"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

smarti έγραψε:Αυτή η χαρά που νιώθουμε τώρα και λέμε πολλές φορές είμαστε ευτυχισμένοι...αυτή η χαρά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτή τη χαρά που νοιώθουμε όταν κάποια στιγμή πλησιάσουμε πάρα πολύ το Χριστό μας....αυτά ειναι τα λόγια του πνευματικού μου. Και σκέφτομαι τώρα εγώ η χαζούλα......είναι σωστό να επαρκούμαστε σε αυτή τη χαρά και να την βιώνουμαι και να μην είμαστε αχάριστοι προς το παρόν....ή ψάχνοντας την τέλεια χαρά και ευτυχία να μην βιώνουμε αυτά που μας προσφέρονται αυτή τη στιγμή και να μην επαρκούμαστε? Προσπαθούμε να πλησιάσουμε όσο πιο πολύ γίνεται το Χριστό μας και αυτό θα πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα μας....συμφωνώ, αλλά δεν θα πρέπει και να είμαστε χαρούμενοι με αυτά που έχουμε τώρα, όπως τα έχουμε? Κατάλαβε κανείς κατι?

Προσπαθουμε

Ο πόνος ο αληθινός, ο αβάσταχτος πόνος της συναίσθησης της αμαρτωλότητας και της αναξιότητας μας, αυτός ο πόνος είναι και η μοναδική πηγή της γνώσης του Θεού.
Γνωριζόμαστε καλύτερα κάθε φορά.
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ τον αγαπάμε περισότερο και του επιτρέπουμε να καταλάβει όλο και περισσότερο χώρο στην ζωή μας.
Και το αποτέλεσμα της γνώσης αυτής είναι τελικά που μας οδηγεί στην ΧΑΡΑ.

Πόνος – Γνώση – Χαρά.

Όταν ο πόνος δεν με οδηγεί σε αυτήν την χαρά, τότε γνωρίζω πως κάπου κάτι κάνω λάθος.
Πως πονάω ανώφελα, ανθρώπινα και καταχρηστικά.
Κάπως έτσι βιώνω Σμαρώ μου την σχέση αυτή του πόνου και της χαράς.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

Πόνος και χαρά δεν συμβιβάζονται. Ο πόνος είναι δοκιμασία. Τη στιγμή της δοκιμασίας κανείς δεν χαίρεται. Αν η δοκιμασία αξιοποιηθεί σωστά στο τέλος της μένει η αίσθηση της νίκης. Στο τέλος της όμως. Αν αυτή την αίσθηση την πει κάποιος χαρά, τότε να συμφωνήσουμε ότι στο τέλος του πόνου μπορεί να υπάρξει η χαρά της υπακοής στο θέλημα του Θεού.

Την ώρα όμως του πόνου κανείς δε χαίρεται. Γι αυτό να είμαστε προσεκτικοί στις εκφράσεις μας, μην τυχόν και κατηγορηθούμε ότι επιδιώκουμε τις δοκιμασίες, για να έχουμε πνευματική ωφέλεια. Δεν είναι έτσι. Εμείς λέμε "δοξασμένο το θέλημα του Θεού όποιο κι αν είναι αυτό".

Θοδωρούλα καθώς ερχοσουν σου έπεσε κάτι από το μπόξι και έτρξα να σου το φέρω. Θέλεις να στο βάλω εδώ;;; Τι είναι;;;

¨Οπου δεν πέρασε ο πόνος δεν περπάτησε ο Θεός

Καλημέρα και απο εμένα! Λοιπόν Σμαρώ και λοιποί συνδετήμωνες εγώ νιώθω οτι η χαρά είναι δώρο του Θεού. Την χαρίζει ο Θεός σε έναν άνθρωπο είτε για να του τονώσει το ηθικό και να ριχτεί στον πνευματικό αγώνα με περισσότερες δυνάμεις ή του την δίνει για να μην χάνει ο άνθρωπος το κουράγιο και την ελπίδα του. Αυτό νιώθω οτι γίνεται στην πνευματική ζωή ή καμιά φορα μπορεί να το κάνει σε έναν ανθρωπο αυτό για να επιβραβεύεσει κάποια προσπάθεια του και να βιώσει έστω και λίγο κάτι απο την πνευματική ηδονή που προκαλεί η χάρη του Θεού. Βεβαια ο Θεός γνωρίζει τον ψυχικό κόσμο του καθενός και ανάλογα πράτει. Μπορεί η να επιτρέψει πχ σε κάποιον η χαρά και ευτυχία να προέλθει απο έναν συνδιασμό γεγονότων και περιστάσεων ενώ αλλες φορες να του τη στείλει αυτομάτως, ποτέ όμως χωρίς λόγο. Παιδιά δεν θέλω να παρεξηγηθώ αλλά βλέπω στον εαυτό μου πως συμβαίνουν όλα αυτά και τι αντίκτυπο έχουν. Οταν πχ παλαιότερα δεν ασχολιόμουν με την πνευματική ζωή, είχα πολλές στιγμές χαράς και ευχαρίστησης αλλά τωρά διαπιστώνω οτι έκεινες τελικά δεν ήταν στιγμές χαράς και οταν τις θυμάμαι νιώθω οτι μάλλον θα έπρεπε να στεναχωριθώ παρά να τις αναπολώ. Βλέπω τελικά οτι η πνευματική χαρά και ευτυχία, οικοδομεί τον άνθρωπο και τον κάνει καλύτερο, δεν του αφήνει απλά κάποιες ευχαριστες αναμνήσεις όπως κάνει η κοσμική ευτυχία. Οσες στιγμές χαράς και ευτυχιάς και αν έζησα, αν δεν με έκαναν καλύτερο άνθρωπο τότε δεν ήταν χαρά αυτή ούτε ευτυχία. Πιστέυω οτι η αληθινή χαρά είναι αυτή που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και σε οικοδομεί πνευματικά και ψυχικά και αυτή βρίσκεται μόνον κοντά στο Θεό. Τοτε διαπιστώνει κάποιος πόσο χαρούμενος είναι και ας μην του συμβαίνουν αξιόλογα πράγματα στην ζωή του.

Τι καλοί που είστε όλοι...σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις απαντήσεις σας και για την βοήθεια σας. και μια και μου ανοικτήκατε τόσο πολύ...και σας ευχαριστώ πάρα πολύ, θα σας πω και κάτι το οποίο με προβληματίζει πάνω σε αυτό το θέμα της χαράς.
Γενικά είμαι ένα χαρούμενο άτομο και όταν στεναχωριέμαι ....ξέρω ότι είναι παροδικό και ξαναστέκομαι και πάλι στα πόδια και χαμογελάω.....είναι άσχημο να χάνεις το χαμόγελο από τη ζωή και να αφήνεις τη θλίψη να πλημμυρίζει την ψυχή σου..μπορεί να σε φάει ολόκληρη τη ψυχή αυτό το πράγμα της λύπης.Μια κρυφή λύπη μέσα στην καρδιά μας πιστεύω την έχουμε όλοι οι άνθρωποι.....αλλά δεν κάνει να την αφήσουμε να επηρεάσει πιο βαθιά την ψυχή μας. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας η χαρά μας....νομίζω έτσι θα πρέπει να είναι. Έρχονται όμως τώρα κάποιες στιγμές που νοιώθω πολύ χαρούμενη και φτερουγίζει η ψυχή μου από αυτή τη χαρά και εκεί μετά νοιώθω τύψεις, γιατί σκέφτομαι η βλέπω έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος είναι πολύ κοντά στο Κύριο μας, είναι πολύ πιο κοντά σε όλα τα μυστήρια της εκκλησίας και δεν μπορεί να χαρεί η δεν αισθάνεται τόση χαρά μέσα στη καρδιά...και εκεί είνα το πρόβλημα...Γιατί εγώ που είμαι αμαρτωλή , χαίρομαι και χαμογελάω, ενώ θα έπρεπε από τις αμαρτίες μου να έχω σκυμμένο κεφάλι...και ο άλλος ο οποίος είναι ένας πιο καλός άνθρωπος και μέσα στην εκκλησία δεν μπορεί να νοιώσει αυτή τη χαρά??????Υπάρχουν στιγμές που ντρέπομαι να χαρώ...ενώ θέλω..γιατί βλέπω ανθρώπους οι οποίοι είναι πιο κοντά στο θεό αλλά είναι λυπημένοι.Μήπως δεν έχω συνηδειτοποιήσει ακόμα την αμαρτολότητα μου τόσο καλά και γι αυτό είμαι ένα χαζό παιδί χαρά γεμάτο?Αμαρτολότητα και χαρά συμβαδίζουν μαζί?

smarti έγραψε:Έρχονται όμως τώρα κάποιες στιγμές που νοιώθω πολύ χαρούμενη και φτερουγίζει η ψυχή μου από αυτή τη χαρά και εκεί μετά νοιώθω τύψεις, γιατί σκέφτομαι η βλέπω έναν άλλον άνθρωπο ο οποίος είναι πολύ κοντά στο Κύριο μας, είναι πολύ πιο κοντά σε όλα τα μυστήρια της εκκλησίας και δεν μπορεί να χαρεί η δεν αισθάνεται τόση χαρά μέσα στη καρδιά...και εκεί είνα το πρόβλημα...Γιατί εγώ που είμαι αμαρτωλή , χαίρομαι και χαμογελάω, ενώ θα έπρεπε από τις αμαρτίες μου να έχω σκυμμένο κεφάλι...και ο άλλος ο οποίος είναι ένας πιο καλός άνθρωπος και μέσα στην εκκλησία δεν μπορεί να νοιώσει αυτή τη χαρά??

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε αμαρτωλοί. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα σ' αυτόν που συνειδητοποιεί την αμαρτωλότητά του και κάνει αγώνα για να προσεγγίσει τον Κύριό μας και σ' αυτόν που δεν κάνει, ή που νομίζει ότι κάνει, ενώ στην πραγματικότητα πορεύεται λάθος.
Ο πρώτος προσεγγίζει τον Θεό, ως ανταμοιβή του κόπου του, επομένως είναι γεμάτος ελπίδα και παρ' όλα τα προβληματά του, ξέρει ότι αυτά είναι επιφανειακά (δεν μπορούν να αγγίξουν την ψυχή του) και εκχωρούνται από τον Θεό, επομένως νιώθει τον Θεό μέσα στα προβήματά του και χαίρεται. Ο δεύτερος όχι.

Με μπερδεψες Αποστολε......

πιστευω οτι απολυτη και αιωνια ευτυχια και χαρα θα βιωσουμε στον παραδεισο, εδω απλως που και που παιρνουμε μια ιδεα αυτης της αισθησης οταν δοξολογουμε τον Κυριο με τα χειλη, την καρδια μας, τα εργα μας.
αληθεια ποσο χαρουμενοι επιτρεπεται να ειμαστε με τοση δυστυχια γυρω μας; εκτος αν πεσουμε σε μια εγωιστική λήθη....

Δηλαδή ψυχούλα εσύ πιστεύεις ότι δεν κάνει να είμαστε τόσο χαρούμενοι?
Πιστεύεις δηλαδή, ότι αυτό είναι εγωιστικό και ότι κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στη δυστυχία του κόσμου?
Είναι αμαρτία να είμαστε χαρούμενοι?
Υ.Σ Δεν είναι ειρωνικές οι ερωτήσεις είναι ακριβώς όπως τις διατύπωσα.Ρωτάω για να μάθω απλώς.