Χριστιανοί γένος φιλοσώματον

[apelpis]

[...] Από τη βιογραφία του περίφημου νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πλωτίνου (3ος αι. μ.Χ.) μαθαίνουμε ότι ο φιλόσοφος “αισθανόταν ντροπή που είχε σώμα ... Απέφευγε να μιλάει για την καταγωγή του, τους προγόνους του ή την πατρίδα τον. Δεν δεχόταν ούτε καν να τον πλησιάσει γλύπτης ή ζωγράφος για να φτιάξουν την προτομή ή Το Πορτρέτο του... Δε φτάνει που έχουμε φορτωθεί αυτή την εφήμερη μορφή (Το σώμα)• γιατί να Θέλει κανείς να Τη διατηρήσει περισσότερο καιρό, σα να ʽναι κάτι που αξίζει;” . Η μαρτυρία αυτή έχει σημασία διότι είναι αντιπροσωπευτική των απόψεων που δέσποζαν Κατά την εποχή που ο Χριστιανισμός ήρθε σε επαφή με τον ελληνορωμαϊκό Κόσμο.[...]

[...]Στον αρχαίο Κόσμο διατυπώθηκαν ποικίλες απόψεις για το σώμα, από την ειδωλοποίηση της ομορφιάς του μέχρι την περιφρόνησή του λόγιο της φθαρτότητάς του. Κατά την εποχή που αναφέραμε, μεγάλη ήταν η απήχηση της Πλατωνικής θέσης ότι μεγαλύτερη προτεραιότητα και αξία έχει η ψυχή και ότι το σώμα είναι “σήμα” - τάφος της. Το σώμα, δηλαδή, θεωρούνταν ως μνήμα ή περίβλημα και φυλακή της ψυχής, η οποία και Έπρεπε να ελευθερωθεί από αυτό. “Είσαι μια φτωχή ψυχή που κουβαλάει ένα πτώμα”, έγραφε ο στωικός φιλόσοφος και αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος (2ος αι. μ.Χ.)4. Η ασώματη ύπαρξη της ψυχής εμφανιζόταν ως ιδεώδες.
Αντίθετα προς αυτές Τις απόψεις, ο Χριστιανισμός Θεώρησε τον άνθρωπο ως ενιαία ψυχοσωματική οντότητα. Το σώμα δεν είναι απλώς ••περιτυλιγμα”. αλλά στοιχείο της ίδιας της ταυτότητας του ανθρώπου. . Είναι γεγονός ότι σήμερα είναι διαδεδομένη (ακόμα και ανάμεσα σε Θρησκευόμενους) η άποψη πως ο Χριστιανισμός Θεωρεί το σώμα ως Κάτι κατώτερο ή ως έδρα της αμαρτίας και ότι, λίγο-πολύ, φρονεί ότι και οι φιλοσοφικές απόψεις που προαναφέραμε. Αυτό όμως αποτελεί διαστρέβλωση της χριστιανική πίστεως. Για το Χριστιανισμό, λοιπόν, αυτό που πρέπει να καταργηθεί δεν είναι το σώμα, αλλά η φθορά του.[...]

[...]Με τη σάρκωσή του ο Χριστός, θέλοντας να σώσει τον πλήρη άνθρωπο, προσέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, και ψυχή και σώμα. Κανένα ανθρώπινο στοιχείο δεν έμεινε έξω από αυτή την πρόσληψη, πλην, βεβαίως, της αμαρτίας, αφού αυτή αποτελεί παραφθορά κι όχι δομικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το υπόδειγμα και την προτύπωση της πορείας όλου του ανθρώπινου γένους. Ο σταυρικός του Θάνατος και ο χωρισμός ψυχής και σώματος δεν ήταν το τέρμα. Ο Χριστός αναστήθηκε ενσώματος. Το αναστημένο του σώμα δεν έπαψε να είναι υλικό, ήταν όμως πλέον απαλλαγμένο από τη φθορά και από κάθε αναγκαιότητα (στις εμφανίσεις του αναστάντος Χριστού στους μαθητές του, π.χ., τα ευαγγέλια δείχνουν πως έφαγε μεν για να βεβαιώσει τους μαθητές για τη σωματικότητά του, δε χρειαζόταν όμως να φάει για να επιβιώσει - βλ. Λουκ. 24: 42, Ιω. 21: 12-15).[...]

[...]Στη ζωή της Εκκλησίας το σώμα γίνεται “ναός του Αγίου Πνεύματος” (Α Κορ. 6: 19)1. Με την άσκηση ελευθερώνεται από τα πάθη - κυρίως
από τον ατομοκεντρισμό - και γίνεται δεκτικό της χάριτος του Θεού. ΑυΊο το βλέπουμε ιδίως στους αγίους, των οποίων τα σώματα, και όταν και μετά την κοίμησή τους, ξεχειλίζουν από την Παρουσία του αγίου Πνεύματος. Πράγματι, και Χριστιανοί ακόμη αντιμετωπίζουν το σώμα ως κάτι δαιμονικό ή αμαρτωλό, που πρέπει να εξοντωθεί. Έτσι εμφανίζονται συμπεριφορές και ασκητικές υπερβολές που αποκλίνουν από το αληθινό εκκλησιαστικό ήθος. Μέσα στη ζωή της Εκκλησιάς όμως η άσκηση ελευθερώνει το σώμα από τα φθοροποιά πάθη - όχι τον Άνθρωπο από το σώμα του. Πολύ εύστοχα επεσήμανε ένας ασκητής της Ερήμου, ο Αββάς* Ποιμήν, ότι “εμείς οι Χριστιανοί δεν διδαχτήκαμε να μαστε σωματοκτόνοι, αλλά παθοκτόνοιʼ - “Ημεΐς ούκ έδιδάχθημεν σωματοκτόνοι. αλλά παθοκτόνοι”1[...]

[...]Η σεξουαλικότητα είναι μία από τις έμφυτες δυνάμεις του ανθρώπου και βεβαίως δεν είναι ούτε κακή ούτε αμαρτωλή αφʼ εαυτής. Αυτό το έχουν διευκρινίσει οι Πατέρες της Εκκλησίας.[...]


Με βάση τα παραπάνω αποσπάσματα από το βιβλίο της Γʼ Λυκείου των καθηγητών Μάριου Π. Μπέγζου και Αθανάσιου Ν. Παπαθανασίου έρχομαι να υποβάλλω σε εσάς κάποιες σκέψεις μιας και οι παραπάνω απόψεις με έχουν σκανδαλίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σε τόσο μεγάλο που αρχίζει και κλονίζεται η πίστη μου. Βεβαίως σαν άνθρωπος και σαρκικός είμαι και αμαρτωλός και πόρνος και οτιδήποτε.

Πως όμως μπορώ να βρω ανάπαυση στον Χριστιανισμό όταν τώρα ανακαλύπτω ότι στο δογματικό του μέρος η ψυχή δεν θεωρείτε ανώτερη του σώματος?

Ακόμα και ο φιλόσοφος Κέλσος κατηγόρησε τους Χριστιανούς αποκαλώντας τους χλευαστικά ως « γένος φιλοσώματον ». Ας κάνουμε μια υπόθεση, Ένας άνδρας συζεί με μια γυναίκα έξω από τα πλαίσια του γάμου. Ο άνδρας παθαίνει ατύχημα και χάνει τη σεξουαλική ικανότητα. Η γυναίκα τον χωρίζει και παντρεύεται έναν άλλο άνδρα και ζει μαζί του τώρα πια, μέσα στους κανόνες της Εκκλησίας και χαίρεται το σεξ που είναι ευλογημένο και όλα τα καλά. Ο πρώτος άνδρας που έμεινε ανάπηρος πως θα αναπαυθεί μέσα στον Χριστιανισμό όταν η ψυχή θεωρείτε ισάξια του σώματος? Μετά είναι και το άλλο, όλοι οι ανάπηροι που θα ενδυθούν τα πνευματικά σώματα μετά την κρίση, θα παραμείνουν ανάπηροι? Εφόσον ο Χριστός αποκαλύφθηκε στους μαθητές με πνευματικό σώμα αλλά και υλικό μαζί, θα είμαστε πάντα υπόδουλοι των δεσμών της ύλης? Κι αν το πνευματικό σώμα δεν θα έχει αναγκαιότητες ποιο το νόημα ύπαρξής του?

[justin]

Για να μη βασανίζεσαι - και κλονίζεσαι- απο νόθα ερωτηματικά των ειδωλολατρών αρχαιο-προγόνων μας , διάβασε τα πολύ διαφωτιστικά βιβλία:

1. Περί κατασκευής του ανθρώπου, Αγίου Γρηγορίου Νύσσης( που σημειωτέον ήταν και ιατρός), και

2. Το προπατορικόν αμάρτημα, π. Ιωάννου Ρωμανίδου, ιδιαίτερα το κεφ. Ο κατ΄εικόνα Θεού άνθρωπος.

όλες σου οι απορίες θα απαντηθούν και όλες σου οι αμφιβολίες θα εξαφανισθούν για πάντα!

[giorgospet]

Ωραίο το ερώτημα apelpis, αν μπορεί κάποιος να μας εξηγήσει τις θέσεις της θρησκείας μας σε λίγες γραμμές θα μας βοηθούσε.
Ευχαριστώ

[justin]

Πολύ διαφωτιστικό επίσης είναι και του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού "Άσκηση, η μητέρα του αγιασμού", Μ Βατοπαιδίου ,Άγιον Όρος.

Εκεί θα βρείς απαντήσεις για τη διαφορά μεταξύ φιλο-σαρκίας και φιλο-σωματισμού, σαρκικού και πνευματικού ανθρώπου και τις θέσεις της Εκκλησίας μας για το φρόνημα τησ σαρκός και το φρόνημα του Πνεύματος.

Περισσότερα όμως αύριο στη δημοσίευση που θα κάνω για τον χριστιανικό γάμο, τη παρθενία και τα νομοσχέδια των θλιβερών πολιτικών μας για τους σοδομιτικούς "γάμους" της "νέας εποχής " του αντιχρίστου.

Ας μη ξεχνάμε επίσης ότι αύριο εορτάζουμε με αυστηρή νηστεία και αργία την αποτομή της κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος είναι και ο αρχηγός του τάγματος των Αγίων , που αντικαθιστά το εκπεσών τάγμα του εωσφόρου.

Ασφαλώς ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής με τη πολιτεία του έχει δώσει τη πρέπουσα απάντηση στον ...Πλωτίνο και τους συντρόφους του, που ισχυρίστηκαν ότι οι Χριστιανοί είναι ...φιλοσώματοι...

[apelpis]

Πως θα αναπαυθεί κάποιος ανάπηρος στον φιλοσώματο Χριστιανισμό;

[ktistos]

Επειδή έτυχε να βρεθώ στην παρουσίαση του βιβλίου το 2000 στην Αθήνα δεν σημαίνει ότι όλα όσα γράφει είναι και απολύτως ορθά. Γιατί μαλώναμε ολόκληρες ώρες με τους συγγραφείς;
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι που βρίσκεται ακριβώς ο προβληματισμός σου.

[strumfi]

Γεια σου Άπελπις. Νομίζω πως το φιλοσώματος χριστιανισμός μπορεί να σταθεί μόνο με την έννοια ότι δεν απορρίπτει το σώμα.
Απεναντίας, αυτά που μπορεί να πετύχει ο πνευματικός άνθρωπος, είναι τόσο περισσότερα, όσο λιγότερο είναι δεμένος με το σώμα του και με την ύλη γενικότερα. Ο χριστιανισμός διδάσκει με την ασκητική του το σπάσιμο των δεσμών της ύλης και του χρόνου. Παλιά στο Άγιον Όρος, δεν περπατούσανε από τη μια μονή στην άλλη, αλλά πετούσανε. Δες, αν θέλεις, το βίο του Αγίου Μάμιμου του Καυσοκαλύβη. Σ' αυτές τις καταστάσεις πόσο να μετράει η σωματική αναπηρία;

[strumfi]

Διόρθωση: Του Αγίου Μάξιμου του Καυσοκαλύβη