Δεν μπορώ να προσευχηθώ!!

[plagiaskepsi]

:D :D :D :D

[aposal]

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ

Αν ερχόσουν στην Εύβοια δεν θα αναβαλλόταν το προσκύνημα!

[dora gian]

καποτε ο πνευματικος μου με ρωτησε "ΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕ' του ειπα οτι δεν ξερω πως !! ΤΗ ΚΑΝΕΙς δηλαδη του απαντω μονο το σταυρο μου και λεω παναγια μου βοηθησε με , ειπε οτι καλο ηταν κι αυτο. βεβαια αυτο ηταν πριν 5 χρονια αρχη τις πνευματικης μου ζως . μεχρι σημερα κανω το ιδιο και δεν θα πιστεψεις τη βοηθεια και ποσα θαυματα εχω δει.και δεν εχω πνευματικο τωρα μεγαλη ιστορια.

[panosgreece]

καποτε ο πνευματικος μου με ρωτησε "ΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕ' του ειπα οτι δεν ξερω πως !! ΤΗ ΚΑΝΕΙς δηλαδη του απαντω μονο το σταυρο μου και λεω παναγια μου βοηθησε με , ειπε οτι καλο ηταν κι αυτο. βεβαια αυτο ηταν πριν 5 χρονια αρχη τις πνευματικης μου ζως . μεχρι σημερα κανω το ιδιο και δεν θα πιστεψεις τη βοηθεια και ποσα θαυματα εχω δει.και δεν εχω πνευματικο τωρα μεγαλη ιστορια.

καλο ειναι να μας πεις κανενα θαυμα αγαπητε να ωφεληθουμε

[dora gian]

Aγαπητε , αν προκειται να ωφεληθεις θα σου πω οτι 1 χρονο πριν μετεφερα το ανηψακι μου 21 μηνων στο νοσοκομειο σε κωματωδη κατασταση το παιδι ειχε υποστει σεψιμικο σοκ και δεν λειτουγουσε κανενα απο το ζωτικα του οργανα.Μπηκε εντατικη ,οι γιτροι περιμεναν οτι δεν θα βγαλει τη νυχτα οπως μου ειπε η μητερα του αργοτερα στο τηλ εκεινει τη στιγμη τρελαθηκα αρχισα να ουρλιαζω να φωναζω οχι θεε μου παναγια μου αγιοι ολοι οχι [κλαιω αυτη τη στιγμη] δεν ηξερα τη εκανα , αρχιζω να ψαχνω στο εικονοσταση παιρνω το λαδθ του Αγιου ραφαηλ και ανοιγω την πορτα να φυγω κατι με σταματαει γυριζω πισω και παιρνω ενα μικρο σταυρο περασμενο απο τον ταφο του χτιστου ευλογεια απο τον τοτε γεροντα μου για το σπιτι μου [το ειχα χρονια και δεν το ειχα βγαλει ποτε] ξεκινω για το νοσοκομειο λεγοντας οτι ας ΧΑΣΩ ΕΓΩ ΤΑ ΠΑΝΑ αρκει το μωρο να γινει καλα [υπηρχε αγαπητε πολυ γοβαρος λογος] ,εβαλα λαδι στο μωρο και το σταυρο στο κεφαλακι του με εντολη να μην το παρουν . Σε μερικες ωρες το παιδι ξυπνησε και δεν ειχε απολυτως τιποτα οι γιατροι το ελεγαν το ΠΑΙΔΙ ΘΑΥΜΑ.Ακομα και τωρα δεν μπορω να καταλαβω ποιος εσωσε τη ζωη του ο αγιος ο Χριστος ποιος; κανω το σταυρο μου και τρεμω απο την αγαπη του θεου που μας ελεηςε τοσο.

[srev]

Βοηθηστε με αν θελετε!!!Δεν μπορω να προσευχηθω , οπως πρεπει!!!

Αγαπητή Σμάρω,

Καταλαβαίνω, υποθέτω, τι εννοείς. Ωστόσο η λέξη "πρέπει" είναι -όπως γνωρίζεις- ασυμβίβαστη με την Ορθοδοξία. Πιστεύω συμφωνούμε σε αυτό. Ο Χριστός αγαπάει την ελεύθερη συγκατέθεση του ανθρώπου στη δημιουργία μιας σχέσης μεταξύ πατέρα και τέκνου. Εάν η προαίρεσή σου είναι προς το Θεό θα διατηρηθεί αυτή η σχέση, πιστεύω, οπότε μην ανησυχείς τόσο πολύ. Η προσευχή, όπως αναφέρει η ορθόδοξη παράδοση, είναι το μέσο για τη διατήρηση αυτής της σχέσης. Αμφιβάλλω ότι πρέπει να έχει συγκεκριμένη μορφή. Έχοντας το Χριστό στη μνήμη σου, έμπρακτα ("πρακτικά", όπως θα έλεγε ο π. Ιωσήφ) και νοητικά, ουσιαστικά προσεύχεσαι- δεν είναι απαραίτητο να λές την Ευχή ή άλλη "εγκεκριμένη" προσευχή πάντοτε. Διαβάζοντας ένα βίο αγίου προσεύχεσαι, αναφέρει ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης. Διαβάζοντας/ακούγοντας λόγους ενός αγιασμένου γέροντα, π.χ. του γ. Παϊσίου, προσεύχεσαι. Λέγοντας 2-3 φορές την Ευχή με βαθιά συναίσθηση και συνείδηση του νοήματός της ισοδυναμεί με ώρες μηχανιστικής επανάληψής της Ευχής. Η προσευχή είναι μέσο με ευρεία έννοια. Εστιάσου στο σκοπό (τον αγιασμό σου) κι όχι στο μέσο μόνο. Τα μέσα είναι περισσότερα από την προσευχή με τη στενή έννοια που την υπονοείς.

Ελπίζω να σε βοήθησα λιγάκι.

Ευχές,

Σπύρος.

[aposal]

Είναι αλήθεια πως όταν αγαπάμε κάποιο πρόσωπο, αυτό έρχεται συνέχεια στο μυαλό μας, χωρίς καν να το θέλουμε.
Αν η αγάπη δεν είναι Χριστιανική, αλλά μόνο σαρκική (ερωτική) και εκτός γάμου, τότε βοηθάει και ο διάβολος, ώστε οι σκέψεις αυτές να είναι συνεχείς (έως βασανιστικές) και να μην σκεπτόμαστε κάτι άλλο, Χριστιανικό και βεβαίως να μην προσευχόμαστε, κάτι που δεν μπορεί να το αντέξει.
Η ανάγκη επικοινωνίας με το άτομο που αγαπάμε είναι καταλυτική. Και αυτό μας βοηθάει να καταλαβουμε πόσο - τελικά - αγαπάμε τον Δημιουργό μας : Νιώθουμε την ανάγκη να προσευχόμαστε συνέχεια;
Όχι; Επομένως δεν τον αγαπούμε πολύ!
Για να πούμε βέβαια "και του στραβού το δίκιο", η επικοινωνία μας με τον Θεό δεν είναι καθόλου ανεμπόδιστη! Στην πραγματικότητα είναι ένας γολγοθάς αφού πρέπει να ξεπερνάμε τα συνεχή εμπόδια που μας βάζει ο πονηρός. Ενώ δηλαδή μας διευκολύνει να επικοινωνήσουμε με άτομα που "αγαπάμε", όταν η επικοινωνία αυτή θα μας φθείρει πνευματικά, αντίθετα μας εμποδίζει σε οποιαδήποτε επικοινωνία, μας προάγει πνευματικά και μας οδηγεί πλησιέστερα στον Κύριό μας!
Είναι νομίζω φυσιολογικό να μην έχουμε συνεχή (και καλή ποιοτικά) επικοινωνία με τον Κύριό μας, όσο είμαστε ακόμη αρχάριοι στα πνευματικά μας. Με την πάροδο του χρόνου όμως, εφόσον κάνουμε πλήρη υπακοή στον πνευματικό μας και είμαστε ειλικρινείς απέναντί του, η προσέγγιση θα γίνεται μεγαλύτερη και επικοινωνία μαζί Του ευχερέστερη.

[srev]

Ο Απόστολος, με τον εύστοχο λογισμό του, μού έδωσε ερέθισμα να προσθέσω κάτι από ό,τι μου λέει ο δικός μου ταπεινός λογισμός και καρδιά.

Όταν δάκρυα κυλούν από το πρόσωπό μου, όχι επειδή θέλω Εκείνον βαθιά μέσα από την άβυσσο της βούλησής μου παρά από ευγνωμοσύνη για την αγάπη Του, όχι από την έλλειψή Του παρά από την αδυναμία μου να ανταποδώσω με την ίδια μου την καρδιά προσφερόμενη σε Εκείνον κυριολεκτικά όπως ο γ. Παΐσιος ήθελε να κόψει την καρδιά του κομμάτια και την μοιράσει σε όλον τον κόσμο, όχι επειδή δεν Τον νιώθω κοντά μου παρά γιατί αισθανόμαι ανίκανος να σταματήσω δια παντός να Τον διώχνω, όχι γιατί ο έρωτάς μου φωλιάζει βαθιά μέσα στην καρδιά μου για Αυτόν παρά γιατί η δύναμη αυτού του συναισθήματος παράγεται από τους μύες της καρδιάς μου κι όχι από το αίμα που κυλά δια μέσου αυτής, τότε η προσευχή μου αισθάνομαι ότι πάει κοντύτερα λιγάκι στον προόρισμό της.

Τα δάκρυα της όντως αγάπης είναι τόσο πολύ κοντά στα δάκρυα του εγωισμού και γι' αυτό τα δάκρυά μου δεν είναι ποτέ γλυκά μα γλυκόπικρα, πάντοτε νοθευμένα.

Ευχές,

Σπύρος.