Re: Ασκητικός χαρακτήρας και διδασκαλία του Χριστού
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Φεβ 19, 2009 8:53 pm
Την πνευματικη τελειοτητα δεν την πετυχαινουμε εμεις, την επιδιωκουμε, αλλα δεν την αποκτουμε απο δικη μας δυναμη.
“Πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί κατά βαίνον, εκ σου του Πατρός των φώτων”, λεμε στην Εκκλησια μας, vasilikirimp.
Ολα ο Θεος τα δινει, και τα χαρισματα και τις αρετες, και την πνευματικη τελειωση. Και επειδη ο Θεος δεν ειναι προσωποληπτης, δεν ξεχωριζει δηλαδη στην απειρη αγαπη Του, το καθενα, αλλα μας βλεπει ολους ισους ως τεκνία, δηλαδη παιδάκια Του αγαπημενα.
Αρα η απαντηση στο ερωτημα σου ειναι οτι, ναι, και στους κοσμικους ειναι εφικτη αυτη η τελειοτητα οντολογικα και εκ Θεου. Και πολλοι το πετυχαν ηδη.
Ο Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμας ο μεγας θεολογος του ακτιστου φωτος, ηδη απο λαϊκος, ειχε θεωρια και θεοπτια.
Αυτο ομως που διαφοροποιει εμας απο τους Μοναχους, ειναι το περιβαλλον, ο κοσμος, που αποτελει σαφεστατο εμποδιο προς την πνευματικη τελειωση.
Δεν ειναι το ιδιο μεσα στην ησυχια, η στο Μοναστηρι, να εχεις το τυπικο σου, την προσευχη μερα-νυκτα, τον συνεχη Εκκλησιασμο σου, την τακτικοτατη συμμετοχη στα Αχραντα Μυστηρια, με το να εισαι μεσα στην τρελλα του κοσμου, την φασαρια, την πολυλογια (αυτο ανηκει σε εμενα που εχω πιο μεγαλη γλωσσα απο το μπόϊ μου..), και τους καθε λογης περισπασμους.
Αυτο ειναι το "μειονεκτημα" μας σε σχεση με τον Μοναχικο βιο. Ομως αυτο ειναι στην Δικαιη κριση του Φιλανθρωπου Θεου, ενα σημαντικο ελαφρυντικο, και ο μικρος αλλα ειλικρινης αγωνας μας, πιανεται πολυς και σημαντικος στην Αγαπη Του.
Ενω οι Μοναχοι που εχουν ολες τις προυποθεσεις, θα τους ζητηθει πολυ μεγαλυτερος και αυστηροτερος λογος απο τον Δικαιοκριτη Θεο για οσα αμελησαν και αθετησαν, εαν το εκαναν.
Οπου σε βρω εκει θα σε κρινω, λεει ο Κυριος, και βλεπει, που ζουμε, τι δυσκολιες υπαρχουν, και θα δωσει Ελεος, οταν εμεις πανω απο ολα, εχουμε καταθεσει την ψυχη μας στην λατρεια και την δοξα Του.
Οπου και εαν ειμαστε.
“Πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί κατά βαίνον, εκ σου του Πατρός των φώτων”, λεμε στην Εκκλησια μας, vasilikirimp.
Ολα ο Θεος τα δινει, και τα χαρισματα και τις αρετες, και την πνευματικη τελειωση. Και επειδη ο Θεος δεν ειναι προσωποληπτης, δεν ξεχωριζει δηλαδη στην απειρη αγαπη Του, το καθενα, αλλα μας βλεπει ολους ισους ως τεκνία, δηλαδη παιδάκια Του αγαπημενα.
Αρα η απαντηση στο ερωτημα σου ειναι οτι, ναι, και στους κοσμικους ειναι εφικτη αυτη η τελειοτητα οντολογικα και εκ Θεου. Και πολλοι το πετυχαν ηδη.
Ο Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμας ο μεγας θεολογος του ακτιστου φωτος, ηδη απο λαϊκος, ειχε θεωρια και θεοπτια.
Αυτο ομως που διαφοροποιει εμας απο τους Μοναχους, ειναι το περιβαλλον, ο κοσμος, που αποτελει σαφεστατο εμποδιο προς την πνευματικη τελειωση.
Δεν ειναι το ιδιο μεσα στην ησυχια, η στο Μοναστηρι, να εχεις το τυπικο σου, την προσευχη μερα-νυκτα, τον συνεχη Εκκλησιασμο σου, την τακτικοτατη συμμετοχη στα Αχραντα Μυστηρια, με το να εισαι μεσα στην τρελλα του κοσμου, την φασαρια, την πολυλογια (αυτο ανηκει σε εμενα που εχω πιο μεγαλη γλωσσα απο το μπόϊ μου..), και τους καθε λογης περισπασμους.
Αυτο ειναι το "μειονεκτημα" μας σε σχεση με τον Μοναχικο βιο. Ομως αυτο ειναι στην Δικαιη κριση του Φιλανθρωπου Θεου, ενα σημαντικο ελαφρυντικο, και ο μικρος αλλα ειλικρινης αγωνας μας, πιανεται πολυς και σημαντικος στην Αγαπη Του.
Ενω οι Μοναχοι που εχουν ολες τις προυποθεσεις, θα τους ζητηθει πολυ μεγαλυτερος και αυστηροτερος λογος απο τον Δικαιοκριτη Θεο για οσα αμελησαν και αθετησαν, εαν το εκαναν.
Οπου σε βρω εκει θα σε κρινω, λεει ο Κυριος, και βλεπει, που ζουμε, τι δυσκολιες υπαρχουν, και θα δωσει Ελεος, οταν εμεις πανω απο ολα, εχουμε καταθεσει την ψυχη μας στην λατρεια και την δοξα Του.
Οπου και εαν ειμαστε.