μου χέρια.
Ποτέ μες το ρηχό νερό δεν είδα τη μορφή μου,
δε γέλασα, δεν έπαιξα μες τη μικρή ζωή μου.
Κούνια ποτέ δεν έκανα στου δέντρου τη δροσιά,
κρυφτό δεν έπαιξα ποτέ με τ' άλλα τα παιδιά.
Στης μάνας του την αγκαλιά ναζιάρικα γκρινιάζει
ένα μωρό· και με στοργή, εκείνη το θηλάζει.
Τα δάχτυλά του μπλέκουνε στα μαύρα της μαλλιά,
κι ένα τραγούδι τρυφερό αυτή του τραγουδά.
Μα εγώ, ποτέ δε θήλασα σε κάποια αγκαλιά·
ποτέ δε με χαϊδέψανε της μάνας τα μαλλιά·
ποτέ τραγούδι τρυφερό δε χάιδεψε τ' αυτιά μου,
χέρι ποτέ δε μ' άγγιξε ν' ακούσει την καρδιά μου.
Στην αγκαλιά την πατρική δεν έτρεξα ποτέ
τα χέρια του τα δυνατά, ασφάλεια να μου δώσουν·
ούτε κι όταν θελήσανε μια μέρα οι δυνατοί
τη διψασμένη για ζωή, ψυχή μου να σκοτώσουν.
Ποτέ δε με ρωτήσανε αν ήθελα να ζήσω,
αν ήθελα την ομορφιά του κόσμου ν' αντικρίσω!
Ποτέ τους δε θελήσανε ν' ακούσουν τη φωνή μου·
φορτίο ήμουνα γι' αυτούς, και κόψαν τη ζωή μου.
Της μάνας μου το παιδικό τραγούδι, ήταν βρισιά·
τα λόγια της τα τρυφερά, για μένα ήταν στριγκλιά.
Της μάνας μου η παρηγοριά ήταν για μένα τρόμος
και των γονιών μου το άγγιγμα, για την ψυχή μου φόνος.
Αντί για μια θερμή αγκαλιά, χώμα ψυχρό με ζώνει
και το μικρό κορμάκι μου σκοτάδι το στοιχειώνει.
Αντί για γάλα μητρικό, σκουλήκια έχει η κοιλιά μου,
κι αντί σκιρτήματα χαράς, σίγησε η καρδιά μου.
Στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω να ξαποστάσω.
Αυτός τραγούδια θα μου πει ώσπου να τα χορτάσω.
Μάνα, πατέρας κι αδελφός, και φίλος και ζωή,
ό,τι θελήσω και ποθώ, είσαι για μένα Εσύ.
Μόνο Εσύ με νοιάστηκες, μόνο Εσύ με ξέρεις,
τη θλίψη μου μοιράζεσαι, στον πόνο μου υποφέρεις.
Το Πνεύμα Του με ακουμπά, κι εγώ παρηγοριέμαι·
στην αγκαλιά του Πλάστη μου γέρνω κι αποκοιμιέμαι.
Ν. Μ.
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό