Οικογένεια και παιδιά

[gol]

Θα ήθελα να απαντήσω χωρίς να προσβάλω κανέναν σας.Πολλοί εκ του ασφαλούς -ανύπαντροι,χωρίς παιδιά-λένε την αποψή τους.Εχω δύο παιδιά δώρα του Θεού και ένα που χάσαμε στη γέννα πάλι και αυτό δώρο Του.Δυσκολεύτηκα να μεγαλώσω το ένα .Δεν νομίζω ότι ο σκοπος του ανθρώπου είναι μόνο η τεκνοποιηση.Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε λιγόψυχοι όσοι δεν κάνουμε άλλα παιδιά ,να κατηγορούμαστε ,ενω είμαστε όλοι λιγόψυχοι κάθε μέρα σε πολλά άλλα θέματα.Το δημογραφικό που επικαλούνται αν καταλάβατε δεν θα το λύσουμε εμείς τη στιγμή που κανείς δεν ενδιαφέρεται για το μεγάλωμα των παιδιών.Ο Θεός ναι βοηθάει αλλά όταν κάνουμε πλειστάκις άλλες αμαρτίες???
Δεν είχα το σθένος να κάνω άλλα παιδιά και το ομολογώ.Πέστε με ΄πως θέλετε αλλά ήθελα και γω να έχω λίγη απο τη ζωή,έστω λίγο.

TO OTI ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΗΚΕΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΤΟ ΕΝΑ ΑΔΕΛΦΕ ΔΕΝ ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑ 2 ΠΑΝΤΩΣ! ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΔΗΛΑΔΗ!!! ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΙΘΗΚΕ ΘΕΜΑ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΕΚΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ.ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΗΔΗ ΑΝΕΦΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΓΕΝΙΚΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΕΝΑ Η ΔΥΟ.ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΔΕΛΦΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΩΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ (ΚΑΚΩΣ Η ΚΑΛΩΣ) ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ!!!ΝΟΜΖΩ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΕΣ 1 Η 2 ΚΑΙ ΟΧΙ 5 Η 15 ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ!!!
ΑΥΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ. ΔΕΣΠΟΙΝΑ

[smarti]

Αν μια γυναικα εχει κανει 4 καισαρικες απο τις ποιες οι τελευταιες 2 ηταν απαγορευμενες απο τον ιατρο παρολα αυτα ομως με τη βοηθεια του θεου ολα πηγαν καλα...και 5 εγκυμοσυνη απαγορευεται απο τους ιατρους γιατι ειναι επικυνδυνο και για το μωρο και για τη μαμα...τι γινεται σε αυτην την περιπτωση ειναι αποφυγη τεκνογονιας, οταν το ζευγαρι δεν θελει η φοβαται να κανει αλλο μωρο?

[aposal]

Ο δικός μου πνευματικός λέει πως στον γιατρό κάνουμε υπακοή! Ο καθένας, για τόσο σοβαρά θέματα, ας συμβουλεύεται τον δικό του πνευματικό.
Το πρόβλημα, κατ' εμέ, θα υπήρχε αν η μητέρα έμπαινε στη διαδικασία μιας ακόμη εγκυμοσύνης, παρ' όλη την άρνηση τηςεπιστήμης και ΧΩΡΙΣ την έγκριση του πνευματικού της.

[smarti]

Σε ευχαριστω Αποστολε για την απαντηση σου!

[vasilikirimp]

Αγαπητέ Λόκχαρτ αν και έχουν δώσει διάφορα άτομα την απάντησή τους - θέλω να σου καταθέσω και εγώ τη δική μου η οποία δε πηγάζει απο κανένα βιβλίο απλά και μόνο από εμένα.

Συγκαταλέγομαι στα άτομα που βροντοφώναζαν και έλεγαν πως δε θέλουν παιδιά και πως θα ασχοληθούν μονο με τη καριέρα τους ( μια και όταν σπουδάζεις μετά πρέπει να εξαργυρώσεις το πτυχίο σου ) να διασκεδάζυον και να είναι ελεύθεροι υποχρεώσεων -

Βλέπεις όμως ότι ο Θεός μου τα έφερε λίγο διαφορετικά στη ζωή - καριέρα παράτησα ώστε να ζήσωσε ένα χωριό , παιδί έκανα δόξα τω Θεώ , δε μπορώ να διασκεδάσω και να είμαι ελεύθερη διότη δεν έχω υποστήριξη απο πουθενά.

Και όμως είμαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ

Βέβαια απο προσωπική και πάλι εμπειρία πρέπει να πω ότι μου έδωσε να καταλάβω αρκετά για την αρνητική μου στάση και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και στη γέννα της κόρης μου.
Όμως είδα και πόσο πολύ με αγαπά ( ο Θεός ) και όλα πήγαν δόξα τω Θεώ με βάση το θέλημά Του και όχι τελικά το δικό μου.

Το θέμα για μένα είναι πολύ δύσκολο που έβαλες , δε μπορει να απαντηθεί με μια μόνο πρόταση ούτε με απλά αποσπάσματα.

Ναι παντρεύεσαι για να δημιουργήσεις οικογένεια περιμένεις όμως και δέχεσαι όσα παιδιά σου δώσει ο Θεός;
Πως να απαντήσεις; Εγώ πιστεύω πως δε πρέπει να λέμε α, ο Θεός μας έδωσε τόσα παιδιά......

Η ζωή είνια μεν απλή αλλά και αρκετά δύσκολη ....... όση καλή θέληση και να υπάρχει πρέπει κανείς να κάνει το προγραμματισμό του - δε μπορεί να φέρνει παιδιά στη κοινωνία και να μη μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις.
Υποχρεώσεις για μένα δε νείναι μόνο οι υλικές.....όχι
Είναι και ο πολύτιμος χρόνος που ωφείλουμε να αφιερώνουμε στα παιδιά μας.
Τι να το κάνουν τα παιδιά όταν βλέπουν έναν πατέα το σαβ/κο ή μιαμητέρα βιαστικά μεταξύ κουζίνας και εργασίας το απογευμα; και τα παιδιά μεγαλώνουν με τη γιαγια ή με ντανταδες;
Όχι ότι ειναι αρνητικο αλλά άλλη η θέση των γονιών και άλλη των γιαγιαδων.

Είνια δύσκολο πολύ αυτό το θέμα , είναι αμαρτία αν πω ότι δεν είμαι σε θέση να μεγαλώσω άλλο παιδί ;
Είναι αμαρτία να βλέπεις την ωμή πραγματικότητα της επίγιας ζωής μας;
Και εγώ κατά καιρούς έχω θέσει αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό μου και απάντηση δε πήρα...

Περιμένω να δω και απο εσάς τους υπολοίπους τι έχετε να πείτε ίσως έτσι καλυφθούν και δικές μου απορίες................................

[Captain Yiannis]

Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά είναι ευτυχία.
Όσο ποιό πολλά , τόσο ποιό πολύ ευτυχία ,ακόμα και δικά σου να μην είναι.

[theodora]

Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά είναι ευτυχία.
Όσο ποιό πολλά , τόσο ποιό πολύ ευτυχία ,ακόμα και δικά σου να μην είναι.

Πόσο πολύ ασπάζομαι αυτή την άποψη Captain Yiannis!!!! Έτσι ακριβώς νιώθω κι εγώ. Και όχι σήμερα, από μικρή το πίστευα και έτσι ακριβώς το ένιωθα.

[aposal]

Συγκαταλέγομαι στα άτομα που βροντοφώναζαν και έλεγαν πως δε θέλουν παιδιά και πως θα ασχοληθούν μονο με τη καριέρα τους ( μια και όταν σπουδάζεις μετά πρέπει να εξαργυρώσεις το πτυχίο σου ) να διασκεδάζυον και να είναι ελεύθεροι υποχρεώσεων -
Βλέπεις όμως ότι ο Θεός μου τα έφερε λίγο διαφορετικά στη ζωή - καριέρα παράτησα ώστε να ζήσωσε ένα χωριό , παιδί έκανα δόξα τω Θεώ , δε μπορώ να διασκεδάσω και να είμαι ελεύθερη διότη δεν έχω υποστήριξη απο πουθενά.
Και όμως είμαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ

Ναι παντρεύεσαι για να δημιουργήσεις οικογένεια περιμένεις όμως και δέχεσαι όσα παιδιά σου δώσει ο Θεός;
Πως να απαντήσεις; Εγώ πιστεύω πως δε πρέπει να λέμε α, ο Θεός μας έδωσε τόσα παιδιά......

Η ζωή είνια μεν απλή αλλά και αρκετά δύσκολη ....... όση καλή θέληση και να υπάρχει πρέπει κανείς να κάνει το προγραμματισμό του - δε μπορεί να φέρνει παιδιά στη κοινωνία και να μη μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις.
Υποχρεώσεις για μένα δε νείναι μόνο οι υλικές.....όχι
Είναι και ο πολύτιμος χρόνος που ωφείλουμε να αφιερώνουμε στα παιδιά μας.
Τι να το κάνουν τα παιδιά όταν βλέπουν έναν πατέα το σαβ/κο ή μιαμητέρα βιαστικά μεταξύ κουζίνας και εργασίας το απογευμα; και τα παιδιά μεγαλώνουν με τη γιαγια ή με ντανταδες;
Όχι ότι ειναι αρνητικο αλλά άλλη η θέση των γονιών και άλλη των γιαγιαδων.

Είνια δύσκολο πολύ αυτό το θέμα , είναι αμαρτία αν πω ότι δεν είμαι σε θέση να μεγαλώσω άλλο παιδί ;
Είναι αμαρτία να βλέπεις την ωμή πραγματικότητα της επίγιας ζωής μας;
Και εγώ κατά καιρούς έχω θέσει αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό μου και απάντηση δε πήρα...

Περιμένω να δω και απο εσάς τους υπολοίπους τι έχετε να πείτε ίσως έτσι καλυφθούν και δικές μου απορίες................................

Να ξεκαθαρίσω ότι εγώ δεν έχω παιδιά, επομένως δεν μιλώ από προσωπική εμπειρία.

1. Χαίρομαι που επέλεξες την οικογένεια από την καριέρα. Χαίρομαι που μπορείς και δίνεις αγάπη σε έμψυχα και δεν ευχαριστιέσαι μόνο από την απόκτηση άψυχων (στα άψυχα εντάσσω και την καριέρα). Ο Θεός, έχω την άποψη, εκτίμησε τον σεβασμό που έδειξες προς το μυστήριο του γάμου, δεχόμενη να θυσιάσεις κάποια πράγματα που αγαπούσες, γι' αυτό και σε βοηθάει. Γι' αυτό και είσαι ευχαριστημένη.
2. Πιστεύω ότι την ζωή την δίνει ο Θεός και Αυτός είναι ο μόνος αρμόδιος να κρίνει πότε πρέπει να τελειώσει. Όταν επεμβαίνουμε εμείς οι άνθρωποι (και στα δύο) συνήθως τα κάνουμε μούσκεμα και φτάνουμε στο σημείο να εγκληματούμε. Τα παιδιά είναι δώρο Θεού. Και θα πρέπει να νιώθεις ευγνωμοσύνη στον Θεό που σου δώρισε την Αθανασία.
Το πρόβλημα μ' εμάς, τους "λίγους" ως Χριστιανούς, είναι ότι δεν έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη προς τον Θεό κι έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε πράξη αυτό που ακούμε στη Θεία Λειτουργία : "πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα".
Το να μεγαλώσουμε ένα ακόμη παιδί είναι κάτι που, δεν το κάνουμε μόνοι μας. Το κάνουμε με τη βοήθεια του Θεού. Αν δεν το νιώθουμε αυτό, αν δηλαδή δεν Τον εμπιστευόμαστε όπως θα έπρεπε, τότε ασφαλώς προχωράμε με τι δικές μας μόνο (απόλυτα πεπερασμένες) δυνάμεις και με βάση την δική μας (απόλυτα πεπερασμένη) λογική. Με βάση τη λογική λοιπόν, είναι φυσιολογικό αυτό που νιώθεις, ότι δεν αντέχεις την ανατροφή άλλου παιδιού.
Εμείς οι Χριστιανοί όμως έχουμε τον πνευματικό από δίπλα, τον οποίο πρέπει να συμβουλευόμαστε για τέτοια θέματα, που ξεπερνάνε την γήινη λογική. Κι αν εκείνος σου πει να μην φοβάσαι ένα δεύτερο παιδί, τότε θα πρέπει να ξέρεις ότι έχει την βοήθεια του Θεού με το μέρος σου (ο πιο ισχυρός σύμμαχος που υπάρχει) και θα ήταν κουτό να φοβάσαι.
Προσωπικά δεν το θεωρώ αμαρτία αυτό που νιώθεις, αλλά μάλλον αδυναμία. Και είναι κάτι που το νιώθουμε όλοι μας, σε διάφορα θέματα της ζωής μας, γιατί δεν έχουμε προσεγγίσει τον Θεό, δεν έχουμε καλή επικοινωνία μαζί Του και γι' αυτό το λόγο δεν τον νιώθουμε δίπλα μας.
Δεν ξέρω αν μ' αυτά που γράφω φανερώνω "ύφος" καλού Χριστιανού, δεν είμαι όμως (δυστυχώς), αλλά από το ύφος μου και μόνο μπορεί κάποιος να το καταλάβει.

[LOCKHEART]

Είνια δύσκολο πολύ αυτό το θέμα , είναι αμαρτία αν πω ότι δεν είμαι σε θέση να μεγαλώσω άλλο παιδί ;
Είναι αμαρτία να βλέπεις την ωμή πραγματικότητα της επίγιας ζωής μας;

Καταρχήν ευχαριστούμε για την απάντηση σου που με ειλικρίνεια ανέφερες και σε τιμά οτι δεν κοίταξε τα γηινα και την καριέρα αλλά κάτι πολύ ανώτερο όπως ειναι τα παιδιά ...

ΑΛΛΑ (κατα προσωπική άποψη πάντα)

Μην τα βλέπουμε όλα απο την ταμπέλα της ΑΜΑΡΤΙΑΣ , ο ΘΕΟΣ μας έδωσε την ελευθερία της επιλογής και ευτυχώς η δυστυχώς ζούμε σε μια σκληρή κοινωνία και πρέπει να λαμβάνουμε πολλούς παράγοντες πριν προβούμε σε όποια κίνηση επιλογής της ζωής.

Ακόμα και για την νηστεία τα πατερικά κείμενα λένε όποιος μπορεί ας κάνει ανάλογα με την δύναμη που έχει και φυσικά οι ιερεις την Κυριακη και εδώ που είμαι λένε ότι οι άρρωστοι που έχουν προβλήματα αν δεν μπορούν αν μην νηστέψουν δεν πειράζει.
Μην τα βλέπουμε όλα σαν ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΕΣ το έχω ξαναπει υπάρχουν πολλα που πρέπει να εξετάζουμε θα σου θέσω αλλο ερώτημα σαν απάντηση =

ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΜΑΡΤΙΑ αν για καπρίτσιο ή για κοινωνική καταξίωση έκανες 5 - 6 παιδιά και δεν μπορούσες να τα ζήσεις ;

ΧΙΛΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΗΣΩ με την λογική ότι ΤΡΑΒΑ ΠΑΝΤΡΕΨΟΥ ΓΡΗΓΟΡΑ , ΚΑΝΑ ΠΑΙΔΙΑ και ας μην εχεις δουλεια , Βουρ κανε αυτο το ένα το άλλο ΚΑΙ προσευχησου και ολα θα πανε καλα..

Κατα την γνώμη μου θεωρώ (ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ) ανώριμη μια τέτοια "λογική" δεν ζούμε σε μοναστήρι. Ευτυχώς η δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία η οποία είναι σκληρή και ιδικά στις μέρες μας πρέπει να λαμβάνουμε πολλα πράγματα υποψιν πριν προβούμε σε οποιαδήποτε κίνηση. Η σκέψη τράβα κάνε αυτό και μετά προσευχήσου για βοήθεια τουλάχιστν προσωπικά δεν επιλέγω αυτή την τακτική. Προσπαθώ να εξέταζω όσο μπορώ όλα τα ενδεχόμενα ΦΥΣΙΚΑ πάντα με την βοήθεια του θεού και την προσευχή αλλά παίρνω όσο μπορώ τις "ΓΗΙΝΕΣ ή λογικές" άμυνες μου για τα πράγματα. Τουλάχιστον και σε περίπτωση αποτυχίας να μπορέσω να πω οτι "οκ απέτυχα εκει αλλά τουλάχιστον το εξέτασα πριν το κάνω αυτό και δεν ενέργησα απο επιπολαιότητα"

Οπότε Βασιλική μην ψάχνεις γιατί εκείνο και το άλλο ο ΘΕΟΣ το έχουμε ξαναπεί βλέπει την ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ και την αγάπη κάθε πράξης και σκέψης :)

Παντα ευτυχία και αγάπη σου έυχομαι σε ολη την οικογένεια σου και φυσικά σε ολους.

[vasilikirimp]

Απόστολε σε ευχαριστώ θερμά για ότι έχεις γράψει.

Εχεις δίκαιο σε πολλά που αναφέρεις - Τα παιδιά γενικά αλλά και για μένα το παιδί μου είναι η απόλυτη ευτυχία - Έχω όμως κάτι άλλο που στριφογυρίζει στο μυαλό μου διαβάζοντας αυτό το πόστ

Κοίτα μιλάμε για οικογένεια και δυστυχώς όσο κουτό και αν ακούγεται σε συνάρτηση και με το οικονομικό της οικογένεις.

Και θα το πω λίγο διαφορετικά ώστε να γίνω κατανοητή.
Ας υποθέσουμε οτι μιλάμε για απλούς πολιτες που εργάζονται καθημερινά ( δεν είναι δημοσιοι υπάλληλοι που έχουν ως δεδομένο τη μηνιαλια καταβολή του μισθού ) και αφήνονται ελέυθερα και κάνουν παιδιά.
Εκ των πραγμάτων πρέπει να υπάρξει κάποιος προγραμματισμός ώστε ναμ μπορεί η οικογένεια να ανταπεξέλθει σε όλες τις υποχρεώσεις.
Έρχεται ώρα ο καλός χριστιανός και λέει : μην ανησυχείς ο Θεός φροντίζει και δε θα σας αφήσει έτσι.......... ή ακόμη πρέπει να σκεφτούμαι σα χριστιανοί και να είμαστε ικανοποιημένη με τα λίγα και σημαντικά και όχι με τα αφθονα υλικά αγαθά.

Και έρχομαι τώρα εγώ να ρωτήσω : Σα γονιός θα μάθω στο παιδί μου να αρέσκεται στα λίγα και σημαντικά , να δίνει προτεραιότητες στις πραγματικές ανάγκες της ζωής και όχι σε ανάγκες που δεν έχουν αξία.
Όλα αυτά εγώ σα γονιός.
Α. Το κάνω επειδή το θέλω και ακολουθώ υτό το δρόμο ή το κάνω απο ανάγκη γιατι δε γίνεται διαφορετικά;
Β. Για να φτάσει και το παιδί μου να γίνει ας το πω κάπως με όρους αρχιτεκτονικούς "μινιμαλ" και να ασπάζεται πραγματικά το "λίγο " στη ζωή του δε πρέπει να είναι επιλογή του;
Και για να είναι επιλογή του δε πρέπει να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που θα μπορεί να επιλέξει;
Τι θέλω να πω;
Εγώ που έχω κόρη για παράδειγμα - έχει 5 μπάρμπι για παράδειγμα και θέλει και άλλη - πρέπει να νοιώθει ότι δε μπορώ να της την πάρω γιατι απο πίσω έχει και άλλα 4 αδελφάκια πχ ή πρέπει να καταλάβει ότι δε χρειάζεται άλλη διότι ειναι πλεονεξία;
Και θέτοντας τέτοια ερωτήματα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όσο ευλογία και να είναι τα παιδιά
αν δε μπορείς οικονομικά να ανταποκριθεις και να είσαι απόλυτα σίγουρος τότε τα πράγματα δυσκολεύουν , και ξανα τονίζω ότι η δυσκολία στην οποία αναφέρομαι δεν είναι αποκλειστικά και μόνο η οικονομική απλά είναι σε συνάρτηση με άλλες δυσκολίες.

Και κάτι τελευταίο θα πω , ξέρεις ότι έχω επιδιώξει να υιοθετήσουμε παιδί ή να γίνουμε ανάδοχοι γονείς;
Είμαστε μια αγροτική οικογένεια , καλά οικονομικά αλλά αγροτική ..........

Και όμως ο λόγος που έχει απορριφθεί η αίτηση μας ή δε προχωρά είναι διότι δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι ή μεγαλοεπιχειρηματίες - Αυτό σας λέει κάτι - ακόμη και αν ετησίως έχουμε μεγαλύτερο εισόδημα από δημόσιους υπαλληλους;

Γι αυτό σας λέω ωραία τα λόγια , ωραία όλα τα οποία θα έπρεπε να είναι διαφορετικά αλλά η πραγματικότητα είναι ...................................