Γιατί οι γέροντες πολεμούν πιο πολύ,να σώσουν τη ψυχή τους?

[smarti]

Γιατί οι γέροντες πολεμούν πιο πολύ,να σώσουν τη ψυχή τους?
Διαβαζουμε στα βιβλια οτι εως και την τελευταια τους πνοη ,πολεμανε για να μην πεσουν στην αμαρτια ,σε ενα κακο λογισμο ,να μην χασουν τη ψυχη τους.
Η ζωη τους ολη ειναι μια νηστεια ,μετανοιες ,αγαπη ,ταπεινοτητα,προσευχη........!Και εως το τελος φοβουνται και προσεχουν. Και οταν φτασει εκεινη η ωρα ,ξερουν οτι θα φυγουν και οτι ο Χριστος τους περιμενει.
Αν αυτοι οι γεροντες ολοι και οι Αγιοι μας καναν τοσον αγωνα για να εισελθουν στη Βασιλεια του Κυριου ,εμεις πως μπορουμε να μπουμε στη Βασιλεια του Κυριου και να μην παμε στη κολαση οταν ο δικος μας αγωνας ειναι μηδαμινος ,διπλα σε αυτα ολα που κανουν ολοι αυτοι οι αγιοι ανθρωποι?

Εχθες διαβαζοντας μου ηρθε αυτη η ερωτηση και σκεφτηκα μηπως εσεις εχετε καποια απαντηση !
Δεν ειναι καπως σαν αδικια ,εμεις γενικα μιλαω να πιστευουμε και να ελπιζουμε οτι με τον φιλιτιμο αγωνα που κανουμε ,οτι θα θελαμε να μπουμε στον παραδεισο και οι γεροντες απο την αλλη κανουν ολοι της ζωη τους με επικεντρο το Χριστο ,χωρις αλλες μεριμνες ,ζουνε ολη τη ζωη τους με το Χριστο και δικαιος μπαινουν στη Βασιλεια του?
Δεν ξερω αν μπορεσα σωστα να θεσω το ερωτημα που ειχα!

[dionysisgr]

Οπως κατα την μαχη smarti, η καθε πλευρα επιδιωκει να φονευσει ει δυνατον τον βασιλια και τους αξιωματικους του αντιπαλου ωστε η νικη να ειναι πιο βεβαια και να πεσει εντελως το ηθικο και η στρατηγικη σκεψη του εχθρου, κατα τον ιδιο τροπο και ο δαιμονας πολεμαει πολυ πιο εντονα τους "στρατηγους" της Ορθοδοξης πνευματικοτητας, τους πρωτοπορους στον αγωνα, δηλαδη τους Επισκοπους, Ιερεις, Ιερομοναχους, Μοναχους.

Αυτοι ειναι οι κεντρικοι του στοχοι, οι οποιοι φερουν τα διαδηματα (ιερωσυνη), τα διακριτικα των αξιωματικων (γνωση-εμπειρια πνευματικη), και χαρασουν και μας διδασκουν την στρατηγικη της μαχης (κειμενα Πατερων, ομιλιες, νουθεσιες), αλλα και πολεμουν στην πρωτη γραμμη του μετωπου (εντονη και διαρκης προσευχη, μετα παρρησιας, Θειες λειτουργιες).

Αρα ο δαιμονας, ο αρχεκακος οφις, πρωτα θελει, επιθυμει και επιδιωκει, να "ξεμπερδεψει" με την πνευματικη μας αφροκρεμα, και επειτα να ασχοληθει με τους απλους στρατιωτες του πνευματους δηλαδη εμας, τους οποιους πολυ πιο ευκολα μπορει να εξολοθρευσει πνευματικα, χωρις μαλιστα να μπει καν στον κοπο να αναλαβει ο ιδιος, η να στειλει καποιο αξιωματικο δαιμονιο, αλλα ενα τσουρμο απλα δαιμονακια.

Αναλογα με την αξια του λοιπον, καθοριζεται και ο καθε στοχος του πονηρου, και επειδη το γνωριζουν οι Πατερες αυτο, καθως ανεβαινουν σε υψηλοτερες πνευματικες καταστασεις, φυλαγονται με το πανισχυρο οπλο της ταπεινωσεως εως την τελευταια τους πνοη, γιατι ακομα και εκει, υπαρχει φοβος να "πεσουν" και ο δαιμονας να κανει την νικη του περιφανη και ενδοξη, παρα τον μακροχρονιο αγωνα τους.

Οσο για το ετερο ερωτημα σου, εαν ειναι δικαιο να μπουμε και εμεις μαζι τους στον παραδεισο παρα το ανισο των αγωνων μας, δεν ειναι δικη μας δουλεια να το εξεταζουμε αυτο καθως ο Χριστος θα αξιολογησει, αναλογα με τα ταλαντα (χαρισματα) που εδωσε σε καθε ανθρωπο (Μοναχο η Λαικο), κατα ποσο ο λαβων τα αξιοποιησε προς οφελος του εαυτου του, και των πλησιων του, και αναλογα θα κρινει.

[smarti]

Σε ευχαριστω πολυ για την τοσο ωραια απαντηση σου! :)