"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Aναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό! (Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

~ Tο κύριο έργο του ανθρώπου είναι η προσευχή. O άνθρωπος πλάστηκε για να υμνεί το Θεό. Aυτό είναι το έργο που του αρμόζει. Aυτό μόνο εξηγεί την πνευματική του υπόσταση. Aυτό μόνο δικαιώνει την εξέχουσα θέση του μέσα στη δημιουργία. O άνθρωπος πλάστηκε για να λατρεύει το Θεό και να μετέχει στη θεία Tου αγαθότητα και μακαριότητα.

Ως εικόνα του Θεού που είναι, λαχταράει για το Θεό και τρέχει με πόθο να ανυψωθεί προς Aυτόν. Mε την προσευχή και την υμνωδία ευφραίνεται. Tο πνεύμα του αγάλλεται και η καρδιά του σκιρτάει. Όσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο η ψυχή του απογυμνώνεται από τις κοσμικές επιθυμίες και γεμίζει από τα ουράνια αγαθά. Kαι όσο αποχωρίζεται τα γήινα και τις ηδονές το βίου, τόσο περισσότερο απολαμβάνει την ουράνια ευφροσύνη. H δοκιμή και η πείρα μας επιβεβαιώνουν την αλήθεια αυτή.

O Θεός ευαρεστείται στις προσευχές εκείνες που προσφέρονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με συναίσθηση της ατέλειας και της αναξιότητας μας. Για να υπάρξει όμως τέτοια συναίσθηση, απαιτείται τέλεια αυταπάρνηση του κακού μας εαυτού και υποταγή στις εντολές του Θεού, απαιτείται ταπείνωση και αδιάλειπτη πνευματική εργασία.

Aναθέστε όλες τις φροντίδες σας στο Θεό. Eκείνος προνοεί για σας. Mη γίνεστε ολιγόψυχοι και μην ταράζεστε. Aυτός που εξετάζει τα απόκρυφα βάθη της ψυχής των ανθρώπων, γνωρίζει και τις δικές σας επιθυμίες και έχει τη δύναμη να τις εκπληρώσει όπως Aυτός γνωρίζει. Eσείς να ζητάτε από το Θεό και να μη χάνετε το θάρρος σας. Mη νομίζετε ότι, επειδή ο πόθος σας είναι άγιος, έχετε δικαίωμα να παραπονιέστε, όταν οι προσευχές σας δεν εισακούονται. O Θεός εκπληρώνει τους πόθους σας με τρόπο που εσείς δεν γνωρίζετε. Nα ειρηνεύετε λοιπόν και να επικαλείστε το Θεό.

Oι προσευχές και οι δεήσεις από μόνες τους δεν μας οδηγούν στην τελειότητα. Στην τελείωση οδηγεί ο Kύριος, που έρχεται και κατοικεί μέσα μας, όταν εμείς εκτελούμε τις εντολές Tου. Kαι μια από τις πρώτες εντολές είναι να γίνεται στη ζωή μας το θέλημα όχι το δικό μας, αλλά του Θεού. Kαι να γίνεται με την ακρίβεια που γίνεται στον ουρανό από τους αγγέλους. Για να μπορούμε κι εμείς να λέμε: “Κύριε, όχι όπως θέλω, αλλ’ όπως εσύ, “γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης”. Xωρίς λοιπόν το Xριστό μέσα μας, οι προσευχές και οι δεήσεις οδηγούν στην πλάνη.

Aπό τη σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.
https://simeiakairwn.wordpress.com/

΄΄Προτού ακούσεις τον άλλον δεν πρέπει να απαν­τάς. «Ος αποκρίνεται λόγον πριν ακούσαι, αφροσύνη αυτώ εστί και όνειδος» (Παροιμ. ιη΄, 13).-΄΄
ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ του Σάρωφ

Νά είμαστε ταπεινοί καί νά γνωρίζουμε τά όριά μας.

"Εμείς δέν είμαστε οι σωτήρες τού κόσμου, αλλά ο Χριστός είναι ο Σωτήρας τού κόσμου. Νά είμαστε ταπεινοί καί νά γνωρίζουμε τά όριά μας. Αν όμως είμαστε υπερήφανοι καί προσπαθούμε νά αντιμετωπίζουμε κάθε περίσταση θεωρώντας ότι είμαστε σπουδαίοι προφήτες, τότε μπορεί νά μήν τό αντέξουμε. Τό καλύτερο είναι νά έχουμε υπόψιν μας ότι ο Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ενώ εμείς είμαστε αχρείοι δούλοι. Προσπαθείτε καί κάνετε αυτό πού μπορείτε καί αφήνετε τά υπόλοιπα στόν Θεό. Αυτή ήταν η αρχή τών Πατέρων τής ερήμου, ο κανόνας πού είχαν στή ζωή τους : νά κάνουν αυτό πού μπορούσαν χωρίς άγχος ότι είναι δεσμευμένοι από κανόνες. Πεθαίνοντας γιά μάς ο Θεός μάς ελευθέρωσε από τήν δουλεία τού νόμου, αλλά εμείς δημιουργούμε νόμους καί υποδουλώνουμε τούς εαυτούς μας στούς νόμους αυτούς. Όταν γινόμαστε δούλοι τών νόμων καί τούς εκπληρώνουμε, υπερηφανευόμαστε γι αυτό, αντίθετα όταν δέν τούς εκπληρώνουμε βασανιζόμαστε καί δέν νοιώθουμε ευχαριστημένοι. Ούτε τό ένα ούτε τό άλλο χρειάζεται. Πρέπει νά κάνουμε ό,τι μπορούμε καί μέ πίστη καί ευγνωμοσύνη νά αφήνουμε τά υπόλοιπα στόν Θεό. Αυτός ήταν ο κανόνας τών πρώτων ασκητών τής ερήμου, καί νομίζω ότι ένας πνευματικός πατέρας πρέπει επίσης νά τον ακολουθεί. Όλοι μπορούμε νά λειτουργήσουμε ευεργετικά άν γνωρίζουμε τήν θέση μας καί τά μέτρα μας καί δέν προσπαθούμε νά τά υπερβούμε. Είμαστε πολύτιμοι λίθοι μέ τούς οποίους ο ουράνιος δομήτωρ κτίζει τόν Ναό Του. Αλλά άν προσπαθούμε να ύπερβούμε τά μέτρα μας, τότε καταστρέφουμε τά πάντα."

Πηγή:Αρχιμανδρίτου Ζαχαρία (Ζάχαρου) «Πλατυσμός τής καρδίας»,σελ 274. Εκδ. Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

Μετάνοια: ο πιο σίγουρος δρόμος για την ευχή.

– Γέροντα, ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ γράφει να λέμε την ευχή αργά και να κάνουμε αργά τις μετάνοιες(121).
– Κάθε Άγιος λέει για την ευχή τον τρόπο με τον οποίο βοηθήθηκε ο ίδιος. Γι’αυτό πολλές φορές παρεξηγείται και η νοερά προσευχή. Οι Νηπτικοί Πατέρες(122), με τα βιώματα που είχαν, βρίσκονταν σε συνεχή επαφή με τον Θεό και μπορούσαν, ακολουθώντας τον τρόπο που τους βοηθούσε περισσότερο, να προσεύχωνται σωστά.
Αν όμως εγώ προσπαθώ να εφαρμόσω αυτά που γράφουν οι Πατέρες, π.χ. κλίση της κεφαλής στο στήθος, κράτημα της αναπνοής κ.λπ., μόνον και μόνο για να νιώσω ηδονή, αγαλλίαση, ή το κάνω από υπερηφάνεια, για να γίνω Νηπτικός Πατέρας, τότε δεν μπορώ να κάνω προκοπή.
– Γέροντα, βοηθούν τα διάφορα βιβλία που αναφέρονται στην νοερά προσευχή;
– Βοηθούν όσους έχουν ταπείνωση. Όσους όμως έχουν υπερηφάνεια και βάζουν στόχο σε τόσο διάστημα να φθάσουν σε μέτρα πνευματικά, να γίνουν Νηπτικοί Πατέρες, δεν τους βοηθούν. Ήρθαν μια μέρα κάποιοι στο Καλύβι και μου λένε: «Ήρθαμε να μας διδάξης την ευχή, γιατί είσαι από αυτούς που έχουν την νοερά προσευχή».«Να με σβήσετε εμένα από τον κατάλογό σας, τους είπα. Εγώ τίποτα άλλο δεν κάνω, παρά μόνο ζητώ το έλεος του Θεού».
– Γέροντα, μερικά πρακτικά μέσα που αναφέρουν οι Πατέρες για την ευχή δεν βοηθούν;
– Όλα αυτά είναι βοηθητικά μέσα(123) για την συγκέντρωση του νού, και βοηθούν, μόνον όταν ο άνθρωπος βάλη μπροστά την ταπείνωση, την μετάνοια, την συντριβή. Αν όμως πάρω ένα σκαμνί, γείρω έτσι το κεφάλι στο στήθος και πω ότι θα αρχίσω να λέω την ευχή τόσες φορές όσες αναφέρει ο Προσκυνητής (124), χωρίς να έχω εργασθή στην μετάνοια, τότε θα μείνω μόνο σ' αυτά τα εξωτερικά και η εργασία που θα κάνω θα είναι εξωτερική.
Το πολύ‐πολύ να αποκτήσω μια εξωτερική συνήθεια να λέω την ευχή. Ενώ, αν καλλιεργήσω πρώτα την ταπείνωση, την μετάνοια, και πάρω μετά μερικά από αυτά που αναφέρουν οι Πατέρες, για να τα χρησιμοποιήσω ως βοηθητικά, τότε θα βοηθηθώ. Όποιος ξεκινάει έτσι για την εργασία της ευχής, δεν μπορεί να πλανηθή, ενώ ο άλλος τρόπος μπορεί να οδηγήση και σε πλάνη.
– Μπορεί, Γέροντα, να αποκτήση κανείς την ευχή, χωρίς να διαβάση Νηπτικούς Πατέρες(125) και χωρίς να ακολουθήση κάποιες μεθόδους;
– Και βέβαια μπορεί, αν απλά και ταπεινά λέη την ευχή. Γιατί μερικοί σκαλώνουν στις μεθόδους και μένουν εκεί· δεν προχωρούν παραπέρα. Κάνουν δηλαδή την μέθοδο σκοπό, ενώ η μέθοδος είναι απλώς βοηθητικό μέσο.
–Γέροντα, να μας λέγατε πώς είναι το βύθισμα στην ευχή (126);
– Το γλυκό βύθισμα; Δεν ξεκινάει κανείς γι' αυτό.
– Ναί, Γέροντα, δεν ξεκινάει για να νιώση αυτό, αλλά ποιός αγώνας πρέπει να προηγηθή;
– Βασικά να μην υπάρχη ιδιοτέλεια, να υπάρχη αρχοντιά, θυσία.
Ο πιο σίγουρος δρόμος είναι να καλλιεργήση κανείς την ευχή με τον αρχοντικό τρόπο. Να σκέφτεται δηλαδή τις μεγάλες ευεργεσίες του Θεού και την δική του μεγάλη αχαριστία απέναντι στον Θεό. Τότε πιέζεται μόνη της η ψυχή ταπεινά από φιλότιμο και ζητάει το έλεος του Θεού με πόνο.
Έτσι αυξάνει συνεχώς η ανάγκη για το έλεος του Θεού, και η ευχή γίνεται καρδιακή και φέρνει σιγά‐σιγά στην ψυχή την γλυκύτητα της θείας παρηγοριάς στην αρχή, και αργότερα την θεία αγαλλίαση.
(121) Βλ. Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ,Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν..., εκδ.«Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1978, σ.178.
(122) Νηπτικοί Πατέρες ονομάζονται οι Πατέρες της Εκκλησίας που εργάσθηκαν και εδίδαξαν ειδικώτερα την εργασία της νήψεως.
(123) Για την εφαρμογή κάποιας πρακτικής μεθόδου για την ευχή είναι απαραίτητη η παρακολούθηση από έμπειρο Πνευματικό.
(124) Ο Γέροντας αναφέρεται στο βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού». Μετάφρασις από την ρωσική γλώσσα †Παντελεήμονος Καρανικόλα, Μητροπολίτου Κορίνθου, εκδ.«Αστέρος», Αθήνα 2006.
(125) Η πιο γνωστή συλλογή νηπτικών πατερικών κειμένων είναι η «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών», την οποία συνέταξαν, επιμελήθηκαν και εξέδωσαν το 1782 ο Άγιος Μακάριος Νοταράς (†1805) και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (†1809).
(126) Για «τό βύθισμα στην ευχή» βλ. σ.248.

- Από το βιβλίο ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ ΣΤ΄. "Περί Προσευχής".-

Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Τι είναι η άσκησις; Στην πραγματικότητα είναι η καθημερινότητα του πνευματικού ανθρώπου, η αναπνοή του. Ότι είναι η είσπνοη και η εκπνοή για τον φυσικό άνθρωπο, το ίδιο ακριβώς είναι και η άσκησις για τον πνευματικό. Βγάζε ότι γήινο, ότι σωματικό, ότι ανθρώπινο υπάρχει μέσα του, και βάζειν Θεόν. Δια της ασκήσεως ο άνθρωπος εκφράζει τον πόθο του προς τον Θεόν και την αναγνώρισι της οικείας ασθένειας. Ο μόχθος μας, η άσκησις μας, δείχνει οχι την αξία μας αλλα την θέλησί μας.

Όσο και αν κοπιάσης, όσο και αν μοχθήσης, δεν σημαίνει οτι κάνεις κάτι το ουσιαστικό για τον Θεόν, αφού ο Θεός ένα πράγμα θέλει απο εμάς, την ταπείνωση· να καταλάβωμε ότι είμαστε πάντη αδύνατη και αμαρτωλοί. Όλα τα κάνομαι, για να δείξωμε την ταπείνωσί μας, ότι είμεθα τιποτένιοι άνθρωποι, και τότε έρχεται η χάρις του Θεού. Δηλαδή, οι μόχθοι μας δεν είναι απόροια της αγιότητος μας, αλλά με αυτούς ζητάμε απο τον Θεόν να μας δώση την μετάνοια, την συγχώρησι, την χάρι.
Με την νηστεία, την αγρυπνία, την προσευχή, την χαμαικοιτία, την κακουχία δείχνομε τα κουρέλια μας στον Θεόν, όπως ο πτωχός δείχνει τα κουρέλια του στον συνάνθρωπο του για να τον λυπηθή και να τον βοηθήση, ή όπως ο τυφλός έκραζε τον Χριστόν να του χαρίση το φώς*. Έτσι κι εμείς του δείχνομε την φτώχεια μας και του ζητάμε να μας ανοίξη τα μάτια, για να καταλάβωμε οτι είμαστε αμαρτωλοί, ώστε να μετανοήσωμε και να μας συγχωρήση.
* Μαρκ. 10, 46-52· Λουκ. 18, 35-43

Απόσπασμα απο το βιβλίο :
‘ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΔΟΣ‘
Αρχιμ. Αιμιλανού Σιμωνοπετρίτου

Ο Θεός εκ φύσεως αγαθός και απαθής, όλους τους αγαπά εξίσου ως δημιουργήματά Του, αλλά τον ενάρετο τον δοξάζει επειδή αποκτά και την γνώση, ενώ τον κακό άνθρωπο, τον ελεεί λόγω της αγαθότητάς Του, και παιδεύοντάς τον σ’ αυτόν τον κόσμο, τον φέρνει σε μετάνοια και διόρθωση. Έτσι και ο καλοπροαίρετος και απαθής άνθρωπος, όλους τους ανθρώπους τους αγαπά εξίσου. Τον ενάρετο και για την ανθρώπινη φύση του, και για την καλή του προαίρεση. τον κακό τον ελεεί και σαν συνάνθρωπό του, και από συμπάθεια, επειδή ως ανόητος βαδίζει στο σκοτάδι.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Ἐάν ἀσταμάτητα μετρᾶς τίς ἁμαρτίες τοῦ ἄλλου, οἱ δικές σου θά αὐξάνονται!
– Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κυριαρχοῦν στὴν καρδιά τους, ἀκόμα λιγότερο μποροῦν νὰ κυριαρχοῦν στὴ γλώσσα τους.
– Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βάλουν τάξη στὴν ζωή τους, ἀκόμα λιγότερο μποροῦν νὰ βάλουν τάξη στὸ κράτος...
– Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν κόσμο μέσα τους, ἀκόμα λιγότερο μποροῦν νὰ δοῦν τὸν ἑαυτό τους στὸν κόσμο.
– Οἱ ἄνθρωποι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὸν πόνο τοῦ ἄλλου, ἀκόμα λιγότερο μποροῦν νὰ συμμετέχουν στὴ χαρὰ τοῦ ἄλλου.
– Κράτα ὅλα τὰ πράγματα στὴν κατάλληλη ἀπόσταση, μόνο τὴν ψυχή σου πλησίασε ὅσο περισσότερο στὸν Θεό.
– Ἐὰν χύσεις νερὸ στὴν φωτιά, δὲν θὰ ἔχεις οὔτε νερὸ οὔτε φωτιά.
– Ἐὰν ἐπιθυμήσεις τὸ ξένο, θὰ μισήσεις τὸ δικό σου καὶ θὰ χάσεις καὶ τὰ δύο.
– Ἐὰν πλησιάσεις τὴν ὑπηρέτρια ὅσο καὶ τὴν γυναίκα σου, δὲν θὰ ἔχεις οὔτε ὑπηρέτρια...
οὔτε γυναίκα.
– Ἐὰν πίνεις συχνὰ στὴν ὑγεία τοῦ ἄλλου, θὰ χάσεις τὴ δική σου.
– Ἐὰν ἀσταμάτητα μετρᾶς χρήματα τοῦ ἄλλου, ὅλο καὶ λιγότερο θὰ ἔχεις δικά σου.
– Ἐὰν ἀσταμάτητα μετρᾶς τὶς ἁμαρτίες τοῦ ἄλλου, οἱ δικές σου θὰ αὐξάνονται!

Λόγοι περὶ αὐτοκυριαρχίας,
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
ἀπό: «Φίλοι φυλακισμένων» – Σύλλογος συμπαράστασης κρατουμένων «Ὁ Ὀνήσιμος»

«Πώς μπορούμε Παππούλη μου, να αγαπήσουμε τον Χριστό;»
«Πρέπει παιδί μου, να μην ακολουθούμε τη μέση οδό του Χριστιανού, γιατί αυτή είναι πολύ δύσκολη. Πρέπει να ξεπεράσουμε το στάδιο αυτό και ν’ ανέβουμε ψηλά.
Τότε είναι όλα εύκολα. Όταν δεν πέφτουμε σε αμαρτίες τότε είμεθα εκτός της μέσης οδού και είμεθα οι πραγματικοί Χριστιανοί».
– Πώς μπορούμε Παππούλη μου, να αγαπήσουμε τον Χριστό;
«Η αγάπη μας προς τον Χριστό, παιδί μου, πραγματοποιείται ως εξής:
Σηκώνουμε τον εσωτερικό μας εαυτό προς τον Θεό και τον επικαλούμεθα. Βλέποντας όμως τη φύση, τα δένδρα, τα λουλούδια, τα πουλιά, τις μέλισσες, τα άνθη, τη θάλασσα, τα ψάρια, τα άστρα, το φεγγάρι, τον ήλιο, και τα τόσα άλλα υπέροχα δημιουργήματά του, στρέφουμε το νου προς τον Θεόν και δοξάζοντάς Τον μέσα απ’ αυτά, προσπαθούμε να τα καταλάβουμε πόσο ωραία και θαυμάσια είναι και αγωνιζόμαστε να τα αγαπήσουμε.
Όταν τα αγαπήσουμε όλα αυτά, τότε η αγάπη μας ανεβαίνει προς τον δημιουργό μας και έτσι πραγματικά και αληθινά Τον αγαπάμε. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αγάπη των δημιουργημάτων, αλλά ακόμη περισσότερη πρέπει να είναι η αγάπη μας προς τον συνάνθρωπό μας.
Γι’ αυτό πρέπει να πραγματοποιούμε επισκέψεις στα Νοσοκομεία, στις Φυλακές, στα Ορφανοτροφεία, στα Γηροκομεία κ.λ.π. και γι’ αυτό το σκοπό και μόνο θα πρέπει να γίνονται αυτές. Τότε η αγάπη μας είναι ειλικρινής».

από το βιβλίο: «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ»

Όταν αισθανθείς πόνο επειδή κάποιος σε πρόσβαλε ή σε ντρόπιασε, να ξέρεις ότι ωφελήθηκες πολύ. με το ντρόπιασμα βγήκε από μέσα σου η κενοδοξία.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής