"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Να ειπούμεν τώρα και διά την Καλήν Γην.

Η Αγία Παρασκευή, ήτο δώδεκα χρονών κόρη, από γένος ευγενικόν. Μείνασα ορφανή, εμοίρασεν όλην της την περιουσία εις τους φτωχούς, και με αυτά ηγόρασε τον Παράδεισον. Και μετεχειρίζετο ως φτιασίδια τα δάκρυα, ενθυμούμενη τας αμαρτίας της. Ως σκουλαρίκια, είχε τα ωτά της ανοιχτά, διά να ακούη τας Αγίας Γραφάς. Ως κορδόνι (περιλαίμιο), είχε τας πολλάς νηστείας, οπού έκαμνον τον λαιμόν της και έλαμπε ως ο ήλιος. Ως δακτυλίδια, τους κόμβους των δακτύλων της, από τας πολλάς μετανοίας οπού έκαμνεν. Ως χρυσούν ζωνάριον, την παρθενίαν οπού εφύλαξεν εις όλην της την ζωήν. Ως φόρεμα, την εντροπήν οπού είχεν εις τον εαυτόν της και τον φόβον του Θεού οπού την εσκέπαζεν. Έτσι εστολίζετο η Αγία! Ανίσως και είναι κανένα κορίτσι και θέλη να στολίζεται, ας στοχασθή τί έκαμνεν η Αγία, να κάμνη και εκείνη, αν θέλη να σωθή. Έτσι, αδελφοί μου, η Αγία Παρασκευή έμαθε γράμματα και έγινε σοφωτάτη. Και διά την καθαρότητά της, την ηξίωσεν ο Θεός και έκαμνε και θαύματα. Ιάτρευε τυφλούς, κωφούς και ανάσταινε νεκρούς. Δύο Εβραίοι, τέκνα του διαβόλου, βλέποντες την Αγίαν να κάμνη θαύματα, την εφθόνησαν και την διέβαλον εις τον Βασιλέα Αντωνίνον ως Χριστιανήν. Την κράζει λοιπόν ο Βασιλεύς και της λέγει να αρνηθή τον Χριστόν, και να προσκυνήση τους θεούς, να την κάμη Βασίλισσαν. Λέγει του η Αγία:
«Εγώ δεν είμαι ανόητη ωσάν εσένα, να αρνηθώ τον Χριστόν και να υπάγω εις τον διάβολον, να αφήσω την ζωήν και να υπάγω εις τον θάνατον. Άμποτε, να άφηνες και σύ το σκότος και να ήρχεσο εις το φως».
Ακούετε, αδελφοί μου, ένα κορίτσι να ομιλή με τοιαύτην παρρησίαν εμπρός εις ένα Βασιλέα; Όστις έχει τον Χριστόν μέσα εις την καρδίαν του, δεν φοβείται όλον τον κόσμον! Ανίσως θέλομεν και ημείς να μη φοβούμεθα μήτε ανθρώπους μήτε δαίμονας, να έχωμεν τον Θεόν εις την καρδίαν μας. Λέγει ο Βασιλεύς της Αγίας :
«Σου δίδω τρεις ημέρας διορίαν. Αν δε μου υπακούσης, θα σε θανατώσω».
Λέγει του η Αγία:
«Βασιλεύ, εκείνο όπου θέλεις να κάμης εις τρεις ημέρας, κάμε το τώρα, διότι εγώ δεν αρνούμαι τον Χριστόν μου»!
Τότε, προστάζει ο Βασιλεύς και άναψαν μίαν μεγάλην πυρκαϊάν και βάνουν ένα καζάνι γεμάτο πίσσαν και θειάφι και βράζει καλά. Βλέπουσα η Αγία το καζάνι εχαίρετο, ότι έμελλε να αναχωρήση από τούτον τον ψεύτικον κόσμον και να υπάγη εις Εκείνον, τον Αληθινόν και Αιώνιον! Προστάζει ο Βασιλεύς, να βάλουν την Αγίαν εις το καζάνι, διά να καή. Η Αγία έκαμε τον Σταυρόν της και εμβαίνει μέσα. Περιμένει δύο-τρεις ώρας ο Βασιλεύς και βλέπων οπού δεν καίεται η Αγία της λέγει :
«Παρασκευή, διατί δεν καίγεσαι;».
Λέγει του η Αγία:
«Διότι ο Χριστός εδρόσισε το περιεχόμενο και δεν καίομαι»!
Λέγει της ο Βασιλεύς:
«Ράντισόν με και εμέ διά να ίδω, αν καίει».
Επήρεν η Αγία με τας δύο της χείρας και του ρίπτει εις το πρόσωπον και ευθύς, ώ του θαύματος! Ετυφλώθη και εγδάρθη το πρόσωπόν του.
Φωνάζει ο Βασιλεύς: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών και εις Αυτόν πιστεύω και εγώ και έβγα να με βαπτίσης»!
Εβγήκεν η Αγία και τον εβάπτισε με όλον του το Βασίλειον. Έπειτα την απεκεφάλισεν άλλος Βασιλεύς και υπήγεν εις τον Παράδεισον, να χαίρεται πάντοτε. Αυτή η Αγία έκαμε τα εκατόν, κατά τον λόγον του Κυρίου!!
Να είπωμεν και δι’ εκείνον οπού έφερε τα εξήκοντα. Εις τας 9 του Οκτωβρίου εορτάζει η Εκκλησία μας τον Άγιον Ανδρόνικον με την σύζυγόν του Αθανασίαν. Τους είχε χαρίσει ο Άγιος Θεός δύο παιδία αρσενικά, και μίαν ημέραν απέθανον και τα δύο. Κλαίουσα η Αθανασία διά τα τέκνα της, έρχεται Άγγελος Κυρίου και της λέγει:
«Αθανασία, διατί κλαίεις; Τα τέκνα σου χαίρονται εις τον Παράδεισον και θα τα απολαύσης εις την Δευτέραν Παρουσίαν, και μη λυπήσαι»!
Και έτσι την επαρηγόρησε.
Λέγει η Αθανασία του Ανδρονίκου:
«Αφέντη και σύζυγέ μου, χιλιάδες άνδρες και γυναίκες εφύλαξαν παρθενίαν εις όλην των την ζωήν. Ημείς υπανδρευθήκαμεν και απελαύσαμεν τα σωματικά. Δεν γινόμεθα καλόγηροι να κάμωμεν και τα ψυχικά, να υπάγωμεν και εις τον Παράδεισον;»!
Απεκρίθη και ο ευλογημένος Ανδρόνικος και της λέγει:
«Ας γίνη, αδελφή μου, το Θέλημα του Θεού»!
Και απ’ εκείνην την ώραν έζων ως αδελφοί. Εμοίρασαν την περιουσίαν των, επήγαν και οι δύο εις Μοναστήριον και έγιναν καλόγηροι και έζησαν με νηστείας και σκληραγωγίας και επήγαν εις τον Παράδεισον. Αυτοί έκαμον τα εξήκοντα, διότι έκαμον πρώτον τα σωματικά και δεύτερον τα ψυχικά.
Ανίσως και θέλει κανένας από σας να κάμει τα εξήκοντα, ας αγωνίζεται ωσάν τον Άγιον Ανδρόνικον και την Αγίαν Αθανασίαν και σώζεται. Πάλιν, αν δεν ημπορήτε να κάμετε τα εξήκοντα, μιμηθήτε εκείνον όπου έκαμε τα τριάκοντα.
Εις την Ανατολήν, ήτο ένας άνθρωπος ιερεύς, το όνομα Ιωάννης, υπανδρευμένος. Είχεν είκοσι παιδιά! Μίαν ημέραν, υπήγεν ένας Δεσπότης εις το σπίτι του παπά, βλέπει τα παιδιά και ερωτά τίνος είναι.
«Ιδικά μου», λέγει ο παπάς, «είναι, ο Θεός μου τα εχάρισε»!
Του λέγει ο Δεσπότης:
«Πόσους χρόνους είσαι υπανδρευμένος;».
«Δεκαοκτώ», λέγει ο παπάς.
Τότε λέγει ο Δεσπότης:
«Διά δεκαοκτώ χρόνους έχεις 20 παιδία; Εσύ πρέπει να καθαιρεθής...».
Λέγει του ο παπάς:
«Να εξομολογηθώ, Δεσπότη μου, και αν το εύρης εύλογον, ας γίνη ότι θέλει ο Θεός». Ήρχισεν ο παπάς και λέγει: «Εγώ, Δεσπότη μου, έμαθα γράμματα Ελληνικά, έγινα δεκαοκτώ χρονών αναγνώστης, εικοσιπέντε διάκονος και τριάκοντα ιερεύς, χωρίς να δώσω καν ένα άσπρο. Κατά τους Θείους Νόμους υπανδρεύθηκα. Πρώτον εξωμολογηθήκαμεν με την παπαδιά μου, επήγαμεν εις την Εκκλησίαν και εστεφανωθήκαμεν, έπειτα εκοινωνήσαμεν τα Άχραντα Μυστήρια και μετά τρεις ημέρας εσμίξαμεν. Και ωσάν εγκαστρώθη, εχωρίσαμεν έως ότου εγέννησεν. Εσαράντισε, και τότε πάλιν εσμίξαμεν, και πάλιν εχωρίσαμεν, και με τέτοιον τρόπον εκάμαμε τα είκοσι τέκνα, που μεταξύ των έχουν ολιγώτερον από ένα χρόνον διαφορά (!), Πανιερώτατε»!
Λέγει ο Δεσπότης:
«Συγχωρημένος και ευλογημένος να είσαι, να κάμης πενήντα και εκατόν τέκνα»!
Έτσι ο ευλογημένος Ιωάννης, έμαθε τα τέκνα του γράμματα, τα επαίδευσε με νουθεσίας καλάς, και επέρασεν εδώ καλά και επήγεν εις τον Παράδεισον.
Αυτός έκαμε τα τριάκοντα.
Θέλεις και συ, αδελφέ μου, να κάμης τα τριάκοντα; Μιμήσου τον παπά-Ιωάννην, τώρα οπού έχεις καιρόν.
Αυτή είναι η εξήγησις της παραβολής"!!
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779)
«Διδαχή Β΄ - Διδαχαί και Προφητείαι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού».
3

"Αδελφέ, εάν αγαπάς να έχεις την ειρήνη στην καρδιά σου, αγωνίσου να την βάλεις από την πόρτα της ταπείνωσης, διότι άλλη πόρτα δεν υπάρχει εκτός από την ταπείνωση"!!

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

΄΄Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος
είναι εκείνος, που αντελήφθη καλώς,
ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής
καί σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα
εις τα σφάλματα και ελαττώματά του.-΄΄

΄Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

΄΄Για κάθε πτώση
δεν απελπιζόμαστε,
αυτοκατακρινόμαστε και
μετανοούμε ειλικρινά.΄
΄
Οσία Συγκλητική

Αυτός που υπηρετεί οφείλει να μακροθυμεί• διότι σε όποιον βαστάζει τον αδελφό του κατά φόβο Θεού, σ’ αυτόν αναπαύεται το Πνεύμα του Θεού.

Κάποτε κάποιος γέροντας από τους πατέρες κατοίκησε σε κοινόβιο, στο οποίο ήταν οι άγιοι γέροντες• και όταν ερωτούσε εκείνος που τον υπηρετούσε, ‘τί θέλεις να σου κάνω να φάγεις’, του έλεγε με οργή, ‘αν θέλεις κάνε κάτι’• και στενοχωριόταν ο αδελφός, επειδή δεν ήξερε τι να κάνει. Και ερωτήθηκε ο ίδιος μεγάλος Γέροντας, αν άραγε κάνει καλά να λέγει έτσι ή όχι.
Και αποκρίθηκε:
Σε μένα δεν είναι δυνατό να κατακρίνω κάποιον• διότι ο καθένας βαστάζει το δικό του φορτίο. Αλλά, όπως μου φαίνεται, αυτή η απόκριση παρέχει θλίψη στον πλησίον, ακόμα και αν το κάνει αυτό προς άσκηση. Πρέπει λοιπόν να λέγει στον αδελφό με ταπείνωση, ότι ‘αυτό το πράγμα δέχεται τώρα η διάθεση μου’, κι αν ακόμα ο αδελφός του το κάνει άσχημα• και οφείλει να τον ευχαριστεί, κι αν ακόμα τον υπηρετεί άσχημα. Εάν, όταν κάνει ο αδελφός το πράγμα, είτε καλά είτε άσχημα, εκείνος κινείται σε οργή, αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα πάθη. Διότι αυτός οργίζεται χωρίς λόγο, και αυτή δεν είναι γνώση Θεού, αλλά μάλλον διαβολική ενέργεια. Όμως αυτός που υπηρετεί οφείλει να μακροθυμεί• διότι σε όποιον βαστάζει τον αδελφό του κατά φόβο Θεού, σ’ αυτόν αναπαύεται το Πνεύμα του Θεού.

Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18B, σελ.445-447

Άγιος Παΐσιος: Η ευλογία γεννάει ευλογία.

~ Τώρα, βλέπω ότι και σε μερικά προσκυνήματα έχουν αποθήκες ολόκληρες με κανδήλια και δεν λένε:
«Έχουμε, μη μας δίνετε άλλα». Αυτά ούτε μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ούτε να τα πουλήσουν, αλλά ούτε και τα δίνουν.
Όταν αρχίσει να μαζεύει κανείς, δένεται και δεν μπορεί να δώσει. Αν όμως αρχίσει να μη μαζεύει πράγματα και τα δίνη, τότε θα μαζευτεί η καρδιά στον Χριστό, χωρίς να το καταλάβει.
Μια χήρα να μην έχει χρήματα να αγοράσει έναν πήχη ύφασμα να ντύσει τα παιδιά της, και εγώ να μαζεύω!
Πώς να το ανεχθώ αυτό; Στο Καλύβι δεν έχω ούτε πιάτα ούτε κατσαρόλια· τενεκεδάκια έχω. Προτιμώ ένα πεντακοσάρικο να το δώσω σε έναν φοιτητή, να πάει από το ένα μοναστήρι στο άλλο, παρά να πάρω κάτι για μένα.
Αν δεν μαζεύεις, έχεις ευλογία από τον Θεό. Όταν δίνης ευλογία, παίρνεις ευλογία. Η ευλογία γεννάει ευλογία.

Οι φίλοι μας...
- Γέροντα, πόσα είδη φίλων υπάρχουν;
- Τέσσερα, απάντησε.
1. Οι φίλοι που είναι σαν το φαγητό, κάθε μέρα τους χρειάζεσαι.
2. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν το φάρμακο,
τους ψάχνεις όταν νοιώθεις άσχημα.
3. Υπάρχουν οι φίλοι που είναι σαν ασθένεια, οι ίδιοι σε ψάχνουν.…
4. Αλλά υπάρχουν και οι φίλοι που είναι σαν τον αέρα!
Δεν είναι ορατοί, αλλά είναι πάντα μαζί σου.

Από το Μέγα Γεροντικό

Η πραότης κατανικά πάντοτε την σκληρότητα!
~ Κάποτε, ο παπά-Νικόλαος ο Πλανάς, επήγαινε στο Ναό της Αγίας Τριάδος, κοντά στον Κεραμεικό.
Στο δρόμο του, συνάντησε ένα κάρο με το άλογο πεσμένο, από την αδυναμία, κάτω.
Ο αμαξηλάτης, άνθρωπος σκληρός, είχε αγριέψει και το χτυπούσε αλύπητα, ενώ εκείνο δεν μπορούσε να σηκωθή. Ταυτόχρονα, βλασφημούσε τα Θεία…
Ο παπά-Νικόλας τον επλησίασε και προσπάθησε να τον καθησυχάσει, λέγοντας:
«Το άλογο δεν έχει τίποτα και θα γίνει καλά! Εσύ όμως μην βλασφημάς το όνομα του Θεού…».
Ο αποθηριωμένος αμαξηλάτης έστρεψε τα κατακόκκινα από θυμό μάτια του στον σεβάσμιο και πραότατο ιερέα και του λέει:
«Δεν με ξεφορτώνεσαι, μην αρχίσω και διαβάσω και σένα;».
Ο ταπεινός παπά-Νικόλας, δεν απογοητεύθηκε, ούτε εθεώρησε τον εαυτόν του προσβεβλημένο. Επλησίασε το άλογο, το σταύρωσε, έκανε μία μικρή προσευχή και το χάϊδεψε. Αμέσως εκείνο, πετάχθηκε πάνω υγιέστατο!
Κατάπληκτος ο αμαξηλάτης αποφάσισε να αλλάξει ζωή!
Μάλιστα, νοιώθοντας ευγνωμοσύνη στον απλοϊκό παπά-Νικόλα, τον μετέφερε πάντοτε δωρεάν!!

simeiakairwn

Όλη τη νύχτα προσεύχομαι και φωνάζω:
Κύριε ή σώσε όλους τους αδελφούς, ή σβήσε και μένα.
Δεν θέλω τον παράδεισο μόνος.

Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Ακούω πολλές φορές να λένε "Τα παιδιά μας είναι κακά, δεν μας ακούν, είναι άτακτα, βρίζουν" κλπ. Πώς θέλετε,αγαπητοί μου, να γίνουν τα παιδιά σας καλά, όταν εσείς τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, αλλά πηγαίνετε στα καφενεία, στα οινοπωλεία, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και στα γήπεδα, και συζητάτε άκαιρες συζητήσεις και κατηγορείτε και κατακρίνετε τον έναν και τον άλλον, και παίζετε χαρτιά και μεθάτε;

Πώς είναι δυνατόν τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, όταν εσείς οι ίδιοι, πολλές φορές μπροστά στα παιδιά σας θυμώνετε και βρίζετε τα θεία; Όταν αρπάζετε τα ξένα και αδικείτε τους άλλους; Όταν κλέβετε και λέτε ψέματα όταν συκοφαντείτε και επιορκείτε; Όταν έχετε όλο σας το νου και την προσπάθεια στα υλικά πράγματα, ενώ για την ψυχή σας καθόλου δεν φροντίζετε ούτε ένα εξομολογείστε, ούτε να μεταλαμβάνετε, ούτε να προσεύχεστε, ούτε να μελετάτε βιβλία ηθικά και θρησκευτικά;
Εκτός από το καλό παράδειγμα, έχουν καθήκον οι γονείς να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους από την βρεφική τους ακόμη ηλικία. Να τα διδάσκουν τον φόβο του Θεού, να κόβουν τις κακές ορμές τους και τα ελαττώματα, όπου παρουσιάζονται να μην τα κολακεύουν και να μην τα κάνουν τα κακά θελήματα και τις ορέξεις τους.

Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία, σε αυτές ευχαριστείτε και όταν γεράσει, είτε καλές είναι είτε κακές. Έτσι λέει ο Άγιος Γρηγόριος. Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει. Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται, αυτός ευχαριστείται στο κακό. Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει, μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει. Το ίδιο και με το κάπνισμα, προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές. Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία; και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση. Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί, να είναι ελεήμων; στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει. Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.
Όταν λοιπόν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, και να ευφρανθείτε με την πρόοδο τους, να τα συνηθίζετε από μικρά στην ευσέβεια. Εάν όμως φροντίζετε μόνο πώς να αφήσετε πλούτη και κληρονομιά στα παιδιά σας, και δεν φροντίζετε για την ανατροφή τους, τότε και σεις είστε δυστυχισμένοι και τα παιδιά σας μια μέρα θα γίνουν δυστυχισμένα και επιβλαβή και στον εαυτό τους και στην κοινωνία.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος