"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν θεωρώ τον καλλοπισμό αμαρτία.Η υπερβολή μπορεί να προκαλέσει αμαρτία...

eleimon έγραψε:Να κατι τετοια ειναι που με προβληματιζουν,η ψυχη μας πανω απ ολα,αλλα ζουμε και σε μια κοινωνια, δε μπορουμε να ειμαστε οπως λεει ο Αποστολος σαν μοναχες...μετα θα ρθουν αλλα προβληματα...παντως Αποστολη μου στον πνευματικο μου δε λεω το πως πρεπει να μαι γιατι αν κρινω απ τη παπαδια πως ειναι, νεα κοπελιτσα 30 χρονων,η απαντηση του θαναι απογοητευτικη για μενα...εγω φουστα μεχρι τον αστραγαλο δε μπορω να φορεσω,δε φοραω βεβαια και καφτα μινι ετσι?μη τρελαθουμε...κανονικη μεχρι το γονατο ας πουμε...αβαφτη δε προκειται να βγω εξω,οποτε....ασε το εχω ξαναπει θα με φαει το πυρ το εξωτερο...

μαζι Ελπιδα , μαζι θα ειμαστε στο πυρ.... γιατι κι εγω αβαφη εεε δεν βγαινω...τι να κανω;;
και το μαλλι το βαφω και τα ρουχαλακια μου προσεχω ..
μαζι λοιπον στο πυρ...
( αλλα μεταξυ μας αυτα δεν ειναι αμαρτιες ( τοσοοοοοοο μεγαλες) άλλα ειναι αμαρτιες θανασιμες και κολασιμες , η μνησικακια, η πλεονεξια, η εκδικηση, το μισος, η κατακριση, ο εγωισμος και τοσα αλλα πολλα)
αυτα, λοιπον, εγω τα φοβαμαι περισσοτερο

Καλλωπισμός: Μουντζούρες στην εικόνα του Θεού

Τι χαμένος κόσμος υπάρχει σήμερα! Και οι γυναίκες τώρα βάζουν στα μαλλιά τους κάτι κόλλες και πώς μυρίζουν! Αλλεργία σε πιάνει. Όταν βλέπω κοσμικιά γυναίκα, με κοσμικές ομορφιές και αρώματα, αηδιάζω εσωτερικά. Μου είπαν: «Η τάδε πήγε στην Γερμανία να μάθη αισθητική». «Και τι είναι αισθητική;» ρώτησα. «Η αισθητικός, μου λένε, φτιάχνει τις γριές νέες». Τότε θυμήθηκα· είχα δει κάποτε μια ηλικιωμένη που είχε μια οριζόντια γραμμή στο μέτωπό της. Ρωτάω μετά έναν γνωστό της: «Τι έχει, η καημένη;» «Α, τίποτε, μου λέει· έκανε εγχείρηση, για να τεντώση το δέρμα της, να φύγουν οι ρυτίδες». Κι εγώ νόμιζα ότι είχε χτυπήσει και είχε χειρουργηθή… Πού φθάνει ο κόσμος σήμερα!

- Σήμερα, Γέροντα, δεν θεωρούν αμαρτία τον καλλωπισμό.

- Ναι, αυτό κατάλαβα. Είδα μια ψυχή που, ενώ πρώτα ήταν σαν Άγγελος, δεν την γνώρισα μετά έτσι όπως ήταν βαμμένη. «Ο Θεός όλα πολύ καλά τα έκανε, της είπα, αλλά έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος σ΄ εσένα!» «Γιατί, Πάτερ;» μου λέει. «Να, στα μάτια τα δικά σου, δεν έβαλε μελάνη από κάτω! Αυτό το λάθος έκανε! Ενώ τους άλλους ανθρώπους τους έφτιαξε καλούς, όμορφους, έκανε λάθος σ΄ εσένα! Βρε, χαμένο, δεν το καταλαβαίνεις; Ασχημίζεις έτσι τον εαυτό σου! Σαν να έχης μια βυζαντινή εικόνα και τραβάς πινελιές από ΄δω κι από ΄κει και την μουντζουρώνεις, την χαλάς. Πάμε στην εικόνα του Θεού να βάλουμε μπογιές; Ή σαν ένας ζωγράφος νά 'χη φτιάξη μια καλή εικόνα, και πάει μετά ένας που δεν ξέρει ζωγραφική, παίρνει το πινέλο και κάνει κάτι μουντζούρες και ασχημίζει την εικόνα του ζωγράφου. Το ίδιο κάνεις κι εσύ. Έτσι είναι σαν να λες στον Θεό: «Δεν τά κανες καλά, Θεέ μου· εγώ θα τα διορθώσω»!

Μια άλλη ήρθε μια μέρα με κάτι νύχια μέχρι εκεί, σαν το γεράκι, βαμμένα κόκκινα, και μου λέει: «Έχω το παιδί μου άρρωστα βαριά. Να κάνης προσευχή, Πάτερ! Κάνω και εγώ προσευχή, αλλά…» «Τι προσευχή κάνεις;» της λέω. «Εσύ γρατζουνάς τον Χριστό μ΄ αυτά τα νύχια! Κόψε πρώτα τα νύχια, να γίνη καλά το παιδί. Για την υγεία του παιδιού σου, τουλάχιστον να κόψης τα νύχια και να πετάξης τις μπογιές». «Να τα βάψω άσπρα, Πάτερ;» «Εγώ σου λέω να ξεβάψης τα νύχια και να τα κόψης· να κάνης μια θυσία για την υγεία του παιδιού σου. Τι είναι αυτά; Αν ήταν, ο Θεός θα σε έκανε με νύχια κόκκινα». «Να τα βάψω άσπρα, Πάτερ;» Άντε τώρα!... «Καλά θα πας και συ και το παιδί σου…» είπα από μέσα μου. Τα παιδιά περισσότερο τα κρυολογεί η μητέρα, όταν δεν είναι ντυμένη με την σεμνβότητα και προσπαθή ακόμη και να «μαδάη» τα παιδιά της.

Μπορεί κάποιος να είναι λίγο άσχημος ή να έχη μια αναπηρία. Ξέρει ο Θεός ότι έτσι θα βοηθηθή πνευματικά, γιατί τον Θεό Τον ενδιαφέρει περισσότερο από το σώμα η ψυχή. Όλοι έχουμε τα καλά μας και λίγα κουσουράκια –σταυρουδάκια, όχι σταυρό- που μας βοηθούν για την σωτηρία της ψυχής μας.

Τα πρωτεία να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής

Η ψυχή που συγκινείται από τις ομορφιές του υλικού κόσμου φανερώνει ότι ζη μέσα της ο μάταιος κόσμος, γι' αυτό έλκεται από την πλάση και όχι από τον Πλάστη, από τον πηλό και όχι από τον Θεό. Δεν έχει σημασία αν ο πηλός αυτός είναι καθαρός και δεν έχη λάσπη αμαρτίας. Η καρδιά, όταν έλκεται από κοσμικές ομορφιές, οι οποίες δεν είναι αμαρτωλές, αλλά δεν παύουν να είναι μάταιες, νιώθει κοσμική χαρά της ώρας, η οποία δεν έχει θεϊκή παρηγοριά, φτερούγισμα εσωτερικό με αγαλλίαση πνευματική. Όταν όμως ο άνθρωπος αγαπάη την πνευματική ωραιότητα, τότε γεμίζει και ομορφαίνει η ψυχή του.

Αν γνώριζε ο άνθρωπος, και ιδίως ο μοναχός, την εσωτερική ασχήμια του, δεν θα επεδίωκε εξωτερικές ομορφιές. Μέσα η ψυχή έχει τόσους λεκέδες, τόσες μουντζούρες, και θα κοιτάξουμε λ.χ. τα ρούχα μας; Πλένουμε τα ρούχα μας, τα σιδερώνουμε κιόλας και είμαστε καθαροί, και μέσα είμαστε... μην τα ρωτάς! Γι' αυτό, αν λάβη υπ' όψιν του κανείς τι πνευματική ακαθαρσία έχει μέσα του, δεν θα καθήση τόσο σχολαστικά να βγάλη και τον παραμικρό λεκέ από τα ρούχα του, γιατί αυτά είναι χίλιες φορές καθαρώτερα από την ψυχή του. Αλλά, αν δεν έχη υπ' όψιν του ο άνθρωπος την πνευματική σαβούρα που έχει μέσα του, ε, τότε κοιτάζει να βγάλη σχολαστικά και τον παραμικρό λεκέ. Αυτό που χρειάζεται, είναι να στρέψη όλη την φροντίδα του στην πνευματική καθαρότητα, στην εσωτερική ομορφιά και όχι στην εξωτερική. Τα πρωτεία να δοθούν στην ομορφιά της ψυχής, στην πνευματική ομορφιά και όχι στις μάταιες ομορφιές, γιατί και ο Κύριος μας είπε: "Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος".

Από το βιβλίο: "ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ".
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Α΄.
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"

http://paisios-logoi.blogspot.com/2008/ ... -post.html

eleimon έγραψε:Σωκρατη μου δε ξερω ισως να χεις δικιο κι εγω ναμαι λαθος ,αλλα πιστευω παν μετρον αριστον...εγω δε μιλησα για υπερβολικα πραγματα που οδηγουν σε στρουθοκαμηλισμο...ζουμε και σε μια κοινωνια αλφα..μακαρι να χαμε ολες μας τη Παναγια μας προτυπο δε θα υπηρχε τοση σαπιλα οση υπαρχει σημερα..παντως εγω με το χρονο τα παω πολυ καλα και ουτε θαχω ποτε προβλημα μαζι του για να κανω καποια αλλαγη πανω μου...τωρα αν ειναι στρουθοκαμηλισμος το οτι βαφω τα μαλλια μου ε..δικαστε με τι να πω!!!

Βρε πουλάκι μου μη παρεξηγιέσαι με αυτό που έγραψα. Γιατί δηλαδή θα πρέπει να το πάρεις προσωπικά. Μήπως δε χρησιμοποίησα πρώτο χρόνο αναφερόμενος στον εαυτό μου; Μήπως δεν έγραψα ότι μέσα στη συζυγία όλα είναι επιτρεπτά υπό τη σκιά του πνευματικού; Δεν ανέφερα ότι δε χαλάμε τη χαρά του συζύγου μας όταν επιθυμή κάτι πάλι μέσα στα πλαίσια της Χριστοκεντρικής συζυγίας;

Εσύ φυσικά και δε μίλησες για υπερβολικά πράγματα, απλώς προσπάθησα να αναφερθώ στη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στο κόσμο γύρω μας. Και μόνο το γεγονός ότι άνοιξες θέμα και συζητάς αυτά τα πράγματα σε τιμά σαν γυναίκα. Όμως ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να θεωρείς ότι είμαι απεναντί σου.

Καταλαβαίνω ότι ο γραπτός λόγος έχει τις ιδιαιτερότητές του. Δεν είναι ίδιος με τον προφορικό. Αλλά από την άλλη γιατί μια εφκρασμένη άποψη θα πρέπει να θεωρήται ως προσωπική κίνηση εναντίον σου. Δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρξει στο μέλον. Αν παρόλα αυτά εξακολουθώ να μη γίνομαι κατανοητός...τότε πολύ απλά συγνώμη.

sokratism έγραψε:Η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου είναι η Παναγία.
Είναι η ταπείνωση που της χαρίζει τη γοητεία της Βασίλισσας.

Και όλες οι Αγίες μας.

Συμφωνώ με αρχοντόπουλο.

Δεν νομιζω να υπαρχει γυναικα που να μην εχει προτυπο την γλυκεια μας Παναγια.....Μια ηταν η Παναγια..και θα ειναι..!
Τωρα αν θελουμε να βαφομαστε λιγακι δεν νομιζω να ειναι και τοσο μεγαλη αμαρτια...απο τη στιγμη που υπαρχουν και πολλες αβαφες και σεμνοντυμενες η οποιες ομως το εξω τους δεν συμβαδιζει με το μεσα τους!Και υπαρχουν και απο αυτες που στολιζονται γιατι ισως το απαιτει η καθημερινη τους ζωη και τα πραγματα εκει ειναι αντίθετα.Υπαρχουν ομως και οι πολυ σεμνες κοπελες που ουτε βαφονται ουτε περιποιουνται τον εαυτο τους και αν τις δεις λαμπουν ολοκληρες!!Ειναι γεματες με τη θεια χαρη που η φυσικη τους λαμψη και η αγνοτητα καρδιας τους ειναι ζωγραφισμενη στα προσωπα τους....Τι να κανουμε ομως...ειναι ολα τα δαχτυλα ιδια σε ενα χερι?

Συγνώμη βρε παιδιά αν προκαλούμε με την "εξωτερική" ασχήμια μας, άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Δε γεννήθηκαν όλοι όμορφοι...

εχει δικιο ο sokratism ..
υπαρχει ομορφοτερη γυναίκα απο αυτη?

επισης θα συμφωνησω στο υπο την συμβουλη του πνευματικου..και πολυ ωραια που αφηνεις τον αλλον ελευθερο να επιλεξει!
επίσης οσα εγραψες arxontopoulo εχεις δικιο...

Καλλωπισμος: για μια φορά ακόμα συζητείται το φλέγον θέμα του ερωτισμού και των παρελκομένων του. Το θέλω με το κάνει; συγκρούεται, ο ευσεβισμός, ζητούμενος στους εκκλησιαστικούς κύκλους, και τους καφέδες στα κέντρα νεότητος και τα μοναστηριακά αρχονταρίκια ενίοτε προξενητήρια....

Μέχρι και δαίμων της χρωματοπροσωπίας προέκυψε, υπαρκτός ή όχι χμμ..................

Ο πόθος μας να ζήσουμε έναν έρωτα, προσκρούει στον αισθησιασμό που εξοβελίζουμε ή μας απαγορεύουν ή δεν τολμούμε να διεκδικήσουμε, στον πουριτανισμό των κύκλων μας, στον πνευματικό, στον γέροντα.

Είναι αμαρτία, δεν είναι, πόσους πόντους μπορεί να είναι πάνω η φούστα, αν μπορώ να βάλω μακιγιάζ, πόσο και πότε και όλο αυτό κάτω απο το βάρος πως οι εκκλησιαστικοί εδώ και χρόνια δεν προτιμούν τις μέτριες εκκλησιαστικές, την φούστα της γιαγιάς σε κορμί 25ρας, την απουσία του γυναικείου Ζιλέτ, πλην των περίεργων κοσμοκαλογέρων που τα περιμένουν όλα απο τον πνευματικό και τη νύφη στο πιάτο.

Πέραν την πλάκας ο Γάμος, γιατί περι αυτού πρόκειται έχει γίνει πολύ δύσκολη περίπτωση. Ο Γάμος δεν έρχεται, η πύρωση θερίζει, τα χρόνια περνάν και τελικά οι όμορφες εκκλησιαστικές ή η μακιγιαρισμένες εκκλησιαστικές καθώς και οι μονιμοθεσίτες εκκλησιαστικοί, λέγεται ότι εντάχθηκαν στον κατάλογο των υπο εξαφάνιση θηλαστικών της WWF.

Έγινε λόγος πριν για αμαρτία. Αμαρτία είναι ότι μας απομακρύνει για τον Θεό. Το να περιποιείται κάποιος τον εαυτό του, στον βαθμό που του πρέπει και κατα φύλο, αν τον κάνει να νιώθει πιο όμορφα, αν τον κάνει απλά, πάντα με ευπρέπεια, να μην ξεχωρίζει απο τους άλλους, ανάλογα το χώρο και την περίσταση, γιατί πρέπει να θεωρείται απόφραδο; Αν με τα εξωτερικά μας, τα ανούσια και ευτελή, διώχνουμε τους ανθρώπους απο γύρω μας εμποδίζοντας την πραγματοποίηση μιας συζυγίας μήπως ο μη καλλωπισμός τελικά καταλήγει τραγικά λάθος και ανάλογα αμαρτία όσο και η φούστα στην κοιλιά;

Λέμε μεγάλα λόγια: Πρότυπο η Παναγία. Η Παναγία δύο βασικά πρότυπα εκφράζει πέραν του σκεύους εκλογής, τους σκεύους της Ενανθρωπήσεως:
1) Της αγνότητος στο βαθμό που μπορεί κάποιος και ειδικά κάποια να την μιμηθεί, αγνότητα, μέχρι το Γάμο, αγνότητα καθολική, αγνότητα απο την στιγμή της μετανοιάς και
2) Του έμπράκτου παραδείγματος του τελευταίου μακαρισμού: "Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν υμάς και είπωσιν παν πονηρό ρήμα καθ υμών ψευδόμενοι ένεκεν Εμού".

Η Παναγία σήκωσε έναν σταυρό, τον σταυρό της μητρός του Θεανθρώπου και τον σταυρό της ηθικής αμφιβολίας γιατί πάντα την κοιτούσαν με αμφιβολία αναφορικά με το Χριστό αν και την ίδια δεν ξέρω στ΄αλήθεια αν την απασχόλησε η βουλή του κόσμου όντας κεχαριτωμένη.

Εμείς πρότυπο σε τί απο τα δύο έχουμε την Παναγία;