Για να γενικεύσω λίγο το θέμα, το δικό μου πρόβλημα (και φαντάζομαι πολλών άλλων) που αντιμετωπίζω με τα παιδιά μου, είναι η έλλειψη χρόνου.
Δυστυχώς στις εποχές που ζούμε, οι δύο γονείς δουλεύουν. Το 8άωρο τείνει να εξαφανιστεί. Η επικοινωνία με τα παιδιά, ολοένα καθίσταται δυσχερέστερη και όσο πάει λιγοστεύει.
Από την άλλη και τα ίδια τα παιδιά έχουν εντατικοποιηθεί τρομερά. Σχολεία ως επί το πλείστον άθλια (από του χρόνου ξεκινάει σταδιακά η καθιέρωση 7ωρης διδακτικής ημέρας από την 1η δημοτικού
). Οι εξωσχολικές δραστηριότητες (που οι περισσότερες βέβαια είναι επωφελείς) αυξάνονται αλματωδώς. Τι να την κάνεις όμως την ωφέλεια της εκμάθησης ξένης γλώσσας, ή του χορού και της μουσικής, όταν εξαφανίζεται ο χρόνος για παιχνίδι, για επικοινωνία με φίλους και γονείς, για πραγματική παιδική ανεμελιά?Αρα καταλήγοντας, θεωρώ περισσότερο ψυχοκτόνο από ο,τιδήποτε άλλο, αυτό που περιέγραψα.
Οι απαράδεκτες παιδικές ταινίες, είναι μόνο μιά συνιστώσα της γενικευμένης και σταδιακά επιδεινούμενης ψυχοκτονίας των παιδιών μας, και σε επέκταση της κοινωνίας μας, αφού αυτά τα παιδιά θα είναι οι αυριανοί "μεγάλοι".