"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αγαπητέ vasilikirimp,

ο πατήρ Δαμασκηνός ο Αγιορείτης έχει συγγράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο για το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων με τίτλο "Ορθόδοξη ανθρωπολογία και μεταμοσχεύσεις ζωτικών οργάνων". (Εκδόσεις "Μυριόβιβλος", Νοέμβριος 2007, Άγιον Όρος)

Λεπτομέρειες για το βιβλίο, το Σημείωμα Εκδότου, τον Πρόλογο καθώς και επιλεγμένα Κεφάλαια (υπογραμμισμένα στα περιεχόμενα) μπορείς να βρεις εδώ:

http://www.alopsis.gr/modules.php?name= ... le&sid=783

Χρήστος

Θέλω να ρωτήσω το εξής : Αν είναι να πεθάνω και με μεταμόσχευση τελικά σώνομαι και δεν την δεχτώ αυτό πιάνεται σαν αυτοκτονία;

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ – Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994» του Νικόλαου Ζουρνατζόγλου, Επισμηναγού ε.α

Μαρτυρίες Πανιερωτάτου Αγιορείτου ιερομονάχου Η : (σελ. 121-123)

Ο σεβαστός αγιορείτης ιερομόναχος και πνευματικός Γρηγόριος, από το στενότατο περιβάλλον του, ρώτησε τον πατέρα Παΐσιο για το θέμα των μεταμοσχεύσεων και τα συναφή με αυτό αναφυόμενα προβλήματα. Ο Γέροντας απαντώντας επέτρεψε μεν την μεταμόσχευση ενός εκ των διπλών οργάνων, εφ’ όσον ο δότης το προσφέρει εκούσια, αλλά απέκλεισε κατηγορηματικά την αφαίρεση και μεταμόσχευση οργάνων αναγκαίων για την επιβίωση (του δότη) σε οποιαδήποτε περίπτωση, αφού έτσι προξενείται η θανάτωση του δότη.
Σημείωση : Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ.κ. Χριστόδουλος, το 1991, σαν Μητροπολίτης Δημητριάδος, σε ομιλία του ανέφερε ότι «επιτρέπεται η αφαίρεση μόνο δίδυμων οργάνων (πχ οφθαλμού – νεφρού), ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του δότη και εφ’ όσον το απομένον όργανο είναι υγιές».
Ο Γέροντας, όταν απορρίπτει την μεταμόσχευση αναγκαίων για την επιβίωση οργάνων ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, εννοεί, φυσικά και την περίπτωση των εγκεφαλικά νεκρών. Χρησιμοποίησε μάλιστα, για την κατοχύρωση της άποψής του, τα εξής δύο επιχειρήματα :
Πρώτον ότι αποτελεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση, αντιστρατευόμενη το δημιουργικό έργο του Θεού, από τη μια να θανατώνουμε τον δότη και από την άλλη να δημιουργούμε την έπαρση για την ζωοποίηση του λήπτη.
Δεύτερον ότι αυτό θα γίνει αιτία εφεύρεσης τρόπων να σκοτώνουν τους ασθενείς για να τους παίρνουν τα όργανά τους.
Θεωρούμε ότι ο μακαριστός Γέροντας με την ανωτέρω φωτισμένη και διορατική θέση του έδωσε σαφή απάντηση προς όλους τους υποστηρικτές των μεταμοσχεύσεων από εγκεφαλικά νεκρούς, καθ’ όσον :
1. Θεωρεί και τον εγκεφαλικά νεκρό ως ζώντα
2. Απαντά (με το πρώτο επιχείρημα) σε όσους, εξαναγκασμένοι από αντίθετες θεολογικές και ιατρικές θέσεις, υπερέβησαν δήθεν το πρόβλημα (αν δηλαδή ο εγκεφαλικά νεκρός είναι ζων ή νεκρός βιολογικά), το οποίο και ονομάζουν δυτικό σχολαστικισμό (!) και αντιπροβάλλουν την δήθεν «αγάπη» και «θυσία» του εγκεφαλικά νεκρού (οι οποίες όμως είναι στην πραγματικότητα ασυνείδητες και ανύπαρκτες και μάλλον ταυτόσημες της ευθανασίας).
3. Προορά (με το δεύτερο επιχείρημα) ότι η πρακτική αυτή, των μεταμοσχεύσεων από εγκεφαλικά νεκρούς, θα αποτελέσει κακή αρχή και αντί αφαίρεσης και άλλων τρόπων να αφαιρούν την ζωή των ανθρώπων για να λάβουν τα όργανά τους.
Επίσης θα θέλαμε να αναφέρουμε ότι ο Γέροντας επιπλέον θεωρούσε την «δωρεά» οργάνων μετά θάνατον και ως στερούμενης ουσιαστικής ηθικής αξίας. Έτσι, όταν υψηλόβαθμος δημόσιος άνδρας δήλωσε δωρητής οργάνων, ο πατέρας Παΐσιος σχολίασε απαξιωτικά το γεγονός.
Τέλος, θα πρέπει να προστεθεί ότι σύμφωνα με μαρτυρία του ανωτέρω ιερομονάχου (Η) και ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος είχε την ίδια τοποθέτηση, για το θέμα των μεταμοσχεύσεων, με τον πατέρα Παΐσιο.

Τα κριτήρια του εγκεφαλικού θανάτου είναι καθορισμένα και αποδεκτά απο την παγκόσμια ιατρική κοινότητα. Στον εγκεφαλικά νεκρό όλες οι ζωτικές του λειτουργίες υποστηρίζονται μηχανικά.
Χωρίς υποστηριξη θα πέθαινε αμέσως.
Αποψή μου είναι οτι η μεταμόσχευση φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής του δότη,προκαλεί αλλαγή του τρόπου και της στάσης ζωής του δέκτη, που τις περισσότερες φορές τον φέρνει πιο κοντά στον Θεό και τον Χριστιανισμό.
Απο ένα άτομο μπορεί να σωθούν 2 που κάνουν αιμοκάθαρση, 1 με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου,2 με πνευμονική ανεπάρκεια που ζούν συνέχεια με μια φιάλη οξυγόνου, 1 με ηπατική ανεπάρεια, 2 θα μπορέσουν να ξαναδιαβάσουν ....

Είχαν γίνει γνωστά κάποια περιστατικά και είχαν γραφεί κι' ολλας ως νέα σε κάποια έντυπα.
Οι ιεχωβάδες είναι ανυποχώρητοι στο ζήτημα της μετάγγισης αίματος (κάνει διαφορά αν δώσω αίμα ¨η χέρι;;; και τα δύο δικά μου είναι του ναού του σώματος;;;) Και περισσότερο το Αίμα είναι η έδρα της ζωής και που ανήκουν στον Θεό..
Και πίσω στο ψαχνό ¨Οταν κάποιας οικογένειας ιεχωβάδων το παιδί τους έπρεπε να κάνει μετάγγιση αίματος στην αρχή, ούτε να το ακούσουν δεν ήθελαν. Αλλά περνώντας λίγες μέρες τότε διχάστηκε μάνα με άντρα.... Κρυφά από τον άντρα πλέον πήγε η μάνα και έδωσε την συγκατάθεση για την μετάγγιση...
Ποιός θα ήταν εκείνος που θα έπρεπε για να σωθεί να βρεθεί άνθρωπος να κάνει δωρεάν το μέρος του σώματος που χρειάζεσαι και θα έλεγε όχι;;;
Ποιος από έμαθα περίμενε την δωρεάν κάπου να δώσει τα ματάκια του να δεις εσύ και θα έλεγε όχι;;;
Σε ξένο ποπό δέκα ξυλιές τι αξία έχουν;;;

Ωραία αυτά που μας αναφέρεις Απόστολε αλλά υπάρχει και αντίποδας

Πόσα χαμόγελα επιστρέφουν ; Πόσες ζωές σώζονται ;
Πρόσφατο παράδειγμα ο πατέρας του νεαρού Αυστραλού -
εγώ είμαι προβληματισμένη δέχομαι τα λόγια και τη στάση του γέροντα μέσα μου υπάρχει όμως ένα ΑΛΛΑ - συγχωρέστε με δε ξέρω απο που πηγάζει - μπορεί να είναι και εγωισμός προς τη ζωή -

Να ρωτησω κατι πανω σ αυτο? αν ενας δικος σου ανθρωπος πρεπει να κανει μεταμοσχευση σ ενα σημειο του σωματος τους και θες εσυ να γινεις δοτης αυτου του ανθρωπου.Εκεινου το προβλημα θα διορθωθει,εσυ ομως θα μεινεις μ ενα κουσουρι που δε σ ενοχλει καθολου,αρκει να γινει εκεινος καλα.
Ποια η γνωμη σας πανω σ αυτο? δε μιλαμε ουτε για ξενα μοσχευματα απο πτωματα,ουτε απο αλλους δοτες.

ΕΓΩ θα εδινα ,χωρις 2η σκεψη, τη λετε τωρα?........

Η Εκκλησια ειναι καθετη εναντια στην μεταμοσχευση που αφορα οργανα ζωτικα για την συνεχιση της ζωης του δοτη. Αυτο ειναι ξεκαθαρο.

Λοιπον σαν Ορθοδοξοι, δεν υπαρχει κανενα επιχειρημα που να μας καλυπτει ωστε να εναντιωνομαστε σε αυτα που πρεσβευει η Εκκλησια.

Η παμε με την Εκκλησια μας, η παμε με τον λογισμο μας. Δεν υποχρεωνει κανεναν ο Θεος με το ζορι νομιζω.

Προσφατα στο νοσοκομειο που εργαζομαι κοιμηθηκε Αγιορειτης Γρηγοριατης Μοναχος, (εχω γραψει ξανα γιαυτο, την ωρα που κοιμηθηκε, ημουν εξω απο το δωματιο του), ο οποιος αφου ενημερωθηκε οτι πρεπει να κανει μεταμοσχευση καρδιας για να συνεχισει να ζει, πηρε την αποφαση, εχοντας παρει και ευλογια απο τον Γεροντα του στην Μονη Γρηγοριου, να συνεχισει να ζει οσο επιτρεψει ο Θεος, ΧΩΡΙΣ, να γινει μεταμοσχευση που θα αφαιρουσε ΟΡΙΣΤΙΚΑ την ζωη απο τον δοτη.

Δεχτηκε ολες τις θεραπειες, ολα τα φαρμακα, οτι του ειπαν οι Ιατροι, εκτος απο την μεταμοσχευση καρδιας. Οι Ιατροι ειναι συγκλονισμενοι, και καποιοι ομολογησαν οτι μετα απο 5.000 και πλεον περιπτωσεις που εχουν δει στην καρριερα τους, τετοια περιπτωση δεν εχει ξανατυχει, η το πολυ αλλες μια-δυο φορες, να εχει συμβει.

Λοιπον, ποιος παιρνει τετοια αποφαση εαν δεν εχει Πνευμα Θεου μεσα του;

Συμφωνα με κοσμικα, ψυχολογικα, ανθρωπιστικα, λογικα, επιστημονικα, ορθολογικα πλαισια, η αποφαση αυτη ειναι ακατανοητη και λαθεμενη.

Συμφωνα με την Πιστη μας, και με την πνευματικη διδασκαλια των Πατερων μας, ειναι ορθοτατη και μαρτυρικη, για να προσθεσω και αγιαστικη σε αυτον που την εφαρμοζει.

Ειναι πιο εντιμο και αξιο να πεθανεις οταν ο Θεος στειλει μια ασθενεια που για να θεραπευθεις πρεπει να πεθανει καποιος αλλος, και να ζησεις λιγα ακομα χρονια, (εαν πετυχει κιολας η επεμβαση, και δεν αποριφθει το μοσχευμα, που ειναι πολυ πιθανο), παρα να παιξεις την σωτηρια της ψυχης σου κορωνα-γραμματα, εφοσον εν γνωσει και εν αποδοχη σου, καποιος πεθανε για να ζησεις εσυ.

Ειναι επιλογη καθαρα Προσωπικη, και Πιστεως. Δεν υπαρχει ναι μεν αλλα, κανουμε την επιλογη και παιρνουμε και την ευθυνη μας.

Αλλιως, εαν το αποσυνδεσουμε το θεμα απο την Πιστη μας, και την Εκκλησια μας, τοτε ο καθενας, μπορει οπως σε ολα τα θεματα να εχει την αποψη του.

Οπως π.χ. με την ευθανασια, η την εκουσια εξοδο απο την ζωη, η Εκκλησια τα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ, ενω οι αλλοι λενε διαφορα και τα δικαιολογουν.

Εμεις ομως τι κανουμε; Θα το δουμε με προοπτικη αιωνιοτητας και πνευματικα, η με κοσμικο πνευμα και καθαρα βιολογικα;

Oταν παραχωρησει-επιτρεψει η και ευδοκησει εαν θελετε ο Θεος, να συμβει αυτο για τον καθενα μας, πραγμα που το απευχομαι ανθρωπινως ομως μονο, τοτε θα μπουμε πραγματικα στο θεμα, και θα δουμε τι ψυχη κουβαλαμε τοσα χρονια στο υπο ημερομηνια ληξεως ετσι κι αλλιως φθαρτο σαρκιο μας.

Γιατι στην τελικη, θα πεθανουμε ΟΤΙ και να κανουμε, θα πρεπει λοιπον επειδη το πηγαμε λιγο πιο πισω το αναποφευκτο, να χασουμε και την ψυχη μας; Οχι βεβαια. Θεος φυλαξοι.

σωστα αυτα διονυσης , αλλα οταν προκειται για τη μανα σου ,το παιδι σου, ανρθωπινως λυγιζεις, δεν αντεχω τον πονο και αν μπορω να βοηθησω καποιον υα το κανω , οσο αν ειμαι ηδη πεθαμενη σρ τη θα μου χρισημευε το οποιο υγειες οργανο αφου θα το φανε τα σκοθλικια και εγω εκει που υα ειμαι θεν το χρειαζομαι ,ουτε στην ανασταση των νεκρων μιας και ητα σωματα μας ειναι αυλα .......αν θα παω σε κανενα καλο μερος με το ελεος του θεου.