konstantinoupolitis έγραψε:Αυτά τα περι Εσφιγμένου τί τα ήθελες;
Πρώτον μιλάμε και τυπικά πλέον για καταληψίες της Μονής.
Δεύτερον είναι Γ.Ο.Χ. που απλά καλύπτονται απο την τήρηση του ΠΑλαιού απο το Όρος και ουσιαστικά το ζόρι τους είναι το ημερολόγιο και η πλάνη τους.
Τρίτον είναι γνωστή η "αγάπη" τους και η "αναγνώρισή" που αποδίδουν προς το πρόσωπο Αγιασμένων μορφών της Ορθοδοξίας όπως οι γέροντες Παΐσιος και Πορφύριος και όχι μόνο.
Τέταρτον δεν έχουν κοινωνία με τις Μονές του Αγίου Όρους, με το οποίο ούτως ή άλλως αποτελούν ξένο σώμα.
Η αποκοπή της κοινωνίας δεν μπορεί να γίνει όσο και τυπικά ο εκάστοτε ιεράρχης είναι ο επίσημος και κανονικός και μη ανακηρυγμένος ως αιρετικός απο Σύνοδο. Εκείνο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να προστατεύει την ψυχούλα του απο αγάπες παγκοσμίων συμβουλίων και να αποστρέφεται τις συμπροσευχητικές πράξεις και όχι το σχήμα τους.
============================================== EN ΟΨΕΙ ΤΗΣ «ΨΕΥΔΕΝΩΣΕΩΣ» ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝΩ
Η επιτροπή θεολογικού διαλόγου Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων που συνήλθε στη Ρωσική θεολογική σχολή του Αγίου Βλαδιμήρου στο Crestwood της Νέας Υόρκης, ετερμάτισε τις εργασίες της, την 3ην Ιουνίου εν. έτους. Οι ανησυχίες, που υπάρχουν σχετικά με τον θεολογικό διάλογο με τους Λατίνους, ήδη πολλαπλασιάζονται ακόμη περισσότερο με τη νέα δογματική μειοδοσία, που υπέγραψε η Ορθόδοξος Αντιπροσωπεία, στη θεολογική σχολή του Αγίου Βλαδιμήρου.
Μέχρι σήμερα ο «θεολογικός Διάλογος» διεξάγεται με τελείως άνισους όρους πάνω σε θέματα και κείμενα που ετοιμάζουν οι Λατίνοι—που εκπροσωπούνται από ένα σκληρό επιτελείο «ειδικών» θεολόγων τους—με ουνἰτικες προδιαγραφές, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζεται ο προσηλυτισμός, ιδίως στη δικαιοδοσία των Πατριαρχείων Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και Ρωσίας. Δυστυχώς, η Ορθόδοξος συμμετοχή, με την αποπομπή από τον «Διάλογο» των Ορθόδοξων εκπροσώπων, που αποτελούσαν κάποια εστία αντιστάσεως στα τεκταινόμενα για την ψευδένωσιν, έχει εκμηδενισθή τελείως.
Παραθέτομε κύρια σημεία της, εξ οκτώ σελίδων, συμφωνίας:
Τα Ορθόδοξα και Καθολικά μέλη της διασκέψεως αναγνωρίζουν σε αμφότερες τις Παραδόσεις μας, κοινή Διδασκαλία και Πίστη σε ένα Βάπτισμα, παρά τον διάφορο τρόπο στην πρακτική του εκτέλεσι, ο οποίος, πιστεύομε, δεν επηρεάζει την ουσία του Μυστηρίου. Όθεν κινούμεθα να ομολογήσωμε ότι έκαστος εξ ημών αναγνωρίζει το Βάπτισμα του άλλου ως ένα και το αυτό. Στη κοινή μας πραγματικότητα του Βαπτίσματος, ανακαλύπτομε την βάσι του διαλόγου μας, ως επίσης την δύναμι και την επείγουσα ανάγκη της Αρχιερατικής προσευχής «ίνα πάντες εν ώσι». Εδώ, τελικά, είναι η βεβαία βάσις για την μοντέρνα χρήσι της φράσεως «αδελφές Εκκλησίες».
Η έχουσα μεγάλην επιρροή, θεωρία της «Μυστηριακής Οικονομίας» που προβάλλεται στις ερμηνείες του Πηδαλίου, δεν αντιπροσωπεύει την Παράδοση και Πατερική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι περισσότερον μία καινοτομία του 18ου αιώνος, την οποίαν ώθησαν ειδικές ιστορικές καταστάσεις που ελάμβανον χώραν την εποχήν εκείνην…..
Το Πατριαρχείον της Κωνσταντινουπόλεως, δέον όπως αποσύρει την Συνοδική απόφαση του 1755 που ορίζει τον αναβαπτισμό των προσερχομένων στην Ορθοδοξία Καθολικών.
Υπήρξε μέγα σφάλμα και ίσως αποβή «μοιραίον» ότι ως πρώτον θέμα του «Διαλόγου» ετέθη το περί Μυστηρίων. Να είπωμεν ότι είναι παγίς; Ο Θεός οίδεν. Αν οι ημέτεροι Αντιπρόσωποι, πέραν της μειοδοσίας του Balamand το 1993 και Αγίου Βλαδίμηρου, προχωρήσωσι ακόμη εν βήμα, συμφωνήσωσι, δηλαδή, εις την αμοιβαίαν μυστηριακήν κοινωνίαν, θα είναι έγκλημα κατά της Εκκλησίας και μάλιστα «ιδιαζόντως ειδεχθές», κατά την κοσμικήν νομικήν ορολογίαν. Ο Παπισμός θα έχη, τουλάχιστον κατά το φαινόμενον, θριαμβεύσει. Είναι αμφίβολον αν θα έχη πλέον διάθεσιν δια περαιτέρω συζητήσεις. Δεν στερείται ευφυίας. Γνωρίζει ότι αν ποτέ επετύγχανε την αμοιβαίαν μυστηριακήν κοινωνίαν, θα ηδύνατο ευχερέστατα να απορροφήση ολίγον κατ’ ολίγον τους Ορθοδόξους. Οπότε η «ένωσις» θα επέλθη αυτομάτως και de facto. Πρέπει να κατανοήσωμεν ότι τον Παπισμόν δύο, κυρίως, πράγματα ενδιαφέρουσι: ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟΝ ! Εκεί έχει την μεγίστην ευαισθησίαν. Εκεί «πονεί» πολύ. Πρόδηλος η σπουδή των Λατίνων να συμφωνήσωμεν και εις τα περί της θείας Ευχαριστίας, ίνα φθάσωμεν, ει δυνατόν έως το 2007, εις το κοινόν Ποτήριον, και μετά έχομεν χρόνον να συζητώμεν….μέχρι της συντελείας των αιώνων δια τας άλλας μεταξύ ημών διαφοράς. Αλλ’ εν τω μακραίωνι βίω της Εκκλησίας ουδέποτε η θεία Ευχαριστία υπήρξε μέσον προς επίτευξιν της ενότητος πάντοτε απετέλει την σφραγίδα και το επιστέγασμα της ήδη επιτευχθείσης ενότητος εν τη πίστει. Η ένωσις δεν άρχεται από του αγίου Ποτηρίου περατούται και ολοκληρούται εν αυτώ. Ο μόσχος ο σιτευτός δεν ετύθη και δεν παρετέθη ίνα προκαλέση την εις την πατρικήν οικίαν επάνοδον του Ασώτου, αλλ’ ίνα πανηγυρισθή η ήδη γενομένη επιστροφή.
Εγώ πάλι γιατί νομίζω πως το Πατριαρχείο με απόφαση εντός του 19ου αιώνος, δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος, όρισε να μην γίνεται αναβαπτισμός στους προσερχομένους εκ του Παπισμού; Και ότι με βάσει αυτό, έγιναν αποδεκτοί στην Ορθοδοξία, πρώην παπικοί μόνο με χρίσμα. Θυμάμαι τέτοια περίπτωση στην Μητρόπολη Δημιτριάδος επι του τωρινού νομίζω επισκόπου κ. Ιγνατίου και σχετική αλληλογραφία, στην οποία ο πρωτοσύγγελος της εν λόγω Μητροπόλεως επικαλέστηκε αυτήν την απόφαση ακριβώς για να δικαιολογήσει το ότι δεν τέλεσε αναβαπτισμό, αν και στην ουσία πρόκειται μόνο για πρώτη Βάπτιση.
Σήμερα ημέρα της Ορθοδοξίας ευρισκόμεθα στον ιερό τούτο ναό να εορτάσωμε όλοι μαζί την νίκη της Ορθοδοξίας εναντίον των αιρέσεων.
Όλοι μαζί: «Τι καλόν το κατοικείν αδελφούς επι το αυτό» Ψαλμοί 133:1
Όλοι μαζί: Να ενθυμηθούμε το αίμα που έχυσαν οι Άγιοι της Πίστεώς μας προκειμένου να διατηρηθή ανόθευτος αιωνίως « η άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστις» Ιούδα:3.
Όλοι μαζί: Να υμνήσωμε τους Αγίους της Ορθοδοξίας που έδωσαν την ζωή τους να μην μετατεθούν τα όρια της Πίστεώς μας, «μη μέταιρε όρια αιώνια, α έθεντο οι πατέρες σου» Παρ.ΚΒ:28.
Όλοι μαζί: Κλήρος και Λαός να διακηρύξωμε ότι κρατούμε την Ορθοδοξία μας «καθώς παρέδοσαν ημίν οι απ’ αρχής αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου» Λουκά:Α:2.
Αλλά Σεβασμιώτατε, σεβαστοί Πατέρες, ποίαν Ορθοδοξία εορτάζομε σήμερα; Την Ορθοδοξία της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Συμβόλου της Πίστεώς μας ή την «Ορθοδοξία» που εισηγάγατε εις το Καναδικό Συμβούλιο «Εκκλησιών» ως ισότιμο μέλος (θεωρία των κλάδων) ;
Εορτάζομε σήμερα την Ορθοδοξία των Επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων ή την «Ορθοδοξία» του Μπαλαμάντ ( 17 -24 Ιουνιου 1993) των «αδελφών Εκκλησιών» όπου η αιρετική Παπική «Εκκλησία» εξωμοιώθη με την Ορθόδοξη Εκκλησία;
Εορτάζομε σήμερα την Ορθοδοξία της Δ’ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου ή την «Ορθοδοξία» του Σαμπεζύ-Γενεύης ( Συμφωνητικό Νοεμβρίου 1990), όπου οι Ορθόδοξοι και οι Μονοφυσίτες, μετά από 15 αιώνες ανεκάλυψαν ότι ουδεμία διαφορά υπάρχει μεταξύ Ορθοδοξίας και Μονοφυσιτισμού;
Κατόπιν όλων αυτών εμείς, ο πιστός λαός του Κυρίου, καταγγέλομε την λανθασμένη πορεία των «Ορθοδόξων» ποιμένων μας και διακηρύττομε την πίστιν μας εις την Μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Δηλούμεν δε με ιεράν συγκίνησιν, ότι την αγιωτάτην του Χριστού Εκκλησίαν μας, θα κρατήσωμε αμετακίνητον και την Ορθόδοξον Πίστιν απαραχάρακτον, όπως μας την παρέδωσεν ο Κύριος και οι Απόστολοι. Θα μείνωμεν μέχρι θανάτου σταθεροί εις την Εκκλησίαν του Χριστού, της οποίας «και πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι» Ματθ. ΙΣΤ:18. Δεν θα αφήσωμε την Ορθοδοξίαν μας, να την βεβηλώση ο επάρατος Οικουμενισμός.
============================================== Με το αρνίο ή με το θηρίο; Με τον Χριστό ή με τον πάπα;
Οι επίσκοποι εκφράζουν την Εκκλησία, όταν συμφωνούν διαχρονικά με τους Αγίους και τους πιστούς όλων των εποχών, όταν είναι διάδοχοι και κάτοχοι όχι των θρόνων αλλά της αληθείας. Η Ορθοδοξία έχει καθαγιάσει τους όρους αντίπαπας και παπομάστιξ, και έχει στήσει σαφή σύνορα μεταξύ αιρέσεως και πλάνης-η Εκκλησία υπάρχει όλη στο ιερό δισκάριο της Προσκομιδής-όσοι δεν μνημονεύονται εκεί, είναι εκτός Εκκλησίας, αιρετικοί και σχισματικοί.
Ποιος είναι ο αιρεσιάρχης πάπας;
Είναι ο αίτιος του χωρισμού Ανατολής και Δύσεως με τις εωσφορικές αξιώσεις περί πρωτείου και παγκόσμιας δικαιοδοσίας, η πηγή των μετά ταύτα διαιρέσεων στη Δύση, ο διαστροφεύς του μηνύματος της αγάπης και της ταπείνωσης σε κοσμική δικανική δύναμη εξουσίας, ο σταυρωτής και θύτης ορθοδόξων και αλλοδόξων λαών με αιμοστάζοντα ακόμη τα χέρια από ολοκαυτώματα και σφαγές, ο καταστροφεύς της Ρωμιοσύνης,
Ποιος μπορεί να του αντισταθεί;
«Τις όμοιος τω θηρίω; Τις δύναται πολεμήσαι μετ’ αυτού; Και εδόθη αυτώ στόμα λαλούν μεγάλα και βλασφημίαν. Και εδόθη αυτώ πόλεμον ποιήσαι μετά των αγίων και νικήσαι αυτούς, και εδόθη αυτώ εξουσία επί πάσαν φυλήν και λαόν και γλώσσαν και έθνος. Και προσκυνήσουσιν αυτόν πάντες οι κατοικούντες επί της γης, ων ου γέγραπται το όνομα εν τω βιβλίω της ζωής του αρνίου του εσφαγμένου από καταβολής κόσμου».
Οι απογεγραμμένοι εν τω βιβλίω της ζωής Άγιοι Πατέρες δεν προσκύνησαν τον πάπα, τον καταράστηκαν και τον αναθεμάτισαν. Ο ευσεβής ορθόδοξος ελληνικός λαός, δεν θα συμπεριληφθεί στους προσκυνητάς του, δεν θα πιει από το κρασί της «Βαβυλώνος της μεγάλης» με το οποίο επότισε πάντα τα έθνη, έστω και αν οι άρχοντες και οι έμποροι της γης «πορνεύουν» και συμποσιάζονται μαζί της.
Τιμώντας τον πάπα ατιμάζουμε τους αγίους, αμνηστεύουμε και διαγράφουμε τις καινοτομίες και τις πράξεις του, διαφωνούμε με την πίστη αιώνων, καταστρέφουμε ό,τι πάντοτε και υπό πάντων επιστεύθη.
Υπομείναμε τους οικομενισμούς και τους εκσυγχρονισμούς επί ένα αιώνα. Κάναμε υπομονή και υπακοή, περιμέναμε και ελπίζαμε να παύσουν τα σκάνδαλα, οι συμπροσευχές, οι συγχρωτισμοί, οι συγκρητισμοί, οι ισοπεδώσεις, οι ανανεώσεις, για να επανέλθουν στο σώμα της Εκκλησίας και οι σκανδαλισθέντες παλαιοημερολογίτες αδελφοί μας. Δεν θα αφήσουμε και άλλους να φύγουν, ενιστάμεθα και διαμαρτυρόμεθα. Θα διακόψουμε την κοινωνία με όσους κοινωνούν με τον ακοινώνητο, αιρετικό και σχισματικό πάπα. Ο δρόμος στο εξής δεν θα είναι ανθόσπαρτος.
Αδελφοί, γλυκοχαράζει η Ανάσταση:
«Το θηρίον ο είδες ην και ουκ έστι, και μέλλει αναβαίνειν εκ της αβύσσου και εις απώλειαν υπάγειν· …αλλά εξουσίαν οι βασιλείς μίαν ώραν λαμβάνουσι μετά του θηρίου. Ούτοι μίαν γνώμην έχουσι, και τη δύναμιν και την εξουσίαν αυτών των θηρίω διδόασιν. Ούτοι μετά του αρνίου πολεμήσουσι, και το αρνίον νικήσει αυτούς, ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων, και οι μετ’ αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί».
Οι κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί με το Αρνίον, οι δειλοί και χλιαροί και γυμνοί με τον θηρίον· «Έρχομαι ταχύ· κράτησον ό έχεις, ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου».
O κύριος αντίπαλος του πιστού, πού με μύριους τρόπους και τεχνάσματα προσπαθεί να του κλείσει το δρόμο, για τη σωτηρία είναι ένα θηρίο τρικέφαλο, μία σατανική τριάδα: Η σάρκα, με τις εγωκεντρικές και ιδιοτελεις απαιτήσεις της, ο κόσμος, με την αντίχριστη νοοτροπία του και ο αιώνιος εχθρός της σωτηρίας μας, ο σατανάς, που εμπνέει και πυροδοτεί τους δύο προηγουμένους. Γνωρίζει τις διαθέσεις και την δύναμη των τριών αυτών εχθρών ο Κύριος, γι’ αυτό ανακοινώνοντας στους μαθητές τα δίδακτρα, που απαιτεί, για να τους κρατήσει κοντά του διαγγέλλει «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρ. 8,34). Η φιληδονία πολιορκεί τον άνθρωπο με τις ηδονές ζητώντας να τον απομακρύνει από τη σωτηρία. Η φιλαργυρία διαφθείρει και διαστρέφει την πίστη στον Θεό και τον καταβαραθρώνει στην ειδωλολατρία. Η φιλοδοξία, υποκαθιστά μέσα στον άνθρωπο την αιώνια δόξα του Θεού. Τι θα πρέπει να αντιτάξει σε αυτούς τους εχθρούς ο μαχητής του Χριστού; Μελέτη της αγίας Γραφής, των βίων των αγίων της Ορθοδοξίας μας, και των πνευματικών βιβλίων της Εκκλησίας μας, για να αποσοβήσει την άγνοια. Προσευχή πολλή, αδιάλειπτη μνήμη Θεού, αλλά και μνήμη θανάτου, για να καταβάλει τη λήθη. Νηστεία, αγρυπνία και μυστηριακή ζωή, φιλανθρωπική και ιεραποστολική δραστηριότητα, για να αντιμετωπίσει την αμέλεια. Η ιστορία της Εκκλησίας μας, έχει να επιδείξει στρατειά αγωνιστών: απόστολοι, μάρτυρες, άγιοι, παρθένοι, όσιοι, ασκητές… Πρωτοπόρος, εμπνευστής και οδηγός της ηρωικής αυτής χορείας είναι ο ίδιος ο Κύριός μας, πού από τη φάτνη της Βηθλεέμ μέχρι την κορυφή του Γολγοθά πολέμησε σκληρά, για να συντρίψει τον σατανά και τις σκοτεινές δυνάμεις, να αναγεννήσει τον άνθρωπο και να αναμορφώσει την κοινωνία στερεώνοντας τη βασιλεία του Θεού στη γη. Τη νίκη του, κληροδοτεί ο Κύριος στην Εκκλησία. Αλλά προηγείται ο αγώνας, για να φθάσουμε στη νίκη. Δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος γύρω και μέσα μας, αν δεν γκρεμισθούν τα κάστρα του διαβόλου, αν δεν ξεριζωθούν τα αγκάθια και τα άκαρπα δένδρα, ώστε να περάσει το υνί(=αλέτρι) του Θεού, που θα οργώσει, θα καλλιεργήσει, για νά ‘ρθει η πνευματική καρποφορία. Μ’ αυτό το φρόνημα καλείται ο κάθε πιστός να ανταποκριθεί στο πολεμικό προσκλητήριο της Εκκλησίας. « Νυν κακοπαθήσωμεν ως στρατιώται του Χριστού όσον γαρ όσον ο καιρός παρέρχεται, οι στέφανοι πλέκονται των αγωνιζομένων…», παροτρύνει ο ποιητής ενός από τους εκφραστικότατους ύμνους του Τριωδίου. Να βγούμε από την ιδιοτέλεια, την άνεση, το βόλευμά μας, και να ριχθούμε στην περιπέτεια του Χριστού να αγωνισθούμε ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις, για να φτάσουμε στη νίκη και στη δόξα. Κι είναι βέβαιο ότι θα νικήσει, όποιος «εξέλθει». Σ’ αυτήν ακριβως την έξοδο μας καλεί και μας παροτρύνει το όλο πρόγραμμα της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και μακάρι να μας αξιώσει ο Κύριος να το ακολουθήσουμε αξιοποιώντας τα όπλα του πνευματικού μας αγώνα.
Αδελφέ λυπάμαι αλλά δεν πρόκειται να έλθω σε αντιπαράθεση με εσάς
όσον αφορά την Ι. Μονή Εσφιγμένου.
Είστε τρία πρόσωπα ( Κonstantinoupolitis, Stratos, Xpnstos), που εκτιμώ
αγαπώ, και σέβομαι, αν και μεγαλύτερός σας ).
Να υπενθυμίσω την παρατήρηση που μου έκανε με αγάπη ο Κostantinoupolitis, περί "ουρακοντάγκου", την οποία και δέχθηκα ως σωστή, και δεν επανέλαβα.
Νάστε καλά.
============================================
Αδελφοί μου δεν υπάρχει λόγος να γινόμαστε οπαδοί της μιας, ή της άλλης άποψης, λες και μιλάμε για τον ΠΑΟΚ, ή τον Ολυμπιακό!
Κι εγώ σας σέβομαι και σας αγαπώ ΟΛΟΥΣ σας (και μάλλον είμαι μεγαλύτερος από τους περισσότερους, γιατί υπερέβην τα 45).
Κι εγώ υποστηρίζω μεν την υπακοή στην Ιεραρχία της Εκκλησίας, όπως την υποστήριξαν και οι Γέροντες Πορφύριος και Παϊσιος, αλλά δεν πρόκειται να προχωρήσω παραπέρα γιατί κανείς δεν μου εγγυάται ότι η άποψή μου είναι η σωστή. Αυτό είναι θέμα των ιερωμένων μας και εμείς οι λαϊκοί καλό είναι να μην υπεισερχόμαστε σε ερμηνεία τέτοιων θεμάτων, ή στον χαρακτηρισμό κάποιων ως αιρετικών, γιατί δεν είμαστε αρμόδιοι. Θα κάνω ό,τι μου πει η Εκκλησία μας!
Κατα τα λοιπά συμφωνώ με όσα διάβασα!
Να περάσετε όλοι ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο και ο Θεός να σας δίνει υπομονή, δύναμη και πίστη!
aposal έγραψε:
Αδελφοί μου δεν υπάρχει λόγος να γινόμαστε οπαδοί της μιας, ή της άλλης άποψης, λες και μιλάμε για τον ΠΑΟΚ, ή τον Ολυμπιακό!
Κι εγώ σας σέβομαι και σας αγαπώ ΟΛΟΥΣ σας (και μάλλον είμαι μεγαλύτερος από τους περισσότερους, γιατί υπερέβην τα 45).
Κι εγώ υποστηρίζω μεν την υπακοή στην Ιεραρχία της Εκκλησίας, όπως την υποστήριξαν και οι Γέροντες Πορφύριος και Παϊσιος, αλλά δεν πρόκειται να προχωρήσω παραπέρα γιατί κανείς δεν μου εγγυάται ότι η άποψή μου είναι η σωστή. Αυτό είναι θέμα των ιερωμένων μας και εμείς οι λαϊκοί καλό είναι να μην υπεισερχόμαστε σε ερμηνεία τέτοιων θεμάτων, ή στον χαρακτηρισμό κάποιων ως αιρετικών, γιατί δεν είμαστε αρμόδιοι. Θα κάνω ό,τι μου πει η Εκκλησία μας!
Κατα τα λοιπά συμφωνώ με όσα διάβασα!
Να περάσετε όλοι ένα πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο και ο Θεός να σας δίνει υπομονή, δύναμη και πίστη!
silver έγραψε:Αδελφή δεν χρειάζεται αφύπνιση, δεν χρειάζεται αγώνας, ούτε
ομολογία Πίστεως με τις γνωστές συνέπειες...
Αυτό που μόνο χρειάζεται είναι :
Προσευχούλα και όλα θα τα τακτοποιήσει ο Θεός.....
Κρίμα που δεν το ήξεραν αυτό οι Ομολογητές και οι Μάρτυρες της
Ορθοδοξίας μας!
Κριμα....Θα γλύτωναν και τον θανατο.....
ΕΦ΄ΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΕΙ
ΕΦ΄ΟΣΟΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΖΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
silver έγραψε:Αδελφή δεν χρειάζεται αφύπνιση, δεν χρειάζεται αγώνας, ούτε
ομολογία Πίστεως με τις γνωστές συνέπειες...
Αυτό που μόνο χρειάζεται είναι :
Προσευχούλα και όλα θα τα τακτοποιήσει ο Θεός.....
Κρίμα που δεν το ήξεραν αυτό οι Ομολογητές και οι Μάρτυρες της
Ορθοδοξίας μας!
Κριμα....Θα γλύτωναν και τον θανατο.....
Ελπίζω να μην περιέχεται ειρωνία στον όρο της προσευχής και των προβλημάτων που αυτή μπορεί να λύσει!
Διότι η θερμή προσευχή προϋποθέτει έναν τεράστιο αγώνα εκ μέρους του πιστού! Ώστε να είναι θερμή! Ώστε να εισακούεται ο προσευχόμενος!
Από την Εκλησία δεν πρόκειται να φύγω γιατί εκεί βρίσκεται ο πνευματικός που με καθοδηγεί, ο εξομολόγος που με εξομολογεί και ο ιερέας που με κοινωνεί!
Ο Θεός να μας λυπηθεί!
