"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τ' αστέρια τα έκρυψε ο ουρανός και σκοτεινιά γύρω με τύλιξε.
Της αμαρτίας μου ο καρπός, των ενοχών ο κοπετός
στήθηκε μπρος μου στυγερός.


Θεέ μου, λάλημα αλέκτορος πως καρτερώ ...;
για να εξέλθω απ' τον πυλώνα
και να φωνάξω «Κύριέ μου, Σε φιλώ».


Κάθε ώρα Σε προδίδω, Χριστέ,
του ληστή τη μετάνοια, στην ψυχή δώρισε ...;
Στην αρρώστια που με λιώνει βαθιά,
φάρμακο σωτηρίας δος μου μετάνοια.



Σαν λάβαρο την κράτησαν γερά, του Παραδείσου τ' ανθολούλουδα
κι έτρεφε πάντα την καρδιά, όποιου η λαχτάρα για ψηλά,
έφτανε ως τον Γολγοθά ...;


Μετάνοια, γεύση γλυκιά στη ζωή του πιστού.
Ω! Και να ερχόσουν στην ψυχή μου
την ματωμένη απ' τα βέλη του εχθρού.

Της ελπίδος κόρη είσαι χρυσή
και κλειδί Παραδείσου, ρύστης μιας Νινευή.
Να γινόταν όλη μου η ζωή
μετανοίας σημάδι, με καρπούς της μεστή.


Μετάνοια του Θεού μου εντολή, τη χαρμολύπη σου πως ζήλεψα.
Για να φορέσει η ψυχή, λευκό χιτώνα απ' την αρχή
βάπτισμα νέο να λουστεί ...;


Θα πάρω γνώριμη στράτα της επιστροφής,
στο πατρικό το σπίτι να μπω
που με προσμένει ...;
ψυχή μου μην απελπιστείς.

Και ντυμένη η ψυχή καθαρά
στου Πατέρα το σπίτι, θα γεμίσει χαρά ...;
Γονατίζω, δάκρυα προσευχής,
Μακροθύμησε, Κύριε κι η μετάνοια θα 'ρθει.


Θεέ μου σ'αγαπώ

Αν κανείς δεν μπορεί να πληροφορήσει για τη γλυκύτητα που έχει το μέλι,
εκείνους που δεν το γεύθηκαν ποτέ,
πως άραγε μπορεί κανείς να περιγράψει την ηδονή της ιερής χαράς
και της Χάρης του Θεού σ' εκείνους που δεν τη δοκίμασαν;

Που είσαι, Θεέ μου, Θεέ μου,
Και δεν με παίρνεις μίαν ώραν
το συντομώτερον αυτού οπού είσαι

Σύ η γλυκεία μου αγάπη;
Δεν με λυπάσαι Θεέ μου, Θεέ μου,

Οπού φλογίζονται τα σπλάχνα μου
ως φλόγα αναμμένη από τον άσβεστον πόθον της εδικής Σου αγάπης,
ήτις άναψεν εντός μου ως κάμινος σπινθηρίζουσα;

Ανωνύμου ησυχαστού.

Το αλφαβητάρι της αρετής (Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου)


Ά-ρχιζε πάντα απ’ το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του

Β-ίου το κέρδος είν’ αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις

Γ-νώριζε όλα τα καλά έργα των δικαίων

Δ-εινόν το να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος

Ε-υεργετείς; Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι.

Ζ-ήτα απ’ το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ

Η-σάρκα η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά

Θ-υμό χαλίνωνε, μη πέσεις έξω από τη λογική

Ί-σια ψηλά το βλέμμα σου, στη γλώσσα να ‘χεις μέτρο

Κ-λειδί στ’ αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να ‘ναι σεμνό

Λ-υχνάρι να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο

Μ-η σου γλυστράει κάτω απ’ ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει

Ν-α ερευνάς τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται

Ξ-ένος πως είσαι, μάθε το καλά. Γι’ αυτό τίμα τους ξένους

Ό-ταν στη γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα

Π-άντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται

Ρ-αβδί να σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά

Σ-τις θύρες των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ’ τις θύρες των πλουσίων

Τ-ο μικρό, μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί

Ύ-βριν χαλίνωνε, μακρυά απ’ την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις

Φ-υλάξου συ απ’ το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς

Χ--άρισμα το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ

Ψυχή που στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία

Ω-ποιος θα τα φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!

Μυστική προσευχή Πατέρων της ΟΠΤΙΝΑ

Ἔλα, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἔλα, ἡ αἰώνια ζωή,
ἔλα, τὸ ἀπόκρυφο μυστήριο, ὁ ἀνώνυμος θησαυρός,
τὸ ἀνεκφώνητο πρᾶγμα, τὸ ἀκατανόητο πρόσωπο,
ἡ παντοτινὴ ἀγαλλίαση, τὸ ἀνέσπερο φῶς,
ἔλα, ἡ ἀληθινὴ προσδοκία αὐτῶν ποὺ μέλλουν νὰ σωθοῦν.

Ἔλα, τῶν πεσμένων ἡ ἔγερση,
ἔλα, τῶν νεκρῶν ἡ ἀνάσταση.
Ἔλα, Δυνατέ, ποὺ δημιουργεῖς, μεταπλάθεις
κι ἀλλοιώνεις τὰ πάντα μὲ μόνη τὴ θέλησή σου!

Ἔλα, ἀόρατε, ἀνέγγιχτε κι ἀψηλάφητε.
Ἔλα, σὺ ποὺ μένεις πάντα ἀμετακίνητος,
μὰ κάθε στιγμὴ μετακινεῖσαι ὁλόκληρος,
γιὰ νἄρθῃς σὲ μᾶς, ποὺ κειτόμαστε στὸν ᾅδη,
ὁ ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν.

Ἔλα, πολυπόθητο καὶ πολυθρύλητο ὄνομα,
ποὺ ὅμως ἀδυνατοῦμε νὰ περιγράψουμε τί ἤσουν ἀκριβῶς,
ἢ νὰ γνωρίσουμε τὴν οὐσία καὶ τὶς ἰδιότητές σου.

Ἔλα, παντοτινὴ χαρά, ἔλα, ἁμαράντινο στεφάνι,
ἔλα, πορφύρα τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ βασιλιά μας.

Ἔλα, κρυστάλλινη ζώνη διαμαντοστόλιστη,
ἔλα, ἀπλησίαστο ὑπόδημα,
ἔλα βασιλικὴ ἁλουργίδα
κι ὄντως αὐτοκρατορικὴ δεξιά!

Ἔλα, σὺ ποὺ πόθησε καὶ ποθεῖ ἡ ταλαίπωρή μου ψυχή,
ἔλα, σὺ ὁ Μόνος πρὸς ἐμένα τὸν μόνο γιατί,
καθὼς βλέπεις εἶμαι μόνος!...

Ἔλα, σὺ ποὺ μὲ ξεχώρισες ἀπ᾿ ὅλα
καὶ μ᾿ ἔκανες μοναδικὸ πάνω στὴ γῆ.
Ἔλα, σὺ ποὺ ἔγινες ὁ πόθος τῆς ψυχῆς μου
καὶ μ᾿ ἀξίωσες νὰ σὲ ποθήσω τὸν ἀπρόσιτο παντελῶς!

Ἔλα, πνοή μου καὶ ζωή, ἔλα τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς παρηγοριά,
ἔλα, χαρὰ καὶ δόξα μου κι᾿ ἀτέλειωτη τρυφή.

Ω Θεία Αγάπη, ελθέ, ικετεύω,
εξ’ όλης ψυχής μου και μέσης καρδίας,
και σκήνωμα θειον, Χριστέ, ποίησόν με
και πάσης κηλίδος, ω καθάρισόν με.

Ω Θεία Αγάπη, αγάπης ενθέου
την Σε εκζητουσαν ψυχήν έμπλησόν μου
και έρωτα θειον, ω Θεία Αγάπη,
θερμώς ικετεύω τω δούλω Σου δος μοι.

Ω Θεία Αγάπη, την Σην ικετεύω,
αγάπην παράσχου τοις Σε εκζητουσιν·
Η γαρ Ση αγάπη το πλήρωμά εστί
του Θείου Σου Νόμου, Αγάπη γλυκεια.

Ω Θεία Αγάπη, η μόνη πληρουσα
τον σύμπαντα κόσμον και η συντηρουσα,
συ πέλεις ο νόμος και των επιγείων.

Η Ση βασιλεία εστίν η αγάπη,
εν η βασιλεύει χαρά και ειρήνη,
εν η βασιλεύει η μακαριότης,
ο έρως του Θείου και η ευφροσύνη

Μην ψάξεις φίλε μου να βρεις τον Θεό ψηλά στον ουρανό σαν επιστήμονας.
Γιατί η γη είναι στρογγυλή, και γύρω της ο ουρανός.
Μην ψάξεις τον Θεό στο φως του ήλιου, ούτε στο καύμα των ηλιακών εκλάμψεων.

Γιατί το φως του είναι ασύγκριτο, και η φλόγα της αγάπης του απροσμέτρητη.
Ούτε στις αμμοθύελες του Άρη θα τον βρεις, γιατί ο γνόφος του είναι πυκνότερος.
Να μην τον ψάξεις ούτε στη μεγαλοσύνη του γιγάντιου Δία, ούτε στη βίαιη ορμή των καταιγίδων του.
.

Γιατί Εκείνος είναι Μέγας, κι ο Δίας ένας κόκκος, και κόκκος κόκκου άμμου.
Δεν θα τον βρεις ούτε στα παγωμένα τα βουνά του Γανυμίδη, γιατί η δικαιοσύνη του είναι λευκότερη από το χιόνι.
Ούτε στα δαχτυλίδια του Κρόνου θα τον βρεις, γιατί το δαχτυλίδι που Εκείνος δίνει είναι πολυτιμότερο απ’ όλους τους πλανήτες.
Μην τον ζητήσεις καν στον Πλούτωνα τον μακρινό, γιατί είναι όλοι οι πλανήτες, «βόλοι» μέσα στα χέρια του, κι Αυτός τόσο κοντά!
Μα ούτε στου Μαγγελάνου τα νέφη, ούτε στης Ανδρομέδας την αμέτρητη άμμο άστρων θα τον ανακαλύψεις, και ούτε καν στο σύμπαν όλο. Γιατί σ’ ολόκληρο το σύμπαν δεν χωράει, μάλλον αυτό χωρείται απ’ Αυτόν.
Αναζήτησέ τον σαν παιδί, πιο χαμηλά. Εδώ στη μικρή τη γη μας.

Ψάξε τον στην ομορφιά ενός μικρού κι ασήμαντου λουλουδιού, κι ας μην τον βρεις ούτε κι εκεί.
Αναζήτησέ τον στο χαριτωμένο παιχνίδισμα μιας γάτας, και στο πιστό βλέμμα του σκύλου σου, κι ας μην τον συναντήσεις.
Προσπάθησε να τον διακρίνεις στα μάτια του ζητιάνου που χτυπάει την πόρτα σου,

και δώσε την ελεημοσύνη σου, σαν να τη δίνεις σε Αυτόν, και ας μην τον αναγνωρίσεις.
Σκύψε στα δάκρυα του ορφανού και της χήρας, και πες ότι είναι δάκρυα δικά Του,
και ρίξε λίγο βάλσαμο στον πόνο τους, κι ας μην μπορέσεις να Τον εννοήσεις.
.
Ψάχνε τον πάντα, και παντού, και κάνε το καλό με αγάπη σ’ όλους, σαν να το κάνεις σε Αυτόν, και ψάχνε πίσω από κάθε τι, και μέσα σ’ όλα να τον συναντήσεις.

Κι ας μην τον αντικρίσεις.
Και τότε, δεν θα χρειαστεί να τον ανακαλύψεις, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσεις.

Θα έρθει Εκείνος να σε βρει, γιατί σε βλέπει, και σ’ αγαπά, και σε γνωρίζει.

Και θα σ΄ αφήσει λίγο να Τον νοιώσεις.

Και θα ξανακρυφτεί από σένα.

Τότε θ’ αρχίσεις να Τον ποθείς, όπως το ελάφι τα νερά,
όπως η νύμφη τον νυμφίο, όπως ο εραστής την ερωμένη του,
όπως το νεογέννητο το μητρικό το γάλα.

Κι Εκείνος θα κρύβεται από σένα, και θα γελάει με το κλάμα σου χαρούμενος,
όπως γελάει η μητέρα ευτυχισμένη με το κλάμα του μωρού της,
όταν το βλέπει να τη θέλει τόσο πολύ, μέχρι δακρύων,

κι όπως γελάει ο εραστής, που κρύβεται από την ερωμένη του στο πρώτο ραντεβού,
και χαίρεται όταν εκείνη τον αναζητάει με πόθο.

Θα σε αφήνει να πέσεις από την κούνια σου,

προσέχοντας μη χτυπηθείς ανεπανόρθωτα, για να γνωρίσεις την αδυναμία σου.
Όταν θα λες: «περπάτησα!» Θα σε αφήνει να σκοντάφτεις,
για να ζητάς το χέρι του στα πρώτα βήματά σου.
.
Θα σε παρατηρεί στις δύσκολες στιγμές της εφηβείας σου,

θα σε παιδαγωγεί και θα σε συμβουλεύει μυστικά, σκληρά η τρυφερά.
Κι όταν ανδρώνεσαι, θα σε διδάσκει την τέχνη του πολέμου,
και θα σε μάθει χίλιες τέχνες.

Και θα καλεί μπροστά σου μονομάχους, όλο και δυνατότερους,
όλο και αξιότερους,
και θα διδάσκεσαι από τις πτώσεις σου κι από τον πόνο σου,
ώσπου να γίνεις δυνατός.
.
Μα τότε, πια, δεν θα τον ψάχνεις.
Γιατί αργά μα σταθερά, ανεπαίσθητα, θα Τον γνωρίζεις.

Θα τον διακρίνεις γύρω σου παντού.

Θα βρίσκεις μέσα σου νοήματα που ποτέ δεν διδάχθηκες,

θ’ αντιλαμβάνεσαι υπάρξεις που ποτέ δεν είδες.

Θα βρίσκεις δύναμη που ποτέ δεν είχες.

Θα Τον γνωρίζεις, και θα τον εμπιστεύεσαι.

Κι Εκείνος, θα γίνεται σιγά σιγά μοναδική σου σκέψη και λαχτάρα…

…Ώσπου η φωνή Του ν’ ακουστεί μεσ’ την καρδιά σου.

Και τότε, θα τον πεις: «Πατέρα!»

και θα τον νιώθεις να σου λέει: «Παιδί μου!»

Θα ψάλλετε μαζί και θα γιορτάζετε στις δυσκολίες,

και η φωνή Του θα’ ναι πια για σένα τόσο γνώριμη!

Θ’ ακούς, και θα γελάς με αυτούς που τον αναζητούν ακόμα,

Εκείνον που για σένα θα’ ναι πια πραγματικότητα.

Και θ’ απομένει η επίγνωση κι ο γάμος…

αναδημοσίευση
από ΟΟΔΕ

πολλά λάθη παραπάνω
έχω κάνει και το ξέρω
προσπαθώ όμως ν' αλλάξω
μαζί σου θα τα καταφέρω

Συγχώρα με Χριστέ μου άλλη μια φορά
έχω τη δύναμη να σε παρακαλάω
Συγχώρα με άλλη μια φορά
Θεέ μου σε αγαπάω

Συγχώρα με Θεέ μου άλλη μια φορά
δεν έχω θέση μες στη γη αν θα σε χάσω
Συγχώρα με άλλη μια φορά
να ησυχάσω

Σου αφιερώνο την καρδιά μου
αν μ'αγαπάς θα με νιώσεις
όμως για μια φορά ακόμα
Θεέ μου συγνώμη να την δώσεις

Συγχώρα με Θεέ μου άλλη μια φορά
έχω τη δύναμη να σε παρακαλάω
Συγχώρα με άλλη μια φορά
Θεέ μου σε αγαπάω

Συγχώρα με Θεέ μου άλλη μια φορά
σε σένα κράζω και παρακαλάω
Συγχώρα με ακόμη μια φορά
Θεέ μου σε αγαπάω

Θεέ μου σ'αγαπώ

Αγόρι μου

Πώς να σας μιλήσω για τον Θεό,
χωρίς να ενοχληθείτε;
Πώς να σας μιλήσω για Χριστό,
και να μην παρεξηγηθείτε;

Πώς να σας πω για την Αγάπη
και να την αισθανθείτε;
Και για την Σωτηρία,
με τρόπο που να την δεχτείτε;

Πείτε μου, χωρίς να συμβιβαστώ,
πως να σας πω για την αλήθεια;
Δείξτε μου τρόπο που να ζω
χωρίς ψέμα, παραμύθια.

Μία ζωή μονάχα έχω
και πιστεύω Του αξίζει
ότι είμαι και κατέχω
μόνο Αυτός να το ορίζει.

Κι αν σε κάποιον δεν αρέσει
αυτό που λέω, αυτό που είμαι,
την ζωή καθώς του φεύγει
να κοιτάξει τάχα τί είναι.

Μέχρι χτες ήσουν παιδί
και τώρα είσαι μεγάλος
δεν σου μένει πια ζωή
σου χει μείνει λίγο θάρρος.

Κοίτα σε παρακαλώ ψηλά
πέρα από τα λαμπρά αστέρια,
με της καρδιάς σου την ματιά
κοίτα του Θεού τα χέρια.

Είναι για σένα ανοιχτά
Είναι για σένα ματωμένα
Είναι για σένα αγκαλιά
Που περιμένει κάθε μέρα.

Θεέ μου σ'αγαπώ