smarti έγραψε:πεστε οτι μια κυρια χ επι χρονια την χτυπαει ο αντρας της ,δεν την φερνει λεφτα σπιτι να ταισει τα μωρα της,την κακκομεταχειριζεται ,την βριζει,τις λεει ψεματα,την απαταει και ο πνευματικος της της λεει ,,θα κανεις υπομονη αυτος ειναι ο σταυρος σου,,πρεπει να τον αντεξεις και χωριζει μετα γιατι δεν τον αντεχει τον σταυρο της.Αυτη η κυρια εχει διαπραξει αμαρτια?Μπορει να μπει ακομα στον παραδεισο ασχετα αυτη αν ζητησε το διαζυγιο?
(μακρια απο εμας ,αλλα λεμε και ξερω ατομα τα οποια βιωσαν τετοιες καταστασεις)
ΑΥΤΟΣ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΝΤΕΧΕΤΕ?
Το δικό μου σημερινό συμπέρασμα (αν και πιστεύω οτι έτσι γεννήθηκα) είναι οτι είναι αδύνατο να μπορέσουμε να δούμε το πόσο βαρύς είναι ο σταυρος του διπλανού αδελφού μας. Ετσι, είναι ουτοπία ακόμα και να προσπαθούμε να έρθουμε στην θέση του ώστε να "αισθανθούμε" για λίγο τον σταυρό του διότι είναι αδύνατο. Μπορούμε να πούμε "κουράγιο" αλλα η μάχη είναι ατομική με "ίδια κριτήρια".
Η δικιά μου γνώση για το θέμα των διαζευγμένων κατόπιν συμβουλής που πήρα απο Αγιορίτη εντός Ορους, είναι οτι οι διαζευγμένες το καλό που έχουν να κάνουν είναι να αποσυρθούν μετά το διαζύγιο και να ζήσουν φροντίζοντας τα παιδιά και προσευχόμενοι στον Κύριο. Απαγορεύεται να έχουν σχέσεις με άλλους άνδρες και οι ανδρες αποθαρύνονται να έχουν σχέση με διαζευγμένες.
Για το θέμα του διαζυγίου, όλα είναι τυπική νομική διαδικασία και όταν λέω τυπική δεν σημαίνει οτι δεν είναι δύσκολη ή οτι δεν ακολουθεί νόρμες και διαδικασίες. Είναι επίπονο όσο εύκολο και αν εμεις "οι έξω" πιστεύουμε οτι δεν είναι.
Ο παράδεισος είναι ανοιχτός για όλους και πάντα θα είναι άσχετα με τα πόσα "ελαφρού τύπου" αμαρτήματα κάναμε. Τα βαριά αμαρτήματα που περιλαμβάνουν και δολοφονία εν ψυχρώ δεν νομίζω να δίνουν εύκολα εισητήριο για τον παράδεισο.
Ενα διαζύγιο και μια προσπάθεια μετά για αλλαγή του συντρόφου με άλλον στην αρχή φαίνεται ελπιδοφόρα. Στην συνέχεια όμως δυστυχώς θα διαπιστώσουμε οτι τα προβλήματα συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο και με τον νέο σύντροφο.
Η γνώμη μου είναι οτι πρέπει να προσπαθούμε για να διατηρήσουμε μια σχέση μέσα σε έναν γάμο, ζητώντας βοήθεια απο εξειδικευμένο ψυχολόγο "σύμβουλο γάμου" ή απο πνευματικό. Οχι ψυχίατρο.
Το δεδομένο σε μια σχέση είναι οτι η ευθύνη για την πορεία της κατανέμεται 50-50 στους συμμετέχοντες. Στην περίπτωση διαζυγίου ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ευθυνονται για την διάλυση της σχέσης. Εάν αυτό γίνει κατανοητό, τότε ίσως να βρεθεί μια λύση. Οσο δεν γίνεται και ο ένας φορτώνει την ευθύνη των προβλημάτων στον άλλο δεν υπάρχει δρομος επιστροφής. Οταν δε παρουσιασεί και το "τρίτο πρόσωπο" σαν "σωσίβιο σταλμένο απο τον ουρανό", άστα να πάνε...
Αυτός που πιστεύει οτι πιθανώς να μην εισαχθεί στον παράδεισο λόγω του διαζυγίου του/της, δείχνει πάνω απ'όλα ότι έχει ψήγματα πίστης στην βούληση του Θεού. Αρα ας μείνει εκεί και όλα τα ερωτήματα θα βρούν τον δρόμο τους.
Υπεράνω όλων ο Θεός και λίγο ποιό κάτω ο Νομος του κράτους με τις διαδικασίες και τους δικηγόρους.
Χρ.
( 
