"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔλεγε χαρακτηριστικά γιά τό κακό πού μπορεῖ νά μᾶς κάνει ὁ διάβολος: Μήν φορτώνετε ὅλες τίς ἁμαρτίες σας στόν δύσμοιρο διάβολο. Ἐμεῖς μαζεύουμε τά φρύγανα καί αὐτός βάζει τή φωτιά. Ἄν δέν ὑπάρχουν φρύγανα, τί φωτιά μπορεῖ νά βάλει ὁ διάβολος; Ἑπομένως ὁ διάβολος μπορεῖ νά μᾶς κάνει τόση ζημιά ὅσο ἐμεῖς τοῦ ἐπιτρέπουμε νά μᾶς κάνει. Τοῦ δίνουμε ἐμεῖς τό δικαίωμα. Ἐξάλλου ἐμεῖς κάνουμε, πολλές φορές, πολλά περισσότερα ἀπό τόν διάβολο, προχωροῦμε πολύ πιό μπροστά ἀπ΄ αὐτόν. Πολλά ἀμαρτήματα τά ὁποῖα δέν εἶναι εἰς γνώση τοῦ διαβόλου, τά παίρνει ἀπό ἐμᾶς καί τά διδάσκει μετά στούς ἄλλους ἀνθρώπους..........

~ Δημήτριος Παναγόπουλος†
(Ιεροκήρυκας)

Πόσα είναι τα είδη των δακρύων;
Υπάρχουν δάκρυα που μαραίνουν και δάκρυα που ζωογονούν, και τα πρώτα έχουν αιτία το φόβο ενώ τα δεύτερα την αγάπη.
Τα πρώτα λοιπόν, αυτά δηλαδή που τρέχουν για τις αμαρτίες, αναβλύζουν με πόνο και στεγνώνουν το σώμα και το μαραίνουν.
Τα δεύτερα, όμως, στα οποία καταλήγει κανείς αφού πρώτα χύσει αρκετά από τα προηγούμενα και μέσω αυτών ξεπλύνει, με το έλεος του Θεού, τις αμαρτίες του, αναβλύζουν αβίαστα και με πνευματική ηδονή, επειδή η ψυχή έχει γευθεί τη θεία χάρη. Τότε ο άνθρωπος χύνει δάκρυα χωρίς να δοκιμάζει ψυχικό πόνο, με χαρά και δίψα θείας αγάπης.
Αυτά και το σώμα ωφελούν και αναζωογονούν, και την όψη του ανθρώπου αλλοιώνουν, σύμφωνα με το γραμμένο:
<<Καρδίας ευφραινομένης πρόσωπον θάλλει, εν δε λύπαις ούσης σκυθρωπάζει>>
(Παροιμ.15:13).
Αν λοιπόν ποθούμε να φτάσουμε στα δεύτερα δάκρυα, ας επιδιώξουμε με ζήλο τα πρώτα, τα δάκρυα δηλαδή της μετανοίας, και τότε, με τη χάρη του Θεού, σύντομα θα τ' αποκτήσουμε κι εκείνα.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Είμαστε ανάξιοι
Όταν όσοι μας επαινούν ή μάλλον όσοι μας αποπλανούν αρχίσουν να μας επαινούν, ας θυμηθούμε αμέσως το πλήθος των ανομιών μας, και ασφαλώς θα δούμε ότι είμαστε ανάξιοι των επαίνων και των τιμών.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Περισυλλογή αυτομεμψια !!!

Πατερικό Ανθολόγιο

Αδελφοί, έμποροι είμαστε πνευματικοί, και μοιάζουμε με τους κοινούς εμπόρους, που υπολογίζουν κάθε μέρα το κέρδος και τη ζημιά τους. Και αν διαπιστώσουν ότι ζημιώθηκαν, πασχίζουν με φροντίδα ν' αποκαταστήσουν τη ζημιά.
Έτσι και εσύ, αγαπητέ, κάθε μέρα, και το βράδυ και το πρωί, να εξετάζεις με προσοχή την εμπορική σου δραστηριότητα. Και το μεν βράδυ να συγκεντρώνεσαι στην καρδιά σου με περισυλλογή και να λες στον εαυτό σου: Μήπως άραγε παρόργισα σε κάτι το Θεό; Μήπως ξεστόμισα κανένα μάταιο λόγο; Μήπως αδιαφόρησα για τον αδερφό μου, ή τον έκανα να θυμώσει; Μήπως κατέκρινα κανέναν; Μήπως με ενόχλησε σαρκική επιθυμία και τη δέχτηκα με ευχαρίστηση; Μήπως παρασύρθηκα από τις επίγειες μέριμνες και έχασα τελείως τη μνήμη του Θεού;...
Αυτά και τα παρόμοια να συλλογίζεσαι...Και αν βρεις ότι ζημιώθηκες σε κάτι απ' αυτά φρόντισε ν' αποκαταστήσεις τη ζημιά. Στέναξε και κλάψε, παρακαλώντας το Θεό να σε βοηθήσει, για να μην ξαναζημιωθείς στα ίδια.
Το πρωί πάλι να στοχάζεσαι τούτα: Πώς άραγε πέρασα αυτή τη νύχτα; Κέρδισα τίποτα στη διάρκεια της ή ζημιώθηκα; Αγρύπνησε ο νους μαζί με το σώμα; Δάκρυσαν τα μάτια μου; Μήπως αποκοιμήθηκα στην προσευχή; Μήπως μου επιτέθηκαν πονηροί λογισμοί και δεν τους έδιωξα αμέσως, αλλά τους εξέτασα με ευχαρίστηση;... Ερευνώντας έτσι με προσοχή τον εαυτό σου, αν διαπιστώσεις ότι νικήθηκες σε κάτι απ' αυτά, αγωνίσου να επανορθώσεις την ήττα και βάλε φρουρό στην καρδιά σου, για να μην πάθεις πάλι τα ίδια.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Απὸ τὸ βλὲμμα Του, ποὺ φτὰνει ὥς τὰ βὰθη τοῦ ἀνθρωπὶνου πνεὺματος, δεν ξεφεὺγει οὔτε ἡ πιὸ μὺχια σκέψη μας, οὔτε τὸ πιὸ λεπτό αἲσθημά μας..
~ Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

“Ποτέ δεν παρέμεινε διαρκής ο χειμώνας, ποτέ το καλοκαίρι, ούτε η άνοιξη, ούτε το φθινόπωρο, αλλά όλα τρέχουν και φεύγουν γρήγορα και κυλούν. Μια θεατρική σκηνή και όνειρο είναι η ζωή..”

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Λαϊκοί και τελειότητα..

Καί οἱ λαϊκοί μποροῦν νά φθάσουν στήν τελειότητα τῆς ἁγιότητος, μᾶς βεβαιώνει ὁ μέγας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (Λόγος στόν Ν´ Ψαλμόν τοῦ Δαβίδ), λέγοντας:
«Εἶναι δυνατόν καί ἐκεῖνος, πού ἔχει γυναίκα καί παιδιά καί πλοῦτον πολύν καί εἶναι ἔνδοξος στά κοσμικά πράγματα, ὄχι μόνον νά κλαίη κάθε ἡμέραν καί νά προσεύχεται καί νά μετανοῆ, ἀλλά ἐάν θέλη μπορεῖ νά φθάση καί στό τέλειον τῆς ἀρετῆς καί νά λάβη Πνεῦμα Ἅγιον καί νά γίνη φίλος τοῦ Θεοῦ καί νά ἀπολαμβάνη τήν θεωρίαν του».

Τον κάνει ικανό.
Η δικαιοσύνη είναι κάτι το θαυμαστό και κάνει τον άνθρωπο
ικανό να στέκεται κοντά στον Θεό, κάνοντάς τον ισόθεο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Λόγια Αγίων.

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα λέγοντας: «Αν δω κάποιο φταίξιμο του αδελφού μου, καλά θα κάμω να το σκεπάσω;».
Και ο γέροντας του απάντησε: «Την ώρα που θα σκεπάσουμε το φταίξιμο του αδελφού μας, θα σκεπάσει και ο Θεός το δικό μας.
Και την ώρα όπου θα φανερώσουμε το φταίξιμο του αδελφού, θα φανερώσει και ο Θεός το δικό μας».

Από το Γεροντικό

Η αιτία των συμφορών...

Ἐκεῖνο τόν καιρό ἔπεσε φοβερό θανατικό στή γῆ. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν ξαφνικά καί μέ φρικτό τρόπο. Ἕνας φίλος τοῦ Ὁσίου, πού λεγόταν Γρηγόριος, ἦρθε στό κελλί του καί τόν ρώτησε:
-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, πές μου, πῶς ἔγινε καί μᾶς βρῆκε τοῦτο τό κακό;
-Ἦταν φυσικό, παιδί μου, ἀποκρίθηκε ὁ δίκαιος χωρίς δισταγμό. Πικραίνομαι τόσο πολύ τόν ἀθάνατο Θεό, παραβαίνοντας συνέχεια τό νόμο Του. Γι' αὐτό μᾶς ἔστειλε τοῦτο δερπάνι, πού μᾶς θερίζει.
Εἶναι γραμμένο ὅτι "ἁμαρτία θάνατον κατεργάζεται". Νά, χθές εἶδα ἕναν ἄνδρα φοβερό, πού ἀπειλοῦσε τῆ γῆ καί τῆς ἔλεγε: "Ὅλους τούς ἀκόλαστους πού ζοῦνε πάνω σου, ὄλους τούς μέθυσους καί τούς κοιλιόδουλους, ὅλους τούς φιλάργυρους καί τούς τοκογλύφους, ὅλους τούς ψεῦτες καί τούς συκοφάντες, μά προπαντός ὅλους τούς σοδομίτες, που δέν μετανοοῦν, ἐγώ θά τούς ἐξολοθρεύσω!...
"Ἄν λοιπόν, παιδάκι μου, δέν εἴχαμε παροργίσει τόν Πλάστη καί προστάτη μας, δέν θά παθαίναμε ὅ,τι πάθαμε". Ἀλλά ποῦ ν' ἀκούσεις καί πόσα ἄλλα χειρότερα εἶπε! Δέν θά τ' ἀντέξεις...Ἀπείλησε πώς θά μᾶς θερίσει μέ δρεπάνι καί θά μᾶς περάσει ἀπό λεπίδι, γιατί δέν βλέπει νά ἔχουμε καθόλου μετάνοια, οὔτε τήν παραμικρή διόρθωση.
Ἡ δοξασμένη Του Μητέρα στεκόταν δίπλα Του περίλυπη καί Τόν ἱκέτευε ν' ἀναβάλει τήν τιμωρία. Τό ἴδιο κι ἕνας ἱεράρχης-δέν μπόρεσα νά καταλάβω ποιός, μόνο θυμᾶμαι πώς ἦταν λευκότριχος καί λίγο φαλακρός. Ἀλλά μάταια.
"Μήπως ἐσεῖς εἶστε πιό σπλαχνικοί ἀπό μένα;", τούς ἔλεγε. "Μήπως πονᾶτε περισσότερο;...Δέν βλέπετε τί κακό γίνεται; Ὅλοι σχεδόν περιφρονοῦν τόν ἅγιο νόμο μου! Κανείς δέν μέ σέβεται"....
-Πραγματικά, πάτερ, εἶπε ὀ Γρηγόριος, ὀ λαός ἀποδεκατίστηκε. Οἱ πιό πολλοί βασανίζονται στό κρεβάτι τοῦ πόνου...Πές μου ὅμως, ποιά εἶναι ἡ κύρια αἰτία τοῦ θανατικοῦ αὐτοῦ, ἀλλά καί ὅλων γενικά τῶν ἀσθενειῶν;
-Παιδί μου Γρηγόριε, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας, γι' αὐτούς πού ἀρρωσταίνουν βαριά εἶναι γραμμένο τό"κατέβαλες αὐτούς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι", ἐνῶ γιά τούς ὑγιεῖς ἐναρέτους τό "ὁ ἰώμενος τους συντετριμμένους τήν καρδίαν". Ἀκοῦς; "...τούς συντετριμμένους τήν καρδίαν"! Τούς ταπεινούς δηλαδή! Σκέψου, λοιπόν: Ἄν ὁ Θεός δέν λυπήθηκε οὔτε τόν ἀπόστολο
Παῦλο, τόν μεγάλο φωστῆρα, ἀλλά τοῦ ἔδωσε ἀρρώστια ἁγιαστική, "ἄγγελον σατᾶν, ἵνα αὐτόν κολαφίζῃ", κι ἔτσι νά μήν ὑπερηφανεύεται γιά τό πλῆθος τῶν ἀποκαλύψεων πού τοῦ ἔγιναν, πῶς δέν θά δώσει ἐξουσία στό σατανᾶ νά χτυπήσει μέ τήν ἀρρώστια κι ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, ὥσπου νά γίνουμε ταπεινοί; Γιατί δέν φτάνει πού εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλά τό παίρνουμε καί πάνω μας! Ἀλλά τί λέει ἡ Γραφή; Ὅτι "τό ἐν ἀνθρώποις ὑψηλόν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ".

Από το βιβλίο "ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ - Ὅσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανῆς"
Εκδόσεις: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ