"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ηλια δεν καταλαβες καλα τι εννοω.
Η ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΡΩΣΤΙΑΣ ΠΟΥ ΜΙΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ:(ποιας αρρωστιας?)
Απαντηση:ΤΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ
Ελπιζω τωρα να το καταλαβες.

Ετσι πώς τό λές ναι εχεις δίκαιο
Εγω το διαβασα οπως τό εγραψες ακριβως.
Επειτα τό εβαλες ετσι ''ΘΕΟΣ'' καί πάλι ηταν τό ιδιο.

Τωρα ναί !

Ευτυχως βρηκαμε μια ακρη.Και παλι αδελφε μου Ηλια να με συνχωρεις αν σε λυπησα και να ευχεσαι να θεραπευθουν τα παθη της ψυχης μου,γιατι αν και εγγαμος δεν εχω ''ενδυμα γαμου'' για να εισελθω στον ουρανιο νυμφωνα,στην Βασιλεια των Ουρανων.Και να ειμαστε ολοι εκει οπως ειμαστε εδω ολες οι ευλογημενες ψυχες του forum, να υμνολογουμε και να δοξολογουμε τον Κυριο μας , που μας περιμενει επανω με το σωμα του το θεωμενο.

georgeva έγραψε:Ευτυχως βρηκαμε μια ακρη.Και παλι αδελφε μου Ηλια να με συνχωρεις αν σε λυπησα .

Μπά δέν εγινε καί τίποτα γιά νά μέ λυπήσεις.

Αλλα ποιό σοβαρα είναι πού μέ στενοχωρούν

Hλια να μην στενοχωριεσαι για τιποτα.Ο Γεροντας Αμβροσιος που πηγαινα συχνα θυμαμαι φωναζε με πολυ δυνατη φωνη:''ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΖΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΤΩ''
Το φωναζε και ετριζαν τα τζαμια απο το κελακι του!!
Ξερεις (μου ελεγε) τι δυναμη ερχεται απο πανω;

][bΦίλε Τζόρτζ και οι λοιποί της συζητήσεως αυτής. Συμφωνώ στο όλο νόημα και προσπαθώ να φτάσω αυτό το δώρο του Θεού έστω στη μέση ¨Ομως πολλές φορές έχουμε πιέσεις από καταστάσεις άσχημες και επειδή είμαστε στο χαμηλό επίπεδο δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. και τότε ξεσπάει η θύελλα. Παρηγορούμε όμως σε αυτήν την ιδέα και πάντα ο λόγος του Θεού πρώτος Ματθαίου ΙΗ-7-Αλοίμονο στον άνθρωπο που γίνεται αιτία πειρασμού. Δεν μου φεύγει αυτό από το μυαλό. Εκεί που τα χαλάω πιο πολύ είναι στην πραότητα. Και επειδή ο πονηρός ξέρει την αδυναμία μου, μου αλλάζει τα φώτα.
Από την στιγμή που αναγνωρίζουμε το λάθος μας διορθωνόμαστε Αλλιώς!!!!!!!!!!
[/b]

georgeva, μην εκπειραζεις τους συνομιλητες σου.

Αν δεν ταπεινωθεις με την ασκηση, την οποια ασκηση, στα δικα μας μετρα, και με την Εκκλησιαστικη ζωη, δεν προκειται να ταπεινωθεις, ουτε μεσω της διανοιας, και της επιστροφης στην προτερη συνηθη ζωη.

Οντως ειναι μοχλος η ασκηση, αλλα εαν αφαιρεθει, τι θα μεινει στην θεση της; Θα μεινει μια ανουσια φιλοσοφια και πιθανοτατα η απογνωση, η απαισιοδοξια, και η κυνικοτητα.

Οι φαρισαιοι ζουσαν την εποχη πριν την ελευση της Χαριτος του Κυριου, και δεν ειχαν ενα σταθερο σημειο αναφορας και στοχευσης, οπως εχουμε εμεις Ιησουν Χριστον και Αυτον Εσταυρωμενον.

Ξερουμε λοιπον, οτι στις πτωσεις μας, στην παλη μας, και στις μηδαμινες επιτυχιες μας, εχουμε βοηθο και παραστατη τον Κυριο.

Τωρα, για την ταπεινωση, συμφωνω, ειναι ειδος σπανιο και δυσευρετο.

Και ο γραφων αυτα, μονο ταπεινος δεν ειναι. Ερωτευμενοι με τον καθρεφτη μας ειμαστε ολοι, και ας μην μας αρεσει να μας το λεμε.

Υπαρχει ομως μια ουσιωδης διαφορα georgeva, που ισως να μας βοηθαει, οσο και η ιδια η ασκηση, η μαλλον μας βοηθαει να συνεχισουμε την ασκηση.

Ποια διαφορα δηλαδη; Το γεγονος οτι εχεις συναισθηση του γεγονοτος της υπερηφανειας σου, της αμαρτωλοτητος σου, εν αντιθεση με την συντριπτικη πλειοψηφια των ανθρωπων που πιστευουν οτι τα εχουν κανει ολα καλως, δεν εχουν να παρουσιασουν αμαρτια, και αισθανονται και δικαιωμενοι, και απαιτουν και παραδεισο με προτεραιοτητα παρακαλω. Και τους χρωσταει ο Θεος και απο πανω που ειναι τοσο καλοι.

Καταλαβαινεις; Αυτη η συναισθηση λοιπον, που μπορει να μας εξουθενωνει καποιες στιγμες, και να λεμε: τι κανω; αναξιος ειμαι και να λεγομαι Χριστιανος! Αλλα λεω, αλλα κανω, μισα τα κανω, ενα βημα μπρος και τρια πισω, ομως ΞΕΡΩ, τι μου γινεται, και αυτο ειναι ηδη τα μισα του δρομου, προς την σωτηρια. Δεν απελπιζομαι, δεν αυτοδικαιωνομαι και ελπιζω στο απειρο ελεος του Κυριου.

georgeva έγραψε:Με λυπη διαπιστωνω οτι μερικοι απο εμας δεν διαφερουν σε τιποτα απο τον φαρισαιο του ευαγγελιου (παραβολη του φαρισαιου και του τελωνου).

Εμεις επειδη κανουμε μια νηστεια μια εξομολογηση νομιζουμε οτι μονο με αυτα θα εξασφαλισουμε την σωτηρια μας.

Ασφαλως και ειμαι υπερ της ασκησεως και σας διαβεβαιωνω οτι ειμαι πολυ σκληρος με τον εαυτο μου στο θεμα ''ασκηση''.
Αλλα αν δεν εχω ταπεινωση και Αγαπη τι να το κανω;

Αδελφέ μου Γιώργο όλοι αμαρτωλοί είμαστε! Δεν υπάρχει κανείς άγιος εδώ. Μόνο στον ουρανό. Διαφέρουμε βέβαια ως προς την πνευματική κατάσταση (άλλος πιο κοντά στον Χριστό, άλλος πιο μακριά), αλλά, εφόσον μόνο ο Θεός είναι ο Κριτής, μόνον Εκείνος γνωρίζει την πνευματική κατάσταση του καθενός. Εμείς όχι. Κατά παραχώρηση μπορεί να την γνωρίζει και κάποιος πραγματικά ταπεινός (στα όρια της αγιότητας), ο οποίος όμως πιστεύει, ειλικρινά, ότι είναι ο χειρότερος όλων. Όταν φτάσω λοιπόν, εγώ ο Απόστολος, να πιστεύω - στην πράξη και όχι στα λόγια - ότι είμαι ο χειρότερος από όλους σας, τότε θα βρίσκομαι σε καλό δρόμο. Κι αυτό θα φανεί από τον τρόπο που συμπεριφέρομαι απέναντί σας (λόγω ή έργω).
Όσον αφορά την άσκηση, ή τους τύπους, αυτά είναι χρήσιμα μέσα και δεν πρέπει ούτε να τα θέτουμε ως σκοπό, αλλά ούτε να τα απαξιώνουμε. Κάποιος που δεν είναι ευσεβής, αλλά εκκλησιάζεται τακτικά και εξομολογείται τακτικά, προφανώς ούτε νιώθει τίποτε κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας, ούτε ειλικρινής είναι απέναντι στον εξομολόγο (και κατ' επέκταση στον Θεό). Πιθανόν μάλιστα να Κοινωνεί χωρίς να έχει τις προϋποθέσεις, οπότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα γι' αυτόν.
Και το ότι κάποιοι σώθηκαν χωρίς πολλή άσκηση, ή χωρίς ελεημοσύνες, αυτό το γνωρίζει μόνον ο Θεός, όπως και το γιατί σώθηκαν. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα πως ΚΑΙ εμείς, μπορεί να σωθούμε χωρίς νηστείες, ή ελεημοσύνες.
ΥΓ : Δεν κριτικάρω, ούτε παρατηρώ τον αδελφό μας Γιώργο (προς Θεού), μόνον την άποψή μου εκφράζω, που μπορεί να είναι και λάθος.

Το καλυτερο omirosx, ειναι η διασταυρωση φαρισαιου με τελωνη.

Να κατακρινεις τους αλλους και να τους τα παιρνεις κιολας...