"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

vasilikirimp έγραψε: τι είναι αυτό τελικά που μας κάνει να πιστεύουμε;

Αυτο που μας κανει να πιστευουμε ειναι η εμφυτη ταση του ανθρωπου προς το θειο. Αποτελεσμα του ισχυρου δεσμου μας με τον πλαστη.
Ο Πλουταρχος ειπε μπορει καποιος να βρει πολεις χωρις ηγετες, χωρις νομισμα, χωρις τειχη, αλλα πολη χωρις θεους δεν θα συναντησει.
Υπαρχει λοιπον μια ροπη προς τον Θεο, η οποια δεν πηγαζει απο το οτι φοβαμε τον θανατο, αλλα απο εμφυτη ταση, και πως θα γινοταν αλλιως αφου ειμαστε ολοι παιδια του Θεου και μακρια απο τον Πατερα εχουμε μια ανυχησια, τον αναζηταμε, μας λειπει και ας μην το καταλαβαινουμε, γιαυτο η αθεια ειναι πραγμα εντελως αφυσικο στον ανθρωπο, δεν μπορεις να αφανισεις αυτη την ροπη, παρα μονο να την μετατοπισεις, να γινει Θεος για εσενα κατι αλλο, να σκοτωσεις δλδ τον Θεο αλλα Νιτσε στο μυαλο σου ομως μονο, και επειδη η ψυχη σου αναζητα παντα τον Πατερα εσυ βολοδερνεις βασανιζεσαι παρασυρεσε.
Μπορει βεβαια να πει κανεις δεν υπαρχει Θεος, πιστευεις απο αδυναμια, απο "καπριτσιο της φυσης" επειδη θες κατι ανωτερο ή διαφορους αλλους λογους, επειδη πιστευεις δεν παει να πει οτι υπαρχει κιολα, εδω ερχεται ο Θεος και με τα τοσα καθημερινα θαυματα και θαυμασια δειχνει σε αυτους που ερευνουν χωρις γυαλια την πραγματικοτητα. Διοτι πχ εαν εχει η ορθοδοξια εναν Αγ. Νεκταριο εναν γ.Παΐσιο, γ.Πορφυριο και εγω δεν το βλεπω δεν ειναι λαθος του Θεου.
Για παραδειγμα θα πω να φανταστειτε να ηταν αυτοι οι γεροντες Ιεχωβαδες, Πεντηκοστιανοι, Βουδιστες, φανταστειτε τι προβολη θα ειχαν και τι πρηξιμο που θα ειχαμε φαει απο αυτους οτι "εδω ειναι η αληθεια" αλλα και τι πρηξιμο απο τα καναλια, ενω τωρα....Ακομα και αυτο το γεγονος της σιωπης κατι λεει....

Απαντώ στις Βασιλικής το απο εχτές ερωτημα λογο χρόνου απαντώ σήμερα

Βασιλική μου θα απαντήσω στο θέμα αυτό, σύμφωνα με ότι έχω καταλάβει την ερώτηση.
Θα ήθελες να πεις και οι μωαμεθανοί και οι βουδιστές και όλες οι φιλές του κόσμου έχουν την θρησκεία τους όποια και να είναι αυτή. Θα σου αποδείξω ότι μία είναι η καθολική ΑΓΊΑ Εκκλησία.

Ο Μωαμεθανισμός γεννήθηκε τον 6ον αιώνα από τον Μωάμεθ. Άρα δεν παρέλαβαν από τον Θεό Τον Κύριο μας και Χριστό μας ούτε από τους Αποστόλους Δεν θέλει τράβηγμα το θέμα.

Οι Διαμαρτυρόμενοι Προτεστάντες το 1551 από τον Λούθηρο και επειδή δεν παρέλαβαν ούτε αυτοί από τους ζώντες τότε Αποστόλους γιαυτό και λέγεται Λουθηριανή. Οι Βαπτισταί το 1770 τον ίδιο χρόνο δημιουργήθηκε και ο Ερυθρός Σταυρός από τον Γάλο Ερρίκο Ντινά

Ο Στρατός της σωτηρίας από τον εγγλέζο Γουίλιαμ Μπουθ το 1865
Η Αγία Γραφή η πιο ενδεδειγμένη James Version στην Αγγλική το 1804-
Και η καθολική Ρωμαίοι μετά από τρεις απόπειρες το 1446 από τον Κλήμεντα γιαυτο και λέγεται Κλήμεντα Γραφή

Πάμε σε εμάς να δούμε κατά πόσο είμαστε σωστοί.
Στην αρχή όλοι οι Χριστιανοί είμαστε ενωμένοι, αλλά για φιλοδοξίες ανθρώπων όρχησε να αποσπάτε από τον κορμό και να γίνονται διάφορες άλλες θρησκείες και έχουμε τον Άρειο με τις κακοδοξίες του αυτοί που τον ακολούθησαν λέγοντα Αδειανοί, σήμερα Ιεχωβάδες. Νεστόριος και βάλε. Και όλοι αυτοί αποσπόντω από τον κύριο κορμό. Να δούμε όμως αυτός ο κύριος κορμός τι ρίζες έχει.

Τις εξουσίες που είχε ο Κύριος δεν τις πήρε μαζί του, αλλά τις παράδωσε στους Αποστόλους.
Ιωάννου ΄Ζ—22-23- Και εγώ τη δόξα που μου έδωσες την έδωσα σ’ αυτούς για να είμαστε ένα, εγώ, εσύ και αυτοί.
΄Κ-21-Ο Ιησούς τους είπε πάλι: «Ειρίνη σ’ εσάς. Καθώς με απέστειλε ο Πατέρας, έτσι και εγώ σας στέλνω και-22—και ---23—
Φανερό είναι ότι άλλες τις εξουσίες φεύγοντας ο Χριστός δεν της πήρε μαζί του, αλλά τις παράδωσε στους Αποστόλους. Οι Απόστολοι είχαν μαθητές και φεύγοντας το ίδιο έκαναν και αυτοί παρέδωσαν στους μαθητές τους. Και ας δώσουμε μία γεύση

Ο Ιππόλυτος ήταν μαθητής του Ειρηναίου. Ο Ειρηναίος παράλαβε από τον Πολύκαρπο. Ο πολύκαρπος παράλαβε από τον Ιωάννη, και ο Ιωάννης μαθητής του Χριστού.

Εάν υποθέσουμε ότι αυτοί έζησαν μέχρι 70—80—χρονών φτάνουμε στην πρώτη οικουμενική Σύνοδο που έγινε το 325-και ακολουθώντας τις Οικουμενικές Συνόδους φτάνουμε στον 80—90—αιώνα και ακολουθεί η αλυσίδα του Θεού μέχρι τις μέρες μας. Ο τελευταίος Μάρτυρας από ότι ξέρω τον Κοσμά τον Αιτωλό ¨η ο Άγιος Νεκτάριος;;

Λοιπόν ρωτώ είναι καμία από αυτές τις ονομαζόμενες θρησκείες να έχουν παραλάβει από τους Αποστόλους;;; Κανείς ούτε κατά προσέγγιση Εκεί που κάθονταν στο καφενείο οι Λουθηριανοί είπαν εσύ θα κάνεις τον παπά κι εσύ τον Δεσπότη, και όλοι στο ίδιο τσουκάλι βράζουν.

Οι καθολικοί που μέχρι το 1054 ήσαν Ορθόδοξοι Είχαν τα πρωτεία τιμής ως αρχαιότερα αλλά ίσοι. Αφού ξέκοψαν και με το Φιλιόκβε ελαχιστοποίησαν την Θεότητα του Αγίου Πνεύματος, και το Άγιο Πνεύμα τους εγκατάλειψε. Δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα στην καθολική εκκλησία γιαυτο ούτε αγιασμό δεν μπορούν να κάνουν.
Εμείς έχουμε την Αποστολική διαδοχή, γιαυτό και το βροντοφωνάζουμε ότι είμαστε η Εκκλησία του Κυρίου.
Και με την διαδοχή αυτήν φτάνουμε μέχρι τον ποιο μικρό Παπαδόπουλο μας.

Αν απάντησα στο ερώτημα σου Βασιλική δεν ξέρω ακόμη εσύ θα μου πείς

Χάρης

Αν πω τώρα ότι χρειάζομαι χρόνο να το σκεφτώ;;;;;

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ





Αν διερωτηθούμε, πως άρχισαν οι άνθρωποι να μιλάνε για το Θεό, πως μπήκε στη ζωή τους αυτό το πρόβλημα, θα διαπιστώσουμε μάλλον τρεις βασικές αφετηρίες, τις σπουδαιότερες:





α. Η θρησκευτική αφετηρία



Πρώτη αφετηρία, η Θρησκευτική ανάγκη. Υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, στην ίδια τη «φύση» του όπως λέμε, μια αυθόρμητη ανάγκη να αναφερθεί σε κάτι που τον ξεπερ­νάει, σε κάποια ύπαρξη πολύ ανώτερη από τη δική του. Ίσως αυτή η ανάγκη να ξεκινάει από το φόβο του ανθρώπου μπροστά σε φυσικές δυνάμεις που είναι απειλή και κίνδυνος για τη ζωή του. Θέλει να εξευμενίσει αυτές τις δυνάμεις, να συμφιλιωθεί μαζί τους κι έτσι να ανα­χαιτίσει το φόβο που του προξενούν. Ο τρόπος του για να το κάνει είναι να τους αποδώσει λογικό, να τις θεω­ρήσει λογικές υπάρξεις που μπορούν να τον ακούσουν, να τον καταλάβουν, να δεχθούν τα δώρα του που με θυσίες τους προσφέρει. Έτσι βλέπει ο άνθρωπος μια λογική ύπαρξη, ανώτερη, υπέρμετρα μεγάλη, που ρίχνει τους κεραυνούς και αναταράζει τις θάλασσες και σείει τη γη και γονιμοποιεί τα σπέρματα και διαιωνίζει τη ζωή. Αυτή τη δύναμη τη λέει Θεό και συχνά την πολυμερίζει, βλέπει μέσα στον κόσμο τόσους θεούς όσες και οι δυνά­μεις που τον εντυπωσιάζουν.

Αν αυτή είναι η πιθανότερη αφορμή για τη γένεση της θρησκείας, δεν το ξέρουμε. Σίγουρα όμως ένα τέτοιο επίπεδο θρησκευτικότητας το συναντάμε συχνά μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακόμα και σήμερα. Είναι μια ανθρωποκεντρική θρησκευτικότητα: θέλει να εξασφαλίσει και να κατοχυρώσει τον άνθρωπο στην αδυναμία του, να κατασιγάσει τους φόβους του. Γι' αυτό και δεν περιορίζεται σε μια θεωρητική μόνο πίστη σε ανώτερες δυνά­μεις αλλά προσφέρει στον άνθρωπο και συγκεκριμένους, πρακτικούς τρόπους γι' αυτή την εγωκεντρική εξασφάλιση και την ψυχολογική του άμυνα. Του προσφέρει μια λατρεία με αυστηρά καθορισμένους τύπους, που εξασφαλίζουν κάποια επικοινωνία και τον εξευμενισμό του θείου, όπως του προσφέρει και μια ηθική, δηλαδή έναν κώδικα εντολών και υποχρεώσεων —τι είναι αρεστό στο Θεό και τι δεν είναι.

Αν ο άνθρωπος ακολουθεί με συνέπεια τους τελε­τουργικούς τύπους και εφαρμόζει με ακρίβεια την ηθική που επιβάλλει η θρησκεία του, τότε πια «έχει τον Θεό στην τσέπη του», είναι δηλαδή εφησυχασμένος ότι καλά τα καταφέρνει στη σχέση του με το θείο. Δεν φοβάται τιμωρία, αντίθετα, περιμένει μόνο αμοιβές και εξυπηρε­τήσεις από τον Θεό. Συνήθως αυτός ο τύπος του θρη­σκευτικού ανθρώπου έχει μεγάλη έπαρση για την ευσέβεια και την αρετή του και γίνεται σκληρός για όσους συνανθρώπους του δεν έχουν να επιδείξουν ανάλογα θρη­σκευτικά και ηθικά κατορθώματα.





β. Η αναζήτηση της αλήθειας



Δεύτερη αφετηρία της ανθρώπινης αναφοράς στο Θεό, είναι η αναζήτηση της αλήθειας και η δίψα της γνώσης.

Σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς που γνώρισε η Ιστορία, οι αναζητήσεις της ανθρώπινης σκέψης για τη διασάφηση των θεμελιωδών φιλοσοφικών ερωτημάτων καταλήγουν σε μια θεολογία, δηλαδή σε ένα «λόγο περί του Θεού». Το χαρακτηριστικότερο, αλλά και πληρέστε­ρο παράδειγμα είναι η περίπτωση των αρχαίων Ελ­λήνων.

Στην αρχαία Ελλάδα η αναφορά στο Θεό είναι λογική συνέπεια της παρατήρησης του κόσμου. Παρατη­ρώντας τον κόσμο διαπιστώνουμε, πως όλα όσα υπάρ­χουν ακολουθούν μια λογική σειρά και τάξη. Τίποτα δεν είναι τυχαίο ή αυθαίρετο. Έτσι, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε ότι και η ίδια η καταγωγή του κόσμου πρέπει να ακολουθεί μια λογική συνέπεια, δηλαδή ο κόσμος να είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης αίτιας. Αυτή την Πρώτη Αιτία ή Αρχή του κόσμου την ονομά­ζουμε Θεό.

Τί είναι ακριβώς αυτή η Πρώτη Αιτία ή Αρχή του κόσμου, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Μπορούμε όμως με τη λογική μας να συναγάγουμε μερικά συμπεράσματα για τις ιδιότητες (ιδιώματα) που πρέπει να έχει: Για να είναι Πρώτη Αιτία, σημαίνει ότι η ίδια δεν οφείλει την ύπαρξη της σε κάτι προγενέστερο από αυτήν, επομένως πρέπει να την υποθέσουμε. Αυτοαιτία, αιτία και του εαυτού της και όλων των υπαρκτών.

Και αφού ως Αυτοαιτία δεν εξαρτάται από τίποτε άλλο, πρέπει να τη θεωρήσουμε μέγεθος απόλυτο (απολελυμένο-ελεύθερο από κάθε περιορισμό). Ως απόλυτο μέγεθος ο Θεός οφείλει να είναι άχρονος, παντοδύναμος, απεριόριστος. Πρέπει ο ίδιος να είναι η αρχή της κίνησης που συνιστά το «γίγνεσθαι» του κόσμου και μετριέται ως χρόνος. Άρα ο ίδιος ως αρχή της κίνησης, είναι οπωσ­δήποτε ακίνητος, αφού τίποτα δεν προϋπάρχει του Θεού για να τον θέσει σε κίνηση. Και ως ακίνητος είναι και αμετάβλητος. Επομένως και απαθής και τέλεια μακά­ριος.

Όλα αυτά τα συμπεράσματα (και άλλα πολλά) που μπορούμε με τη σκέψη να συναγάγουμε, δεν μας κάνουν γνωστό τον Θεό, πείθουν μόνο τη λογική μας και της επιβάλλουν να δεχθεί ως πραγματικότητα τη νοητική υπόθεση της ύπαρξης του. Όπως αν περπατάμε στην έρημο και συναντήσουμε ξαφνικά μπροστά μας ένα σπίτι, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε ότι κάποιος το έχτισε —σπίτια δεν φυτρώνουν, ούτε στήνονται από μόνα τους μέσα στην έρημο. Αγνοούμε όμως ποιος είναι ο κατα­σκευαστής. Από τα χαρακτηριστικά του κτίσματος μπο­ρούμε να υποθέσουμε μερικές ιδιότητες ή γνωρίσματα του κατασκευαστή, αν έχει καλαισθησία λ.χ., ή αρκετή ευφυΐα στην εφαρμογή της στατικής, ή ακόμα ποιες ανάγκες εξυπηρετούσε με τους χώρους που κατασκεύασε. Αλλά το πρόσωπό του μας μένει άγνωστο, δεν τον συναντήσαμε ποτέ, δεν τον ξέρουμε. Σίγουρα υπαρκτός, είναι απρόσιτος στην άμεση γνώση.





γ. Η προσωπική σχέση



Την τρίτη αφετηρία της ανθρώπινης αναφοράς στο Θεό τη διασώζει μια και μόνη ιστορική παράδοση, η παράδο­ση του λαού των Εβραίων.

Οι Εβραίοι αρχίζουν να μιλάνε για τον Θεό με αφορμή ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός: Χίλια ενιακόσια περίπου χρόνια πριν από τον Χριστό, στη χώρα των Χαλδαίων (σε μια περιοχή της κάτω Μεσοποταμίας, κοντά στον περσικό κόλπο) ο Θεός αποκαλύπτεται σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, τον Αβραάμ. Ο Αβραάμ συναντάει τον Θεό, όπως συναντάμε ένα ανθρώπινο πρό­σωπο, μια ύπαρξη με την οποία μπορούμε να διαλεχθούμε, να σταθούμε απέναντί της πρόσωπο με πρόσωπο. Και καλεί ο Θεός τον Αβραάμ να εγκαταλείψει τη χώρα του, να εγκατασταθεί στη γη Χαναάν, γιατί αυτή η γη είναι προορισμένη για το λαό που θα προέλθει από τους απογόνους του —τα παιδιά που θα γεννήσει η ανίκανη πια για τεκνογονία Σάρρα.

Η γνώση του Θεού που προκύπτει από την προσω­πική συνάντηση του Αβραάμ μαζί του, δεν έχει τίποτε να κάνει με θεωρητικές υποθέσεις, αναγωγικούς συλλογι­σμούς και λογικές αποδείξεις. Είναι μόνο μια εμπειρία σχέσης, και όπως κάθε αληθινή σχέση βασίζεται μόνο στην πίστη -εμπιστοσύνη που γεννιέται ανάμεσα στους σχετιζόμενους. Ο Θεός αποδεικνύει τη θεότητα του στον Αβραάμ με μόνη την πιστότητα του στις επαγ­γελίες του. Και ο Αβραάμ εμπιστεύεται τον Θεό, ως το σημείο να είναι έτοιμος να θυσιάσει το παιδί που του χάρισε στα γεράματα της η Σάρρα —αυτό το παιδί που είναι προϋπόθεση για την εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού.

Την ίδια γνώση του Θεού από μιαν άμεση εμπειρία προσωπικής σχέσης μαζί του έχουν και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, το παιδί και το εγγόνι του Αβραάμ. Έτσι, για τους απογόνους αυτής της οικογένειας, από την όποια προκύπτει ο λαός του Ισραήλ, ο Θεός δεν είναι ούτε μια αφηρημένη έννοια, ούτε μια απρόσωπη δύναμη. Όταν οι Εβραίοι μιλάνε για τον Θεό, λένε: «ο Θεός των πατέ­ρων ημών». Είναι «ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ», ένα συγκεκριμένο πρόσωπο που το γνώρισαν και το συναναστράφηκαν οι πρόγονοί τους. Και η γνώση του Θεού βασίζεται στην πίστη-εμπιστοσύνη στους προγόνους —στην αξιοπιστία της μαρτυρίας τους.



δ. Επιλογή στόχου και δρόμου



Αυτές οι τρεις αφετηρίες της ανθρώπινης αναφοράς στο Θεό δεν ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν. Υπάρχουν σαν πραγματικές δυνατότητες σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο. Πάντοτε υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται την ύπαρξη του Θεού, χωρίς να πολυενδιαφέρονται για την αλήθεια του και τα θεωρητικά προβλήματα που γεννάει. Τη δέχονται μόνο από ψυχολογική ανάγκη αναφοράς σε κάτι το «υπερβατικό», ανάγκη ατομικής τους κατοχύ­ρωσης απέναντι στο άγνωστο —όπως και από ανάγκη για την επιβολή και διατήρηση μιας ηθικής τάξης μέσα στον κόσμο.

Παράλληλα, υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που δέχον­ται την ύπαρξη του, Θεού, μόνο επειδή η λογική τους τούς υποχρεώνει να τη δεχθούν. Πιστεύουν, όπως λένε, «σε μια ανώτερη δύναμη», «ένα ανώτατο Ον» που πρέ­πει να έφτιαξε τα όσα υπάρχουν και να τα συντηρεί. Δεν μπορούν να ξέρουν, ούτε και τους ενδιαφέρει ίσως, τι ακριβώς είναι αυτή η «ανώτερη δύναμη» ή το «ανώτατο Ον». Έστω κι αν συνδυάζουν την απλή νοητική τους βεβαιότητα και με μερικές «θρησκευτικές» συνήθειες —με την προσαρμογή τους στους τελετουργικούς τύπους και στις ηθικές επιταγές της καθιερωμένης στο κοινωνικό περιβάλλον που ζουν θρησκείας— μέσα τους υπάρχει ένας βαθύς αγνωστικισμός, που δεν συμβιβάζεται παρά μόνο με τη γενική και αφηρημένη ιδέα του «ανώτατου Όντος».

Υπάρχει επίσης και η τρίτη μορφή αναφοράς στο Θεό, η πίστη-εμπιστοσύνη στην ιστορική εμπειρία της αποκάλυψης του. Τα «τέκνα του Αβραάμ», ο λαός του Ισραήλ, συνεχίζουν μέσα στους αιώνες τη στάση αποδο­χής της αλήθειας του Θεού, όχι με κριτήρια συναισθημα­τικά ή λογικά, άλλα με μόνη τη βεβαιότητα για την αξιοπιστία των πατέρων τους. Ο Θεός αποδείχνει την ύπαρξη του με τις παρεμβολές του μέσα στην Ιστορία, επαληθεύει την παρουσία του μέσα στα όρια της προσωπικής πάντοτε σχέσης. Αποκαλύπτεται στο Μωυσή και μιλάει μαζί του «ἐνώπιος ἐνωπίῳ, ὡς εἴ τις λαλήσαι πρός τόν ἑαυτοῦ φίλον» (Έξοδ. 33, 11). Καλεί τους προ­φήτες και τους επιστρατεύει στο έργο της υπόμνησης των επαγγελιών, στις όποιες ο Θεός μένει πάντα πιστός.

Όσοι εμπιστεύονται την ιστορική εμπειρία των απο­καλύψεων του Θεού, δεν είναι δύσκολο να δεχθούν και μια ακόμα παρεμβολή του στη ζωή των ανθρώπων, αυτή τη φορά «ἐν σαρκί», στο πρόσωπο του Ιησού Χρίστου. Βέβαια, για την ορθολογιστική σκέψη οι έννοιες θεότητα και ενσάρκωση είναι αντιφατικές, η μια αποκλείει την άλλη: Δεν είναι νοητό ο Θεός που από τη φύση του οφείλει να είναι άπειρος, απεριόριστος, παντοδύναμος κλπ. να υπάρξει ως περατή, αποσπασματική ανθρώπινη μονάδα υποταγμένη στους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Γι' αυτό και για τους Έλληνες της εποχής του Χρίστου το κήρυγμα της ενανθρώπισης του Θεού ήταν πραγματικά «μωρία» (1 Κορ. 1, 23).

Όμως, για να δεχθεί κανείς ή για να απορρίψει αυτή τη «μωρία», πρέπει να έχει απαντήσει σε μερικά θεμε­λιώδη ερωτήματα, που κρίνουν πολύ γενικότερα το νόη­μα και περιεχόμενο που δίνει στη ζωή του: Κάθε τι που υπάρχει είναι προκαθορισμένο και οφείλει να υπάρχει με τον τρόπο που επιβάλλει η ανθρώπινη λογική; Ή η ύπαρξη είναι ένα γεγονός που ξεπερνάει τους προκαθο­ρισμούς και τα σχήματα της διάνοιας και μόνο με την άμεση εμπειρία μπορούμε να το δεχτούμε και να το σπουδάσουμε; Τί είναι αληθινά υπαρκτό: ό,τι αντιλαμβα­νόμαστε με τις αισθήσεις μας, ό,τι βεβαιώνει η λογική μας, ή υπάρχουν και πραγματικότητες που τις γνωρί­ζουμε μέσα στα όρια μιας αμεσότερης και καθολικότερης σχέσης; Της σχέσης που μας επιτρέπει λ.χ. να διακρί­νουμε ποιοτικές διαφορές, να συλλαμβάνουμε το «νόημα» της ποίησης πέρα από τις λέξεις, να συνειδητοποιούμε τη λειτουργία των συμβόλων, να βεβαιωνόμαστε για την υποκειμενική μας «ταυτότητα», να ανακαλύπτουμε την άρρητη μοναδικότητα ενός προσώπου, να αντιλαμβανό­μαστε τους αφορισμούς της σύγχρονης φυσικής για το «τετραδιάστατο συνεχές» ή για το δισήμαντο της φύσης του φωτός;

Αυτά τα ερωτήματα αξίζουν πολλή μελέτη και λε­πτομερή ανάλυση, θα μας απομάκρυναν όμως από το βασικό θέμα που εδώ μας απασχολεί. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε καταρχήν τους τρόπους και δρόμους που θα ακολουθήσουμε για τη γνώση του Θεού. Αν θέλουμε να γνωρίσουμε την αφηρημένη έννοια του Θεού που επιβάλλει η λογική αναγκαιότητα, πρέπει να ακολουθή­σουμε με συνέπεια τους κανόνες ακριβώς της λογικής. Αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό της θρησκευτικής ψυχολογίας και του συναισθήματος, πρέπει να καλλιερ­γήσουμε μέσα μας τα ψυχολογικά και θρησκευτικά κίνη­τρα γι' αυτή τη γνώση. Κι αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό της ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης, πρέπει να ακο­λουθήσουμε την οδό της προσωπικής σχέσης και εμπει­ρίας, την οδό της πίστης. Να ακολουθήσουμε και τον ένα και τον άλλο δρόμο, να συνδυάσουμε τους τρόπους της γνώσης, είναι η πιο σίγουρη πορεία προς τη σύγχυση και το αδιέξοδο.

Vasiliki εκεί που λέω για εσένα δόξα τω Θεώ, δεν αργώ τα Κύριε ελέησον.
1. Η λέξη ''πρόβλημα' και δεν αρμόζει και δεν αξίζει σε κάτι που αγαπάς ( αν αγαπάς), και εν προκειμένω μιλάς για τον Θεό.
2. Η αφετηρία και ανεξερεύνητη είναι στην ουσία, και ο κάθε ένας γράφει και λέει ότι θέλει, πολύ περισσότερο απο αυτούς που είτε πολεμούν τον Θεό κατ' επίγνωση ή εν αγνοία τους .
Γιατί λοιπόν να ασχοληθούμε με αερολογίες;
3. Η αναζήτηση της αλήθειας είναι θέμα που αναπτύσσεται σε αμέτρητες σελίδες, και επομένως το γρήγορο συμπέρασμα που καταλήγει το κείμενο σε αυτή την παράγραφο, ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό, και ψευδές είναι, και απαράδεκτο, για τους εξής λόγους:
Ολη η παρουσία, οι διδαχές, οι ενέργειες του Παντοκράτωρα Θεού μας αυτό τον σκοπό έχουν να Τον γνωρίσουμε και να Τον αγαπήσουμε, διευκολήνοντας έτσι την σωτηρία μας.
4. Η προσωπική σχέση Η αναφορά μόνο στους Εβραίους - ότι είχαν μονοι αυτοί - προσωπική σχέση και λαθεμένη είναι και ύποπτη. Δεν διάβασες ποτέ για τους προ Αβραάμ; Ξέχασες τα νέφη των Μαρτύρων μας;
5. Η επιλογή στόχου και δρόμου
Χωρίς ενδοιασμούς θα κατατάξω την παράγραφο αυτή σε νεοεποχήτικο παραλλήρημα.
Αλήθεια που τα βρήκες αυτά; Γράφε κάτι δικό σου, τα δικά σου κείμενα είναι πολύ πιό αξιόλογα.
Όποιος γράφει απο καρδιάς με πίστη στο Χριστό και αγάπη, αλήθεια νομίζω έχει πολλά να πεί, ενώ αν δεν έχει αυτά τα δύο αντιγράφει άλλους πολύ περισσότερο απο το απαραίτητο.

vasilikirimp έγραψε:

Πιο απλά γιατί πιστεύει ο άνθρωπος;

Για τον ίδιο λόγο που ένα υιοθετημένο παιδί αναζητά τις ρίζες του και τους πραγματικούς του γονείς, όσο καλά και αν περνά μέσα στη θετή του οικογένεια, για τον ίδιο λόγο η κάθε ψυχή νοιώθει σε κάποια στιγμή της ζωής της, την ανάγκη να αναζητήσει τον πραγματικό της Πατέρα.

Σπάρτακος έγραψε:Vasiliki εκεί που λέω για εσένα δόξα τω Θεώ, δεν αργώ τα Κύριε ελέησον.
1. Η λέξη ''πρόβλημα' και δεν αρμόζει και δεν αξίζει σε κάτι που αγαπάς ( αν αγαπάς), και εν προκειμένω μιλάς για τον Θεό.
2. Η αφετηρία και ανεξερεύνητη είναι στην ουσία, και ο κάθε ένας γράφει και λέει ότι θέλει, πολύ περισσότερο απο αυτούς που είτε πολεμούν τον Θεό κατ' επίγνωση ή εν αγνοία τους .
Γιατί λοιπόν να ασχοληθούμε με αερολογίες;
3. Η αναζήτηση της αλήθειας είναι θέμα που αναπτύσσεται σε αμέτρητες σελίδες, και επομένως το γρήγορο συμπέρασμα που καταλήγει το κείμενο σε αυτή την παράγραφο, ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό, και ψευδές είναι, και απαράδεκτο, για τους εξής λόγους:
Ολη η παρουσία, οι διδαχές, οι ενέργειες του Παντοκράτωρα Θεού μας αυτό τον σκοπό έχουν να Τον γνωρίσουμε και να Τον αγαπήσουμε, διευκολήνοντας έτσι την σωτηρία μας.
4. Η προσωπική σχέση Η αναφορά μόνο στους Εβραίους - ότι είχαν μονοι αυτοί - προσωπική σχέση και λαθεμένη είναι και ύποπτη. Δεν διάβασες ποτέ για τους προ Αβραάμ; Ξέχασες τα νέφη των Μαρτύρων μας;
5. Η επιλογή στόχου και δρόμου
Χωρίς ενδοιασμούς θα κατατάξω την παράγραφο αυτή σε νεοεποχήτικο παραλλήρημα.
Αλήθεια που τα βρήκες αυτά; Γράφε κάτι δικό σου, τα δικά σου κείμενα είναι πολύ πιό αξιόλογα.
Όποιος γράφει απο καρδιάς με πίστη στο Χριστό και αγάπη, αλήθεια νομίζω έχει πολλά να πεί, ενώ αν δεν έχει αυτά τα δύο αντιγράφει άλλους πολύ περισσότερο απο το απαραίτητο.

Συγνώμη αλλά παρέλειψα να γράψω ότι είναι ένα κείμενο του Χρήστου Γιανναρά - εγώ απλά το έβαλα - σημείωσα τη τελευταία φράση του όπως βλέπεις που θεωρώ τι σημαντικότερη

Εξάλλου νομίζω - ότι έχει διαφορά γενικά απο τα κέιμενα που βάζω εγώ !!!!

Σπάρτακος έγραψε: Αλήθεια που τα βρήκες αυτά; Γράφε κάτι δικό σου, τα δικά σου κείμενα είναι πολύ πιό αξιόλογα.
Όποιος γράφει απο καρδιάς με πίστη στο Χριστό και αγάπη, αλήθεια νομίζω έχει πολλά να πεί, ενώ αν δεν έχει αυτά τα δύο αντιγράφει άλλους πολύ περισσότερο απο το απαραίτητο.

Συνήθως γράφω μόνο δικά μου - ήθελα όμως να δείξω πως καταλήγει κάποιος -διανοούμενος - στο Θεό
Εξάλλου ο Χρήστος Γιανναράς είναι στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ - δεν είναι τυχαίος.........

Η λέξη Πρόβλημα πιθανόν να είναι μια λανθασμενη επιλογή - σίγουρα όμως δε χαρακτηρίζει το Θεό - αλλά εμάς τους ανθρώπους ..............

Ως αφετηρία πρέπει να παραδεχτούμε ,και το έχω θέσει ως συζήτηση ,ότι υπάρχουν πολλές και διάφορες για τους ανθρώπους.....
Είναι μεγάλο θέμα αλλά για σκέψου - εσύ πως βρήκες το δρόμο σου κοντά στο Θεό - κάτι σε παρακίνησε - εγώ πως τον βρήκα ; μήπως από φόβο προς το θάνατο , μήπως γιατί ένοιωθα την ανάγκη να πιστέψω σε κάτι πάνω απο μένα ; υπάροχνυ πολλοί λόγοι για τον καθένα μας - όχι αποκλειστικά μέσα εδώ στο φόρουμ - αλλά γενικά για την ανθρωπότητα
Σημασία έχει να βρόυμε το Θεό -

Τώρα για τη προσωπική σχέση με τους Εβραίους - δε μπορώ να γνωρίζω , δε μπορώ να το ασπαστώ διότι δε γνωρίζω και λυπάμε που πρέπει δημοσίως να δηλώσω ότι είναι τόσο ελάχιστες οι γνώσεις μου προς το παρόν πάνω στην εκκλησιαστική ή αν θες Ορθόδοξη - Χριστιανή Ιστορια που δε γνωρίζω περί Προ Αβρααμ - θα μάθω όμως που θα πάει........

Κι αν θέλουμε να γνωρίσουμε τον Θεό της ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης, πρέπει να ακο­λουθήσουμε την οδό της προσωπικής σχέσης και εμπει­ρίας, την οδό της πίστης. Να ακολουθήσουμε και τον ένα και τον άλλο δρόμο, να συνδυάσουμε τους τρόπους της γνώσης, είναι η πιο σίγουρη πορεία προς τη σύγχυση και το αδιέξοδο.

Εγώ σε αυτή τη πρόταση στέκομαι και παρέθεσα το όλο κείμενο

α. κατάληξη ότι πρέπει να έχουμε ΠΙΣΤΗ
β. δε μπορούμε να συνδυάσουμε τη ΠΙΣΤΗ που έχουμε ο καθενας μας προσωπικά , με τη γνώση δηλ. την αναζήτηση μέσω άλλων γνωστικού επιπέδου διαδρομές - διότι θα βρεθούμε σε σύγχυση και αδιέξοδο.

Αλήθεια διαβάζοντας αυτήτη πρόταση δε τη βρίσκεις δυνατή ;;;
Δεν είναι σα να σου λέει ότι ξέρεις; Πίστευε .......απλά και δυναατά εκεί βρίσκεις το Θεό
όχι μέσα απο ερωτήσεις που μπορεί να σε οδηγήσουν σε πλανεμένους δρόμους............

Και εδώ είνια και η τελευταία μου ερώτηση πάνω σε αυτό το θέμα προς εσένα Σπάρτακε

τι θέλεις να πεις με την αρχική σου φράση
Vasiliki εκεί που λέω για εσένα δόξα τω Θεώ, δεν αργώ τα Κύριε ελέησον.
δηλαδή θεωρείς ότι είμαι από τα παραστρατημένα άτομα μέσα στο φόρουμ και χαλώ την ωραία εικόνα της Χριστιανής και λες αυτή τη κουβέντα;

Για μένα έτσι όπως το έθεσες είναι άκρως προσβλητική - αν η ειλικρίνειά μου , το γεγονός ότι έχω ερωτήσεις , ποικίλλες και δε ξέρω εγώ τι άλλο τότε -

Δε ξέρω αλλά θα ήθελα πάνω σε αύτό μια απάντηση απο σένα
Ευχαριστώ

vasilikirimp έγραψε: Vasiliki εκεί που λέω για εσένα δόξα τω Θεώ, δεν αργώ τα Κύριε ελέησον.
δηλαδή θεωρείς ότι είμαι από τα παραστρατημένα άτομα μέσα στο φόρουμ και χαλώ την ωραία εικόνα της Χριστιανής και λες αυτή τη κουβέντα;

Είχα 2 χρόνια περίπου να μπω στο forum και με έκπληξη βλέπω ότι τα πρόσωπα άλλαξαν, αλλά ο καιρός παραμένει νεφελώδης με μυρωδιά καταιγίδας!

Χαλαρά παιδιά. Δε δίνουμε εξετάσεις σε κάποιον! Οι εξετάσεις που δίνουμε στον Έναν είναι οι πράξεις μας, οι σκέψεις μας και η ανεκτικότητα για τον συνάνθρωπό μας. Ή κάνω λάθος;

Βασιλική γράφεις πολύ ωραία παρεμπιπτόντως