"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αν βρίσκονται τα παιδιά σε τέτοια χάλια σήμερα, τα αγόρια και τα κορίτσια και γενικά οι νέες οικογένειες, αυτό οφείλεται στο ότι δεν υπήρξε μάνα πίσω...
Όπως αν υπήρξαν Άγιοι, μανάδες υπήρξαν πίσω...
Αν υπάρχει Ιερός Χρυσόστομος, είναι διότι υπήρξε (η μάνα του) Αγία ανθούσα. Αν υπάρχει Μέγας Βασίλειος, είναι διότι υπήρξε Αγία Εμμελεία από πίσω..
Αν υπάρχει Άγιος Γρηγόριος, είναι διότι υπήρξε Αγία Νόννα από πίσω..
Όπου υπήρχανε μανάδες πιστές δώσανε όχι μόνο στην πολιτεία, αλλά και στην Εκκλησία και στον Ουρανό ανθρώπους!
Είναι βέβαια μεγάλη η αποστολή της μητέρας! Και η μητέρα για να αποδώσει, πρέπει να έχει στενή σχέση με την Μητέρα, την Παναγία.

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Όταν παρασταθείς ενώπιον του Θεού να προσευχηθείς, έτσι να θεωρείς τον εαυτό σου σαν το μυρμήγκι, και σαν τα ερπετά της γης, και σαν βδέλλα, και ταπεινό σαν το παιδάκι που ψελλίζει. Να μην πεις στο Θεό λόγια που προδίδουν τις γνώσεις σου, αλλά να τον πλησιάσεις, και να σταθείς ενώπιον του με το ταπεινό και άκακο φρόνημα του νηπίου, για να αξιωθείς να προστατευθείς και να καθοδηγηθείς από την πατρική εκείνη πρόνοια, που έχει ό πατέρας για τα παιδάκια του γιατί έχει λεχθεί ότι «ο Κύριος φυλάσσει τα νήπια» (Ψ. 114 6).

(Όσιος Ισαάκ ο Σύρος)

Ποιος μετανόησε και δεν σώθηκε; Ποιος είπε το ημάρτησα και δεν συγχωρήθηκε; Ποιος έπεσε και ζήτησε βοήθεια και δεν σηκώθηκε; Ποιος έκλαψε και δεν παρηγορήθηκε από τον Θεό;
«Ημάρτηκα», είπε ο άνθρωπος; ευθύς ο Θεός συγχωρεί· παραβλέπει ο Κύριος το αμάρτημά σου.
Ο Άγιος Αυγουστίνος πόσο λύπησε την αγία εκείνη μητέρα του! Και όμως κατόπιν σε τι αγιότητα και έρωτα Θεού έφτασε!
Με την μετάνοια όλα διορθώνονται. Δεν υπάρχει αμάρτημα, το οποίο να νικά την ευσπλαχνία του Θεού. «Και τον πρώτον ελεεί και τον έσχατον θεραπεύει· κακείνω δίδωσι, και των άλλων χαρίζεται». Όλα η αγάπη του Θεού, τα σκεπάζει και τα διορθώνει. Ουδείς αναμάρτητος, εκτός του Θεού».

Γέροντος Εφραίμ ο Αριζονίτης (1928-2019✞)

Μια αφανής αγία...
Σε μια κωμόπολι της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή , ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέση να μάθη γράμματα.
Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωσι δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζη, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών.
Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζη ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά. Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. ( Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…) .
Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν» , με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήση την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο ιερό βιβλίο.
Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος . Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνη δύναμι και χαρά μέσα από το άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγη την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Έκανε λοιπόν πολλή προσευχή , για να δώση ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύσι. Και ο Θεός απάντησε.
Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το ιερό Βιβλίο , την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστή τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα , μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωσι και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζη την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του λόγου του Θεού. Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα προσευχή.
Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!
Κάποτε, αρρώστησε βαρειά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της.
Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία.
Είναι κι αυτή μια αφανής αγία!...

Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ»ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γέροντας Φιλάρετος – Καρούλια Αγίου Όρους.

Ο Γέροντας Φιλάρετος - Καρούλια Αγίου Όρους_Λίγα χρόνια, πριν να φύγει από τον κόσμο τούτο, ένας κακοποιός άνθρωπος έκλεψε ότι πολύτιμο είχε ό Γέρο – Φιλάρετος στην Καλύβα του, δηλαδή όλα τα Πατερικα βιβλία πού είχε και μελετούσε, του τα έκλεψε. Ή Αστυνομική Αρχή, συνέλαβε τον κλέφτη με τα βιβλία στη Θεσσαλονίκη.
Ό κλέφτης, για να δικαιολογηθεί στην Αστυνομία, είπε πώς αγόρασε τα βιβλία από το Γέρο – Φιλάρετο, που μένει στα Καρούλια. Ή Αστυνομική Αρχή αυτεπάγγελτα κατήγγειλε το Γέρο -Φιλάρετο για αρχαιοκαπηλία, πώς πούλησε τα βιβλία πού είχαν αρχαιολογική αξία και θεωρούνται Κειμήλια. Ήρθαν οι κλήσεις κι έπρεπε να παρουσιαστεί σαν κατηγορούμενος στο δικαστήριο. Οι αδελφοί Δανιηλαίοι έμαθαν το λυπηρό αυτό γεγονός και φρόντισαν αμέσως να ντύσουν με κάπως ευπρεπή ρούχα, να του βγάλουν τα κουρελιασμένα, μπαλωμένα άλλα πεντακάθαρα ρούχα, που φορούσε σ Γέρο – Φιλάρετος. Τέλος τον συνόδευσε ένας από την αδελφότητα μέχρι το δικαστήριο στη Θεσσαλονίκη. Εκεί παρουσιάστηκε στο δικαστήριο χωρίς δικηγόρο.
Ό κακοποιός διέθετε κάποιο, Ιωάννη Λαδά, πολύ δυνατό δικηγόρο, ό οποίος με φοβερό κατηγορητήριο έπεισε τους δικαστές να είναι με το μέρος του κακοποιού. Δυστυχώς πολλές φορές γίνεται ή ανθρώπινη δικαιοσύνη εύκολα να πείθεται στο κακό και πολύ δύσκολα να παραδέχεται το καλό και να απονείμει δικαιοσύνη στο σωστό, γι’ αυτό έχομε πολλές άδικες καταδίκες και δικαστικές πλάνες.
Ένας ευσεβής δικηγόρος, πού παρακολουθούσε την υπόθεση, και κατάλαβε την απάτη του κλέφτη και την ψεύτικη ρητορεία του κατηγορούντος δικηγόρου, ό οποίος γνώριζε την αλήθεια, αλλά διέστρεφε αυτήν, ανέλαβε την υπεράσπιση του Γέροντα Φιλάρετου, άνευ αμοιβής, και αγόρευσε υπέρ του αγίου και ευλαβέστατου Γέροντα, ό οποίος ήταν τόσο απλός και αγαθός, πού όταν άκουσε το Δικηγόρο του αυτόν να αγορεύει και να υπερασπίζεται το δίκιο του, θαύμαζε και έλεγε: «Που τα ξέρει όλα αυτά πού λέει, ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος; Φαίνεται θα έχει χάρι του Αγίου Πνεύματος, για να τα λέει τόσο ωραία και μάλιστα τα λέει όπως ακριβώς Έγιναν!»
Όταν ό πρόεδρος του δικαστηρίου, κάλεσε το Γέρο – Φιλάρετο να ορκιστεί, τότε αυτός σηκώθηκε από το εδώλιο του κατηγορούμενου, πλησίασε το ιερό ευαγγέλιο, έκαμε το σταυρό του τρεις φορές και ασπάσθηκε με ευλάβεια το ευαγγέλιο.
Ό πρόεδρος τότε, με αυστηρό ύφος είπε στον Γέροντα, ότι πρέπει να βάλει το χέρι του επάνω στο Ευαγγέλιο και να ορκιστεί. Ό Γέρων Φιλάρετος ρώτησε τον πρόεδρο, Τι είναι αυτό το βιβλίο κι ό πρόεδρος του είπε: «Αυτό είναι το ευαγγέλιο, στο οποίο βάνουν, οί πιστοί χριστιανοί το χέρι και ορκίζονται για να μας βεβαιώσουν πώς λένε την αλήθεια».
Ό Γέρο – Φιλάρετος είπε στον κ. πρόεδρο: «Αν αυτό όπως λέτε είναι το ιερό Ευαγγέλιο, τότε σας παρακαλώ να ανοίξετε το Ε’ κεφάλαιο παράγραφος 34 στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο και θα ιδείτε ότι λέγει επί λέξει: «Εγώ δε δηλαδή ό Χριστός λέγω υμίν μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ούρανω, ότι θρόνος εστί του Θεού μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιο εστί των ποδών αυτού μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκή ή μέλαιναν ποιήσαι» (Ματθ. Ε’ 34 – 37).
Ό πρόεδρος διέταξε τον Κλητήρα να ανοίξει το Ευαγγέλιο, αλλά όταν το άνοιξε διεπιστώθη ότι έλειπε όλο εκείνο το φύλλο πού είχε την περικοπή αυτή της διδασκαλίας του Κυρίου που αναφέρεται στον όρκο και τότε με θάρρος ό Γέρο-Φιλάρετος είπε στον κ. πρόεδρο: «Κύριε πρόεδρε, με τη χάρι του Θεού, -προσπαθούμε να φυλάμε αυτά πού ορίζει το Ιερό ευαγγέλιο του Δεσπότη Χριστού, σαν γνήσιοι χριστιανοί, και έφ’ όσον ό ίδιος ό Χριστός μας λέγει να μην ορκιζόμαστε, πώς εμείς να παραβούμε του Θεού την εντολή, για να φυλάξομε «τα εντάλματα των ανθρώπων» (Ματθ. ιέ’ 9), πού είναι οι δικές σας εντολές, να ορκίζονται οΐ άνθρωποι -πού λένε, πώς είναι πιστοί χριστιανοί, και οι οποίοι καταπατούν και αθετούν την εντολή Του αυτή, άλλα και. σεις ό ίδιος ορκίζεστε, λυπούμαι κ. πρόεδρε, πού λέγεστε μόνον χριστιανοί, αλλά δεν φυλάττεται τις εντολές του Χριστού.
Ό πρόεδρος και οι δικαστές θίχθηκαν από τα καυτερά λόγια της αλήθειας πού τους είπε ό Γέρο – Φιλάρετος, και για την άρνηση του όρκου τον δίκασαν σε 9 μήνες φυλάκιση.
Ό Γέρων με χαρά δέχθηκε την καταδικαστική απόφαση και ήταν έτοιμος να πάει στη φυλακή, αλλά οι παρευρισκόμενοι στο δικαστήριο ακροατές, αγανακτισμένοι για την άδικη αύτη κρίση του δικαστηρίου, πού δε θέλησε να τιμωρήσει τον κλέφτη και άδικα καταδίκασε τον οσιότατο και άγιο Γέροντα, ενέργησαν αμέσως έρανο μεταξύ τους, πλήρωσαν το δικαστήριο και γύρισε ό Γέρων, αδικημένος μεν, από την ανθρώπινη δικαιοσύνη, νικητής δε και τροπαιούχος και υπέρμαχος της αλήθειας στην ασκητική του Καλύβα, στα Καρούλια.
Όταν ήρθε στα Καρούλια, λέγει ό πάτερ Δανιήλ, τον ρωτήσαμε: «Πώς τα πέρασες Γέροντα στη Θεσσαλονίκη; Πώς είδες τον κόσμο; Τι έγινε με το δικαστήριο;»
Ό Γέρο – Φιλάρετος, με χαρούμενο πρόσωπο και το χαμόγελο στα χείλη, όπως συνήθιζε να είναι πάντα, είπε : «Αδελφοί μου, όλος ό κόσμος τρέχει και προσπαθεί για τη σωτηρία του, εκτός από μένα τον αμαρτωλό», τίποτε άλλο δεν μας είπε και κλείστηκε στον εαυτό του.
23 Ιανουαρίου 1960- 23 Ιανουαρίου 2021, 61 χρόνια από την Κοίμηση Του .

Ο Άγνωστός μου εαυτός.
Κύριε γνώρισέ μου αυτόν τον άγνωστο.
Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.
Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος. Εσύ όμως Χριστέ μου, που «εξετάζεις νεφρούς και καρδιές» τον γνωρίζεις.
Εσύ γνωρίζεις κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο, «εκ κοιλίας μητρός αυτού».
Εσύ κρατάς στα πλαστουργικά σου χέρια την φωτογραφία του μυστικού και αγνώστου εαυτού μου, σε όλες τις λεπτομέρειες.
Τι δεν θα έδινα να αποκτήσω αυτή την φωτογραφία Κύριέ μου!
Να την κρατήσω μπροστά στα μάτια μου.
Να δω επί τέλους ποιός είμαι.
Μια μυστική φωνή μου λέει πως δεν θα άντεχα να δω τη φωτογραφία μου αυτή.
Και αν την έβλεπα, πως δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου.
Γι’ αυτό Κύριε είμαι ευχαριστημένος που Εσύ, γεμάτος αγάπη για μένα, κρατάς αποκλειστικά δική σου την φωτογραφία του πραγματικού εαυτού μου.
Γιατί ξέρω πως Εσύ θα δουλέψεις μέσα μου για να αποκαταστήσεις την πραγματική εικόνα του εαυτού μου και να την παρουσιάσεις μη έχουσα σπίλο ή ρυτίδα αλλά ίνα αγία και άμωμος.
Κύριε θέλω να σου δώσω την δυνατότητα να επεξεργασθείς μέσα μου τον εαυτό μου...
Εαυτέ μου,
Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης. Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου. Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού. (Ματθαίος ικ΄ 44-46).
Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.
Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον… ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2). Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.
Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.
Γιατί προσεύχομαι;
Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.
Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.
Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.
Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.
Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.
Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.
Για αυτό προσεύχομαι!
Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.
Και όταν προσεύχομαι αισθάνομαι πως είμαι μπροστά στον Άγιο Θεό!

Μοναχού Ιωσήφ Γρηγοριάτη, 1915–2008

""... ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΝΩΜΟΝΕΣ,
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ,
ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ, ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,
ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΑΝ..""
《 Έλεγε ο μακαριστός Άγιος Γέροντας Κύριλλος , ότι κάπου αναφέρεται , ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Θεός μας, κάποτε επισκέφθηκε κάποιες Φυλακές.
Πήγε στο δεσμοφύλακα και ρώτησε γι' αυτόν που ήταν στο πρώτο κελί :
- Γιατί είναι αυτός μέσα στη φυλακή;
- Για κλοπές..
Σκέφτηκε ο Κύριός μας... άνθρωπος αδύναμος, χοικός, πάλεψε, δεν τα κατάφερε, φτωχός και έπεσε στο αδίκημα της κλοπής. Τον συγχώρησε και λέει:
- Φανείτε επιεικείς, βγάλτε τον έξω.
Προχώρησε στο δεύτερο κελί.
- Γιατί είναι αυτός μέσα;
- Για μοιχεία..
Το ίδιο σκέφτηκε και γι' αυτόν. Τα πάθη του ανθρώπου τον αιχμαλωτίζουν πολλές φορές και αφού και η διάνοια του ανθρώπου, όπως λέγει ο ίδιος ο Θεός, εκ νεότητος αυτού επιμελώς επί τα πονηρά κείται, επιμελώς, την ίδια επιείκεια έδειξε και σ' αυτόν σκεπτόμενος ότι κι αυτός πάλεψε, δεν τα κατάφερε, έπεσε, αμάρτησε.
Άς τον συγχωρέσομε να τον βγάλομε κι αυτόν έξω, να του δώσομε μια δεύτερη ευκαιρία.
Ο τρίτος για πορνεία..
Φτάνει.. Το ίδιο σκέφτηκε και για τον τρίτο.
Φτάνει στον τέταρτο.
Αυτός;
- Για ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ, του είπε ο δεσμοφύλακας, απέναντι του ευεργέτου του.
Αυτόν βάλτε τον πιο βαθιά, μέσα στη Φυλακή, λέγεται να είπε ο Κύριος.
Αξιολόγησε , δηλαδή , την αχαριστία ως τη χειρότερη ταλαιπωρία, ως τη χειρότερη αμαρτία.
Αυτό είδαμε και ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο,στο οποίο ακούμε τον Κύριό μας να παραπονείται, δύο ή τρεις, το πολύ, φορές, που μέσα σε ολόκληρο το Ευαγγέλιο ακούμε τον Θεό να παραπονείται.
Κι εκείνο το παράπονο βγαίνει από αγάπη για μας.
Δέκα λεπροί ήτανε, μας λέγει το Ευαγγέλιο , στα μέρη από που περνούσε ο Κύριος.
Η λέπρα ήταν μάστιγα που ταλαιπωρούσε τους ανθρώπους και ήταν ανίατη τότε.
Κουδούνια φορούσαν στους λεπρούς και τους έστελναν έξω από την πόλη. Κουδούνια σαν αυτά που φοράνε, με συγχωρείτε, στα ζωντανά, στα πρόβατα. Για να ακούνε οι άνθρωποι, οι συνάνθρωποί τους, όταν τυχόν περνάνε οι λεπροί και να φεύγουν μακριά τους.
Έμαθαν για τον Κύριο, έμαθαν ότι Αυτός είναι ο Θεός που κρατάει τα πάντα στα χέρια Του, τις αρρώστιες, τις ταλαιπωρίες όλου του κόσμου και δίνει τη θεραπεία. Αυτή ήταν η μόνη τους ελπίδα.
Τρέξανε κοντά Του, φωνάξανε:
- Επιστάτα , βοήθησον ημάς, βοήθησέ μας, βλέπεις σε τί ταλαιπωρία είμαστε.
Ο εύσπλαχνος Θεός, που πάντα μας ευσπλαχνίζεται ευσπλαχνίστηκε κι αυτούς τους ανθρώπους λέγοντάς τους:
- Πηγαίνετε, πηγαίνετε στους Ιερείς.
Οι Ιερείς τότε, κατά το Μωσαϊκό Νόμο, ήταν οι αρμόδιοι οι οποίοι θα χορηγούσαν το πιστοποιητικό υγείας αυτών των λεπρών, ούτως ώστε να μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία. Αλλά δείχνοντας και το σεβασμό Του, ο Κύριός μας, προς τους Ιερείς του Θεού.
Κάνανε υπακοή, στο μέρος αυτό, οι λεπροί και καθοδόν, πηγαίνοντας για τους Ιερείς, η λέπρα έπεφτε από πάνω τους, το δέρμα τους έγινε σαν των μωρών παιδιών.
Πήγαν στους Ιερείς, λάβαν το πιστοποιητικό χαρούμενοι, τρέξαν στα σπίτια τους, στους συγγενείς τους.
Ένας απ' αυτούς, όμως, όχι Ιουδαίος, Σαμαρείτης αλλογενής, σκέφθηκε με ευγνώμονα διάθεση να γυρίσει πίσω να ευχαριστήσει τον ευεργέτη του, το Θεό.
Έτρεξε, γονάτισε, έπεσε στα πόδια Του, τα καταφίλησε, Τον ευχαρίστησε και ο Κύριός μας έβγαλε αυτό το παράπονο.
- Δεν θεραπεύτηκαν ; Δέκα ήσασταν.. Δε θεραπευθήκατε και οι δέκα;
- Ναι, Του είπε.
- Οι άλλοι εννέα πού;
Πού είναι οι άλλοι εννιά;
Γιατί δεν ήρθαν να δώσουν Δόξα, να αποδώσουν Δόξα και Ευχαριστία στο Θεό ,για αυτή την Ευεργεσία;
Αν εξετάσομε τους εαυτούς μας μήπως κι εμείς βρισκόμαστε πολλές φορές στη θέση αυτών των εννέα αγνωμώνων αχαρίστων λεπρών;
Πόσες φορές δεν μας έχει τιμήσει ο Θεός, πόσες φορές δεν μας έχει βοηθήσει.
Και μόνο τον αέρα, το οξυγόνο που αναπνέομε να σκεφτούμε, έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες.
Αλλά με πόσες δωρεές, εμφανείς και αφανείς, μας χαριτώνει ο Θεός κι εμείς Τον αφήνομε στην άκρη το Θεό, όπως έλεγε και ο μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης κυρός Παύλος, που κάνομε και σήμερα το μνημόσυνό του. ( Πάντοτε, καθημερινώς, σε κάθε Θεία Λειτουργία τον μνημονεύομε και πάντοτε κάνομε μνημόσυνο αλλά σήμερα ενόψει του ότι 13 Ιανουαρίου του 2019 εκοιμήθη , τον ενθυμούμεθα , έτι περισσότερο.)
Αναρωτιόμαστε, έλεγε ο μακαριστός, πολλές φορές :
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ;
Τόσες αρρώστιες, τόσες δυστυχίες, τόση φτώχεια, τόσα δυστυχήματα, τόσες ταλαιπωρίες, πού είναι ο Θεός;
Και απαντούσε :
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΜΕ!
Τον αφήνομε το Θεό στην άκρη, Του γυρίζομε την πλάτη.
Γιατί; Γιατί μας λέει την αλήθεια και η αλήθεια είναι πικρή πολλές φορές και εμείς την αλήθεια την θέλομε αλλά το συμφέρον προτιμούμε και δεν Τον αποδεχόμαστε για Θεό.
Και μερικοί Τον υβρίζομε με λόγια, άλλοι με έργα.
Τα έργα μας είναι υβριστικά έναντι του Θεού.
Τον αρνούμεθα, Τον χλευάζομε- είτε με ιστορίες, είτε με εικονίδια, είτε με σκίτσα, είτε με γελοιογραφίες, γελοίες γελοιογραφίες, με συγχωρείτε.
Δεν έχει ανάγκη ο Θεός από όλα αυτά, αλλά δείχνομε εμείς , το δικό μας , το ποιόν.
Και αφού δεν στηριζόμαστε στην Αγάπη και τη Δύναμη του Θεού, αφού δεν εμπιστευόμαστε στην Πρόνοιά Του, τί περιμένομε;
Όλοι αυτοί οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, ο Άγιος Δαυίδ, όπου είμαστε, ο Άγιος Ιάκωβος, ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, όλοι αποδέχθηκαν αυτή την αλήθεια, ότι ο Θεός είναι η Ζωή, το Φως και η Αλήθεια.
Την αποδέχθηκαν και εβίασαν τον εαυτό τους ώστε να είναι ευάρεστοι στο Θεό. Και γι' αυτό σήμερα η των πραγμάτων αλήθεια, οι μαρτυρίες που κατατίθενται καθημερινά στη Μονή και όπου βρισκόμαστε, αποδεικνύουν ότι οι Άγιοι αυτοί, όπως όλοι οι Άγιοί μας, παρεδρεύουν στο Θρόνο της Τριαδικής Θεότητος , δοξάζοντες και υμνούντες τον Θεό αλλά και πρεσβεύοντας μέρα-νύχτα, με προεξάρχουσα την Κυρία Θεοτόκο, για μας, τους αμαρτωλούς.
Για τους οποίους τόσο πολλή αγάπη είχε ο Θεός που έστειλε τον Υιόν Του, το Μονογενή, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν, μη απόλυται.
Και είμαστε αγνώμονες, πολλές φορές, όχι μόνον ενώπιον του Θεού, αλλά και έναντι συνανθρώπων μας ,που μας ευεργέτησαν.
Τους γυρίζομε την πλάτη, τους ξεχνάμε και όταν είναι όλα καλά δε θυμόμαστε κανέναν.
Σε κάποια ανάγκη μπορεί να τους θυμηθούμε.
Αλλά αυτό είναι αχαριστία.
Να κοιτάξομε να κρατήσομε την αλήθεια της Πίστεώς μας, να μην την παραδώσομε αντί πινακίου φακής. Γιατί όταν έχομε χρήματα, είναι όλα καλά , όταν μας λείπουν τα χρήματα τότε...
Μα τα χρήματα δεν κάνουν τον άνθρωπο, ο άνθρωπος κάνει τα χρήματα.
Έτσι κι εμείς και σήμερα ,οφειλετικώς και ευγνωμόνως , να μη φανούμε σαν τους αχαρίστους εννέα λεπρούς , αλλά σαν τον ευγνώμονα, τον έναν λεπρόν, το Σαμαρείτη, ενθυμούμεθα και σήμερα το μακαριστό Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλο, που όπως τον χαρακτήρισε πολλές φορές στις ομιλίες του ο άγιος Ποιμενάρχης μας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων, ο αγαπητός και σεβαστός μας π. Χρυσόστομος, Ήταν ο π. Παύλος ένα δώρο του Θεού στην Εκκλησία Του, στη Στρατευομένη, την επί Γης, άλλα και στη Θριαμβεύουσα. Ήταν τύπος και υπόδειγμα για τους πιστούς. Έδωσε αίμα για την αγάπη του Θεού, της Εκκλησίας Του και των συνανθρώπων του και έλαβε Πνεύμα. Και στην Αγία Μονή μας, με πολλή αγάπη, με πολύ σεβασμό, συνεπικουρολυσε πολλές φορές τιμώντας και αγαπώντας και σεβόμενος τον μακαριστό Άγιο Γέροντά μας, τον σύγχρονο, πλέον, Άγιο της Εκκλησίας μας, τον Άγιο Ιάκωβο απ' τον οποίον έλαβε πολλά υποδείγματα ζωής,απ' τον οποίον ενισχύθηκε η πίστις του, βοηθούσε στο Μοναστήρι, παρών σε όλες τις Ρασοφορίες και τις Κουρές, εκπροσωπώντας και τον Μητροπολίτη μας, σεβόμενος και τιμώντας και τον διάδοχο του Αγίου Ιακώβου, τον πατέρα Κύριλλο και ήταν εν γένει μια προσφορά στο λαό του Θεού.
Ταυτόχρονα θυμηθήκαμε και κάναμε και το μνημόσυνο της μακαριστής κυρά Βιολέτας, της Λέττας, όπως τη φωνάζαμε, που ήταν απ' τις Λιβανάτες και στην αρχή με το σύζυγό της, το μακαριστό Δημήτρη, βοηθούσαν τη Μονή , μη έχοντας παιδιά, με όλο τους το είναι, στη συνέχεια μόνη της -αφού ο Δημήτρης έφυγε για τους Ουρανούς- δίνοντας όλο της τον εαυτό για την προσφορά και τη βοήθεια και τη φιλοξενία εδώ στην Αγία Μονή.
Εβίαζε πολύ τον εαυτό της, 78 χρονών ήταν και έδινε τα πάντα.
Αλλά όσο πιο πολύ προσφέρεις τόσο πιο πολλή Χάρη και Χαρά λαμβάνεις από το Θεό.
Για όλη της αυτή την προσφορά, ευχόμεθα οι Άγιοι Δαυίδ και Ιάκωβος και ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος να της έχουν ετοιμάσει εκεί θέση στο Ουράνιο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ, να συνευφραίνεται και να συναγάλλεται με τους Δικαίους.
Και για όλους τους κεκοιμημένους ευχόμεθα και προσευχόμεθα και τους μνημονεύομε, η Αγάπη του Θεού να συγχωρήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και να τους κατατάξει στο Φως της ζωής.
Έτσι κι εμείς, μη όντες αγνώμονες, μιμούμενοι τον ευγνώμονα λεπρό, το Σαμαρείτη, ν' ακούσομε από τον Θεό:
Η ΠΙΣΤΙΣ ΣΟΥ ΣΕΣΩΚΕ ΣΕ!
Αυτή η ευγνωμοσύνη, αυτή η εμπιστοσύνη του Σαμαρείτου λεπρού, του ευγνώμονος, του έφερε ευεργεσία όχι μόνο στο σώμα του- τη θεραπεία του σώματος- αλλά και της ψυχής του.
Σώθηκε η ψυχή του από τη Χάρη και την Αγάπη και την Ευλογία του Θεού.
Κι εμείς να το ακούσομε αυτό, μιμούμενοί του και όταν θα έρθει η ώρα και θα μας παραλάβει ο Θεός να ακούσουμε το:
Ευ δούλε πιστέ και αγαθέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου, την οποίαν ευχόμεθασε όλους σας. Αμήν!》
ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ
https://youtu.be/BLgSxQPRQqE
ΟΥΡΑΝΙΑ ΝΑΜΑΤΑ

ΠΕΡΙ ΣΙΩΠΗΣ.
(Προφητεία του αγ. Αντωνίου)
...Σ αυτόν τόν Άββά Άμμωνά προφήτεψε ο Άββάς Αντώνιος, λέγοντας ότι:
Έχεις νά προκόψεις στόν φόβο του Θεού. Και τόν έβγαλε έξω από το κελλί και τού έδειξε ένα λιθάρι και τού είπε:
Βρίσε το λιθάρι αυτό και χτύπα το. Καί τό έκανε. Τότε τού λέγει ο Άββάς Αντώνιος:
Μήπως μίλησε το λιθάρι;
Και εκείνος είπε: Όχι
Τού λέγει ο Άββάς Αντώνιος:
Έτσι και εσύ θά φτάσεις να κατακτήσεις αυτό το μέτρο.
Πράγμα πού έγινε. Γιατί πρόκοψε ο Άββάς Άμμωνάς τόσο, ώστε από την πολλήν αγαθότητα νά μήν ξέρει καθόλου τήν κακία.

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ.

Αμάρτησες, ψυχή μου, μετανόησε. Διότι βλέπεις ότι οι μέρες μας περνούν σαν σκιά. Λίγο ακόμα και θα αναχωρήσεις από αυτή την ζωή . Πρόκειται ψυχή μου να διαβείς φοβερούς τόπους, μήν αναβάλεις από την μία μέρα στην άλλη να επιστρέψεις στον Κύριο. Αλλοίμονο ψυχή έδιωξες με τίς ακάθαρτες σκέψεις τό έλεος του Θεού. Μήν αφήσεις τόν εαυτό σου να ησυχάσει ούτε να σταματήσουν τά μάτια σου να προσβλέπουν στον αγαθό και φιλάνθρωπο Θεό, για να σου δοθεί από τον ουρανό χάρις και έλεος .Μετά από λίγο αδελφοί πρόκειται να διαβούμε φοβερούς τόπους. Είναι αδύνατο να μήν διαβούμε εκείνο τον δρόμο.Κανείς από τους ανθρώπους που υπάρχουν εδώ δεν θα μάς συνοδεύσει για να μάς βοηθήσει, ούτε οι γονείς ούτε τά αδέλφια ούτε οι φίλοι, ούτε οι συγγενείς ούτε τά πλούτη, ούτε κάτι παρόμοιο. Ας μήν παραμελησουμε λοιπόν τίς καλές πράξεις τίς οποίες θα τίς βρούμε χρήσιμες τον καιρό της ανάγκης. Άς είμαστε άγρυπνοι στην παρούσα ζωή για να μήν μάς πάρουν στήν εξουσία τους μετά τον χωρισμό από το σώμα όι άρχοντες του σκότους. Και τότε ποιός θα μάς βοηθήσει και θά μάς λυτρώσει από τα χέρια τους;
Άν βρεθούμε γυμνοί την ώρα εκείνη από την προστασία του Θεού , οι άρχοντες του σκότους είναι σκληροί και άσπλαχνοι. Αυτοί ούτε Βασιλιά φοβούνται ούτε άρχοντες τιμούν, ουτε μικρό ούτε μεγάλο παρά μόνο αυτόν που έζησε μέ θεοσέβεια. Αυτόν που τό τέλος τής ζωής του τόν βρήκε στην εργασία των αγαθών έργων. Με την παρουσία αυτού του ανθρώπου θα φοβηθούν και θα υποχωρήσουν αφήνοντας μέ πολύ βία τόπο για να περάσει, όπως είναι γραμμένο:
Αυτό γίνεται διότι ή Χάρις και το έλεος δίνονται στους εκλεκτούς του Θεού.
Και πάλι λέει:
Οι ψυχές των δικαίων είναι μέσα στο χέρι του Κυρίου και για αυτό δεν θά τους αγγίξει καμιά θλίψη....

Ἀδελφοί μου, ὁ σταυρὸς θὰ νικήσῃ! Δὲ θὰ νικήσῃ οὔτε τὸ τρίγωνο τῶν μασόνων, οὔτε ἡ πεντάλφα τῶν σιωνιστῶν, οὔτε τὸ σφυροδρέπανο τῶν ἀθέων, οὔτε οἱ χιλιασταί. Θὰ νικήσῃ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, τὸ «Ἐν τούτῳ νίκα». Οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ «ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» (Ἰωάν. 19,37). Τότε θὰ ζητήσουν νὰ κρυφτοῦν μέσα στὶς σπηλιὲς καὶ θὰ λένε στὰ βουνά· ἀνοῖξτε, βουνά, νὰ μᾶς κρύψετε ἀπὸ τὴ λάμψη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.
. Οσοι εἶναι μὲ τὸ σταυρό, τὸν πιστεύουν καὶ ζοῦν τὴν ἐσταυρωμένη ζωὴ ποὺ θέλει ὁ Χριστός, αὐτοὶ θὰ ἔχουν δόξα καὶ εὐλογία εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.
~Μακαριστός Επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης~