Δημοσιεύτηκε: Σάβ Αύγ 11, 2007 1:53 pm
Πάρνηθα, Πήλιο, Κίσαβος. Τι έχει σειρά ;
Η φωτιά που κατέκαψε την Πάρνηθα, το Πήλιο, τον Κίσαβο αλλά και τόσους άλλους φυσικούς παράδεισους ήταν ένα καίριο χτύπημα για το περιβάλλον της Ελλάδας. Δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια δέντρα που χάθηκαν, τα χιλιάδες άτυχα ζώα, πουλιά και ερπετά που πέθαναν ανήμπορα να αντιδράσουν. Μαζί μ΄ αυτά πέθανε και η ελπίδα όλων μας που πιστεύαμε ότι αν μη τι άλλο, κάποια δάση υψίστης σημασίας και μοναδικής ομορφιάς θα μπορούσαν να προστατευτούν αποτελεσματικά από την πολιτεία απέναντι σε κάθε μορφής καταστροφή.
Φαίνεται ότι η προστασία των δασών είναι απλώς ακόμα ένα «επάγγελμα» για όσους έχουν επιφορτιστεί την μεγάλη αυτή ευθύνη. Η για να είμαστε πιο αντικειμενικοί για τους περισσότερους από αυτούς. Οι εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μας, στους τηλεοπτικούς δέκτες μας γέμισαν οργή, αγανάκτηση, απογοήτευση. Άραγε πόσοι από εμάς δεν θα θέλαμε να είμαστε εκεί να βοηθήσουμε όπου μπορούσαμε, όπως μπορούσαμε, με όποιο τρόπο και μέσο διαθέταμε Κάποιοι βρέθηκαν εκεί και αγωνίστηκαν, πάλεψαν με τις φλόγες, κινδύνευσαν συναγωνιζόμενοι και τους επαγγελματίες πυροσβέστες που και αυτοί έδωσαν τον δικό τους αγώνα. Οι τελευταίοι δέχτηκαν επιθέσεις κατά τη γνώμη μας άδικες. Αν κάποιοι έχουν ευθύνη για τη δράση του πυροσβεστικού σώματος σίγουρα είναι αυτοί που ανήκουν στα ανώτερα κλιμάκιά του αν θέλουμε να καταλογίσουμε αδυναμία συντονισμού, ή ακόμα παραπάνω σους πολιτικούς προϊσταμένους τους που φρόντισαν να έχουν ένα απογυμνωμένο πυροσβεστικό σώμα τόσο από προσωπικό όσο και από υλικό.
Το Green-planet.gr ποτέ δεν πολιτικολόγησε μέσα από αυτές τις σελίδες ούτε προτίθεται να το κάνει ποτέ. Είναι το τελευταίο πράγμα που μας ενδιαφέρει. Οφείλει όμως με γνώμονα την αλήθεια να πει αυτό που λίγο πολλοί όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι: Η προστασία των δασικών περιοχών από την Πολιτεία είναι ανεπαρκέστατη σε όλα τα στάδια. Στο στάδιο της πρόληψης, της καταστολής των πυρκαγιών αλλά και της αποκατάστασης της δασικής έκτασης και διαφύλαξης αυτής. Θυμόμαστε παλιότερα όταν σε ένα αντίστοιχο μπαράζ πυρκαγιών που κατά τα φαινόμενα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε εμπρησμούς πάρθηκαν επειγόντως μέτρα πρόληψης μεταξύ των οποίων ήταν οι οργανωμένες μεικτές περιπολίες αστυνομίας, δασικής υπηρεσίας, πυροσβεστικής και στρατού, όπως και η απαγόρευση της κυκλοφορίας στις δασικές περιοχές τη νύκτα... Και πράγματι είχαν αποδώσει αφού υπήρξε κατακόρυφη πτώση των περιστατικών. Αν και αυτό είναι ένα απλό μέτρο πρόληψης δείχνει ότι όταν υπάρχει η κατάλληλη βούληση κάποια πράγματα μπορούν να πετύχουν. Σίγουρα αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να φυλαχτεί κάθε δάσος κάθε δασικός δρόμος και κάθε πέρασμα αλλά ο φόβος ότι μπορεί να βρεθούν απέναντι στο νόμο σίγουρα θα αποθαρρύνει κάποιους επίδοξους εμπρηστές.
Η πρόληψη είναι σίγουρα το πιο σημαντικό κομμάτι της δασοπροστασίας αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αποσοβήσει κάποιες πυρκαγιές. Και όταν την σκυτάλη παίρνει η καταστολή εκεί διαφαίνεται η ετοιμότητα της Πολιτείας και όλων των φορέων που θα εμπλακούν στην κατάσβεσή τους. Η Ελλάδα μια χώρα μια ποικίλα πανέμορφα δάση, που δυστυχώς το είδος της βλάστησης σε πολλά από αυτά (πευκοδάση), έρχεται να συναντήσει την επιπολαιότητα πολλών (κάψιμο καλαμιών, παράνομες χωματερές, κατεστραμμένο δίκτυο ΔΕΗ, κλπ), και την σκόπιμη πρόθεση ( οικοπεδοφάγοι, αποσταθεροποίηση, κλπ), δημιουργώντας ένα ατέλειωτο φυτίλι πάνω στις ορεινές και όχι μόνο εκτάσεις. Οι πυρκαγιές γίνονται ανεξέλεγκτες και η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει τη διατήρηση πολλών μέσων πυρόσβεσης με υψηλές δυνατότητες που η χώρα μας δεν έχει φροντίσει να διαθέτει. Έκπληκτοι ακούμε για τους πακτωλούς των δισεκατομμυρίων ευρώ που εισρέουν στα κρατικά ταμεία από την Ευρωπαική ένωση. Και έκπληκτοι μαθαίνουμε για τα «ψίχουλα» από αυτά που κατευθύνονται για την προστασία των δασών αλλά και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος. Αντίθετα βλέπουμε μεγάλα ποσά να κατευθύνονται σε δραστηριότητες που όλοι προβληματιζόμαστε για την αξία και την προσφορά τους (δε θα σταθούμε σ΄ αυτό, άλλωστε οι πολίτες γνωρίζουν).
Η λανθασμένη αντίληψη για την αξία του δάσους, οι κακές εκτιμήσεις, οι λάθος επιλογές, η γραφειοκρατία και τα οικονομικά συμφέροντα καταδικάζουν τα δάση μας στην καταστροφή. Έκπληκτοι ακούμε ότι δύο χρόνια τώρα διαρκούν οι συζητήσεις για την προμήθεια νέων πυροσβεστικών αεροσκαφών. Και ενώ αυτές οι συζητήσεις συνεχίζονται η Πάρνηθα, το Πήλιο, ο Κίσσαβος πεθαίνουν.
Ο εθελοντισμός αν και δεν έχει το μέγεθος άλλων χωρών εν τούτοις υπάρχει στη χώρα μας και αυτό φάνηκε και στην πρόσφατη πυρκαγιά την Πάρνηθα. Σίγουρα θα μπορούσαν να πάρουν μέρος περισσότεροι πολίτες αλλά έστω και έτσι φάνηκε ότι κάποιοι ήταν αποφασισμένοι να ριχτούν με αυταπάρνηση στη φωτιά έστω και χωρίς κάποιο συντονισμό, κάτι που αποτέλεσε κατά τα φαινόμενα την βασική αιτία της καταστροφής. Ο συντονισμός σίγουρα δεν ήταν υπόθεση των εθελοντών, ήταν άλλων που τώρα τον απαρνιούνται. Ο εθελοντισμός πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό παράγοντα προστασίας του δάσους αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος γενικότερα. Αρκεί να υπάρχει και η σωστή υποστήριξη από το κράτος.
Στο τελευταίο θέλουμε να αναφέρουμε ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα για να καταλάβει κανείς πώς το κράτος εμποδίζει με τις πρακτικές του την ανάπτυξη τέτοιων πρωτοβουλιών. Στο δήμο Μεσσαπίων της Εύβοιας, το μεγαλύτερο σε έκταση δήμο της Ελλάδας, εδώ και αρκετά χρόνια έχει δημιουργηθεί ο Σύλλογος Εθελοντικών Δυνάμεων Δασοπροστασίας και Διάσωσης. Διαθέτει εκτός από τη βάση του που βρίσκεται μέσα στην πόλη των Ψαχνών, περίπου 10 πυροσβεστικά οχήματα, 2 ασθενοφόρα, 2 πλωτά σκάφη, ερπυστριοφόρο, μοτοσυκλέτες, τζίπ και άλλο υλικό ικανό να προσφέρει ουσιαστική προστασία στα δάση της περιοχής άλλα και να βοηθήσει σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις. (αποκλεισμοί από χιόνια, ατυχήματα, μεταφορά ασθενών, διασώσεις κλπ). Είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι έχει παρέμβει σε εκατοντάδες περιπτώσεις μεταξύ των οποίων και κατασβέσεις πυρκαγιών, πολλές από τις οποίες τη στιγμή της έναρξή τους. Στελεχώνεται από εθελοντές νέους της περιοχής που λειτουργούν σε βάρδιες, ειδικά το καλοκαίρι, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους τη στιγμή που άλλοι συνομήλικοι τους αφιερώνουν τον αντίστοιχο χρόνο σε άλλες δραστηριότητες που σχετίζονται με τη διασκέδαση. Ο σύλλογος οικονομικά συντηρείται από τις εισφορές των μελών, κατοίκων και επιχειρηματιών της περιοχής καθώς και από τον Δήμο Μεσσαπίων, που εκτός από την οικονομική βοήθεια παρέχουν βοήθεια και σε είδος (καύσιμα, συνεργεία κλπ). Αν και ο σύλλογος είχε βραβευτεί από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλο, είχε φτάσει σε κάποια χρονική στιγμή ένα βήμα πριν τη διάλυσή του. Όσο και να φαίνεται περίεργο η αιτία πίσω από αυτό ήταν το κράτος. Από τη μια η Ευρωπαϊκή οδηγία που εμπόδιζε το Δήμο Μεσσαπίων να προσφέρει οικονομική βοήθεια και από την άλλη το Υπουργείο Οικονομικών που έστειλε του δικαστικούς κλητήρες με εντολές κατάσχεσης των οχημάτων επειδή δεν είχαν πληρωθεί τα τέλη κυκλοφορίας�.! Αν και τα προβλήματα ξεπεράστηκαν το παραπάνω παράδειγμα είναι αρκετό να αποδείξει το πώς αντιμετωπίζει η Πολιτεία τις πρωτοβουλίες του εθελοντισμού.
Παρόλ' αυτά πιστεύουμε ότι ύστερα από τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές οι εθελοντές θα πυκνώσουν τις τάξεις τέτοιων συλλόγων και νέοι σύλλογοι θα δημιουργηθούν. Και η πολιτεία ας δείξει και εδώ την εύνοια που σε άλλες περιπτώσεις απλόχερα δίνει.
Η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων αν και είναι μια διαδικασία που εφόσον πραγματοποιηθεί θα φανεί πολλά χρόνια αργότερα, είναι άλλη μια σκοτεινή πτυχή αλλά και ανοιχτή πληγή για το φυσικό περιβάλλον. Γνωρίζουμε όλοι για το τι έπεται μιας καταστροφικής πυρκαγιάς λίγα χρόνια μετά το καταστροφικό της έργο. Τι και αν οι εξαγγελίες και τα πλούσια λόγια για αποκατάσταση της περιοχής ηχούν ακόμα στα αυτιά μας. Τι και αν οι αρμόδιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι η καμένη έκταση δεν θα οικοπεδοποιηθεί και νέες κατοικ
ίες δεν θα φτιαχτούν. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Και πως δεν θα γινόταν αυτό, όταν είναι οι ίδιοι που σπεύδουν τα νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετα στα δάση λίγο πριν τις εκλογές. Το ζήσαμε τον περασμένο μήνα αυτό. Αλλαγή νομοθεσίας και τήρηση στο ακέραιο αυτής είναι το μόνο «φάρμακο» απέναντι σ΄ αυτό. Αλλά ποιος θα έχει το θάρρος να το κάνει; Και όλων μας ο νους πλανάται γύρω από τη λέξη αναδάσωση που εύκολα ακούγεται αλλά δύσκολα υλοποιείται. Δεν είναι όμως μόνο οι αργοί ρυθμοί των αναδασώσεων έως και η παντελής έλλειψη αυτών, αλλά και οι διαδικασίες που ακολουθούνται για όσες περιοχές ήθελε η μοίρα να τύχουν αυτής της «εύνοιας». Ουσιαστικά η επαναδημιουργία ενός δάσους έρχεται μέσα από την φυσική αναγέννηση και την τεχνητή αναδάσωση. Ειδικά η πρώτη είναι η εύκολη λύση για τους αρμόδιους να ξεμπλέξουν. Όχι ότι δεν είναι η πιο αποτελεσματική αλλά προϋποθέτει και προστασία της έκτασης αυτής από τους κινδύνους. Και αναφέρομαι όχι μόνο από στις καταπατήσεις, αλλά και στη δράση των γνωστών - αγνώστων βοσκών τσελίγκων ή όπως αλλιώς θα ήθελε να τους ονομάσει κανείς, που πυκνά συχνά τους βλέπουμε να ωρύονται πάνω στις στάχτες για τα καμένα τους ζώα, και να ζητούν τη βοήθεια της πολιτείας. Να αγοράσουν άλλα, να τα αφήσουν να τραφούν ελεύθερα στα λιβάδια, ή καλύτερα στις υπό φυσική αναγέννηση εκτάσεις. Άφθονη τροφή και τι και αν τσιμπήσουν τα βλαστάρια από τα φυτά και της τεχνητής αναγέννησης. Πώς να μην σκεφτείς ότι το ντόπιο κατσικάκι που τόσο διαφημίζεται στις γυάλινες βιτρίνες των κρεοπωλείων αλλά και βαρυφορτωμένες σούβλες των εξοχικών κέντρων είναι ύποπτο για εκείνο το καμένο δάσος που δεν ξαναφύτρωσε. Μόνο η κοινοτική νομοθεσία που απαγορεύει την υπαίθρια βόσκηση των αμνοεριφίων ίσως αλλάξει την κατάσταση πάνω σ΄ αυτό αλλά ποιος θα την εφαρμόσει, αλλά και ποιος θα τη ελέγξει. Λυπόμαστε τους αγανακτισμένους κτηνοτρόφους που διαμαρτύρονται για τη χαμηλή τιμή τον προϊόντων τους, αλλά λυπόμαστε και το δάσος που χάθηκε, τα ζώα που πέθαναν, το οξυγόνο που λιγοστεύει, τους ανθρώπους που θα αρρωστήσουν. Όχι ότι θα το επιθυμούσαμε, αλλά το τέλος της Ελληνικής κτηνοτροφία που χρόνο με το χρόνο σβήνει ίσως βοηθήσει τα εναπομείναντα δάση. Ίσως και τους τελευταίους λύκους που είδαν μέλη του κοπαδιού τους να πεθαίνουν με φριχτούς πόνους από εκείνο το δηλητηριασμένο δόλωμα που ο «αγανακτισμένος» κτηνοτρόφος έριξε μάλλον επειδή δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει. Το ίδιο και οι αλεπούδες, οι νυφίτσες, τα κουνάβια αυτοί οι «φταίχτες» της κακής πορείας της κτηνοτροφίας.
Άκουσα άφωνος και με δέος τις περιγραφές κάποιου φίλου μου για τον τρόπο που αντικαθίστανται τα γερασμένα και καταστρεμμένα δάση στην Γερμανία, εκεί που δεν έχουν καν πυρκαγιές. Μια σειρά οχημάτων εισβάλει στο δάσος και φορτώνει τα δέντρα που οι εργάτες κόβουν πριν από αυτά. Ακολουθεί μια δεύτερη σειρά οχημάτων που βγάζει τις ρίζες των κομμένων δέντρων και ταυτόχρονα με τις δαγκάνες που έχουν τις μεταφέρουν στην καρότσα για να τις απομακρύνουν. Ακολουθεί μια τρίτη σειρά οχημάτων που ανοίγεις τρύπες στο έδαφος τοποθετώντας τα νέα δενδρύλλια. Τέλος μια ακόμα σειρά οχημάτων αναλαμβάνει το πρώτο πότισμα. Όλα αυτά την ίδια μέρα, ταυτόχρονα. Έτσι απλά.
Με αυτές τις σκέψεις και τις εικόνες από τα δάση της Γερμανίας κλείνει αυτό το άρθρο και θέλω να πιστέψω ότι η ελπίδα, αυτή που πέταξε στο ξεκίνημά αυτού του κειμένου, όπως η σπάνια γαλάζια καρακάξα που τελικά δεν κάθισε στο καμένο έλατο της Πάρνηθας και έφυγε, ίσως ξαναζεσταθεί. Χρειάζεται όμως η ανάσα όλων μας. Όλων των ορθά σκεπτόμενων πολιτών που θέλουμε να διατηρήσουμε το φυσικό περιβάλλον της χώρας μας ως έχει. Ακέραιο και παρθένο. Εκεί που υφίσταται ακόμα, αλλά και εκεί που υπήρξε και χάθηκε, αλλά μπορεί να ξαναγίνει. Οφείλουμε να συμβάλλουμε και να συμμετέχουμε με τις δικές μας δυνάμεις στη προσπάθεια αυτή. Και πιστέψτε το, οι δυνάμεις αυτές είναι πολλές...!
green-planet.gr
Η φωτιά που κατέκαψε την Πάρνηθα, το Πήλιο, τον Κίσαβο αλλά και τόσους άλλους φυσικούς παράδεισους ήταν ένα καίριο χτύπημα για το περιβάλλον της Ελλάδας. Δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια δέντρα που χάθηκαν, τα χιλιάδες άτυχα ζώα, πουλιά και ερπετά που πέθαναν ανήμπορα να αντιδράσουν. Μαζί μ΄ αυτά πέθανε και η ελπίδα όλων μας που πιστεύαμε ότι αν μη τι άλλο, κάποια δάση υψίστης σημασίας και μοναδικής ομορφιάς θα μπορούσαν να προστατευτούν αποτελεσματικά από την πολιτεία απέναντι σε κάθε μορφής καταστροφή.
Φαίνεται ότι η προστασία των δασών είναι απλώς ακόμα ένα «επάγγελμα» για όσους έχουν επιφορτιστεί την μεγάλη αυτή ευθύνη. Η για να είμαστε πιο αντικειμενικοί για τους περισσότερους από αυτούς. Οι εικόνες που ξεδιπλώνονταν μπροστά μας, στους τηλεοπτικούς δέκτες μας γέμισαν οργή, αγανάκτηση, απογοήτευση. Άραγε πόσοι από εμάς δεν θα θέλαμε να είμαστε εκεί να βοηθήσουμε όπου μπορούσαμε, όπως μπορούσαμε, με όποιο τρόπο και μέσο διαθέταμε Κάποιοι βρέθηκαν εκεί και αγωνίστηκαν, πάλεψαν με τις φλόγες, κινδύνευσαν συναγωνιζόμενοι και τους επαγγελματίες πυροσβέστες που και αυτοί έδωσαν τον δικό τους αγώνα. Οι τελευταίοι δέχτηκαν επιθέσεις κατά τη γνώμη μας άδικες. Αν κάποιοι έχουν ευθύνη για τη δράση του πυροσβεστικού σώματος σίγουρα είναι αυτοί που ανήκουν στα ανώτερα κλιμάκιά του αν θέλουμε να καταλογίσουμε αδυναμία συντονισμού, ή ακόμα παραπάνω σους πολιτικούς προϊσταμένους τους που φρόντισαν να έχουν ένα απογυμνωμένο πυροσβεστικό σώμα τόσο από προσωπικό όσο και από υλικό.
Το Green-planet.gr ποτέ δεν πολιτικολόγησε μέσα από αυτές τις σελίδες ούτε προτίθεται να το κάνει ποτέ. Είναι το τελευταίο πράγμα που μας ενδιαφέρει. Οφείλει όμως με γνώμονα την αλήθεια να πει αυτό που λίγο πολλοί όλοι οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι: Η προστασία των δασικών περιοχών από την Πολιτεία είναι ανεπαρκέστατη σε όλα τα στάδια. Στο στάδιο της πρόληψης, της καταστολής των πυρκαγιών αλλά και της αποκατάστασης της δασικής έκτασης και διαφύλαξης αυτής. Θυμόμαστε παλιότερα όταν σε ένα αντίστοιχο μπαράζ πυρκαγιών που κατά τα φαινόμενα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε εμπρησμούς πάρθηκαν επειγόντως μέτρα πρόληψης μεταξύ των οποίων ήταν οι οργανωμένες μεικτές περιπολίες αστυνομίας, δασικής υπηρεσίας, πυροσβεστικής και στρατού, όπως και η απαγόρευση της κυκλοφορίας στις δασικές περιοχές τη νύκτα... Και πράγματι είχαν αποδώσει αφού υπήρξε κατακόρυφη πτώση των περιστατικών. Αν και αυτό είναι ένα απλό μέτρο πρόληψης δείχνει ότι όταν υπάρχει η κατάλληλη βούληση κάποια πράγματα μπορούν να πετύχουν. Σίγουρα αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να φυλαχτεί κάθε δάσος κάθε δασικός δρόμος και κάθε πέρασμα αλλά ο φόβος ότι μπορεί να βρεθούν απέναντι στο νόμο σίγουρα θα αποθαρρύνει κάποιους επίδοξους εμπρηστές.
Η πρόληψη είναι σίγουρα το πιο σημαντικό κομμάτι της δασοπροστασίας αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αποσοβήσει κάποιες πυρκαγιές. Και όταν την σκυτάλη παίρνει η καταστολή εκεί διαφαίνεται η ετοιμότητα της Πολιτείας και όλων των φορέων που θα εμπλακούν στην κατάσβεσή τους. Η Ελλάδα μια χώρα μια ποικίλα πανέμορφα δάση, που δυστυχώς το είδος της βλάστησης σε πολλά από αυτά (πευκοδάση), έρχεται να συναντήσει την επιπολαιότητα πολλών (κάψιμο καλαμιών, παράνομες χωματερές, κατεστραμμένο δίκτυο ΔΕΗ, κλπ), και την σκόπιμη πρόθεση ( οικοπεδοφάγοι, αποσταθεροποίηση, κλπ), δημιουργώντας ένα ατέλειωτο φυτίλι πάνω στις ορεινές και όχι μόνο εκτάσεις. Οι πυρκαγιές γίνονται ανεξέλεγκτες και η αντιμετώπισή τους προϋποθέτει τη διατήρηση πολλών μέσων πυρόσβεσης με υψηλές δυνατότητες που η χώρα μας δεν έχει φροντίσει να διαθέτει. Έκπληκτοι ακούμε για τους πακτωλούς των δισεκατομμυρίων ευρώ που εισρέουν στα κρατικά ταμεία από την Ευρωπαική ένωση. Και έκπληκτοι μαθαίνουμε για τα «ψίχουλα» από αυτά που κατευθύνονται για την προστασία των δασών αλλά και γενικά του φυσικού περιβάλλοντος. Αντίθετα βλέπουμε μεγάλα ποσά να κατευθύνονται σε δραστηριότητες που όλοι προβληματιζόμαστε για την αξία και την προσφορά τους (δε θα σταθούμε σ΄ αυτό, άλλωστε οι πολίτες γνωρίζουν).
Η λανθασμένη αντίληψη για την αξία του δάσους, οι κακές εκτιμήσεις, οι λάθος επιλογές, η γραφειοκρατία και τα οικονομικά συμφέροντα καταδικάζουν τα δάση μας στην καταστροφή. Έκπληκτοι ακούμε ότι δύο χρόνια τώρα διαρκούν οι συζητήσεις για την προμήθεια νέων πυροσβεστικών αεροσκαφών. Και ενώ αυτές οι συζητήσεις συνεχίζονται η Πάρνηθα, το Πήλιο, ο Κίσσαβος πεθαίνουν.
Ο εθελοντισμός αν και δεν έχει το μέγεθος άλλων χωρών εν τούτοις υπάρχει στη χώρα μας και αυτό φάνηκε και στην πρόσφατη πυρκαγιά την Πάρνηθα. Σίγουρα θα μπορούσαν να πάρουν μέρος περισσότεροι πολίτες αλλά έστω και έτσι φάνηκε ότι κάποιοι ήταν αποφασισμένοι να ριχτούν με αυταπάρνηση στη φωτιά έστω και χωρίς κάποιο συντονισμό, κάτι που αποτέλεσε κατά τα φαινόμενα την βασική αιτία της καταστροφής. Ο συντονισμός σίγουρα δεν ήταν υπόθεση των εθελοντών, ήταν άλλων που τώρα τον απαρνιούνται. Ο εθελοντισμός πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό παράγοντα προστασίας του δάσους αλλά και του φυσικού περιβάλλοντος γενικότερα. Αρκεί να υπάρχει και η σωστή υποστήριξη από το κράτος.
Στο τελευταίο θέλουμε να αναφέρουμε ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα για να καταλάβει κανείς πώς το κράτος εμποδίζει με τις πρακτικές του την ανάπτυξη τέτοιων πρωτοβουλιών. Στο δήμο Μεσσαπίων της Εύβοιας, το μεγαλύτερο σε έκταση δήμο της Ελλάδας, εδώ και αρκετά χρόνια έχει δημιουργηθεί ο Σύλλογος Εθελοντικών Δυνάμεων Δασοπροστασίας και Διάσωσης. Διαθέτει εκτός από τη βάση του που βρίσκεται μέσα στην πόλη των Ψαχνών, περίπου 10 πυροσβεστικά οχήματα, 2 ασθενοφόρα, 2 πλωτά σκάφη, ερπυστριοφόρο, μοτοσυκλέτες, τζίπ και άλλο υλικό ικανό να προσφέρει ουσιαστική προστασία στα δάση της περιοχής άλλα και να βοηθήσει σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις. (αποκλεισμοί από χιόνια, ατυχήματα, μεταφορά ασθενών, διασώσεις κλπ). Είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι έχει παρέμβει σε εκατοντάδες περιπτώσεις μεταξύ των οποίων και κατασβέσεις πυρκαγιών, πολλές από τις οποίες τη στιγμή της έναρξή τους. Στελεχώνεται από εθελοντές νέους της περιοχής που λειτουργούν σε βάρδιες, ειδικά το καλοκαίρι, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους τη στιγμή που άλλοι συνομήλικοι τους αφιερώνουν τον αντίστοιχο χρόνο σε άλλες δραστηριότητες που σχετίζονται με τη διασκέδαση. Ο σύλλογος οικονομικά συντηρείται από τις εισφορές των μελών, κατοίκων και επιχειρηματιών της περιοχής καθώς και από τον Δήμο Μεσσαπίων, που εκτός από την οικονομική βοήθεια παρέχουν βοήθεια και σε είδος (καύσιμα, συνεργεία κλπ). Αν και ο σύλλογος είχε βραβευτεί από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλο, είχε φτάσει σε κάποια χρονική στιγμή ένα βήμα πριν τη διάλυσή του. Όσο και να φαίνεται περίεργο η αιτία πίσω από αυτό ήταν το κράτος. Από τη μια η Ευρωπαϊκή οδηγία που εμπόδιζε το Δήμο Μεσσαπίων να προσφέρει οικονομική βοήθεια και από την άλλη το Υπουργείο Οικονομικών που έστειλε του δικαστικούς κλητήρες με εντολές κατάσχεσης των οχημάτων επειδή δεν είχαν πληρωθεί τα τέλη κυκλοφορίας�.! Αν και τα προβλήματα ξεπεράστηκαν το παραπάνω παράδειγμα είναι αρκετό να αποδείξει το πώς αντιμετωπίζει η Πολιτεία τις πρωτοβουλίες του εθελοντισμού.
Παρόλ' αυτά πιστεύουμε ότι ύστερα από τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές οι εθελοντές θα πυκνώσουν τις τάξεις τέτοιων συλλόγων και νέοι σύλλογοι θα δημιουργηθούν. Και η πολιτεία ας δείξει και εδώ την εύνοια που σε άλλες περιπτώσεις απλόχερα δίνει.
Η αποκατάσταση των καμένων εκτάσεων αν και είναι μια διαδικασία που εφόσον πραγματοποιηθεί θα φανεί πολλά χρόνια αργότερα, είναι άλλη μια σκοτεινή πτυχή αλλά και ανοιχτή πληγή για το φυσικό περιβάλλον. Γνωρίζουμε όλοι για το τι έπεται μιας καταστροφικής πυρκαγιάς λίγα χρόνια μετά το καταστροφικό της έργο. Τι και αν οι εξαγγελίες και τα πλούσια λόγια για αποκατάσταση της περιοχής ηχούν ακόμα στα αυτιά μας. Τι και αν οι αρμόδιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους ότι η καμένη έκταση δεν θα οικοπεδοποιηθεί και νέες κατοικ
ίες δεν θα φτιαχτούν. Η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Και πως δεν θα γινόταν αυτό, όταν είναι οι ίδιοι που σπεύδουν τα νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετα στα δάση λίγο πριν τις εκλογές. Το ζήσαμε τον περασμένο μήνα αυτό. Αλλαγή νομοθεσίας και τήρηση στο ακέραιο αυτής είναι το μόνο «φάρμακο» απέναντι σ΄ αυτό. Αλλά ποιος θα έχει το θάρρος να το κάνει; Και όλων μας ο νους πλανάται γύρω από τη λέξη αναδάσωση που εύκολα ακούγεται αλλά δύσκολα υλοποιείται. Δεν είναι όμως μόνο οι αργοί ρυθμοί των αναδασώσεων έως και η παντελής έλλειψη αυτών, αλλά και οι διαδικασίες που ακολουθούνται για όσες περιοχές ήθελε η μοίρα να τύχουν αυτής της «εύνοιας». Ουσιαστικά η επαναδημιουργία ενός δάσους έρχεται μέσα από την φυσική αναγέννηση και την τεχνητή αναδάσωση. Ειδικά η πρώτη είναι η εύκολη λύση για τους αρμόδιους να ξεμπλέξουν. Όχι ότι δεν είναι η πιο αποτελεσματική αλλά προϋποθέτει και προστασία της έκτασης αυτής από τους κινδύνους. Και αναφέρομαι όχι μόνο από στις καταπατήσεις, αλλά και στη δράση των γνωστών - αγνώστων βοσκών τσελίγκων ή όπως αλλιώς θα ήθελε να τους ονομάσει κανείς, που πυκνά συχνά τους βλέπουμε να ωρύονται πάνω στις στάχτες για τα καμένα τους ζώα, και να ζητούν τη βοήθεια της πολιτείας. Να αγοράσουν άλλα, να τα αφήσουν να τραφούν ελεύθερα στα λιβάδια, ή καλύτερα στις υπό φυσική αναγέννηση εκτάσεις. Άφθονη τροφή και τι και αν τσιμπήσουν τα βλαστάρια από τα φυτά και της τεχνητής αναγέννησης. Πώς να μην σκεφτείς ότι το ντόπιο κατσικάκι που τόσο διαφημίζεται στις γυάλινες βιτρίνες των κρεοπωλείων αλλά και βαρυφορτωμένες σούβλες των εξοχικών κέντρων είναι ύποπτο για εκείνο το καμένο δάσος που δεν ξαναφύτρωσε. Μόνο η κοινοτική νομοθεσία που απαγορεύει την υπαίθρια βόσκηση των αμνοεριφίων ίσως αλλάξει την κατάσταση πάνω σ΄ αυτό αλλά ποιος θα την εφαρμόσει, αλλά και ποιος θα τη ελέγξει. Λυπόμαστε τους αγανακτισμένους κτηνοτρόφους που διαμαρτύρονται για τη χαμηλή τιμή τον προϊόντων τους, αλλά λυπόμαστε και το δάσος που χάθηκε, τα ζώα που πέθαναν, το οξυγόνο που λιγοστεύει, τους ανθρώπους που θα αρρωστήσουν. Όχι ότι θα το επιθυμούσαμε, αλλά το τέλος της Ελληνικής κτηνοτροφία που χρόνο με το χρόνο σβήνει ίσως βοηθήσει τα εναπομείναντα δάση. Ίσως και τους τελευταίους λύκους που είδαν μέλη του κοπαδιού τους να πεθαίνουν με φριχτούς πόνους από εκείνο το δηλητηριασμένο δόλωμα που ο «αγανακτισμένος» κτηνοτρόφος έριξε μάλλον επειδή δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει. Το ίδιο και οι αλεπούδες, οι νυφίτσες, τα κουνάβια αυτοί οι «φταίχτες» της κακής πορείας της κτηνοτροφίας.
Άκουσα άφωνος και με δέος τις περιγραφές κάποιου φίλου μου για τον τρόπο που αντικαθίστανται τα γερασμένα και καταστρεμμένα δάση στην Γερμανία, εκεί που δεν έχουν καν πυρκαγιές. Μια σειρά οχημάτων εισβάλει στο δάσος και φορτώνει τα δέντρα που οι εργάτες κόβουν πριν από αυτά. Ακολουθεί μια δεύτερη σειρά οχημάτων που βγάζει τις ρίζες των κομμένων δέντρων και ταυτόχρονα με τις δαγκάνες που έχουν τις μεταφέρουν στην καρότσα για να τις απομακρύνουν. Ακολουθεί μια τρίτη σειρά οχημάτων που ανοίγεις τρύπες στο έδαφος τοποθετώντας τα νέα δενδρύλλια. Τέλος μια ακόμα σειρά οχημάτων αναλαμβάνει το πρώτο πότισμα. Όλα αυτά την ίδια μέρα, ταυτόχρονα. Έτσι απλά.
Με αυτές τις σκέψεις και τις εικόνες από τα δάση της Γερμανίας κλείνει αυτό το άρθρο και θέλω να πιστέψω ότι η ελπίδα, αυτή που πέταξε στο ξεκίνημά αυτού του κειμένου, όπως η σπάνια γαλάζια καρακάξα που τελικά δεν κάθισε στο καμένο έλατο της Πάρνηθας και έφυγε, ίσως ξαναζεσταθεί. Χρειάζεται όμως η ανάσα όλων μας. Όλων των ορθά σκεπτόμενων πολιτών που θέλουμε να διατηρήσουμε το φυσικό περιβάλλον της χώρας μας ως έχει. Ακέραιο και παρθένο. Εκεί που υφίσταται ακόμα, αλλά και εκεί που υπήρξε και χάθηκε, αλλά μπορεί να ξαναγίνει. Οφείλουμε να συμβάλλουμε και να συμμετέχουμε με τις δικές μας δυνάμεις στη προσπάθεια αυτή. Και πιστέψτε το, οι δυνάμεις αυτές είναι πολλές...!
green-planet.gr
