"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ - ΠΑΘΟΚΤΟΝΙΑ
Ο π. Μωϋσής Αγιορείτης συζητά με νέους και νέες VIDEO ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

http://www.i-m-patron.gr/news1/news_200 ... s_vid.html

Παρακολουθήστε αύριο το Σάββατο 14. Φεβρουαρίου στο ορθόδοξο κανάλι 4ε
( http://www.tv4e.gr/4E_ORTHODOX_CHANNEL.htm ) στις 22:00 την εκπομπή "Προσανατολισμοί" με θέμα: "Λόγος ελπιδοφόρος" με ομιλητή τον π. Μωυσή Αγιορείτη.

Τα Χριστούγεννα του 1991 κατέβηκε για πάντα η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο της Μόσχας και ανέβηκε η γνωστή, τρίχρωμη, ρωσική.

Στα 74 έτη του σοβιετικού καθεστώτος είχαμε ανθηρό κομμουνιστικό παράδεισο με εκατομμύρια θύματα αντιφρονούντων.

Ο ορθόδοξος κλήρος θεωρήθηκε “αντιπαραγωγικό κοινωνικό στοιχείο” και καταδιώχθηκε βάναυσα. Χιλιάδες κληρικοί για την πίστη τους βρήκαν πρόωρο, αφύσικο και βίαιο θάνατο.

Ο Τρότσκι ίδρυσε την “Ένωση Μαχητικών Αθέων”, η οποία εργάστηκε σκληρά για την επικράτηση των ιδεών της.

Ο Στάλιν δημιούργησε τα φοβερά και απάνθρωπα κολαστήρια των γκουλάγκ στη Σιβηρία, όπου εξορίστηκαν 2,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί του, πολλοί από τους οποίους δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους.

Τα περιγράφει καταπληκτικά ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Μεταπολεμικά το σταλινικό καθεστώς έκανε μεγάλες εκκαθαρίσεις μειονοτήτων, που χαρακτηρίστηκαν “συνεργάτες” των Γερμανών.

Εξορίστηκαν μειονότητες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.

Το άθεο καθεστώς θανάτωσε πιστούς, έκλεισε και γκρέμισε εκκλησίες, κατέστρεψε ιερά κειμήλια της χριστιανικής τέχνης. Τελικά, όπως ορθά γράφτηκε, αν “ο κομμουνισμός γνώριζε πόσο θα δόξαζε την εκκλησία διώκοντάς την, ίσως δεν θα αποτολμούσε αυτόν τον φοβερό διωγμό!”.

Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι είπε: “Ήταν μεγάλο λάθος να ξεριζώσουν το δέντρο που μας έδινε ελπίδα επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό μας πόνεσε, μας αποπροσανατόλισε…”.

Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι, θα πρέπει να πούμε πως από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου οι πιστοί της Ρωσίας δεινοπάθησαν.

Από τότε η εκκλησία υποτάχτηκε πλήρως στο κράτος, έφθασαν να απαγορεύσουν στους μοναχούς να έχουν χαρτί και μελάνι, για να μη γράφουν.

Από την περίοδο του Μεγάλου Πέτρου άρχισε μια περίοδος δυτικοποιήσεως της Ρωσίας. Υπήρξε μια στροφή κατά της βυζαντινής παραδόσεως στη θεία λατρεία.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πατρίδα μας, κατά την περίοδο της βαυαροκρατίας. Βυζαντινές εκκλησίες κατεδαφίστηκαν και μοναστήρια έκλεισαν, καθώς ο Όθωνας ήθελε να εξευρωπαΐσει την Ελλάδα. Τα περιγράφει ωραία με δάκρυα ο αγέρωχος στρατηγός Μακρυγιάννης.

Το δέσιμο του πιστού ρωσικού λαού με την Εκκλησία ήταν πάντοτε βαθύ και μεγάλο. Το ίδιο και του ελληνικού με την πηγαία και αφτιασίδωτη ευσέβεια.

Αλλά και οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι χριστιανικές, παρά τη σημερινή αμφισβήτηση.

Ο Γ. Μαρίνος γράφει πως “οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακήρυσσαν ότι το όραμά τους για την ενωμένη Ευρώπη στηρίζεται στις αξίες της χριστιανικής πίστεως”. Τον μηδενισμό των διανοουμένων, την απουσία του Θεού και τον θάνατό του σύμφωνα με τους φιλοσόφους ο πολύς Ντοστογιέφσκι τα θεωρεί φαινόμενα δαιμονικά.

Είναι γεγονός, όπως λέγει ο πολύσοφος ιερός Χρυσόστομος, ότι η “Εκκλησία διωκομένη λαμπροτέρα καθίσταται”.

Όσοι επιχειρούν να κόψουν τις εθνικές ρίζες θα μείνουν ανέστιοι. Μια τέτοια επιχείρηση σύντομα ή αργά θα έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Θα στραφεί εναντίον αυτών που νόμιζαν ότι θα ωφεληθούν από αυτή την πολεμική.

Στην Ελλάδα αρχίζει πάλι, υπόγεια, σταθερά και ύπουλα να τίθεται η Εκκλησία στο στόχαστρο. Τα παιδιά αμφισβητούν τη μητέρα τους.

Δυσφημείται τεχνηέντως το έργο και η προσφορά της Εκκλησίας και με τρόπο εισέρχεται στις καρδιές των ανθρώπων η αμφισβήτηση και η καχυποψία.

Η Εκκλησία σήμερα στην Ελλάδα έχει περί τα 800 ιδρύματα αγάπης για ορφανά, γέρους, φτωχούς, ασθενείς και πεινασμένους. Αλλού τα ιδρύματα αυτά όχι μόνο δεν φορολογούνται αλλά και επιδοτούνται.

Μένουμε ξανά να απορούμε στοχαστικά. Γιατί άραγε τόσο πολύ και μεγάλο μίσος για την τροφό του γένους Εκκλησία;

Αναδημοσίευση από:
http://www.romfea.gr/index.php?option=c ... 4&Itemid=2

angieholi έγραψε: Γιατί άραγε τόσο πολύ και μεγάλο μίσος για την τροφό του γένους Εκκλησία

Είναι κατά την γνώμη μου - που δεν είναι ταπεινή μιάς και διατυπώνεται και μάλιστα εγγράφως - μια ερώτηση που δεν πρέπει να γίνεται. Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Επειδή αν και όταν - που το απεύχομαι - η Εκκλησία πάψει να είναι διωκόμενη απλά ΔΕΝ θα είναι Εκκλησία του Χριστού αλλά μια εκκοσμικευμένη Εκκλησία.

Το ίδιο σαφώς ισχύει και με τον κάθε Χριστιανό Ορθόδοξο.
Όταν η ζωή του χριστιανού δεν αποτελεί σκάνδαλο για τους ανθρώπους του κόσμου τότε απλά δεν είναι χριστιανική ζωή αλλά κατάντησε ψευτοχριστιανική ζωή προσαρμοσμένη στα κοινωνικά πρότυπα που ο κόσμος και οι άνθρωποι που ζούν με κοσμικό φρόνημα έχουν διαμορφώσει και θεωρούν αποδεκτά.

Η Εκκλησία θα διώκεται πάντα και ο κατά Χριστόν πορευόμενος θα διάγει πάντα βίον μαρτυρικόν. Και αυτή η δίωξη και αυτό το μαρτύριο είναι ακριβώς αυτά που βεβαιώνουν ότι η Εκκλησία παραμένει Εκκλησία του Χριστού και ότι ο πιστός πορεύεται κατά Χριστόν και όχι κατά κόσμον.

«ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν;
εἰ γὰρ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην.» Γαλάτας 1, 10

«οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι·» Λουκά 6, 26

Ειλικρινά και εγώ με την σειρά μου δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που θέλουν μια Εκκλησία όπου όλοι θα της βαράνε παλαμάκια - ακόμα και οι κοσμικοί και οι άθεοι - και που θέλουν σώνει και καλά η Εκκλησία να χαίρει εκτίμησης απ όλους. Και δεν μπορώ επίσης να καταλάβω αυτούς που θέλουν να ονομάζονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί και παράλληλα ενοχλούνται όταν τους βρίζουν ή τους χλευάζουν οι κοσμικοί για την πίστη τους και για τις φανερές εκδηλώσεις της πίστης τους. Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω.

Η κατά Χριστόν ζωή κατά κανόνα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με το κοσμικό φρόνημα και την κοσμική ζωή. Και γι αυτό θα βρίσκεται πάντα σε μια διαρκή και ατελεύτητη πολεμική με τον κόσμο ο άνθρωπος που αγωνίζεται να ζεί μια κατά Χριστόν ζωή όπως σαφώς και η Εκκλησία του Χριστού.

Βέβαια avvas, θα πρέπει να τονίσουμε, αφου παραδεχτούμε πρωτα οτι οσα γραφεις ειναι ορθοτατα και αυτονοητα για την Ορθοδοξια, και τα προσυπογραφουμε ολοι, ότι ο Γέροντας Μωυσής, δεν θεωρεί το θέμα της Εκκλησίας, μέσα από πρίσμα κάποιας "αποδοχής" και "αναγνώρισης" από τον κόσμο, άλλα θέλει να τονίσει κάτι ουσιώδες.

Κάνεις Ορθόδοξος Χριστιανός δεν είναι φυσιολογικό να περιμένει "χειροκρότημα" από τον κόσμο, η άλλες "αμοιβές". Γιατί εάν τα πάρει από εδώ, στον ουρανό, όχι μόνο δεν θα πάρει τίποτα, αλλά μάλλον θα χρωστάει και πολλά..

Όμως, αυτό που επιχειρεί να καταστήσει σαφές ο Γέροντας Μωυσής είναι ότι, ένας τόπος όπως ο δικός μας, που πορεύεται αιώνες, μέσα από την Ορθόδοξη Πίστη του, η οποία του έχει διαμορφώσει την παράδοση του, την παιδεία του, τα ηθη και έθιμα του, την ίδια του την ζωή με έναν λόγο, εξαρτά την ίδια του την υπόσταση από αυτήν την σχέση.

Ετσι λοιπον, και συνεχιζω και εγω να γραφω δυστυχως τα αυτονοητα, απο τη στιγμη που συνειδητα, η εστω και ασυνειδητα λογω δυτικων επιρροων, ο τοπος αυτος, θα θελησει, και το κανει ηδη, να αποκοπει απο τον ομφαλιο λωρο που τον κραταει στενα συνδεδεμενο με την ζωσα Ορθοδοξη Πιστη και ζωη, τοτε, ειναι κατι παραπανω απο μαθηματικα βεβαιο οτι οδηγειται προς το ιστορικο του τελος.

Και το χειροτερο δεν ειναι τοσο το ιστορικο, καθως ολα θα περασουν στην ληθη ετσι κι αλλιως, αλλα αυτο που περιμενει αυτον τον τοπο ειναι κατι πολυ χειροτερο και μη αναστρεψιμο. Το πνευματικο του τελος.

Και από αυτό ακριβως, προσπαθεί με υπομονη και επιμονη, η Εκκλησία και με τους λόγους τους, και ο Γέροντας Μωυσής, με τον λογιο χαρακτηρα και το πλουσιο συγγραφικο εργο του, να προφυλάξει τον ταλαιπωρημένο αυτό και μαρτυρικό τόπο των Αγίων και των Ηρώων.

Απο εκει και περα ας μας λυπηθει ο Θεος, αλλα εφοσον εχουμε σε πολυ μεγαλο ποσοστο αποφασισει να αυτοκτονησουμε ιστορικα και πνευματικα, δεν μπορει να μας εμποδισει κανεις με το.. ζορι.

Ολα ειναι στο χερι μας. Ειναι;

dionysisgr έγραψε:Απο εκει και περα ας μας λυπηθει ο Θεος, αλλα εφοσον εχουμε σε πολυ μεγαλο ποσοστο αποφασισει να αυτοκτονησουμε ιστορικα και πνευματικα, δεν μπορει να μας εμποδισει κανεις με το.. ζορι.

Να συμφωνήσω και γώ με όσα αυτονόητα συμπλήρωσες κατ' αρχήν..
και βέβαια να μας λυπηθεί ο Θεός πάνω απ όλα..
και σαφώς αν θελήσουμε ιστορικά και πνευματικά να αυτοκτονήσουμε κανένας δεν θα μας εμποδίσει.
αλλά «όπου επερίσευσεν η αμαρτία υπερεπερίσευσεν η χάρις» μας λέει ο Χριστός

και όσο και αν κάποιοι είναι απαιδισόδοξοι εγώ δεν είμαι
στους καιρούς μας η Χάρις υπερπερισσεύει της πολλής πράγματι αμαρτίας

dionysisgr έγραψε:Ολα ειναι στο χερι μας. Ειναι;

Όχι εάν προσπαθούμε να αλλάξουμε τα πράγματα σαν άνθρωποι με ανθρώπινα μέσα, μεθοδεύσεις, πολιτικές, στρατηγικές κλπ
Σαφώς και Ναί! είναι στο χέρι μας εάν κάθε μας δράση και σκοπό την βασίζουμε στον Χριστό.

«ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» Φιλιππησίους 2, 10

Και όταν ο Χριστός λέει «πάν γόνυ» σημαίνει πάν γόνυ!
Κάθε γόνατο θα γονατίσει στο Όνομα του Ιησού Χριστού.
Αυτή είναι η δύναμις των πιστών και όχι οι μεθοδεύσεις των κοσμικών και του κόσμου.

Και εάν ηττώμεθα αυτό συμβαίνει επειδή βασιζόμαστε ως έθνος, ως χριστιανοί, ως πιστοί στις δικές μας δυνάμεις.
Και επιτρέπει ο Θεός να συμβαίνουν όσα θλιβερά βλέπουμε γύρω μας για να επιστρέψουμε σε Εκείνον.

Έτσι το βλέπω εγώ αδερφέ Διονύσιε.

Καλά Χριστούγεννα!

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Σαρκολατρεία
Μία από τις πλέον προσκυνούμενες θεότητες σήμερα είναι η σάρκα. Έτσι μάλλον αρκετοί θα θελήσουν να αντιδράσουν στα γραφόμενά μου. Δεν θα δυσκολευτούν να με χαρακτηρίσουν αμέσως σκληρό, αυστηρό, οπισθοδρομικό, αντιδραστικό, ρατσιστή, ακόμη και ομοιοπαθή τους. Γνωρίζω όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσω να γράφω, καταθέτοντας τη σκέψη σε ένα πάντοτε επίκαιρο θέμα άφοβα, με πόνο και αγάπη.

Δεν κάνουμε τους αγγέλους, τους αναμάρτητους, τους φωνασκούντες ηθικολόγους, τους αποκεφαλιστές των ανηθίκων. Δεν θέλουμε να θίξουμε, να προσβάλουμε και καταδικάσουμε κανέναν. Δεν είναι αυτό το έργο μας. Η εκκλησία έχει ξεκάθαρη και σαφή θέση, βασιζόμενη στην Αγία Γραφή. Οι ολοκληρωμένες σχέσεις των συζύγων ευλογούνται μέσα στο μυστήριο του γάμου. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος στις επιλογές του. Οι πράξεις του όμως αυτές δεν θα πρέπει να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους άλλους.

Ο νεοελληνικός βίος, σαν να ξύπνησε από νάρκη ή λήθαργο, μιλά συνεχώς για την απόλαυση της σάρκας. Έτσι ξυπνά, έτσι κοιμάται, έτσι ονειρεύεται, έτσι φαντάζεται και έτσι κινείται. Σαν να μη τον απασχολεί προς το παρόν κανένα άλλο θέμα. Συζητήσεις, υπονοούμενα, ανέκδοτα, σίριαλ, κείμενα, λογοτεχνικά και μη, όλα μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Ορισμένες φορές το πράγμα οδηγείται στα όρια της μανίας και της υστερίας. Λυπάται κανείς γι’ αυτήν την εμπάθεια, την ηδονοθηρία, τη λαγνεία.

Μέρος του φαινομένου είναι η έξαρση της ομοφυλοφιλίας. Παρουσιάζεται ως κάτι εντελώς φυσιολογικό, ως επιλεγμένο δικαίωμα, ως υπερήφανη ιδιαιτερότητα, και χρησιμοποιεί, για να πείσει, τρόπους ολοκληρωτικούς και μεσαιωνικούς, όταν ζητά να προβάλλεται ελεύθερα ακόμη και στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Δίνεται γι’ αυτό αρκετός χρόνος στα κανάλια. Θεωρείται πρόοδος, κατάκτηση, απελευθέρωση, ωραιοποιείται και φέρνει σύγχυση. Εκείνοι που υβρίζουν, αφορίζουν, τους χαρακτηρίζουν ανώμαλους για κρέμασμα, μάλλον είναι για κρέμασμα οι ίδιοι.

Η ομοφυλοφιλική εξαλλοσύνη, που θέλει γάμους και παρελάσεις και στην Ελλάδα, συμπορεύεται με τη συνασπισμένη αριστερά, που ζητά μια χώρα με πολυπολιτισμικότητα, με ανοιχτά σύνορα, με ελεύθερους πέρα για πέρα μετανάστες, πράσινη, καταπράσινη, δηλαδή τέλεια οικολογική, και κυρίως χωρισμένη από την εκκλησία. Ο τελευταίος τρικλιζόμενος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου από καιρό μιλά δυνατά για ομοφυλοφιλική απελευθέρωση, αντιτιθέμενος σε κάθε συντηρητική παράταξη που ταυτίζεται με την καθυστέρηση και την οπισθοδρόμηση. Να όμως που και η άκρα δεξιά παρουσιάζεται τώρα ομοφυλοφιλική, υποστηρίζοντας κάποιες μειονοτικές ευαισθησίες. Το τρίτο φύλο κυριαρχεί πλέον σε θέσεις κλειδιά. Ο σοδογομοροτισμός ανθεί, ευωδιάζει και καρποφορεί.

Ο αχόρταγος και ανικανοποίητος πανσεξουαλισμός, η άφατη και αφόρητη λαγνεία κατάντησαν θρησκεία. Εμείς τώρα χλευαζόμαστε και υβριζόμαστε. Το ξέρουμε. Θα μας ξαναπούν σκοταδιστές, φασίστες, φονταμελιστές, ακραίους και άσχετους. Δεν πειράζει. Εμείς λέμε ότι ο καθένας που σέβεται τον εαυτό του, την ιστορία του τόπου, την αληθινότητα του ανθρωπίνου προσώπου, του μοναδικού και ανεπανάληπτου πρέπει με κάθε τρόπο, με όποιον τρόπο μπορεί, να αντιδράσει.

Η Ελλάδα να μείνει Ελλάδα. Δεν κάνουμε τους Ελληνάρες. Δεν καβαλήσαμε το καλάμι του πατριωτισμού. Δεν παριστάνουμε τους βερμπαλιστές ιεροκήρυκες, τους μεγαλόστομους ηθικιστές, τους σκληροπυρηνικούς πουριτανούς, τους φοβισμένους σεξιστές.

Είναι καιρός να εναντιωθούμε σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού, που μας εκμαυλίζει και μας κάνει να προτιμούμε προϊόντα υποκουλτούρας, ιδέες ανίερες, μόνο και μόνο για να λεγόμαστε προοδευτικοί. Αν πρόοδος είναι η ομοφυλοφιλία και ο αριστερισμός, κάτι ακόμη δεν πάει καλά σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο. Είπε κάποιος ότι, για να προωθηθείς σήμερα, ή ομοφυλόφιλος ή αριστερός πρέπει να είσαι. Και πρόσθεσε ένας άλλος: Καλύτερα να είσαι και τα δύο, για να ανέβεις γρηγορότερα ψηλά. Ας είναι ο καθένας αληθινός και τίμιος.

Αναδημοσίευση από:
http://aktines.blogspot.com/2010/02/blog-post_124.html

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Τι είναι η Ορθοδοξία;
Δεν θ’ αντιγράψω ορισμούς από βιβλία. Θα μιλήσω μέσα από την καρδιά μου. Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια. Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια. Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος. Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει: “Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό…”.

Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς. Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.

Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται. Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.

Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο “Ημερολόγιο της ευτυχίας” του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός “σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες”.

Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.

Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό. Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση. Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.

Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή. Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί. Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τ’ αληθινά, τ’ ατόφια, τα ταπεινά.

Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν’ αγαπάμε. Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν’ αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.

Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν’ αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

Πηγή:«ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»- 21/02/2010

Αναδημοσίευση από:
http://aktines.blogspot.com/2010/02/blog-post_8714.html

H Αγρυπνία στο Άγιο Όρος του π. Μωυσή είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα κατά την γνώμη μου.
Του το έγραψα και σε γράμμα. Θα ήθελα να κάνω μια ταινία κάποτε βασισμένη σε αυτό...