Δημοσιεύτηκε: Παρ Δεκ 22, 2006 10:53 am
Εύη, αυτό που χάνεται είναι η διάθεση προσφοράς και θυσίας. Είμαστε όλοι έτοιμοι να διεκδικήσουμε το δίκιο μας, να προσφέρουμε μόνο αυτό που είμαστε υποχρεωμένοι, τίποτε παραπάνω, κι ύστερα αφού το καθήκον μας το κάναμε ζητάμε αυτό που ήταν υποχρεωμένοι οι άλλοι να μας προσφέρουν.
Στα Μοναστήρια τις καθημερινές υποχρεώσεις προς τους άλλους τις λένε διακονήματα, κι ο κάθε μοναχός με χαρά και προσευχή εργάζεται για να συνεισφέρει στην κοινή προσπάθεια, από αγάπη για τους αδελφούς, για να τους αναπαύσει.
Πόσο μεγάλη διαφορά η μια στάση απ΄την άλλη;
Εμείς οι άφρονες σύγχρονοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουμε, οτι αν αγωνιστούμε να κάνουμε τη σύντροφό μας ευτυχισμένη κι εκείνη (-ος) κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο ευτυχισμένοι, ενώ η αγάπη μας με τον τρόπο αυτό θα μεγαλώνει. Αν συγκρουστούμε με τη σύντροφό μας για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κι εκείνη κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο δυστυχισμένοι, κι η αγάπη μας σύντομα θα πεθάνει.
Η αγάπη κι ο αλληλοσεβασμός, η διάθεση προσφοράς και θυσίας του θελήματός μας για ν΄αναπαύσουμε τους άλλους είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να μας κάνει όλους να ζούμε σ΄ένα επίγειο παράδεισο.
Αν ο άνδρας αγαπά τη γυναίκα του όπως το ίδιο του το σώμα κι η γυναίκα αγαπά και σέβεται τον άνδρα της (αυτό εννοεί φοβάται ο Απ. Παύλος), τότε οι δυο τους θα είναι δυο σώματα με μια ψυχή, ένα κύτταρο αγάπης κι ευλογίας μέσα στο χάος του σύγχρονου κόσμου.
Στα Μοναστήρια τις καθημερινές υποχρεώσεις προς τους άλλους τις λένε διακονήματα, κι ο κάθε μοναχός με χαρά και προσευχή εργάζεται για να συνεισφέρει στην κοινή προσπάθεια, από αγάπη για τους αδελφούς, για να τους αναπαύσει.
Πόσο μεγάλη διαφορά η μια στάση απ΄την άλλη;
Εμείς οι άφρονες σύγχρονοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουμε, οτι αν αγωνιστούμε να κάνουμε τη σύντροφό μας ευτυχισμένη κι εκείνη (-ος) κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο ευτυχισμένοι, ενώ η αγάπη μας με τον τρόπο αυτό θα μεγαλώνει. Αν συγκρουστούμε με τη σύντροφό μας για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κι εκείνη κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο δυστυχισμένοι, κι η αγάπη μας σύντομα θα πεθάνει.
Η αγάπη κι ο αλληλοσεβασμός, η διάθεση προσφοράς και θυσίας του θελήματός μας για ν΄αναπαύσουμε τους άλλους είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να μας κάνει όλους να ζούμε σ΄ένα επίγειο παράδεισο.
Αν ο άνδρας αγαπά τη γυναίκα του όπως το ίδιο του το σώμα κι η γυναίκα αγαπά και σέβεται τον άνδρα της (αυτό εννοεί φοβάται ο Απ. Παύλος), τότε οι δυο τους θα είναι δυο σώματα με μια ψυχή, ένα κύτταρο αγάπης κι ευλογίας μέσα στο χάος του σύγχρονου κόσμου.

