Oι Νέοι και η μοναξιά.

[silver]

===============================================
Οι Νέοι και η μοναξιά.

π. ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΦΙΝΑΣ

Εισήγηση στο Β΄Συνέδριο Ορθοδόξου Νεολαίας

«Μέλη της Εκκλησίας - Πολίτες του κόσμου»

Κωνσταντινούπολις, 12 -16 Ιουλίου


Τους τε­λευ­ταί­ους μή­νες, σε κά­ποι­ο κτί­ριο κεν­τρι­κού δρό­μου της Α­θή­νας, υ­πάρ­χει α­ναρ­τη­μέ­νη μια τε­ρά­στια δι­α­φη­μι­στι­κή πι­να­κί­δα με με­γά­λα κόκ­κι­να γράμ­μα­τα που λέ­ει: ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ! Α­ναμ­φί­βο­λα, αυ­τή η δι­α­φή­μι­ση εκ­φρά­ζει μια α­πό τις με­γα­λύ­τε­ρες α­νη­συ­χί­ες των η­με­ρών μας. Η μο­να­ξιά εί­ναι μί­α α­πό τις πιο κοι­νές αν­θρώ­πι­νες εμ­πει­ρί­ες α­νά τους αι­ώ­νες. Φαί­νε­ται, ό­μως, ό­τι η σύγ­χρο­νη κοι­νω­νί­α μας, και ει­δι­κό­τε­ρα ο Δυ­τι­κός πο­λι­τι­σμός, την έ­χει φέ­ρει στο προ­σκή­νιο ως έ­να πο­λύ ση­μαν­τι­κό θέ­μα. Θε­ω­ρεί­ται ως η ρί­ζα των α­σθε­νει­ών της κοι­νω­νί­ας μας, ό­πως οι α­πό­πει­ρες αυ­το­κτο­νί­ας, ο αλ­κο­ο­λι­σμός, ο ε­θι­σμός στα ναρ­κω­τι­κά, οι ψυ­χο­σω­μα­τι­κές α­σθέ­νει­ες, α­κό­μη και τα αυ­το­κι­νη­τι­στι­κά α­τυ­χή­μα­τα. Η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι η ση­με­ρι­νή κοι­νω­νί­α μάς α­ναγ­κά­ζει να αι­σθαν­θού­με τη μο­να­ξιά μας με έ­ναν τρό­πο που δεν μπο­ρού­με να αρ­νη­θού­με. Ο τρό­πος ζω­ής μας ό­χι μό­νο δη­μι­ουρ­γεί, αλ­λά εκ­φρά­ζει και ε­νι­σχύ­ει τη μο­να­ξιά μας. Μας α­φή­νει γε­μά­τους α­πό­γνω­ση και ο­δυ­νη­ρή θλί­ψη. Εί­ναι μια πο­λύ­τι­μη πλη­γή, κά­τι που προ­σπα­θού­με να α­πο­φύ­γου­με αλ­λά πα­ράλ­λη­λα και να συν­τη­ρή­σου­με.

Υ­πάρ­χει έ­να ση­μαν­τι­κό ε­πί­πε­δο μο­να­ξιάς στις κοι­νές εμ­πει­ρί­ες των αν­θρώ­πων που δεν εί­ναι ό­μως κα­θο­λι­κό. Σ’ αυ­τό το πρώ­το ε­πί­πε­δο, ε­κεί­νοι που έ­χουν ευ­λο­γη­θεί με μια ευ­τυ­χι­σμέ­νη οι­κο­γε­νεια­κή ζω­ή, με ε­παγ­γελ­μα­τι­κή ε­πι­τυ­χί­α, με συ­νά­δελ­φους που εί­ναι και φί­λοι, μπο­ρεί να μην αι­σθά­νον­ται τό­σο μό­νοι ό­σο ε­κεί­νοι που εί­ναι α­πο­κομ­μέ­νοι α­πό τις οι­κο­γέ­νει­ές τους και τα α­γα­πη­μέ­να τους πρό­σω­πα, ό­πως οι ά­στε­γοι ή αυ­τοί που υ­πο­φέ­ρουν α­πό φτώ­χεια, οι α­πό­κλη­ροι της κοι­νω­νί­ας ή οι πλη­γω­μέ­νοι α­πό πο­λέ­μους.


Υ­πάρ­χει, ε­πί­σης, έ­να α­κό­μη ε­πί­πε­δο μο­να­ξιάς που εί­ναι κοι­νό σε ό­λους μας. Πρό­κει­ται για τη μο­να­ξιά ως «κα­θο­λι­κή» αν­θρώ­πι­νη εμ­πει­ρί­α. Βέ­βαι­α, υ­πάρ­χουν πα­ραλ­λα­γές σχε­τι­κά με αυ­τή τη­ν εμ­πει­ρί­α. Κά­ποι­α πράγ­μα­τα που κά­νουν τους αν­θρώ­πους στη Δύ­ση να νι­ώ­θουν μο­να­ξιά δεν κά­νουν άλ­λους στην Α­να­το­λή να νι­ώ­θουν μό­νοι. Υ­πάρ­χει έ­να εί­δος μο­να­ξιάς που πολ­λές γυ­ναί­κες βι­ώ­νουν (την ο­ποί­α πολ­λοί άν­δρες δυ­σκο­λεύ­ον­ται να κα­τα­λά­βουν), ό­πως α­κρι­βώς και έ­να εί­δος μο­να­ξιάς που βι­ώ­νουν οι άν­δρες (την ο­ποί­α κά­ποι­ες γυ­ναί­κες α­δυ­να­τούν να κα­τα­νο­ή­σουν). Ε­μείς, ως με­γα­λύ­τε­ροι, βι­ώ­νου­με τη μο­να­ξιά με δι­α­φο­ρε­τι­κό τρό­πο α­πό ε­σάς που εί­στε νε­ό­τε­ροι, και το γε­γο­νός ό­τι δεν μπο­ρού­με να αι­σθαν­θού­με πλή­ρως αυ­τή τη δι­α­φο­ρά εί­ναι μια α­πό τις ση­μαν­τι­κό­τε­ρες αι­τί­ες για το χά­σμα των γε­νε­ών.

Συνεχίζεται.
===============================================

[stratos]

Kαλά βρέ βλάσφημε τι παιχνιδακια κανεις στο shout box?
Τα μηνυματα πού βάζεις είναι γιά εμενα ;
Η εχουν ημερομηνια λήξεως καί οταν γράφω εγω τά σβηνεις;

Κοιτα τή δική σού τή μοναξια που είσαι 24ωρο στο νέτ στήν ηλικια σου και οικογενειαρχης ,και ασε των νέων..

Καί μή μού πείς γιατί σέ είπα βλασφημο..
Ελα τωρα.. :razz:

Πηγαινε και καμια φορά Εκκλησια νά λειτουργηθείς γιατι οσο πάς καί ξεφευγεις..

[silver]

===============================================
Οι Νέοι και η μοναξιά.

π. ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΦΙΝΑΣ

Εισήγηση στο Β΄Συνέδριο Ορθοδόξου Νεολαίας

«Μέλη της Εκκλησίας - Πολίτες του κόσμου»

Κωνσταντινούπολις, 12 -16 Ιουλίου




Για να μπορέσουμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα, πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι, σε όλα τα στάδια της ζωής μας, ο καθένας μας προσπαθεί να εμβαθύνει στο ίδιο το μυστήριο της ανθρώπινης συνείδησης: «Ποιος είμαι; Που ανήκω; Ποιον μπορώ να εμπιστευτώ;» Απαντώντας σε αυτά τα ερωτήματα, προσπαθούμε όλοι να επιβεβαιώσουμε την προσωπική μας ύπαρξη σε σχέση με τον κόσμο γύρω μας. Παλεύουμε να ισορροπήσουμε τη μοναδικότητα του εαυτού μας (του δικού μας «Εγώ») με τον κόσμο των διαπροσωπικών σχέσεων (το «Εμείς»), και να συνειδητοποιήσουμε τα όρια και τους περιορισμούς της ανθρώπινης κατάστασής μας. Αυτό που είναι κοινό για όλους μας σε αυτή την αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας είναι ότι συναντάμε τον αποχωρισμό και το θάνατο, τη νοσταλγία και τη μοναξιά. Το χειρότερο από όλα αυτά είναι η μοναξιά.
Τι σημαίνει όμως να είσαι μόνος; Η μοναξιά είναι κάτι περισσότερο από μια εμπειρία. Δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ή σε μια ομάδα συναισθημάτων (θλίψη, θυμός, κ.τ.λ.). Είναι μια ανθρώπινη κατάσταση. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι μόνος σε κάποιο σκοτεινό και βαθύ μέρος της ψυχής σου που είναι κοινό σε όλους.

Συνεχίζεται.
===============================================

[silver]

===============================================
Οι Νέοι και η μοναξιά.

π. ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΦΙΝΑΣ

Εισήγηση στο Β΄Συνέδριο Ορθοδόξου Νεολαίας

«Μέλη της Εκκλησίας - Πολίτες του κόσμου»

Υ­πάρ­χει μια θε­τι­κή πλευ­ρά στο να εί­σαι μό­νος που α­πο­τε­λεί μια φυ­σι­κή κα­τά­στα­ση. Ο κα­θέ­νας μας εί­ναι μια ον­τό­τη­τα η ο­ποί­α δεν θα υ­πάρ­ξει πο­τέ ξα­νά, μια ον­τό­τη­τα που έ­χει δη­μι­ουρ­γη­θεί ώ­στε να εν­σω­μα­τω­θεί στη χά­ρη και στη Βα­σί­λεια του Θε­ού. Η φρά­ση του Α­γί­ου Συ­με­ών “μό­νος με τον Μό­νον” εκ­φρά­ζει στο έ­πα­κρο την έν­νοι­α αυ­τή: εκ­φρά­ζει μια κα­τά­στα­ση ύ­παρ­ξης. Ό­ταν δι­α­βά­ζω τη φρά­ση του Α­γί­ου Συ­με­ών, σκέ­φτο­μαι πάν­τα τον Α­δάμ και την Εύ­α στον Πα­ρά­δει­σο, πριν α­πό την Πτώ­ση. Συμ­με­τεί­χαν ο έ­νας στη «μο­να­δι­κό­τη­τα» του άλ­λου και βί­ω­σαν τη μο­να­δι­κό­τη­τα του Τρι­α­δι­κού Θε­ού, σχη­μα­τί­ζον­τας μια κα­θο­λι­κή αρ­μο­νί­α μο­να­δι­κό­τη­τας και ε­νό­τη­τας. Προ­κει­μέ­νου να α­να­πτυ­χθού­με σω­μα­τι­κά, ψυ­χο­λο­γι­κά και πνευ­μα­τι­κά, εί­ναι α­πα­ραί­τη­το για ε­μάς να αν­τι­με­τω­πί­σου­με τη μο­να­δι­κό­τη­τά μας ως πρό­σω­πα. Ε­πει­δή δεν εί­μα­στε πλέ­ον στον Πα­ρά­δει­σο και ζού­με στην κο­σμι­κό­τη­τα αυ­τού του κό­σμου, αυ­τή η αν­τι­με­τώ­πι­ση εί­ναι συ­χνά μια πο­λύ μο­να­χι­κή δι­α­δι­κα­σί­α.


Υ­πάρ­χει, βέ­βαι­α, και μια αρ­νη­τι­κή πλευ­ρά στο να εί­σαι μό­νος. Εί­ναι να ζει κα­νείς χώ­ρια α­πό τους άλ­λους, κά­νον­τας έ­τσι τη μο­να­ξιά μια α­φύ­σι­κη κα­τά­στα­ση. Ε­πει­δή δεν βρι­σκό­μα­στε κον­τά στον Κύ­ριο και Δη­μι­ουρ­γό μας, ση­μεί­ο α­να­φο­ράς μας έ­χει γί­νει πλέ­ον ο «ε­αυ­τός μας». Αρ­νού­μα­στε να δού­με τη μο­να­δι­κό­τη­τά μας σε σχέ­ση με Ε­κεί­νον, αρ­νού­μα­στε να γί­νου­με κοι­νω­νοί της Θε­ϊ­κής του Φύ­σης. Α­πο­κομ­μέ­νοι α­πό την κα­θο­λι­κό­τη­τα της α­γά­πης Του, πα­ρα­μέ­νου­με α­πο­μο­νω­μέ­νοι και προ­σπα­θού­με μά­ται­α να φτά­σου­με την ο­λο­κλή­ρω­ση, την πλη­ρό­τη­τα και την αρ­μο­νί­α α­πό μό­νοι μας και μέ­σα μας. Ε­πο­μέ­νως, πι­στεύ­ου­με ό­τι εί­ναι α­πα­ραί­τη­το να κα­θη­συ­χά­ζου­με τον ε­αυ­τό μας, ό­τι έ­χου­με αγ­γί­ξει την πλη­ρό­τη­τα, πριν να συν­δε­θού­με α­λη­θι­νά με τους άλ­λους.


Ό­λα έ­ξω α­πό τον ε­αυ­τό μας γί­νον­ται αν­τι­κεί­με­να που δι­ευ­κο­λύ­νουν την α­το­μι­κι­στι­κή μας α­νάγ­κη να νι­ώ­θου­με πλη­ρό­τη­τα. Ό­λα και ό­λοι α­πο­τε­λούν αν­τι­κεί­με­να προς ε­κμε­τάλ­λευ­ση. Ε­φό­σον δεν ζού­με σε κα­θο­λι­κή ε­νό­τη­τα με το Θε­ό, το μυα­λό μας λει­τουρ­γεί χω­ρι­στά α­πό την καρ­διά και τη θέ­λη­σή μας. Λέ­με κά­τι, αι­σθα­νό­μα­στε κά­τι άλ­λο και θέ­λου­με κά­τι εξ ο­λο­κλή­ρου δι­α­φο­ρε­τι­κό. Ε­πει­δή οι σχέ­σεις καλ­λι­ερ­γούν­ται χω­ρι­στά α­πό το πλαί­σιο της α­γά­πης, α­πό το μυ­στή­ριο της α­κα­τά­λη­πτης α­γά­πης του Θε­ού, οι σχέ­σεις που ε­μείς καλ­λι­ερ­γού­με γί­νον­ται ε­πι­φα­νεια­κές και γε­μά­τες υ­πο­κρι­σί­α. Κα­τά συ­νέ­πεια συ­νε­χί­ζου­με μά­ται­α να σχε­τι­ζό­μα­στε με τον ε­αυ­τό μας και τον κό­σμο, α­πο­μέ­νον­τας μό­νοι με τον ε­αυ­τό μας σε έ­ναν κό­σμο γε­μά­το α­πό μο­να­ξιά, προ­σπα­θών­τας να ι­κα­νο­ποι­ή­σου­με τις προ­σω­πι­κές μας α­νάγ­κες και να ε­πι­βε­βαι­ώ­σου­με την ύ­παρ­ξή μας. Έ­τσι, ο άν­θρω­πος σή­με­ρα μοιά­ζει με πε­λε­κά­νο ε­ρη­μι­κό, με νυ­χτο­κό­ρα­κα μέ­σα στα χω­ρά­φια. Έ­χει μεί­νει ξά­γρυ­πνος σαν το σπουρ­γί­τι πά­νω στη στέ­γη και οι συ­νάν­θρω­ποί του τον χλευά­ζουν. (Ψαλ­μοί 101:7-9).



Συνεχίζεται.
===============================================