"Η θρησκεία καταντάει φοβερή αρρώστια "

[Aristeidisp]

Όντως η θρησκεία μπορεί να γίνει μεγάλη αρρώστια, ιδικά για άτομα αρχάρια όπως εγώ. Στην αρχή της προσπάθειάς μου είχα αγχωθεί τόσο πολύ που μόνο την αγάπη του Χριστού δεν σκεφτόμουν, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η τιμωρία που θα έχω και η κόλαση, ε και αυτό σιγά μην το άφηνε ο έξω από εδώ ανεκμετάλλευτο, είχα έρθει σε κατάσταση σιωπηλού "πανικού". Μετά από όλα αυτά ένα πράγμα κατάλαβα, ότι αν προσπαθείς με όσο φιλότιμο διαθέτεις να εφαρμόζεις τις επιθυμίες του Κυρίου και αν σε κάθε σου προσευχή σου ζητάς να σε ελεήσει όπως εκείνος ξέρει με απόλυτη εμπιστοσύνη τότε δεν έχει κανείς να φοβηθεί τίποτα, ο Κύριος δεν θα τον αφήσει έτσι πιστεύω. Σε όλους μας ο Κύριος έχει δώσει κάποιο φιλότιμο, σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο, αν ο καθένας μας το διαθέσει για Εκείνον και για τους συνανθρώπους μας τότε πιστεύω Εκείνος θα μας χαρίσει περισσότερο φιλότιμο αγάπη και υπομονή για να έχουμε την δυνατότητα να αντισταθούμε και σε μεγαλύτερους πειρασμούς για να γινόμαστε με αυτούς όλο και πιο άξιοι για την αγάπη του. Δυστυχώς σαν αρχάριος δεν είμαι σε θέση ακόμα να ξέρω πολλές φορές τι πρέπει και τι δεν πρέπει, πότε πλανώμαι η δεν πλανώμαι κτλ η τέλος πάντων αν λέω μπαρούφες η όχι, απλά πιστεύω ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα χωρίς υπομονή καθοδήγηση και πάνω από όλα την επέμβασή Του στην ψυχή και στο μυαλό μας. Αυτή φυσικά είναι η δικιά μου άποψη για το αυτό το θέμα άσχετα αν ακόμα σε πολλά απο αυτά είμαι "δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν ακράτεις. Αυτά το ολίγα....

[paroikos]

Όντως η θρησκεία μπορεί να γίνει μεγάλη αρρώστια, ιδικά για άτομα αρχάρια όπως εγώ. Στην αρχή της προσπάθειάς μου είχα αγχωθεί τόσο πολύ που μόνο την αγάπη του Χριστού δεν σκεφτόμουν, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η τιμωρία που θα έχω και η κόλαση, ε και αυτό σιγά μην το άφηνε ο έξω από εδώ ανεκμετάλλευτο, είχα έρθει σε κατάσταση σιωπηλού "πανικού". Μετά από όλα αυτά ένα πράγμα κατάλαβα, ότι αν προσπαθείς με όσο φιλότιμο διαθέτεις να εφαρμόζεις τις επιθυμίες του Κυρίου και αν σε κάθε σου προσευχή σου ζητάς να σε ελεήσει όπως εκείνος ξέρει με απόλυτη εμπιστοσύνη τότε δεν έχει κανείς να φοβηθεί τίποτα, ο Κύριος δεν θα τον αφήσει έτσι πιστεύω. Σε όλους μας ο Κύριος έχει δώσει κάποιο φιλότιμο, σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο, αν ο καθένας μας το διαθέσει για Εκείνον και για τους συνανθρώπους μας τότε πιστεύω Εκείνος θα μας χαρίσει περισσότερο φιλότιμο αγάπη και υπομονή για να έχουμε την δυνατότητα να αντισταθούμε και σε μεγαλύτερους πειρασμούς για να γινόμαστε με αυτούς όλο και πιο άξιοι για την αγάπη του. Δυστυχώς σαν αρχάριος δεν είμαι σε θέση ακόμα να ξέρω πολλές φορές τι πρέπει και τι δεν πρέπει, πότε πλανώμαι η δεν πλανώμαι κτλ η τέλος πάντων αν λέω μπαρούφες η όχι, απλά πιστεύω ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να καταφέρουμε τίποτα χωρίς υπομονή καθοδήγηση και πάνω από όλα την επέμβασή Του στην ψυχή και στο μυαλό μας. Αυτή φυσικά είναι η δικιά μου άποψη για το αυτό το θέμα άσχετα αν ακόμα σε πολλά απο αυτά είμαι "δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν ακράτεις. Αυτά το ολίγα....

ΣΩΣΤΟΣ ΦΙΛΕΕΕΕΕΕ! Συμφωνώ! Το άγχος είναι εκ του πονηρού! Κάπιος ιερέας που κουβεντιάζαμε, μακαρίτης τώρα, μουλεγε κάτι πολύ σοφο: Αυτά τα πεντε πραγματάκια μπορώ, αυτά κάνω. Προσπαθώ όσο γίνεται....

Και είχε δίκιο. Εξάλλου ο Χριστός εν ημέρα κρίσεως θα μας ζητήσει λόγο για πράγματα που μπορούσαμε να κάνουμε και δεν τα κάναμε. Ο καθένας κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του...

[tigris]

Σε μία τέτοια σκοτεινή περίοδο της ζωης μου, είχα επισκεφτεί ένα γυναικείο μοναστήρι, όπου η Ηγουμένη μου είπε το εξής ανέκδοτο:

Στον Παράδεισο, ο Χριστός έχει επιφορτίσει τον Άγιο Πέτρο να μην αφήσει να μπει μέσα κανείς ανάξιος. Περπατώντας, ο Κύριος, βλέπει κάποιον ανάξιο, δίχως ένδυμα. Αμέσως φωνάζει τον Άγιο Πέτρο και τον παρατηρεί:-Δεν σου είπα να μην τον αφήσεις να μπει μέσα; Και ο κλειδοκράτωρ:-Τι να κάνω, Κύριε, εγώ τους κλείνω την Πύλη αλλά έρχεται η Μητέρα Σου, τους δίνει το Χέρι Της και τους βάζει "λαθραία"από τα πλάγια...

Δεν είναι πολύ συγκινητικό;

[paroikos]

Σε μία τέτοια σκοτεινή περίοδο της ζωης μου, είχα επισκεφτεί ένα γυναικείο μοναστήρι, όπου η Ηγουμένη μου είπε το εξής ανέκδοτο:

Στον Παράδεισο, ο Χριστός έχει επιφορτίσει τον Άγιο Πέτρο να μην αφήσει να μπει μέσα κανείς ανάξιος. Περπατώντας, ο Κύριος, βλέπει κάποιον ανάξιο, δίχως ένδυμα. Αμέσως φωνάζει τον Άγιο Πέτρο και τον παρατηρεί:-Δεν σου είπα να μην τον αφήσεις να μπει μέσα; Και ο κλειδοκράτωρ:-Τι να κάνω, Κύριε, εγώ τους κλείνω την Πύλη αλλά έρχεται η Μητέρα Σου, τους δίνει το Χέρι Της και τους βάζει "λαθραία"από τα πλάγια...

Δεν είναι πολύ συγκινητικό;

Φίλη μου τίγρη κάποια φορά πήγε η παρέα μου στο Αγιο Όρος. Εγώ ήμουν με πυρετό, άρρωστος και δεν τους ακολούθησα. Λοιπον συναντήσανε τον γ. Παΐσιο, που τους είπε:

Στην άλλη ζωή θα εκπλαγούμε για τρια πράγματα:
1. Γι' αυτούς που θα δούμε στον Παράδεισο
2. Γι' αυτούς που δεν θα δούμε στον Παράδεισο και
3. Για το που θα είμαστε εμείς.

Και στο τέλοις τους αποκάλυψε: "Είδα πολλούς παρθένους (εννοώντας μοναχούς, ιερομόναχους κλπ) στην κόλαση"

[paroikos]

Μου έκανε εντύπωση κάτι που διάβασα στο βιβλίο των επισκεπτών. Κάποιος επισκέπτης ρωτούσε αν υπάρχει άγιος που θεραπεύει την κατάθλιψη. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποιος, πάντως σε μια συνομιλία που είχαμε με τον π.Επιφάνιο σχετικά με το ψυχοπλάκωμα, μου είχε αναφέρει κάτι από τους λόγους του αγ. Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Πάντως δσιαβάζοντας του σύγχρονους γερονάδες αν με έπιανε κατάθλιωη θα έκανα επίκληση στον γ. Σωφρόνιο και στον γ.Πορφύριο....Και φυσικά στην Παναγία...

Η δική σας γνώμη;[/b]

[ntinoula]

(...) Έχω την εντύπωση όμως πως μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελούν οι "καλοί Χριστιανοι" που νομίζουν ότι αγωνίζονται σωστά και όταν λίγο πειραχθεί ο εγωισμός τους εκχέουν φαρμάκι... Μια γρήγορη "περιήγηση" στις συζητήσεις του φόρουμ θα σας πείσει :) (...)

Kαλό!

[raxil]

Τις μεγαλύτερες αδικίες στην ζωή μου τις έχω υποστεί απο ''Καλούς
Χριστιανούς ''.
όταν ήμουν πολύ νέα δεν καταλάβαινα πως
έκαναν αυτά που έκαναν και ταυτόχρονα εκκλησιάζονταν ,
νήστευαν και μιλούσαν συνέχεια για το θέλημα του Θεού ,
Κρίμα που δεν είχαν καταλάβει ότι ο Θεός δεν θέλει πύρινα
κηρύγματα και έπεα πτερόεντα αλλά να κάνουμε πράξεις
τις εντολές ΤΟΥ.
Εύχομαι ο Πολυεύσπλαχνος να συγχωρήσει και αυτούς και εμένα .
Μου πήρε πολύ χρόνο για να μαλακώσει η καρδιά μου
και να κατορθώσω να τους μνημονεύω υπέρ αναπαύσεως

[tigris]

Πάντως διαβάζοντας του σύγχρονους γερονάδες αν με έπιανε κατάθλιωη θα έκανα επίκληση στον γ. Σωφρόνιο και στον γ.Πορφύριο....Και φυσικά στην Παναγία...

Η δική σας γνώμη;[/b]

Στην Παναγία και στον Άγιο Νεκτάριο...

[lovethink]

Υπάρχει μια λάθος τοποθέτηση που κάνουμε στο θέμα "κατάθλιψη" ή " μελαγχολία "
Οταν κάποιος έχει κατάθλιψη ή μελαγχολία προλαβαίνουμε να του πούμε ότι αν πίστευε στο Θεό πολύ δεν θα είχε κατάθλιψη ή μελαγχολία
Αυτό είναι μεγάλο σφάλμα γιατί τον επιφορτώνουμε και με τύψεις και ευθύνες από πάνω παρά το βάρος που ήδη έχει
Εδώ έχει πολύ ωραίες μελέτες περί καταθλίψεως και πίστης

http://psyche.gr/psychology.htm

http://psyche.gr/poimantiki1.htm


Χρειάζεται διάκριση και ξανά διάκριση, όταν έχη κανείς να κάνη με ψυχές. Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχει μία συνταγή, ένας κανόνας. Η κάθε ψυχή έχει την δική της ποιότητα και χωρητικότητα. Υπάρχουν δοχεία με μεγάλη χωρητικότητα και δοχεία με μικρή χωρητικότητα. Άλλα είναι πλαστικά και δεν αντέχουν πολύ και άλλα είναι μεταλλικά και αντέχουν. Όταν ο πνευματικός γνωρίση την ποιότητα και την χωρητικότητα της ψυχής, θα ενεργή ανάλογα με τις δυνατότητες και με την κληρονομικότητα που έχει, και με την πρόοδο που έχει κάνει. Η συμπεριφορά του θα είναι ανάλογη με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο εξομολογούμενος, με την αμαρτία που έκανε, και με ένα σωρό άλλα. Ο χειρισμός της ψυχής είναι λεπτός. Δεν πρέπει να γίνωνται λάθη στις συνταγές. Ο κάθε οργανισμός, βλέπετε, έχει ανάγκη από την βιταμίνη που του λείπει και η κάθε πάθηση από τα ανάλογα φάρμακα.
π. Παίσιος,
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ
Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

[Ionas]

Καλημέρα και καλή Εβδομάδα

Lovethink, είσαι πολύ εύστοχος στις παρατηρήσεις σου. Τελευταία πολλές φορές με εκπλήσεις θετικά! Άσχετα αν μερικές φορές βιάζεσαι να ξεφωνήσεις.