Το παράπονο ενός εμβρύου

[yiorgos31]

Τι να πει κανεις για το θεμα αυτο... όπως κι αν το δει... ναι ειναι φονος θα πει η εκκλησία... είναι φόνος θα πει και η πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας... άρα για ποιο λόγο να το συζητάμε? γιατί είμαστε άνθρωποι και πάντα κρίνουμε με τα μέτρα τα ανθρώπινα όχι του Θεού. Καλή μου Ελπίδα, ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να ρίχνει μια γυναίκα το παιδί της ο Θεός είναι αυτός που κρίνει... Και δεν ξέρουμε τι υπήρχε στην καρδιά και στο μυαλό εκείνης της γυναίκας. Μόνον ο Θεός... Προσέξτε φίλοι μου μήπως όταν κρίνουμε τέτοιες περιπτώσεις γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως, Φαρισαϊστές. Ξέρουμε εκ του ασφαλούς ότι δεν έχουμε έρθει σε τέτοια κατάσταση και εκτοξεύουμε τους μύδρους μας. Αν ερχόμασταν Όμως? ποια θα ήταν η θέση μας? αν συνέβαινε κάτι απ' όλα όσα περιγράφει η Ελπίδα, τι θα αποφασίζαμε? το γνωρίζετε εκ των προτέρων? και μη βιάζεστε να απαντήσετε...

Ξεχνάμε πάντα κάτι... Ότι ευτυχώς που τελικός κριτής είναι μόνον ο Θεός... Και αυτός όχι μόνο θα κρίνει πάντα με τα ελαφρυτνικά που θα βρει στην πονεμένη ψυχή που αποφάσισε μια τέτοια πράξη... αλλά θα κρίνει και με βάση τη μετέπειτα διάθεση... και σε αυτές ειδικά τις περιπτώσεις τον πρώτο λόγο έχει η ΜΕΤΑΝΟΙΑ... κατά την ταπεινή μου γνώμη οι καρδιές που μετάνιωσαν όχι μόνο θα δικαιωθούν από το Θεό αλλά δικαιώνονται ήδη καθώς μετανιωμένες ο Θεός τους συγχωρεί κι τους χαρίζει παιδιά. Τα δάκρυα της μετάνοιας ευχαριστούν πιο πολύ από κάθε τι άλλο το Θεό και μια ειλικρινής συγνώμη από Αυτόν ξεπλένει όχι μόνο αυτή αλλά πολύ χειρότερες αμαρτίες. Γι' αυτό φίλοι μου, προτού εμείς οι αναμάρτητοι βάλουμε πρώτοι το λίθο, καλύτερα να αναρωτηθούμε καταρχάς είμαστε τόσο σίγουροι ότι σε μια πολύ δυσχερή κατάσταση αν θα κάναμε το ίδιο και με πολύ ελαφρότερη τη καρδία σε σχέση με άλλους και δεύτερον και σημαντικότερο... μήπως εκείνες οι ταλαιπωρημένες και μετανιωμένες μητέρες, που πολλές από αυτές έχασαν εντελώς την ευκαιρία για παιδί στη ζωή τους, μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών όχι μόνο πιο εύκολα από μας, αλλά μήπως η δική μας η υπερηφάνεια μας αφήσει έξω από Αυτή για αμαρτήματα πολύ μικρότερα από το δικό τους...

[vfilip]

Οσο και αν αμαρτήσουμε, όσα εγκλήματα και αν κάνουμε ο Θεός είναι μακρόθυμος και θέλει να μας βάλλει στον Παράδεισο .
Απόδειξη ? Μετά την έκτρωση δεν τιμωρεί και αφήνει στη ζωή και τη γυναίκα αλλά και το γιατρό που κάνει πολλά εγκλήματα κάθε μέρα .
Είναι μέγα μυστήριο η απεραντοσύνη της αγάπης Του προς εμάς .

[ktistos]

Έχω από καιρό ετοιμάσει ένα βιντεάκι για το θέμα:

http://www.youtube.com/watch?v=KlQkvz0a ... age&fmt=22

[eleimon]

Τι να πει κανεις για το θεμα αυτο... όπως κι αν το δει... ναι ειναι φονος θα πει η εκκλησία... είναι φόνος θα πει και η πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας... άρα για ποιο λόγο να το συζητάμε? γιατί είμαστε άνθρωποι και πάντα κρίνουμε με τα μέτρα τα ανθρώπινα όχι του Θεού. Καλή μου Ελπίδα, ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένας λόγος να ρίχνει μια γυναίκα το παιδί της ο Θεός είναι αυτός που κρίνει... Και δεν ξέρουμε τι υπήρχε στην καρδιά και στο μυαλό εκείνης της γυναίκας. Μόνον ο Θεός... Προσέξτε φίλοι μου μήπως όταν κρίνουμε τέτοιες περιπτώσεις γινόμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως, Φαρισαϊστές. Ξέρουμε εκ του ασφαλούς ότι δεν έχουμε έρθει σε τέτοια κατάσταση και εκτοξεύουμε τους μύδρους μας. Αν ερχόμασταν Όμως? ποια θα ήταν η θέση μας? αν συνέβαινε κάτι απ' όλα όσα περιγράφει η Ελπίδα, τι θα αποφασίζαμε? το γνωρίζετε εκ των προτέρων? και μη βιάζεστε να απαντήσετε...

Ξεχνάμε πάντα κάτι... Ότι ευτυχώς που τελικός κριτής είναι μόνον ο Θεός... Και αυτός όχι μόνο θα κρίνει πάντα με τα ελαφρυτνικά που θα βρει στην πονεμένη ψυχή που αποφάσισε μια τέτοια πράξη... αλλά θα κρίνει και με βάση τη μετέπειτα διάθεση... και σε αυτές ειδικά τις περιπτώσεις τον πρώτο λόγο έχει η ΜΕΤΑΝΟΙΑ... κατά την ταπεινή μου γνώμη οι καρδιές που μετάνιωσαν όχι μόνο θα δικαιωθούν από το Θεό αλλά δικαιώνονται ήδη καθώς μετανιωμένες ο Θεός τους συγχωρεί κι τους χαρίζει παιδιά. Τα δάκρυα της μετάνοιας ευχαριστούν πιο πολύ από κάθε τι άλλο το Θεό και μια ειλικρινής συγνώμη από Αυτόν ξεπλένει όχι μόνο αυτή αλλά πολύ χειρότερες αμαρτίες. Γι' αυτό φίλοι μου, προτού εμείς οι αναμάρτητοι βάλουμε πρώτοι το λίθο, καλύτερα να αναρωτηθούμε καταρχάς είμαστε τόσο σίγουροι ότι σε μια πολύ δυσχερή κατάσταση αν θα κάναμε το ίδιο και με πολύ ελαφρότερη τη καρδία σε σχέση με άλλους και δεύτερον και σημαντικότερο... μήπως εκείνες οι ταλαιπωρημένες και μετανιωμένες μητέρες, που πολλές από αυτές έχασαν εντελώς την ευκαιρία για παιδί στη ζωή τους, μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών όχι μόνο πιο εύκολα από μας, αλλά μήπως η δική μας η υπερηφάνεια μας αφήσει έξω από Αυτή για αμαρτήματα πολύ μικρότερα από το δικό τους...

_____Eye_Cry______by_halaquinn_arcadias.jpg

[vasilikirimp]

Μπορεί να είναι λάθος η έκφραση που χρησιμοποιούμε δηλ. δίκαιος - άδικος ο Θεός , το σίγουρο είναι ότι μας αγαπά όλους - και όλους μας περιμένει στην αγκαλιά του .

Δε θέλω να σταθώ σε περιπτώσεις υγείας - εκεί είναι ακόμη πιο δύσκολο το θέμα - να δώσουμε μια απάντηση το τύπου ΝΑΙ ή ΟΧΙ ......

Ολα τα υπόλοιπα προσωπική μου άποψη είναι δικαιολογίες - χρήματα , άντρας , δουλειά , κοινωνικές συνθήκες κλπ. - και είναι για μένα δικαιολογίες διότι και πάλι θα μετακυλήσουμε στόν άλλο παράγοντα που ονομάζεται προφύλαξη..........

Αναρωτηθήκατε πόσα ζευγάρια κάνουν προσπάθειες υιοθεσίας παιδιού .......
Αναρωττηθήκατε πόσα ζευγάρια αναλαμβάνουν ως ανάδοχοι γονείς .......
Άναρωτηθήκατε πόσα ζευγάρια παρακαλούν τη γλυκειά μας Παναγία ........

και ο αντίποδας

Αναρωτηθήκατε πόσες εκτρώσεις γίνονται το χρόνο στην Ελλάδα .......

και ερχόμαστε στην αγάπη του Θεού που όλα τα συγχωρεί .........

συγχωρεί την παρά λίγο μητέρα που πήγε ελαφρυά τη καρδιά και έκανε έκτρωση .....τη μητέρα που δίνει τη ζωή της για ένα παιδί ........και δεν μπορεί να αποκτήσει ........

κάτι μέσα μου ρωτά το γιατί ...........

[vasilikirimp]

και για να μην παρεξηγηθώ απο το φίλο μου Γιώργο που τοποθετήθηκε πιο πριν - δε βιάζομαι να κρίνω κανέναν ....λέγοντας ότι για μένα είναι δικαιολογίες ....... δε κρίνω κανέναν που φτάνει σε αυτή η κατάσταση........

αναρωτιέμαι μόνο το γιατί σε αυτούς έτσι και σε άλλους αλλιώς......δηλ. τίποτα

[Teri]

Το θέμα δεν είναι να κρίνουμε. Ούτε ν' αρχίσουμε να επιρρίπτουμε ευθύνες από δω κι απο κει!
Ο πνευματικός μου λέει -και συμφωνώ απόλυτα- ότι τα παιδιά δεν είναι δικά μας. Είναι όλα του Θεού! Εκείνος μας τα δίνει. Δικά Του παιδιά είναι όλα! Στην ουσία λοιπόν όλοι είμαστε υιοθετημένοι.

Μου αρέσει πάρα πολύ το βίντεο του Γιάννη μας. Ας κάνουμε ότι μπορούμε να σταματήσει αυτή η παιδοκτονία!


Κάθε "ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη" μπορεί να μεταμορφωθεί σε επιθυμητή μητρότητα!

[Teri]

[Teri]

"Η βιολογική μου μητέρα αποφάσισε να κάνει έκτρωση με τη μέθοδο που καίει το έμβρυο μέσα κι έξω και γεννιέται νεκρό μετά από 24 ώρες. 18 ώρες λοιπόν καιγόμουνα ζωντανή μέσα στην κοιλιά της μάνας μου και θα πρεπε να χω γεννηθεί καμένη, τυφλή,.............."


Gianna Jessen

[Teri]

«Είμαι ιατρός, γνωρίζω τις πράξεις μου, είμαι ένοχος για όλες τις φρικαλεότητες που έκανα εργαζόμενος ως γυναικολόγος και είμαι υποχρεωμένος να μαρτυρήσω, να αφυπνίσω, να προειδοποιήσω ότι η διακοπή της εγκυμοσύνης ουσιαστικώς είναι φόνος του αγέννητου ανυπεράσπιστου παιδιού. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ενεφανίσθη το υπερηχογράφημα με τη διαγνωστική δυνατότητα και μου έφερε πολλές εκπλήξεις. Είδα το έμβρυο, τους κτύπους της καρδιάς του, τις κινήσεις, το άνοιγμα του στόματός του στα μεγαλύτερα έμβρυα παρατήρησα το «πιπίλισμα» του αντίχειρος, το έμβρυο εσκέπτετο και αισθάνετο, διότι αντέδρα στους βαθείς διαπεραστικούς ήχους, επιταχύνοντας τις κινήσεις του.

Και ύστερα από 4-5 λεπτά όσον διαρκεί η άμβλωση, το έμβρυο τούτο, αυτό το ίδιο ανθρώπινο ον, κείται τεμαχισμένο μεταξύ των εργαλείων στο τραπέζι. Προς θλίψη και δυστυχία μου το 1988 έκανα την άμβλωση σε μια προχωρημένη εγκυμοσύνη των 4½ μηνών. Κατά τη διάρκεια αυτής της εγχείρησης, της οποίας τις λεπτομέρειες δεν μπορώ να περιγράψω άνευ ταραχής, φρυκιών ανακάλυψα το φονέα εντός μου.

Μια εγχείρηση, η οποία έπρεπε να είναι μια πράξη ρουτίνας, μετατράπηκε σε πραγματικό εφιάλτη. Τότε συνειδητοποίησα ότι έπραξα φόνο, ότι θανάτωσα τον άνθρωπο. Η γυναίκα αιμορραγεί πολύ, η ζωή της κινδύνευε. Προσευχήθηκα: «Κύριε, βοήθησέ με να σώσω τη γυναίκα και τιμώρησε εμένα!» Έκτοτε ποτέ μου δεν επανέλαβα όμοια πράξη. Ετυχε η νέα μου γνώση να συμπίπτει με την άποψη της Εκκλησίας - ότι το έμβρυο είναι ζωντανό ήδη από τη σύλληψή του, δηλαδή από την στιγμή της γονιμοποίησης του ωαρίου.

Η ενδομήτριος παιδοκτονία είναι πολύ μεγαλύτερη και βαρύτερη αμαρτία από τον απλό φόνο, επειδή το έμβρυο εντός της μήτρας είναι αδύναμο να αμυνθεί, ενώ δεν φταίει για τίποτε. Ως κοινωνία είμαστε υποχρεωμένοι να προστατεύσουμε το παιδί ιατρικώς, ηθικώς, δικαστικώς και νομικώς, διότι πρέπει να έχει όλα τα δικαιώματα, τα οποία έχει ένας ενήλικας. Τούτο είναι το καθήκον μας προς όλα τα μέλη της κοινωνίας μας».

Στόγιαν Αδάσεβιτς


http://www.unborn.gr/unborn1/unborn/index.php?aid=247