Γέροντες καί Άγιο Όρος

[filotas]

Μόνο κάτι θα σου πώ.

Σε προσκύνηση αγίων λειψάνων καθώς προσκυνούσα το τίμιο λείψανο του Αγίου Νεκταρίου ευωδίαζε...

τρίτη φορά πήγα στο Άγιον ¨Ορος και ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να πάω και να γνωρίσω ανθρώπους που δύσκολα βλέπεις έξω.
Σμάρω εκεί υπάρχουν ανθρώποι που βαδίζουν στην Θέωση με την αδειάληπτη προσευχή και την μακάρια ταπείνωση και δεν μιλάνε καθόλου!οτι λόγος βγαίνει απο το στόμα τους είναι χρυσάφι(η μάλλον ασήμι )

πάλι καλά που υπάρχει ο ευλογημένος αυτος τόπος και υπάρχουν και μερικοί άγιοι εκει και προσεύχονται για μάς γιατι αλλιώς είμασταν χαμένοι απο χέρι....οχι οτι τώρα δεν είμαστε αλλα λέμε τώρα

Διονύση συμφωνώ με τον ενθουσιασμό του Γέωργιου. Αυτά ισχύουν για την πλειοψηφεία των αγιορειτών πατέρων. Ο σκεπτικισμός δεν είναι η σωστή στάση στα πνευματικά θέματα, η διάκριση είναι. Επίσης το σωστό είναι η πλειοψηφεία να χαρακτηρίζει ένα τόπο κι όχι η μειοψηφεία. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι το ποσοστό των αποτυχημένων ανθρώπων στο Όρος είναι σαφώς μικρότερο απ' ότι στην υπόλοιπη Εκκλησία και απείρως μικρότερο απ' ότι στην ευρύτερη κοινωνία. Το αποτέλεσμα προέρχεται από τις συνθήκες άσκησης στο Άγιο Όρος, άλλά και τη Θεία Χάρη, που το πλυμμηρίζει εξ αιτίας της ύπαρξης χιλιάδων Αγίων λειψάνων, αλλά και τις πρεσβείες των Αγίων και ιδιαιτέρως της Υπεραγίας Θεοτόκου.

[dionysisgr]

Κοιταξε filotas, ο ενθουσιασμος, δεν ειναι παντα καλος αγωγος των ενεργειων μας. Στην αρχη ειναι πολυ μεγαλου διαμετρηματος, φαρδυς και ευρυχωρος, αλλα στην πορεια και την πρωτη δυσχερεια, στενευει αποτομα, και η ενεργεια δεν μπορει να διαπερασει και αρχιζει να γινεται υποτονικη, η ολη ροη της. Ασε που μπορει και να σκασει αποτομα.

Το να δεις το Αγιον Ορος υπο το πρισμα του εκπλησσομενου και εκστατικα κατανυσσομενου προσκυνητη, εμπιπτει στα ορια της αδιακρισιας.

Δηλαδη δεν μενεις εκστατικος με το θαυμα της επι 2.000 ετων παραμονης και προσφορας της εν τω κοσμω Εκκλησιας, και μενεις ενεος, με το προστατευομενο περιβαλλον του Αθωνα; Αλοιμονο.

Αυτο ελειπε, σε εναν ευλογημενο τοπο, και υπο την εποπτεια και σκεπη της Θεοτοκου, να μην "παραγονται" Αγιοι ανδρες. Δεν ειναι αυτο το αυτονοητο που πρεπει να μας προκαλει δεος, και καταπληξη, ειναι ο αγωνας τους και τον οποιον θα πρεπει να μιμηθουμε κατα την πτωχη μας δυναμη. Και να μην τους βλεπουμε σαν υπερανθρωπους και μαγικως κινουμενους χαρισματουχους. Το ταπεινο, το μικρο, το κρυμμενο, το ελαχιστο, πρεπει να μας συγκινει.

Το βρωμικο, και ατημελητο κελλι, το παρατημενο καλιμαυχι, για να βγει το εργοχειρο της ημερας, το νυχθημερον αδιακοπο, τρεξιμο μεταξυ βιοτικης αναγκης και κατα Θεον ασκησεως, το αμεριμνον, η εναποθηκευση παντων των ελπιδων των ονειρων των αναστεναγμων εις Θεον.

Οχι τα εξωτερικα, τα εσωτερικα, αυτα που δεν φαινονται, οχι τα βουνα, οχι το επιβλητικο τοπιο, η γαλαζοπρασινη θαλασσα, ουτε η κορυφη του Αθω.

Τα κρυμμενα μεσα στα χορτα και μονοπατια αγιασμενα λειψανα, τα χαρισματα που ποτε δεν θα τα μαθει κανεις, και δεν θα γραψει μαρτυριες κανεις. Ανθρωπους ανωνυμους που χαθηκαν στην ανθρωπινη ληθη, αλλα κατα Θεον ειναι γραμμενοι στο εξωφυλλο της βιβλου της Ζωης της αιωνιου.

Αυτα που δεν ειδαμε αλλα νιωσαμε, αυτα που δεν μπορουμε να μιλησουμε γιαυτα, αλλα να τα αναπαραγουμε μονο εσωτερικα, οταν οι αλλοι μας ρωτανε: ξεκουραστηκες εκει στο Ορος; Ηρεμησες;

Οχι! Ουτε ξεκουραστηκα, ουτε ηρεμησα. Κουραστηκα, και αναστατωθηκα, με το γιατι να μην ειμαστε ολοι σε θεση, να ειμαστε ετσι. Αφημενοι στον Θεον, οχι απαραιτητα με την μοναχικη αμφιεση, και το σχημα, αλλα με το εσωτερο σχημα του νοος μας. Πρεπει να μας σκανδαλιζει, να μας αγανακτει το Ορος, με την καλη εννοια. Δεν πρεπει να μας αναπαυει, να μας ασφαλιζει οτι παμε καλα.

Δεν ειναι καλο πραγμα η ιδανικη εικονα, η επαναπαυση, η ηρεμια. Το στασιμο, το λιμναζον. Το Αγιον Ορος ειναι συνεχως σε μια αεικινητη σταση. Δεν εφησυχαζει, δεν αγαλλιαζει, μαχεται σκληρα εναντιον των αρχοντων του αιωνος τουτου, εξωτερικα φαινεται ηρεμο, γαληνιο, και εσωτερικα δινει τον υπερ παντων αγωνα. Τον φοβεροτερο πολεμο που γνωρισε ποτε η ανθρωποτητα. Και οι πτωσεις ειναι αναριθμητες, οπως ειναι και οι στεφανοι για του νικητες.

Εν τελει ομως το Ορος υπαρχει για να μας θυμιζει, οτι ειμαστε ολοι ανεξαιρετως, χοικοι, φθαρτοι, αμαρτωλοι, αναξιοι, και πως η Χαρις του Κυριου ποιει και αναπληρωνει τα παντα. Και οχι για να μας αναπαυει τον λογισμο οτι ειδαμε Αγιον και μιλησαμε και πηραμε και λιγη Αγιοτητα φευγοντας, και καλως πορευομαστε. Οχι.

Αυτα γραφτηκαν οχι απαραιτητα σαν αιτιασεις στον φιλο και αδελφο Gewrgiosgr, αλλα σαν λογισμοι προς συζητησην και βασανο σε ολους τους αδελφους/ες φιλαγιορειτες.

[eortologio_gr]

...Οχι! Ουτε ξεκουραστηκα, ουτε ηρεμησα. Κουραστηκα, και αναστατωθηκα, με το γιατι να μην ειμαστε ολοι σε θεση, να ειμαστε ετσι. Αφημενοι στον Θεον, οχι απαραιτητα με την μοναχικη αμφιεση, και το σχημα, αλλα με το εσωτερο σχημα του νοος μας. Πρεπει να μας σκανδαλιζει, να μας αγανακτει το Ορος, με την καλη εννοια. Δεν πρεπει να μας αναπαυει, να μας ασφαλιζει οτι παμε καλα...

Απλά χαμογελώ...

Μας βλέπω να παίρνουμε μια καλύβη παραμάσχαλα για τον "δικό μας" αγώνα...

Αραγε θα την έδιναν οι Πατέρες σε λαικό να την φροντίζει ?

Χρ.

[zafeiris]

συμφωνώ απόλυτα μαζί σου αγαπητέ Διονύση.....
σχεδιάζω να επισκευτώ το άγιο όρος σύντομα μέχρι το τέλος του καλοκαιριού....

[zafeiris]

για πρώτη φορά

[theodore]

Αδελφή smarti.
'Εχω πάει στο Άγιο Όρος δυο φορές.Τι να σου πώ; Για τους Γέροντες που κάνουν αμέτρητες μετάνοιες στις Άγιες Εικόνες και Λέιψανα των Αγίων ;
Για το προσκύνημα που γίνεται στους λαικούς μετά το γεύμα στην Αγία Τράπεζα ; Για τα πνευματικά τους λόγια που αγγίζουν την ψυχή ;
Εκεί βρίσκεται η αλήθεια.Εκεί είναι αυτό που ψάχνει η καρδιά και η ψυχή. Τι ψάχνει ; Την Μεγάλη Αγάπη.Εκεί μπορεί να νιώσεις τη Θεία Χάρη...Εκεί μπορείς να απαρνηθείς τα πάντα στην ζωή μόνο και μόνο για να νιώσεις την παρουσία του Χριστού στην καρδιά σου.Εκεί μπορείς να αφήσεις τα μάτια σου υγρά και να μην νρέπεσαι που στάζουν δάκρυα μετάνοιας και δάκρυα αγγαλίασης στην απέραντη Αγάπη του Κυρίου προς εμάς.
Θυμάμαι ένα Γέροντα που όταν άλλαξα γνώμη για κάτι που του είχα πει πρωτίτερα, δεν αντέδρασε, δεν μου είπε μα τι λες τώρα...
Μου είπε "όπως αναπάυεσαι".Ποιός το λέει αυτό σήμερα ;
Θυμάμαι ένα προσκυνητή που μου διηγήθηκε για ένα Γέροντα που είναι εκεί
απο 15 χρονών.Τον ρώτησε ο προσκυνητής -"πως είναι δυνατόν Γέροντα"-"Θείος Έρωτας" απάντησε ο Γέροντας.
Αυτα που σου γράφω είναι αληθινά και είναι κατάθεση ψυχής.

ταπεινά
θοδωρής

[/b]

[smarti]

tkostop σε ευχαριστω παρα πολυ .Με μετεφερες για λιγο σε αλλον κοσμο.Τι ωραια


Υ.Σ.Εχω διαβασει και μια ωραια ιστορια ,μαλλον ενα ακομα θαυμα με το γιο σου ,τον Αλεξη και συγκινηθηκα παρα πολυ.Και τα 2 ευρω αν δεν το δεις η αν δεν πιστευεις ,δεν μπορεις να καταλαβεις.Σε ευχαριστω πολυ......Η Παναγια παντα μαζι σου και να χαιρεσε τα 3 παιδακια σου.(Αν δεν κανω λαθος και θυμαμαι σωστα απο αυτα που διαβασα).

[theodore]

[quote="smarti"]tkostop σε ευχαριστω παρα πολυ .Με μετεφερες για λιγο σε αλλον κοσμο.Τι ωραια


Σωστά θυμάσαι.Έχει κάνει τα πάντα για μένα και γώ ακόμη παλεύω με τον κακό ευατό μου....
Σε ευχαριστώ.

[smarti]

Γεια σας κι απο μενα.Πριν ενα μηνα ημουν στο Αγιο Ορος μονο για μια μερα δυστυχως.Κι ομως ενιωσα οτι ημουν εκει μια βδομαδα.Τοσο πολυ με γεμισε αυτος ο τοπος μιας και ηταν η πρωτη φορα που εμπαινα και σιγουρα,πρωτα ο Θεος,οχι και η τελευταια.Ενιωσα αυτο που λενε οτι 'καλο ειναι να περπατησεις στο Ορος' και μετα απο μια πεζοπορια 24 χλμ το νιωθω πιο οικειο.Περπατησαμε σε εδαφος που εχουν πατησει Αγιοι.Αυτο και μονο τα λεει ολα.Αφου λοιπον φταναμε στο λιμανι της Δαφνης (περπατωντας παντα)και ενω ειχαμε στα ποδια μας μια πορεια γυρω στα 19 χλμ (φυγαμε απο την Ιβηρων)χωρις βεβαια να λειπουν οι ψιλογκρινιες απο μερους μου προς τον συνοδοιπορο ("""επρεπε να παρουμε ταξι""" κ.α. τετοια)ξαφνικα ειδαμε να ανεβαινει απο την Δαφνη προς Καρυες μια φιγουρα.Ηταν ενας μοναχος γυρω στα 70-80 ετων με μια σακουλιτσα στο χερι.Αυτο ηταν.Εφαγα καρπαζια.Οταν τον ανταμωσαμε τελικα τον χαιρετισαμε και μας ρωτησε αυστηρα που παμε.Απαντησαμε λοιπον και συνεχισαμε τον δρομο μας.Δεν ξαναπαραπονεθηκα στον συνοδοιπορο μου.Μειναμε βεβαια εκπληκτοι πως εμεις οι 30αρηδες μπαμπατσικοι με σωματικη δυναμη γκρινιαζαμε για κατι που ενας κοκκαλωμενος γεροντας με τεραστια ψυχικη δυναμη εκανε με χαρα.

Σας εφαγε στη στροφη ο γεροντας.Να ενα ωραιο παραδειγμα για μενα για να σταματησω την γκρινια μου.Πολυ ωραια ιστορια ευχαριστω πολυ.

[gkdgr]

Γεια σας κι απο μενα.Πριν ενα μηνα ημουν στο Αγιο Ορος μονο για μια μερα δυστυχως.Κι ομως ενιωσα οτι ημουν εκει μια βδομαδα.Τοσο πολυ με γεμισε αυτος ο τοπος μιας και ηταν η πρωτη φορα που εμπαινα και σιγουρα,πρωτα ο Θεος,οχι και η τελευταια.Ενιωσα αυτο που λενε οτι 'καλο ειναι να περπατησεις στο Ορος' και μετα απο μια πεζοπορια 24 χλμ το νιωθω πιο οικειο.Περπατησαμε σε εδαφος που εχουν πατησει Αγιοι.Αυτο και μονο τα λεει ολα.Αφου λοιπον φταναμε στο λιμανι της Δαφνης (περπατωντας παντα)και ενω ειχαμε στα ποδια μας μια πορεια γυρω στα 19 χλμ (φυγαμε απο την Ιβηρων)χωρις βεβαια να λειπουν οι ψιλογκρινιες απο μερους μου προς τον συνοδοιπορο ("""επρεπε να παρουμε ταξι""" κ.α. τετοια)ξαφνικα ειδαμε να ανεβαινει απο την Δαφνη προς Καρυες μια φιγουρα.Ηταν ενας μοναχος γυρω στα 70-80 ετων με μια σακουλιτσα στο χερι.Αυτο ηταν.Εφαγα καρπαζια.Οταν τον ανταμωσαμε τελικα τον χαιρετισαμε και μας ρωτησε αυστηρα που παμε.Απαντησαμε λοιπον και συνεχισαμε τον δρομο μας.Δεν ξαναπαραπονεθηκα στον συνοδοιπορο μου.Μειναμε βεβαια εκπληκτοι πως εμεις οι 30αρηδες μπαμπατσικοι με σωματικη δυναμη γκρινιαζαμε για κατι που ενας κοκκαλωμενος γεροντας με τεραστια ψυχικη δυναμη εκανε με χαρα.

Σας εφαγε στη στροφη ο γεροντας.Να ενα ωραιο παραδειγμα για μενα για να σταματησω την γκρινια μου.Πολυ ωραια ιστορια ευχαριστω πολυ.

AΦΟΥ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΑΚΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ...

Συνέβη πέρυσι... Εχουμε μόλις κατέβει στη θέση Σταυρός (στα 750μ περίπου) μετά απο ανάβαση και διανυκτέρευση στην κορυφή του Αθωνα (υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες). Η ώρα είναι περίπου 11 και καθόμαστε να πιούμε νερό απο το βρυσάκι που υπάρχει εκεί και να αποφασίσουμε απο που θα κατεβούμε. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας Γέροντας. Χαρακτηριστική μορφή ασκητή , τον έχουμε ξανασυναντήσει πριν μερικά χρόνια λίγο παραπάνω στο εκκλησάκι της Παναγίας. Ντυμένος με ενα παλιόράσο, δισάκι στον ώμο και πέδιλα στα πόδια και ένα ξύλινο μπαστούνι. Ηλικία ακαθόριστη μεταξύ 70-80. Το θέμα είναι λίγο γελοίο. Απο τη μια εμείς με τα ορειβατικά σακκίδια, ειδικά ρούχα, μπατόν και ειδικές μπότες..
Πιάνουμε συζήτηση και μας πείθει ο Γέροντας να πάμε απο ένα μονοπάτι που κατεβαίνει στον αρσανά της Κερασιάς και αναλαμβάνει να μπεί μπροστά να μας οδηγήσει, μια και κάπου εκεί βρίσκεται και το κελλί του..
Τότε συνένη το εξής γελοίο...

Ο Γέροντας άρχισε να ΤΡΕΧΕΙ και εμείς προσπαθούσαμε να τον ακολουθήσουμε.. Μαζί μας ήταν και άνας φίλος , γνωστός ορειβάτης στο Πανελλήνιο με 7 αναβάσεις στα Ιμαλάια, Ανδεις κτλ..

Μας άφησε μόνους μόλις φτάσαμε στη πόρτα του κελλιού του...
Χρειαστήκαμε κανένα 10λεπτο να συνέλθουμε για να συνεχίσουμε τη κατάβαση...σκασμένοι στα γέλια απο τα χάλια μας..