neosathos έγραψε:γεια σας
ειμαι χριστιανος ορθοδοξος απο την βαφτιση μου αλλα δεν ειμαι και απο τους
πολυ καλους χριστιανους πιστευω εχω ομως καποιες αποριες
1. το ερευνατε τας γραφας (τι ακριβως σημαινει ) και μεχρι που η ερευνα
2. τι να κανω για να φευγουν οι κακες σκεψεις απο το μυαλο μου
3. πως να αντιδρω οταν με προκαλουν
4. καθε ποτε να εκκλησιαζομαι
5. προτεινετε μου καποιες βοηθητικες προσευχες για να μου φευγουν τα νευρα
και οι κακιες
ευχαριστω
Μια φίλε μου κι απευθύνθηκες σε μας κι όχι στον π. Αντώνιο, που είναι ο Πνευματικός σ' αυτό το χώρο, θα προσπαθήσω να σου πω δυο λόγια από τη μικρή εμπειρία μου.
Η πνευματική μελέτη, δηλαδή το διάβασμα πνευματικών βιβλίων μεταξύ των οποίων την πρώτη θέση έχει η Αγία Γραφή, είναι απαραίτητο συστατικό της πνευματικής ζωής. Όμως από μόνη της, αν δεν συνδυαστεί και με τη συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας, την προσευχή και την καθοδήγηση του Πνευματικού μας, μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη. Η γνώση του Θεού και του θελήματός Του δεν είναι επιστημονική γνώση, αλλά εμπειρία. Στην πραγματικότητα αν δεν μας φωτίσει το Άγιο Πνεύμα δεν μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό, αλλά τριγυρνάμε στα σκοτάδια. Γι αυτό κι όσοι προσπάθησαν (διαφωτιστές) να γνωρίσουν το Θεό με το διάβασμα και τη λογική κατέληξαν σε πλάνη.
Πειρασμούς και κακές σκέψεις όλοι οι άνθρωποι έχουν ακόμη και οι Άγιοι. Λογισμούς τις λένε οι Πατέρες. Ο κακός λογισμός από μόνος του δεν είναι αμαρτία, αλλά η αποδοχή του. Ας πούμε, βλέπεις κάτι που σου αρέσει πολύ και δεν μπορείς να το αποκτήσεις, ο κακός λογισμός σου λέει να το κλέψεις. Μέχρι εκεί δεν έχεις κάνει καμιά αμαρτία. Αν τον απορρίψεις αμέσως, γιατί είναι αντίθετος με το θέλημα του Θεού, τότε έχει καλώς έχεις κερδίσει ακόμη μια μάχη με τους πειρασμούς. Αν αρχίσεις να το σκέφτεσαι, να το κλέψω, να μην το κλέψω, τότε άρχισες να μπαίνεις σ' επικίνδυνα μονοπάτια. Αν τον αποδεχτείς και πεις, θα το κλέψω, τότε ήδη έχεις αμαρτήσει ακόμη κι αν τελικά δεν καταφέρεις να πραγματοποιήσεις την κλοπή.
Η άμεση απόρριψη των κακών λογισμών είναι η πιο συνετή για μας τους αρχάριους κίνηση, όμως δεν είναι πάντα εύκολη, γιατί ο λογισμός μπορεί να προέρχεται από κάποιο πάθος που είναι ήδη εδραιωμένο μέσα μας. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη μας με όλες μας τις δυνάμεις και προπαντός επικαλούμενοι τη Δύναμη του Θεού (προσευχή), αφού από μόνοι μας είναι βέβαιο ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε στις δύσκολες καταστάσεις.
Πειρασμούς δεν έχει, μόνο όποιος έχει φτάσει στον πάτο της ταπείνωσης, έχει αποφασίσει ότι μόνος του δεν μπορεί ν' αντιμετωπίσει κανένα πειρασμό κι έχει αφήσει την άμυνά του ολοκληρωτικά στο Θεό.
Για να μπορεί κάποιος να μας προκαλέσει πρέπει να βρει ένα απ' τα αδύνατα σημεία μας. Όσο πιο πολλά αδύνατα σημεία έχουμε τόσο πιο πολύ κινδυνεύουμε να δεχτούμε προκλήσεις. Τα περισσότερα αδύνατα σημεία μας έχουν σχέση με τον εγωισμό μας. Επομένως η άμυνά μας απέναντι στις προκλήσεις είναι η ταπείνωση. Προσπάθησε να μην επιμένεις στο θέλημά σου, όσο αυτό δεν αφορά πράγματα καθοριστικά για σένα και ειδικά θέματα πίστεως.
Η ερώτηση κάθε ποτέ να εκκλησιάζομαι είναι ίδια με την ερώτηση κάθε πότε να βλέπω τους γονείς μου. Τι απαντάς στη δεύτερη ερώτηση; Ο Θεός είναι Πατέρας μας. Μας αγαπάει και τον αγαπάμε. Πηγαίνουμε στο σπίτι Του για να μιλήσουμε μαζί Του, να τον ευχαριστήσουμε για όσα μας χαρίζει και να ενωθούμε μαζί Του κατά τη Θεία Ευχαριστία. Όσο πιο συχνά το κάνουμε τόσο πιο κοντά στο Θεό πλησιάζουμε και πλημμυρίζουμε από τις ευεργεσίες της Αγάπης Του. Επομένως ο εκκλησιασμός δεν είναι υποχρέωση, αλλά ανάγκη της ψυχής μας. Αν δεν το βλέπουμε έτσι είμαστε σε λάθος δρόμο.
Για τις προσευχές θα σου απαντήσει ο Πνευματικός σου. Έχεις Πνευματικό έτσι δεν είναι; Γιατί χωρίς Πνευματικό είναι σαν να βρίσκεσαι σε άγνωστη χώρα χωρίς οδηγό. Η ευχή είναι μια καλή λύση, όταν όμως λέγεται με συναίσθηση, από βάθους καρδίας κι όχι επιφανειακά.
,γιατι μαλλον ψαχνει για ευκαιριες.