Με τον Χριστό, ή απέναντι Του; Επιλογή στάσης ζωής.

[ψυχουλα]

Διονυση εγραψες

Το μυνημα ειναι σαφες και κατηγορηματικο, και τοτε και τωρα και στο μελλον, ειτε μας αρεσει ειτε οχι.

Η με τον Χριστο, η απεναντι Του.

Αυτο ηθελα να καταδειξω, και επ'αυτου να μιλησουμε.


το θεμα ειναι το εχουν παρει οντως ολοι το μηνυμα; αν καποιοι δεν το εχουν παρει και απλως ειδαν ενα ταχυδρομικο περιστερι να περναει, πως μπορουμε να πουμε οτι στεκονται απεναντι Του, τουλαχιστον συνειδητα;
και τι σημασια εχει τι κανουν εκεινοι; εμεις τι κανουμε για αυτους;

σημερα θυμηθηκα την παραβολη των ταλαντων με αφορμη το θεμα αυτοεκτιμηση ή ταπείνωση.

σκεφτομαι λοιπον, αν καποιοι ειναι απεναντι Του εστω και ακουσια, μήπως φταίμε και εμεις;;; Εμείς δεν εχουμε ευθυνη, οι "μυημένοι";
Σε ολους μας ο Κυριος εχει δωσει "ταλαντα" να τα αξιοποιησουμε προς δοξαν Του. Και η δοξα Του προσελκυει σα φαρος τα "πλοια" εκτος πορειας.
ας δουμε λοιπον καλυτερα τι κανουμε τα ταλαντα που μας δοθηκαν μπας και γινουμε και εμεις μικροι φαροι της Δοξας Του.
Πολλοι μικροι φαροι, πολλα καραβακια θα ερθουν να βρουν απαγκιο.
Ακομα και το πιο μικρο χαρισμα που δεν εντυπωσιαζει μπορει να αξιοποιηθει! Οφειλουμε να το κανουμε!

Ποσο μαλλον που υπαρχουν ανθρωποι με φοβερες θεολογικες γνωσεις, κοφτερο μυαλο, ζηλο και με το χαρισμα του πυρινου λογου που μπορουν να κανουν τα παραθυρια της εκκλησιας να τριζουν, να σε κανουν να συνταραχτεις εσωτερικα και να χυνεις ποταμια τα δακρυα της μετανοιας κι αντι να γινουν ιερεις για παραδειγμα πανε και κανουν μια ασχετη δουλεια και χαραμιζουν το ταλαντο τους ή αντι να τα 5 να τα κανουν 100 τα κανουν απλως 50 και τον εαυτο τους ζημιωνουν, και τον Κυριο δεν υπηρετουν τέλεια και τους γυρω τους που διψουν για πνευματικη τροφη στερουν.

οταν θαβουμε τα ταλαντα μας υπαρχει κινδυνος εκει που νομιζουμε οτι ειμαστε με τον Κυριο να ειμαστε τελικα απεναντι Του!

[dionysisgr]

Ισως χρειαζεται να το παμε λιγο παραπερα το θεμα για να γινει πιο φανερο τι θελουμε να δειξουμε..

Το Μυστηριο του Χριστου, ο Θεανθρωπικος του οντολογικος χαρακτηρας,
δεν ειναι απλως ενα εναυσμα για μια ηθικη θεωρηση, του νοηματος του κοσμου,
ενα απολυτα δικαιο, η, εστω θειας προελευσεως, αξιακο συστημα, η ακομα και η τελεια κοινωνια ανθρωπων.

Με αλλα λογια ο Υιος και Λογος του Θεου, ως Χριστος δεν ενανθρωπησε απλα, ωστε να γινουμε καλοι ανθρωποι,
και να αγαπιομαστε μεταξυ μας, και να αλληλοσυγχωρουμαστε.

Καλα και αγια ολα αυτα, και σαφως εντελλομεθα απο τον Θεο να τα πραττουμε. Ομως δεν αρκουν.

Ο Χριστος ουσιαστικα ποιει καινα τα παντα, δια μεσου της προσληψης του τραυματισμενου μας, υποστατικου ειναι.
Ανακαινιζει την υπαρξη μας, η οποια ειχε εκπεσει απο το εν δυναμει θεοειδες υποκειμενο,
σε χοϊκο αντικειμενο των επενεργειων και των διαθεσεων του διαβολου.

Το θεμα ειναι καθαρα Οντολογικο σε ολη του την διασταση, και επειτα ηθικο, κοινωνικο, ανθρωπιστικο κλπ.

Αυτος που δεν θα δεχτει τον Χριστο, ουσιαστικα απορριπτει την δωρεα του Θεου ως εξοδο, απο την απελπισια και το κρατος του θανατου,
ως μοναδικη επιλογη μεταμορφωσεως του,
απο παλαιο ανθρωπο χωρις προοπτικη ζωης αιωνιου,
σε καινον, αναστημενο οντολογικα ανθρωπο, υιο Θεου κατα χαριν και μετοχην,
και κατα παραδοξο και ακαταληπτο τροπο την αναγωγη του, στο αρχετυπο καλλος,
τον πρωτοτυπο Αδαμ, με τις αρχικες και ακομα υψηλοτερες πια, μετα την θυσια του Χριστου,
προυποθεσεις θεωσεως και μετοχης στο Ακτιστον, αμηχανον, αμεταβλητο και αϊδιο καλλος.

Συνεπως δεν αρκει να ακουσει απλα καποιος, να μαθει, να διαβασει, να περιεργαστει τα περι Χριστου, και να συμφωνησει υπο τυπου αποδοχης και συμβασεως κοινης εκτελεσεως, με μια νοοτροπια: Ναι ενταξει ολα καλα, πιστευω στον Χριστο, τι αλλο θελετε απο εμενα..

Το ζητουμενο εδω, και το κρισιμο, ειναι να αντιληφθει o εν δυναμει πιστος του Κυριου, οτι το να πιστευεις στον Χριστο, δεν ειναι απλα η εκτελεση μιας συμβατικης υποχρεωσης, που παρελαβες ετοιμη, ουτε ειναι η αποδοχη δουλικα της θεϊκης αυθεντιας και δυναμεως, και τελος ο ευκολος και προσκαιρος ενθουσιασμος μιας τελετουργικης λαμπροτητος και παραδοσεως.

Η πιστη στον Κυριο πρεπει να ειναι το αποτελεσμα ελευθεριας και προσωπικης συμπορευσεως με το Θεανθρωπινο Προσωπο, σε μια αιωνια σχεση αλληλοπεριχωρησεως και υπαρξεως μεσα απο το Προσωπο Του. Υπαρχω εν Κυριω, εκ Κυριου, και για τον Κυριο και Ζωντανο Θεο μου.

Ειναι μια πραγματικη και αδιασπαστη, αιωνια, πληρης, και με ολους τους ορους πεπληρωμενους, αυθεντικη σχεση. Ειναι η απολυτη ενωση, καθ'υποστασιν και καθ'ολοκληριαν, καθως αρρητως, δια μεσου των αχραντων Μυστηριων, γινομαστε ενα με το Σωμα και Αιμα Χριστου. Χριστοποιουμεθα.

Μετα απο ολα αυτα, ευλογα, διαπιστωνει κανεις, οτι το να απορριψει καποιος τον Χριστο, η να σταθει απεναντι Του,
στην ουσια και στην απολυτη πραγματικοτητα,
σημαινει οτι απορριπτει την ελευθερια του να ανακαινιστει και να υπαρξει ως αυτο που επλασθη.
Ανθρωπος ως εικονα του Θεανθρωπου, με οτι συνεπαγεται αυτο στην αιωνιοτητα.
Απορριπτει την αυθεντικη και μοναδικη προοπτικη του, ως ενθεο ον.

Και γιαυτο συνιστα την απολυτη οντολογικη αυτοκτονια.

Και γιαυτο ως τιτλος του κειμενου, μπηκε το απολυτο διλημμα, που ακουγεται σκληρο, για την συναλλακτικη και χλιαρη εποχη μας, στην οποια δεν αρεσουν, γενικως τα διλημματα, ποσο μαλλον τα υπαρκτικα και αιωνια διλημματα, γιατι την ξεβολευουν απο τον ναρκισσισμο της, και την αποχαυνωση της.

Η με τον Χριστον, θα ζησει ο Ανθρωπος, αιωνια και αει τελειουμενος και διασωζομενος ως Προσωπο και ενθεο ον,
Η χωρις τον Χριστον, θα διατηρηθει κατα το ανεξιχνιαστο ελεος Του, σε μια αχρονη κατασταση οδυνης και αστοχιας εκπληρωσεως του σκοπου της ατομικης υπαρξεως του, με ενα αιωνιο, φοβερο γιατι, να τον κατατρωει.

Τελικα δεν υπαρχει αλλη οδος για τα ελλογα θεοειδη οντα, που ειναι οι ανθρωποι καθε εποχης. Ο Χριστος, η το χαος.

Και αυτη η κραυγη αγωνιας, δεν ειναι ενα φοβικο αποτελεσμα, η μια νομικη φορμουλα και συνθηκη, η ακομα περισσοτερο ενα ηθικιστικο εγχειριδιο αναπλασεως των καθε λογης απιστων.

Ειναι η μονη επιλογη ωστε να διασωθει το ανθρωπινο ον καθ'ολοκληρια και σε καθε ικμαδα της ψυχοσωματικης του υποστασεως.

Διοτι θα υπαρχουμε, αει, εφοσον Χριστοποιηθουμε, η αλλιως γινουμε ομοιοι με το Θεανδρικο Προσωπο του Κυριου ημων Ιησου Χριστου.

Ειθε για ολον τον κοσμο να γινει αυτο μια απτη πραγματικοτητα.

[panosgreece]

ΘΑ ΠΩ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΟΠΟΥ ΕΙΧΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΙΣΙΟ ΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΡΙΔΑΙΑ

ΕΛΕΓΑ ΔΙΑΦΟΡΕς ΑΠΟΡΙΕς ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑς ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΛΗ ΓΛΥΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΤΟΥ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΩΡΙς ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ

ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟς ΤΙΠΟΤΑ ,,,,,,,,,

ΕΓΡΑΨΕ ΣΑΝ ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ 0 ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑ ΚΕΝΟ ΧΩΡΙς ΧΡΙΣΤΟ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

ΑΠΛΑ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ Η ΜΑΘΗΤΕς ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑς

[LOCKHEART]

Καλημέρα σας,

Τα πράγματα ειναι απλά , ζούμε σε έσχατη εποχή αρχίζουμε ήδη και βλέπουμε γεγονότα ψιγάδια αποκάλυψης. Η στάση μας απέναντι όχι μόνο στο Κύριο αλλά και στον συνάνθρωπο θα κριθεί αναλόγως.
Γνωρίζουμε την αλήθεια και ζούμε μέσα σε αυτήν , ότι περνάμε μέσα απο τον Κύριο έχει την γλυκήτητα του ακόμα και αν αυτό ειναι θλίψη ανθρώπινη ή κάποια μορφή αδυναμίας.

Μα για αυτό είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε με την κοινωνία και το σώμα μας ως μέσο θα αποβάλουμε τα δηλητήρια που έχουμε μέσα μας ώστε τουλάχιστον την μέρα της κρίσεως να πουμε οτι προσπαθήσαμε έστω και ελάχιστα.

Με τον Κυριο δεν υπάρχουν διαπραγματεύσεις ή εισαι μαζί του ή εναντίον του. Ο καθένας φυσικά έχει τον δικό του σεβαστό αγώνα που δεν μπορούμε να τον κρίνουμε η να απορρίψουμε.

Σαν Χριστιανοι είμαστε απαράδεκτοι ζούμε μέσα στην αλήθεια τρωγώμαστε σαν τα κοκόρια και κάνουμε ότι θέλουμε. ΝΤΡΟΠΗ!

Ας πάρουμε την σωστή θέση και στάση απέναντι στον αδερφό μας, την στάση απέναντι στον Κύριο και τους Αγίους. Εξάλλου ποσο θα ζήσουμε ακόμα ; ίσως 1 -2 -3 - 20 χρονια κανείς δεν ξέρεις .

ΑΓΩΝΑΣ - ΑΓΑΠΗ - ΔΙΑΚΡΙΣΗ - ΥΠΟΜΟΝΗ - ΥΠΑΚΟΗ και ολα με την βοήθεια του Κυριου ειναι δυνατα.

[Γεώργιος-Κέρκυρα]

...Στατιστικά ἤθελα νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι ἀνά τόν κόσμο δηλώνουν ΑΘΕΟΙ στό Βιετνάμ το 81% , στήν Ἰαπωνία τό 64%, στήν Τσεχία τό 54%, στήν Ἑλλάδα το 16% , ἐνώ στίς Η.Π.Α. μόνο τό 3%. Στήν Κίνα δέν πιστεύουν , ἀλλά δέν εἶναι ἄθεοι διότι ἔχουν θεούς τόν Ἥλιο, τά ζῶα καί τά φυτά πού ἔγιναν ἀπό τόν Δημιουργό γιά τήν ὑπηρεσία τοῦ ἀνθρώπου...
(Αρχιμ. Ιωάννου Καρασακαλίδη, Ἡ θρησκεία τοῦ ἀθεϊσμοῦ).
Το παραπάνω ποσοστό φαντάζει απίθανο για τον τόπο που ίδρυσε τόσες Εκκλησίες ο Απόστολος Παύλος. Προτιμήσαμε και αγαπήσαμε, όμως, τους κάθε είδους -ισμούς, αναπαράγοντας αυτιστικά ή, μάλλον, παπαγαλίζοντας, για να μην αδικούμε τους αυτιστικούς αδελφούς μας, διανοητικά περιττώματα.

[panagiotisspy]

Επειδή για πολλά χρόνια έχω διατελέσει και στην άλλη "κατηγορία" απόψεων, θα ήθελα να επισημάνω κάτι.

Το να είναι κάποιος με το Χριστό ή όχι, δεν είναι ακριβώς επιλογή ή απόφαση.

Οι λέξεις αυτές, προϋποθέτουν κάτι σαν στάθμιση πραγμάτων, η οποία οδηγεί στο ένα ή στο άλλο.

Εγώ όταν άλλαξα στάση ζωής, δεν το "αποφάσισα", ούτε το "επέλεξα".

Δεν έβαλα κάτω τα πράγματα, να τα σταθμίσω με υπέρ και κατά και να ακολουθήσω αυτό που "βόλευε" ή "συνέφερε"

Απλά μιά μέρα, μπήκα στο "εν Χριστώ στρατόπεδο".

Ετσι απλά. Χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς διακυβεύματα.

Δεν ήταν προϊόν "εσωτερικών διαπραγματεύσεων"
Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.
Ηταν αδύνατον.
Δεν ήταν στο χέρι μου.

Και όταν άλλαξα "στρατόπεδο", δεν ήξερα καν ότι άλλαξα.
Συνέχισα να είμαι όπως πριν, για ένα μεγάλο διάστημα, αν όχι σε αυτά που έκανα ή σκεφτόμουν, αλλά σίγουρα σε αυτά που έλεγα.
Δεν το είχα καταλάβει ακριβώς.
Για την ακρίβεια το είχα καταλάβει ίσως, αλλά με την καρδιά, όχι με το μυαλό.
Αργότερα το κατάλαβα και με το μυαλό.
Και άρχισα πιά να το εξωτερικεύω και στους γύρω μου.

Νομίζω ότι για τους περισσότερους (αν όχι όλους), οι οποίοι "αλλάζουν" σαν και μένα, η κατάσταση θα λειτουργεί κάπως ανάλογα.

Δεν είναι προϊόν απόφασης, αλλά είναι κατά κάποιον τρόπο, σαν να γίνεσαι μέρος του "έργου", επομένως δεν μπορείς να συνεχίσεις να εικάζεις και να υποθέτεις, αλλά περνάς πιά στην "πράξη", ενέχει "ρόλο" πλέον η "παράσταση" και για σένα.
Κομπάρσου, μικρού "ρόλου", πρωταγωνιστικού κλπ, ανάλογα με την προαίρεση και την "αξία" του καθενός.

Με ό,τι συνεπάγονται όλα αυτά για τον καθένα..

[ψυχουλα]

για μενα ηταν αποφαση.
σταματησα να εθελοτυφλω.

[panagiotisspy]

για μενα ηταν αποφαση.
σταματησα να εθελοτυφλω.

Αρα ΔΕΝ ήταν απόφαση!

Απλά είχες ήδη αλλάξει, όταν ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΣ ότι ΕΘΕΛΟ-τυφλούσες!


Αυτό ακριβώς αλλά με άλλα λόγια είπα πριν, όταν μίλησα για αντίληψη Πίστης με την καρδιά, η οποία δεν είχε διαπιστωθεί από το μυαλό..

[dionysisgr]

Ψυχουλα και Παναγιωτη, οτι και εαν αισθανεστε εσεις εσωτερικα,
πραγμα που κανεις δεν μπορει να καταλαβει, εαν δεν το ζησει,
γιατι ο καθενας ειναι μια αβυσσος, και η ψυχη εχει βαθος απροσμετρητο,
καθως κλινει ειτε προς το αγαθον ειτε προς το πονηρο, ανα πασα σστιγμη,
ενα ειναι σιγουρο..

Οτι σας πηρε παραμαζωμα η Χαρις του Χριστου μας, και σας εφερε κοντα Του.

Ειθε αυτο να γινει για τον καθενα, που αναζητα, και αναμενει, προσδοκα, και υπομενει,
και εχει κρυμμενη καπου,
εσωτερικα μυστικα, μια αγαθη προαιρεση,
ομως οσο καλα και εαν την εχει κρυψει, η ακομα την εχει θαψει με το υποστρωμα των αμαρτιων του,
ο εταζων καρδιαν και νεφρους, ο βλεπων και τους πλεον μυχιους διαλογισμους μας,
ο Παντογνωστης και Καρδιογνωστης, Παντεποπτης Χριστος, θα την βρει και θα την ξεκλειδωσει.

Και αυτα που διαπιστωνουμε, και λεμε, τα λεμε με πονο και οδυνη, και οχι με διαθεση κριτικη, η καταδικαστικη,
(μακρια απο εμας αυτο)
οπως λανθασμενα και επιπολαια μας χρεωνουν καποιοι, μενοντας σε μια επιδερμικη αναγνωση των λογισμων αυτων,
και ευχομαστε και αναμενουμε για τους οπου γης εν δυναμει Χριστοποιημενους αδελφους μας, να βρουν συντομα την Οδον και την Αληθεια και την Ζωη, το υδωρ το αλλομενο ζωης αιωνιου, τον Κυριο και Λυτρωτη, σε μια Προσωπικη συναντηση, τοσο καθοριστικη, οσο και η αχρονη αιωνιοτητα. Αμην.

[panagiotisspy]

Ψυχουλα και Παναγιωτη, οτι και εαν αισθανεστε εσεις εσωτερικα,
πραγμα που κανεις δεν μπορει να καταλαβει, εαν δεν το ζησει,
γιατι ο καθενας ειναι μια αβυσσος, και η ψυχη εχει βαθος απροσμετρητο,
καθως κλινει ειτε προς το αγαθον ειτε προς το πονηρο, ανα πασα σστιγμη,
ενα ειναι σιγουρο..

Οτι σας πηρε παραμαζωμα η Χαρις του Χριστου μας, και σας εφερε κοντα Του.

Ετσι είναι.
Δόξα Σοι ο Θεός!

Ειθε αυτο να γινει για τον καθενα, που αναζητα, και αναμενει, προσδοκα, και υπομενει,
και εχει κρυμμενη καπου,
εσωτερικα μυστικα, μια αγαθη προαιρεση

Αμήν.