"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

parikos_ έγραψε:Παιδιά έχω αγίασμα από την Παναγία. Λοιπον! Αυτό το αγίασμα έχει γιατρέψει άτομο από καρκίνο!!!!!

Γιατί η Παναγία λοιπόν δεν άκουσε τις προσευχές της μάνας μου που πέθανε από καρκίνο και έβαζε το σταυρό πάνω στο σημείο που είχε καρκίνο και μου το έλεγε με δάκρυα στα μάτια ότι πίστευε ότι θα πάει καλά ?
Γιατί ενώ κοινώνησε πέθανε ? γιατί ενώ έπινε Αγίασμα τη νίκησε ο καρκίνος ? για ποιό λόγο θα έπρεπε να πιεί από ένα Χ συγκεκριμένο Αγίασμα και όχι από κάθε Αγίασμα ? έχουμε καλά αγιάσματα και κακά αγιάσματα ? έχουμε τι ?
Συγνώμμη αν ακούγομαι αρνητικός αλλά έχω κάθε δικαίωμα να είμαι
8 χρόνια παλεύαμε μέσα στο σπίτι μου με το καρκίνο
Και ποτέ δεν αρνήθηκε κανείς την ελπίδα του και την πίστη του στο Θεό , ούτε πριν , αλλά ούτε και μετά
Και ξαφνικά βλέπω ένα ποστ για ένα αγίασμα της Παναγίας που αν το πιει κάποιος καρκινοπαθής τότε φεύγει ο καρκίνος
Αν το πιστεύεις αυτό , τότε κακώς το κρατάς για τον εαυτό σου σπίτι
Πήγαινε γρήγορα στον Αγιο Σάββα στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας
Εκεί που ο ΠΟΝΟΣ κατασπαράζει τις ψυχές των ασθενών και ο ψυχικός των συγγενών
Αναστατώθηκα ......... δεν ξέρω αν λυπάμαι που βλέπω το μύνημά σου τώρα ....... που είναι αργά ...
Δεν ξέρω αν όσα αγιάσματα και θείες κοινωνίες ήπιε η μητέρα μου είχαν λιγότερη δύναμη (??????) από το δικό σου αγίασμα
Αγνωστα όλα και όλα πικρά

lovethink έγραψε:Και ξαφνικά βλέπω ένα ποστ για ένα αγίασμα της Παναγίας που αν το πιει κάποιος καρκινοπαθής τότε φεύγει ο καρκίνος
Αν το πιστεύεις αυτό , τότε κακώς το κρατάς για τον εαυτό σου σπίτι
Πήγαινε γρήγορα στον Αγιο Σάββα στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας
Εκεί που ο ΠΟΝΟΣ κατασπαράζει τις ψυχές των ασθενών και ο ψυχικός των συγγενών

Κάποτε ήταν ένας καπετάνιος και σε μια επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους, του έκανε δώρο ένας γέροντας ένα κομματάκι Τίμιο Ξύλο.
Επιστρέφοντας στη γυναίκα του χαρούμενος,της δώρησε αυτό το κομματάκι.

Η γειτόνισσα που ήταν επίσης γυναίκα της Εκκλησίας και βαθειά θρησκευόμενη παρεκάλεσε τον καπετάνιο στο επόμενο ταξίδι του να τη θυμηθεί και να της φέρει και αυτής ένα κομμάτι Τίμιο Ξύλο.

Ο καπετάνιος έφυγε για το επόμενο ταξίδι του στους Αγίους Τόπους, ξέχασε όμως το "τάμα" της γειτόνισσάς του...
Έτσι,για να μην τη στενχωρήσει, έκοψε ένα κομμάτι ξύλο από το καράβι που ταξίδευε και της το παρουσίασε σαν κομμάτι του Τιμίου Σταυρού.

Πέρασε λίγο ο καιρός και προς μεγάλη του έκπληξη,το κομμάτι που είχε δωρήσει στη γειτόνισσα άρχισε να θαυματουργεί!!!
Απόρησε φυσικά με αυτό το παράδοξο και αυτός και η γυναίκα του...

Από τη στιγμή που αποκάλυψε το μυστικό του στη γειτόνισσά του, σταμάτησαν και τα θαύματα...
------------------------------------------------------------------------

Απλώς το αναφέρω...
και εγώ στη θέση σου το ίδιο θα έλεγα...

Αγαπητέ lovethink, ας μη γελιόμαστε, δεν υπάρχει καλός και κακός αγιασμός, δεν υπάρχει ούτε μικρός και μεγάλος, όπως πολλοί λένε για τον αγιασμό των Θεοφανείων. Απλώς λόγω της ημέρας ψάλλονται κάποιοι ύμνοι παραπάνω. Η δύναμη του αγιασμού είναι η ίδια.
Η πίστη μας διαφέρει και το θέλημα του Θεού.

Τι σημασία έχει αν είμαστε αρτημελείς και χάσουμε την ψυχή μας! Τι σημασία έχει που η μανούλα σου έφυγε τόσο νωρίς αν εκεί που είναι αναπαύεται ευτυχισμένηΙ Η λύπη είναι δική σου λόγω του χαμού της. Αφού όμως ήταν τόσο πιστή, θα έπρεπε να μην αναρωτιέσαι αλλά να ευχαριστείς τον Θεό που την προστάτεψε για να μη χάσει τη σωτηρία της μέχρι τέλους.Και ποτέ μην ξεχνάς πως ο Θεός την αγαπάει περισσότερο από σένα, όπως κι όλα τα πλάσματά του κι οτιδήποτε κάνει είναι προς το συμφέρον της ψυχής μας.

Εμείς τα βλέπουμε με την ανθρώπινη λογική και ο Θεός με τη δική του ανεξιχνίαστη και απρόσιτη, μα πάνω από όλα με την απέραντη Αγάπη Του.

Να είσαι σίγουρος πως μια μέρα θα τα καταλάβουμε όλα, οπως τώρα τα γνωρίζει κι η μανούλα σου και είναι σίγουρο πως εκείνη τώρα δικαιώνει τον Θεό για τη "στάση" Του απέναντι στις προσευχές της και προσευχές σας. Υπομονή!

123 έγραψε: Εμείς τα βλέπουμε με την ανθρώπινη λογική και ο Θεός με τη δική του ανεξιχνίαστη και απρόσιτη, μα πάνω από όλα με την απέραντη Αγάπη Του.

Να είσαι σίγουρος πως μια μέρα θα τα καταλάβουμε όλα, οπως τώρα τα γνωρίζει κι η μανούλα σου και είναι σίγουρο πως εκείνη τώρα δικαιώνει τον Θεό για τη "στάση" Του απέναντι στις προσευχές της και προσευχές σας. Υπομονή!

Κακά τα ψέματα, οι απορίες του lovethink είναι απορίες όλων μας. Απλά το μόνο που σκέφτομαι με όλα αυτά είναι μια εξήγηση που δίνει η Γ. Γαβριηλία για τα σχέδια του Θεού και λέει πως είναι σαν ο Θεός να κεντάει κι εμείς εδώ στη γη βλέπουμε το κέντημα από την ανάποδη και γι' αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε το σχέδιο. Οταν πάμε στους Ουρανούς θα δούμε το σχέδιο από την καλή πλευρά και θα κατανοήσουμε το σχέδιο του Κυρίου

Η απορία μου είναι απλά η εξής
Αν θα πρέπει να νιώθω τύψεις επειδή δεν έψαξα να βρω το κατάλληλο αγίασμα
Αν ναι τότε οκ φταίω
Αν όχι τότε όλα τα αγιάσματα είναι το ίδιο άρα προς τι αυτό που ανέφερε ο Paroikos
Aν είναι θέμα "πίστης" η μητέρα μου πίστευε και με το παραπάνω παρόλα τα όσα πέρασε στη ζωή της απανωτά λες και οι δυστυχίες είχανε βρει κατώφλι να ξεκουράζονται οπότε ούτε κατά διάννοια δεν τίθετε θέμα πίστης
Αυτά για να βάλω τα πράματα στη θέση τους
Αν όντως αυτό το αγίασμα πάντως γιατρεύει τους πονοκεφάλους ........ το θέλω ( ημικρανίες !!!!! )

max1 έγραψε:

123 έγραψε: Εμείς τα βλέπουμε με την ανθρώπινη λογική και ο Θεός με τη δική του ανεξιχνίαστη και απρόσιτη, μα πάνω από όλα με την απέραντη Αγάπη Του.

Να είσαι σίγουρος πως μια μέρα θα τα καταλάβουμε όλα, οπως τώρα τα γνωρίζει κι η μανούλα σου και είναι σίγουρο πως εκείνη τώρα δικαιώνει τον Θεό για τη "στάση" Του απέναντι στις προσευχές της και προσευχές σας. Υπομονή!

Κακά τα ψέματα, οι απορίες του lovethink είναι απορίες όλων μας. Απλά το μόνο που σκέφτομαι με όλα αυτά είναι μια εξήγηση που δίνει η Γ. Γαβριηλία για τα σχέδια του Θεού και λέει πως είναι σαν ο Θεός να κεντάει κι εμείς εδώ στη γη βλέπουμε το κέντημα από την ανάποδη και γι' αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε το σχέδιο. Οταν πάμε στους Ουρανούς θα δούμε το σχέδιο από την καλή πλευρά και θα κατανοήσουμε το σχέδιο του Κυρίου

είναι φορές όμως που η πίστη ατονεί,η Χάρις "απομακρύνεται" κι ο πόνος πλημμυρίζει την ψυχή ..τόσο ώστε η ιδέα ενός Θεού Προνοητή,στοργικού Πατέρα φαντάζει ανεδαφική και εκτός πραγματικότητος.

και δεν είμαστε όλοι αγιοι Σεραφείμ του Σαρωφ να προσμένουμε 1000 μερονυχτα γονατιστοί στο βράχο για να επιστρέψει η αισθητή Χάρις....

τελικά "ειμαστε ,δεν είμαστε ,τίποτα δεν είμαστε".....


ότι θέλει ο καλός Θεός γίνεται...με δανεικά ζούμε την πνευματική (?) ζωή και με φωτογραφίες νερού παλεύουμε να ξεδιψάσουμε....

αν Αυτός δε μας νοιαστεί...οι θρησκευτικές μας εμμονές και ιδεοληψίες επαρκούν μόνο για να κοροιδεύουμε τους γύρω μας...

τον βαθύ εαυτό μας και την υπαρξιακή του δίψα μόνο η Χάρις Του μπορεί να ξεδιψασει...

Μάνο μου, πιστεύω ότι η μητέρα σου είναι κοντά Του.

Γιατί ενώ είχε ένα Σταυρό 8 χρόνια, παρ' όλα αυτά δεν έχασε την πίστη της και έφυγε με τον σταυρό στο κορμί της και την προσευχή στην Παναγία μας....

g_aggelos έγραψε:Μάνο μου, πιστεύω ότι η μητέρα σου είναι κοντά Του.

Γιατί ενώ είχε ένα Σταυρό 8 χρόνια, παρ' όλα αυτά δεν έχασε την πίστη της και έφυγε με τον σταυρό στο κορμί της και την προσευχή στην Παναγία μας....

Aυτό το ξέρω .... μιας και έγινε ένα κουφό μετά με ένα όνειρο που είδε συγγενής σχετικά με μια εικόνα της Παναγίας που είχε η μητέρα μου και προσευχόταν αλλά αυτά με pm :)
Για το ότι "είναι κοντά μου" στην αρχή ναι το πίστευα και το πιστεύω , αλλά όταν περνάει ο καιρός νομίζω ότι και η ψυχή του κεκοιμημένου πάει στην ησυχία της διότι αν έβλεπε συνέχεια τι γίνετε ..... θα στεναχωριόντουσαν

Αν ήξερες lovethink πόσα βιβλία έχω με θέμα όπως γιατί να υπάρχει ο ανθρώπινος πόνος...Προσπάθησα μέσα από αυτά να βρω απαντήσεις.Καμμία δε με κάλυψε περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.
Θα αρκεστώ στα λόγια μιας υπέροχης γερόντισσας"Ο Θεός αγαπά πολύ τον άνθρωπο και τον παίρνει μόνο όταν η ψυχή του είναι έτοιμη για τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ."

Και φυσικά δεν πρέπει να αισθάνεσαι τύψεις,κάποια πράγματα είναι πάνω από μας.Αλλωστε είμαι σίγουρη- με αυτά που έγραψες για τη μαμά σου- οτι τώρα είναι κάποια από τα αγγελάκια του ουρανού,που σε κοιτάζει και χαμογελά. >:D<

είναι φορές όμως που η πίστη ατονεί,η Χάρις "απομακρύνεται" κι ο πόνος πλημμυρίζει την ψυχή ..τόσο ώστε η ιδέα ενός Θεού Προνοητή,στοργικού Πατέρα φαντάζει ανεδαφική και εκτός πραγματικότητος.

και δεν είμαστε όλοι αγιοι Σεραφείμ του Σαρωφ να προσμένουμε 1000 μερονυχτα γονατιστοί στο βράχο για να επιστρέψει η αισθητή Χάρις....

τελικά "ειμαστε ,δεν είμαστε ,τίποτα δεν είμαστε".....


ότι θέλει ο καλός Θεός γίνεται...με δανεικά ζούμε την πνευματική (?) ζωή και με φωτογραφίες νερού παλεύουμε να ξεδιψάσουμε..


δεν θα αλλαξω τιποτα απο οσα εγραψες..
το εχω νοιωσει ....το εχω περασει....
δεν υπαρχει ποιο μεγαλο κενο....