vasilikirimp έγραψε:
Εδώ θα συμφωνήσω με τη Ξένια - πολλές φορές δεν αρκεί να είναι κάποιος καλός στα καθήκοντά του ..............
Λοιπόν βλέπετε πόσο εύκολα δίνουμε μια απάντηση - που τελικά είναι πολύ δύσκολο θέμα;
Μιλώ πάντα όταν υπάρχουν αγνά κίνητρα δηλ το κίνητρο της αναζήτησης ενός ανθρώπου που θα σε καταλαβαίνει - θα σε ακούει ..........
Αυτό μπορεί να είναι μια κολλητή φίλη , η αδελφή μας , η ξαδέλφη μας κλπ.
Τι γίνεται όμως αν αυτό το άτομο είναι ένας άντρας ή μια γυναίκα αντιστρόφως;
Γιατί να αποκλείσουμε το γεγονός ότι έχουν κοινά ενδιαφέρονατα και μπορούν να είναι δύο πολύ καλοί φίλοι;
Δε μπορεί μέσα στο γάμο να προκύψει μια φιλία δυνατή της γυναίκας με έναν άντρα ή του άντρα με μιας γυναίκας εκτός της γυναίκας του ή του άντρα της;
Και εκεί έρχομαι και ρωτώ ...εάν προκύψει αυτή η φιλία = συνεπάγεται άνοιγμα ψυχής = αυτό μπορεί να θεωρηθεί προδοσία προς το/ τη σύζυγο;
Είναι ένα σκαλοπάτι πριν τη μοιχεία ; Μήπως είναι μοιχεία;
Και αυτή η φιλία είναι ευπρόσδεκτη σε ελεύθερα άτομα , άτομα που βρίσκονται σε γάμο;
Δε μπορεί να υπάρξει τέτοια φιλία - ένα πιο στενό δέσιμο;
Το άνοιγμα ψυχής πρώτα γίνεται στο Θεό και έπειτα σε πνευματικούς ανθρώπους. Δεν εννοώ μόνο σε πνευματικούς και μοναχούς αλλά και σε ευσεβείς λαϊκούς χριστιανούς.
Κατά προτίμηση όμως του ιδίου φύλλου. Όχι ότι σε αντίθετη περίπτωση μοιχεύουμε. Αλλά θέλει μεγάλη προσοχή και αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Άλλο είναι όμως το πρόβλημα. Το επικοινωνιακό, μεταξύ των συντρόφων. Έστω ότι κάποιος βρίσκει ανάπαυση σε μια τέτοια φιλία. Αυτό θα συνεχισθεί επ`αόριστον, εώς ότου ο σύντροφος βάλει μυαλό; Και αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε ποιό το αποτέλεσμα; Κι εδώ ανοίγει ο δυσδιάβατος δρόμος της υπομονής. Ποιές είναι όμως οι προϋποθέσεις για μια τέτοια υπομονή; Εδώ πιστεύω πως είναι η ουσία. Τα θεμέλια για να βασισθεί κανείς σε μια τέτοια υπομονή έχουν στηριχθεί καλά; Υπάρχει η Ελπίδα; Που αυτή η Ελπίδα είναι η ενσαρκωμένη η αλήθεια, δηλ, ο Χριστός; Με μια φράση: υπάρχει εμπιστοσύνη στο Θεό;
Η ασκητική της Εκκλησίας έχει γίνει τρόπος ζωής για εμάς;
Όχι μόνο για ν`αλλάξει ο σύντροφος, αλλά πολύ περισσότερο για να αντέξουμε εμείς; Διότι αν αντέξουμε εμείς, τότε θ`αντέξουμε και τον σύντροφό μας. Από την απαντοχή τη δική μας εξαρτάται.
Όσον αφορά το θέμα της μοιχείας να πω μια σκέψη. Οτιδήποτε εκτροχιάζει το νού μας από τον Χριστό και τον προσανατολίζει σε άλλα πράγματα θεωρείται μοιχεία. Δεν έχουν όμως όλες οι σκέψεις την ίδια βαρύτητα.
Το να μοιρασθούμε με κάποιον ευλαβή χριστιανό ένα πρόβλημά μας, τον πόνο μας (αρκεί να υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη) δεν είναι μοιχεία. Τότε για ποιά εκκλησιαστική κοινωνία θα μιλάμε; Εως ότου φθάσουμε να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χριστό, μας δίνεται το δικαίωμα να αναπαυόμαστε ευκαιριακά σε κάποιο μέλος της Εκκλησίας, ακόμα και εκτός του πνευματικού μας. Αρκεί να έχουμε πολύ καλή γνώση για τον άλλον, ώστε η συμβουλή που θα πάρουμε να είναι η σωστή και να μην δημιουργήσει χειρότερα.
