"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

Πάλι με δέρνουν θάλασσες, κύματα, καταιγίδες,
συκοφαντίες, σύννεφα, κατατρεγμοί, παγίδες!

Ζάλες με κύκλωσαν πολλές, βέλη με σημαδεύουν,
θλίψεις και αναστεναγμοί, εχθροί με παγιδεύουν!

Μπροστά μου στήνονται σταυροί, θέλουν να με σταυρώσουν!
Μα εγώ τους ευεργέτησα! Γιατί θα με εξοντώσουν;

Γι' αυτό πάλι στα γόνατα, πέφτω Υπεραγία,
σταμάτησε παρακαλώ, κύματα και κακία...

Δος μου ευφροσύνη και χαρά, χαρά απ' τη δική Σου,
χαρά απ' τη Μεσιτεία Σου κι από τον Ποιητή Σου!

Χαρά απ' τον Παράδεισο κι από το έλεός Σου!
Χαρά από τα σπλάχνα Σου, χαρά από το Γιό Σου!

Είσαι βασίλισσα χαράς και γλυκασμός αγγέλων!
Είσαι δροσιά παντοτινή, άρτος των πονεμένων!

Χρόνια και χρόνια λαχταρώ, να ζήσω τη χαρά Σου,
τώρα μπροστά Σου Δέσποινα, την πήρα απ΄τη ματιά Σου!

Σ' ευχαριστώ Παρθένα μου, Αγία, Ευσπλαχνία!
Σ' ευχαριστώ χίλιες φορές, Χαρά και Σωτηρία...


Γεώργιος Σ. Λιόλιος

(από την ποιητική συλλογή "Χαίρε Περιβόλι της Παναγίας" Θεσσαλονίκη 1999)

Σημαίνει η ΄Ωρα των Ωρών...

Σημαίνει η ΄Ωρα των Ωρών...
Κι ως τις κορφές αγιάζη η Δύση,
σπερνιάζουν τα ηχερά νερά
στο σύθρηνο ξωκκλήσι:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Στο εικόνισμα το απόβαθο
κρεμιέται αχνό καντίλι...
Μια δέηση άλικη θλίβεται
το άρρωστο εμπρός σου δείλι:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Περνούν οι κλώνοι ανθούσιμοι
τ' αραχνιασμένα τζάμια...
Εντός μου η ΄Ανανθη θρηνεί
σ' ανέγγιχτα καλάμια:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Στ' άγια νερά που νοσταλγούν
μια χλόη παραδείσια
το πέρασμά σου εθρόησε
κάτου απ' τα κυπαρίσσια:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

΄Ωρα για λήθη... Φθείρουνται
οι ανέγνωρές μου οι ώρες...
Μάταιη κ' η θλίψη που έσυραν
στο φως οι ονειροκόρες:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Ασκήτεψαν οι αγάπες μου
στου αβόλετου τη θύρα
κ' ήρθες αργά τα εντάφια
να τις αλείψης μύρα...
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..


Απόστολος Μελαχρινός

Τι λοιπόν;
Της ζωής μας το σύνορο,
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απʼ ότι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε,
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;


Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο «ζωή μας» το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε,
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;


Σʼ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμμα,
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;


Κάτι ανέγγιχτο, ανήκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απʼ τους τάφους ανθίζει;
…Κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως περʼ απʼ τον τάφο αρχίζει;


Η ψυχή, ταξιδεύτρα μεσʼ τʼ άπειρο,
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζει,
που ανεβαίνει στα νέφη απʼ τα πέλαγα
κι απʼ τα νέφη στους κάμπους σταλάζει;


Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμʼ αυγής είναι πέρα;
…Κι αντί να ʼρθει μια νύχτʼ αξημέρωτη
ξημερώνει μιʼ αβράδιαστη μέρα;


Μήπως είνʼ η αλήθεια στο θάνατο,
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
Ό,τι λέμε πως «ζει» μήπως πέθανε
κι είναι αθάνατο ότι έχει «πεθάνει»;




Γ. Δροσίνης

Επειδή ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ κάποια στιγμή της ζωής μας γράψαμε σε χαρτί κάποιες από τις σκέψεις μας, ΓΙΑΤΙ δεν μεταφέρουμε κάποιες εδώ ΟΧΙ για επίδειξη αλλά από ανάγκη( ίσως ) να τις μοιραστούμε με άλλους.ΚΑΛΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ?
ΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΑΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ

Στον Άγιο Δημήτριο

Μεγαλομάρτυρα Χριστού, τι λέξεις να σου γράψω;
Τα κατορθώματα πολλά, που δε μπορώ να φτάσω...
Από τα νιάτα σου πιστός, εργάτης του Κυρίου.
Τα λόγια σου, τα έργα σου, Εικόνα Ευαγγελίου.

Εσύ πάντα ενίσχυες, φτωχούς, γέρους και νέους,
μικρά παιδιά, ανήμπορους, κάθε λογής θλιμμένους.
Εκήρυττες με δύναμη, επρόσφερες χαρά,
πάντα αγάπη έδινες σε όλα τα ορφανά.

Βρισκόμενος στη φυλακή, συνέχιζες το έργο.
Πάντα τη φράση έλεγες: «Στον Κύριο πιστεύω».
Υμνούσες και εδόξαζες με όλη την καρδιά σου.
Παρ’όλο που υπέφερες, γλυκιά ήταν η μιλιά σου.

Και να! Που ο Νέστωρ έρχεται να πάρει την ευχή σου.
Με δυσκολία εκατάφερε να φτάσει στο κελί σου.
Σαν ένας δεύτερος Δαυΐδ, τον Γολιάθ θε να νικήσει.
Λυαίος τώρα λέγεται και κανείς δεν τον εφοβίζει.

Ο Νέστωρ καθώς βρίσκεται στο μέσο του σταδίου:
«Βοήθησέ με», λέει, «Κύριε, Θεέ του Δημητρίου».
Το θαύμα αμέσως έγινε, νίκησε το Λυαίο.
Το πλήθος όμως ζήτησε το θάνατο στο νέο.

Χάρηκες Δημήτριε, δοξάστηκε ο Θεός.
Γι’αυτόν τη θέση σου άφησες ως αξιωματικός.
Στα είδωλα δεν υποτάχτηκες, εμπήκες φυλακή,
με λόγχη κεντημένος έφυγες απ’τη ζωή αυτή.

Μέγας προστάτης έγινες για τη Θεσσαλονίκη.
Η ιστορία πάντα το ’δειχνε, εχάριζες τη νίκη.
Εχθροί σαν ήθελαν να την επάρουν για δική τους,
με το άλογό σου έτρεχες μπροστά, έκοβες την ορμή τους.

Μα όλους πάντα τους βοηθάς, φιλεύσπλαχνος καθώς είσαι,
κι όταν εμείς είμαστε ανήμποροι, της αμαρτίας την πόρτα κλείσε.
Με αγάπη πάντα μας κοιτάς, στοργή και με συμπόνια.
Να’σαι κοντά, Άγιε Δημήτριε, σε όλα μας τα χρόνια!

Μη γελασετε αυτο το'γραψα για να περασει η ωρα !

Σε λεωφορους περπατω
σοκακια συνοικιες
μες στο καραβι ευπροσδεκτες
ολες οι ηλικιες

Απτη Δροσια στη Βαρκιζα
και απο τα Λιοσια Βαρη
απ'το Μαρουσι Περαμα
κατεληξα Χαιδαρι

Ατελειωτα χιλιομετρα
αμετρητες κι οι στασεις
η μερα παλι περασε
γεματη παραστασεις.