theodosis79 έγραψε:Απλά κύριε Γιάννη επειδή κάποιοι ρώτησαν αν η βυζαντινή μουσική είναι επιστήμη.
Είναι και πολύ δύσκολη μάλιστα και απ ότι ξέρω υπάρχει έδρα και σε πανεπιστήμιο της Αυστρίας,
Αδελφε αγαπητε, αυτα που σχολιαζω, δεν πανε σε εσενα, αλλα σε ολους μας.
Ειδατε με αφορμη αυτην την φραση, που λιγο πολυ την εχουμε ολοι κατα νουν, πλεον,
ποσο βαθια, αλλοτριωτικα, σχεδον ολοκληρωτικα και ανεπιστροφα, μας εχει απορροφησει,
αναχωνευσει και διαστρεψει τον νου μας, η "Εσπερια", η Δυση και ο ψυχρος ορθολογισμος της.
Θεωρουμε οτι ειναι κατι "επιστημη", μονο εφοσον ειναι σχολαστικη, ορθολογιστικη, ακαδημαϊκη ενασχοληση.
Μονο εφοσον περιβαλλεται με την "αιγλη", ενος διδακτορικου, μιας διατριβης, ενος πτυχιου, βασει βιβλιογραφιας.
Ποσο εχουμε απομακρυνθει πλεον απο την αρχαια, βυζαντινη και διαχρονικη μας παραδοση,
και τον καθ'ημας τροπο, του σκεπτεσθαι και του πολιτευεσθαι.
Ποσο εχουμε αποξενωθει απο την ιεροτητα ενος πραγματος που καποιος κανει
επισταμενως με την καρδια του,
το περιβαλλει με ευθυνη και ιεροτητα, ενος ανθρωπινου εργου, που εχει ως σκοπο την προσφορα, και την θυσια,
επειδη το αγαπα, επειδη το εχει
και το κοινωνει ως υπαρξιακη αναφορα, στον Θεο του, και στον συνανθρωπο του.
Πως αυτο που κανω, εγω, ο δεινα, ο ταδε, δεν εχει σκοπο το οφελος μου, την καταξιωση μου, την αυταρκεια μου,
αλλα ανοιγεται, μετακενωνεται και γινεται κτημα της κοινοτητας, ευχαριστιακα, και εκκλησιαστικα, αρα και δοξολογικα.
Γιατι αυτη ειναι η αληθινη επιστημη, με την εννοια που παρηγαγε την λεξη ο ελληνικος πολιτισμος.
Ποσο εχουμε απομακρυνθει πλεον ετη φωτος, απο την αληθινη φιλοσοφια της καθ'ημας Ανατολης, της σοφιας της ησυχιας,
της του βιου σπουδης, οχι της ακαδημαϊκης που εχει στοχο μονο να φτιαξει νεα "εξαρτηματα" για το συστημα, νεους "πορους".
Δειτε μονο μια λεπτομερεια φαινομενικα ασχετη, που δινει το μετρο της διαφορας μας, απο την Δυση.
Oι δυτικοι λενε: Human resources.
(ανθρωπινοι ποροι, υλικο προς τροφοδοσια, αποπροσωποποιημενο φυραμα).
Εμεις λεμε, η μαλλον λεγαμε: Εμψυχο δυναμικο.
(Προσεξτε διαφορα θεωριας και ορασης των πραγματων, στην ουσια τους, και οχι στην καταναλωση τους,
πως περνα εστω και ανεπιγνωστα πλεον, στον αγνοουντα μετανεωτερικο νεοελληνα, ολη η θεολογια μας,
πως τονιζεται το θεοειδες στοιχειο, η ψυχη, αλλα και η δυναμικη του ανθρωπου,
οτι ο ανθρωπος καλειται να γινει, και οχι απλα να ειναι,
καλειται προς την τελειωση, μη μενοντας στασιμος,
καλειται να προσδραμει στην εξελιξη ολης της κοινοτητος και του προσωπου του,
μη μενοντας στην αυταρκεια του).
Απο το
επισταμαι, λοιπον της αρχεγονης και διαχρονικης παραδοσεως μας,
στην
επιστημη των εδρων και των τιτλων.
Η Βυζαντινη αγγελικη μουσικη, γιατι απο τον ουρανο ερχεται και εκει παλι αναβιβαζει τον ανθρωπο,
υπαρχει πολυ πριν την "καταξιωσουν", τα δυτικα πανεπιστημια.
Υπαρχει σε πεισμα των καιρων, και θα υπαρχει οσο υπαρχουν ανθρωποι, που θελουν βαθια υποστατικα,
να ψαλλουν, να δοξολογησουν τον Θεο, και να μιλησουν με τον Κυριο με τα αρρητα ρηματα του Ουρανου.
Και αυτο η Δυση, με ολες τις εδρες της, και τα υπερπανεπιστημια της, δεν ειναι σε θεση να το αφουγκρασθει.
Δεν καθεται στα πειραματα της, και τις αποδεικτικες μεθοδους του ορθολογισμου και του ωφελιμισμου της.
Χασμα μεγα υφισταται, μεταξυ των παραδοσεων, αλλα που δυστυχως το εχει επικαλυψει δυναμικα η Δυση,
τουλαχιστον επιφανειακα ας ελπισουμε, με τα μπαζα της μεταμοντερνας υποκουλτουρας της, που κυριαρχει πλεον.
Ας ελπισουμε οτι η Βυζαντινη μουσικη, θα ειναι ενα απο τα αντιδοτα, τα αναχωματα, που θα μας βοηθησουν,
να μην απορροφηθουμε εις τελους, και να μην γινουμε πλεον ο χυλος και ο κιμας, της παγκοσμιας λαιλαπας,
για τον οποιο μιλαγε τοσο διορατικα, και ξεκαθαρα, ο μακαριστος Αρχιεπισκοπος κυρος Χριστοδουλος.
