Ταπεινοφροσυνη

[Domna]

Η Οσία Θεοδώρα συνήθιζε να λέγει στις μαθήτριές της πολύ συχνά, πως ούτε η μεγάλη άσκησις, ούτε ο υπερβολικός κόπος, ούτε οποιαδήποτε άλλη κακοπάθεια μπορεί να σώσει τον άνθρωπο, όσο η αληθινή ταπεινοφροσύνη της καρδιάς. Διηγείτο και το ακόλουθο ανέκδοτο:

Κάποιος Ερημίτης είχε χάρισμα από το Θεό να διώχνει τα πονηρά πνεύματα. Μια φορά ζήτησε να μάθει τι φοβούνται περισσότερο κι αναγκάζονται να φύγουν

–Μήπως τη νηστεία; ρώτησε ένα απʼ αυτά.

–Εμείς, αποκρίθηκε εκείνο, ούτε τρώμε, ούτε πίνομε ποτέ.

–Την αγρυπνία τότε;

–Εμείς δεν κοιμώμεθα καθόλου.

–Τη φυγή του κόσμου;

Το δαιμόνιο γέλασε περιφρονητικά.

–Σπουδαίο πράγμα τάχα. Εμείς περνάμε τον περισσότερο καιρό μας τριγυρίζοντας στις ερημιές.

–Σʼ εξορκίζω, να ομολογήσεις τι είναι εκείνο που μπορεί να σας δαμάσει, επέμενε ο Γέροντας.

Το πονηρό πνεύμα, αναγκασμένο από υπερκόσμια δύναμη, βιάστηκε να απαντήσει:

–Η ταπείνωσις, που δεν μπορούμε ποτέ νʼ αποκτήσουμε

[athanasiagr]

Οι πατερες λενε οτι η ταπεινωση ειναι οι ριζες σε ενα δενδρο που τα κλαδια που μεγαλωνουν και δινουν καρπους ειναι οι αρετες .ΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΑΡΕΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΤΡΥΦΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.Απο την αλλη ο εγωισμός ειναι ηριζα ενος δενδρου που στα κλαδια του ειναι ολα τα παθη μας. Αναλογα ποιες ριζες εχουμε τετοιους καρπους θα φερουμε αφου ο εγωισμος εκτρεφει παθη και η ταπεινωση μονο ΑΡΕΤΕΣ.





ΠΑΣΑ ΠΝΟΗ ΑΙΝΕΣΑΤΩ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ....