Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μάλλον τον επιθυμεί.

Όσο μεγαλύτερη πνευματική κατάσταση έχει ένας άνθρωπος,
τόσο δεν φοβάται τον θάνατο, θα λέγαμε ότι μάλλον τον επιθυμεί.
Όχι γιατί μισεί τη ζωή αυτήν ή γιατί θεωρεί το σώμα ως φυλακή
όπως πίστευαν οι Πλατωνικοί φιλόσοφοι και έβλεπαν
την απαλλαγή από αυτό μέσω του θανάτου.
Ο χριστιανός αγαπά τη ζωή και ποθεί την κοινωνία
με την όντως Ζωή, που είναι ο Χριστός.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

[toula]

΄΄Η αμέλεια στο να κάνομε
όλα τα κατά τη δύναμή μας καλά,
δύσκολα συγχωρείται.
Η ελεημοσύνη όμως και η προσευχή
επανορθώνουν όσους αμέλησαν να κάνουν το καλό.-΄΄

΄Αγιος Μάρκος ο Ασκητής

[toula]

Ἀφοῦ ἡ ψυχή εἶναι ἀνώτερη ἀπό τό σῶμα καί ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπό τόν κόσμο ὁ Δημιουργός Θεός, ἐκεῖνος πού προτιμᾶ τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή καί τόν κόσμο ἀπό τόν Θεό πού τόν δημιούργησε, αὐτός δέν διαφέρει διόλου ἀπό αὐτούς πού λατρεύουν τά εἴδωλα.

Οσίου Μαξίμου του Ομολογητού

[toula]

H πολιτεία της γης και η πολιτεία των ουρανών

Οι χριστιανοί ενώ πολιτεύονται στη γη ταυτόχρονα προσδοκούν και την πολιτεία των ουρανών. Επιζητούν την επουράνια «πόλη» (Εβρ. ιγ´ 14), που είναι μόνιμη. Ζουν δηλαδή ανάμεσα σε δύο πολιτείες, που διαφέρουν κατά πολύ μεταξύ τους. Η μία έχει τα θεμέλιά της στη γη που ο Θεός δημιούργησε, αλλά οι άνθρωποι έκτισαν. Η άλλη έχει θεμελιωτή και αρχιτέκτονα τον ίδιο τον Θεό, όπως αναφέρει ο απόστολος Παύλος: «την πόλη που έχει θεμέλια και της οποίας αρχιτέκτονας και δημιουργός είναι ο Θεός».
Δεν μπορούν όμως οι πιστοί να κατοικήσουν κατ᾽ ευθείαν στην πόλη του ουρανού, στη Βασιλεία των ουρανών, χωρίς να περάσουν απ᾽ τη γη αυτή. Είναι δηλαδή καθοριστικός ο ρόλος της ζωής, που ζούμε στον υλικό αυτό κόσμο, για να γίνει η ελπίδα και προσδοκία μας για την άλλη ζωή πραγματικότητα.
Γιατί εδώ σπείρεται και καλλιεργείται η πίστη και εδώ διεξάγεται ο πνευματικός αγώνας του κάθε χριστιανού. Αυτό τονίζεται έντονα από τον Απόστολο, ο οποίος αναφέρεται στον αγώνα της πίστεως των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης. Με τη δύναμη της πίστεως στον αληθινό Θεό θαυματούργησαν, αντιμετώπισαν τις εξουσίες του κόσμου, υπέμειναν πειρασμούς και διωγμούς, ακόμη και μαρτύριο.

(Από τη Φωνή Κυρίου 2013)

[toula]

Ἄν ἡ ζωή τοῦ νοῦ εἶναι ὁ φωτισμός πού δίνει ἡ πνευματική γνώση, κι αὐτόν τόν γεννᾶ ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό, ὀρθά ἔχει λεχθεῖ πώς δέν εἶναι τίποτε πιό μεγάλο ἀπό τή θεία ἀγάπη.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

[toula]

Ὅταν μέ τόν ἔρωτα τῆς ἀγάπης ὁ νοῦς μεταβαίνει πρός τόν Θεό, τότε δέν ἔχει διόλου αἴσθηση γιά κανένα ἀπό τά κτίσματα. Καθώς καταφωτίζεται ἀπό τό θεῖο καί ἄπειρο φῶς, γίνεται ἀναίσθητος γιά ὅλα τά κτίσματα, ὅπως τά μάτια δέν βλέπουν τά ἄστρα ὅταν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

[toula]

Η αγάπη του για τον Θεό ήταν φλογερή και αυτός βρισκόταν ολοκληρωτικά μέσα στη φλόγα της αγάπης
Oσίου Σιλουανού του Αθωνίτου:
«Λόγος εγκωμιαστικός εις τον άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης»

~ Toν πάτερ Ιωάννη εγώ τον είδα στην Κροστάνδη. Τελούσε την θεία λειτουργία.
Έμεινα έκπληκτος για την δύναμη της προσευχής του, κι από τότε – παρότι πέρασαν γύρω στα σαράντα χρόνια- δεν είδα κανένα να λειτουργή όπως εκείνος. O λαός τον αγαπούσε κι όλοι παρευρίσκονταν με φόβο Θεού.
Και αυτό δεν είναι παράδοξο γιατί το Άγιο Πνεύμα ελκύει κοντά του τις καρδιές των ανθρώπων. Βλέπουμε στο Ευαγγέλιο τι πλήθη λαού ακολουθούσαν τον Κύριο.
Ο λόγος του Κυρίου προσείλκυε τον λαό γιατί προσφερόταν με το Άγιο Πνεύμα, και γι αυτό είναι γλυκύς και ευάρεστος στην ψυχή.
Όταν ο Λουκάς και ο Κλεόπας πορεύονταν στους Εμμαούς και τους πλησίασε καθ΄οδον ο Κύριος και μιλούσε μαζί τους, τότε έκαιγαν οι καρδιές τους από αγάπη Θεού. Και ο πάτερ Ιωάννης είχε μέσα του άφθονη την χάρη του Αγίου Πνεύματος , που θέρμαινε την καρδιά του με την αγάπη τού Θεού και το ίδιο Άγιο Πνεύμα, μέσω αυτού, επενεργούσε στους ανθρώπους. Είδα πώς έτρεχε ξοπίσω του ο λαός, σαν σε πυρκαγιά, για να πάρουν ευλογία, κι όταν την έπαιρναν χαίρονταν, γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι ευχάριστο και δίνει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα.

Μερικοί σκέφτονται στραβά για τον πάτερ Ιωάννη και θλίβουν έτσι το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο ζούσε μέσα του και ζεί και μετά θάνατον. Λένε πως ήταν πλούσιος και ντυνόταν κομψά. Δεν ξέρουν όμως αυτοί πώς ο πλούτος δεν μπορεί να βλάψη αυτόν που μέσα του ζεί το Άγιο Πνεύμα, γιατί όλη του η ψυχή είναι στον Θεό και ο Θεός τον άλλαξε και έτσι λησμονεί τον πλούτο και τις στολές. Καλότυχοι οι άνθρωποι που αγαπούν τον Πάτερ Ιωάννη γιατί θα προσεύχεται για εμάς. Η αγάπη του για τον Θεό ήταν φλογερή και αυτός βρισκόταν ολοκληρωτικά μέσα στη φλόγα της αγάπης.

Ώ πάτερ Ιωάννη, εσύ είσαι ο μεγάλος πρέσβυς μας! Ευχαριστώ τον Θεό γιατί σε είδα, ευχαριστώ και σένα, τον καλό και άγιο ποιμένα, γιατί χάρη στις προσευχές σου κατάφερα να αποχωριστώ τον κόσμο και να έλθω στο Άγιο Όρος του Άθω, όπου είδα το μέγα έλεος τού Θεού. Και τώρα γράφω και χαίρομαι, γιατί ο Κύριος μού έδωσε να καταλάβω την πολιτεία και τον αγώνα του καλού ποιμένα.
Είναι μέγας άθλος να συγκατοική κανείς με νεαρή γυναίκα και να μη την αγγίζη. Αυτό το μπορούν μόνον όσοι έχουν μέσα τους αισθητή την χάρη τού Αγίου Πνεύματος. Η θεϊκή γλυκύτητα νικά τον σαρκικό έρωτα για την αγαπημένη σύζυγο. Πολλοί άγιοι φοβούνταν το πλησίασμα των γυναικών, αλλά ο Πάτερ Ιωάννης είχε ανάμεσα και στις γυναίκες το Άγιο Πνεύμα.
Θα προσθέσω ακόμα πως ήταν τόσο ταπεινός, ώστε διατηρούσε την χάρη του Αγίου Πνεύματος και με την δύναμη της αγαπούσε πολύ τον λαό κι ανέβαζε τον νού των ανθρώπων στον Θεό.
Καταλαβαίνεις τι δύναμη Αγίου Πνεύματος είχε; Όταν διαβάζης το βιβλίο του «η Εν Χριστώ Ζωή μου» η ψυχή αισθανεται στα λόγια του τη δύναμη της Χάρης του Θεού. Εσύ λες:«Εγώ όμως το διαβάζω χωρίς καμιά γεύση». Θα σε ρωτήσω: μήπως γιατί είσαι υπερήφανος; Η χάρη δεν προσεγγίζει υπερήφανη καρδιά.
Πάτερ Ιωάννη, που τώρα ζεις στους ουρανούς και βλέπεις τον Κύριο, τον Οποίο αγάπησε ήδη στη γη η ψυχή σου, σε παρακαλούμε πρέσβευε για μας, να αγαπήσωμε κι εμείς τον Κύριο και να φέρωμε τον καρπό της μετανοίας.
Ποιμένα καλέ και άγιε, ανυψώθηκε σαν υψιπετής αετός πάνω από την γή κι από το ύψος που σε ανέβασε το Άγιο Πνεύμα έβλεπες τις ανάγκες του λαού.
Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος έφερες τον λαό κοντά στον Θεό κι οι άνθρωποι, σαν άκουγαν από το στόμα σου τον λόγο τού Θεού, οδύρονταν κι ήταν φλογερή η μετάνοια τους.
Ποιμένα καλέ και μεγάλε ! Πέθανες σωματικά αλλά πνευματικά είσαι μαζί μας και τώρα που παρίστασαι ενώπιον τού Θεού μάς βλέπεις με το Άγιο Πνεύμα από τους ουρανούς.

(από τα κείμενα του οσίου Σιλουανού στο βιβλίο «ο γέροντας Σιλουανός»,
του αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, εκδ Ι.Μ Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ,
Μετάφραση από τα ρωσικά, Δεύτερη Έκδοση 1978, σελ 514-516)

[toula]

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΗΣΙΟΝ

Κάποτε ήρθε ό άββάς Άμμωνάς σε κάποιο μέρος για φαγη­τό.
Εκεί βρισκόταν κάποιος μοναχός πού είχε κακή φήμη, γιατί είχε αμαρτωλές σχέσεις με κάποιο πρόσωπο. Συνέβη μάλιστα ή γυναίκα εκείνη να μπει στο κελί του αδελφού πού είχε την κα­κή φήμη. "Όταν το έμαθαν αυτό όσοι έμεναν στον τόπο εκείνον ταράχθηκαν. και μαζεύτηκαν λοιπόν με σκοπό να τον διώξουν από το κελί του.
Όταν πληροφορήθηκαν πώς ό αββάς Αμμωνάς, πού ήταν και επίσκοπος, βρίσκεται στον τόπο εκείνον, ήρθαν και τον παρακάλεσαν να πάει μαζί τους. Ό αδελφός πού κατάλαβε τι συμβαίνει, έκρυψε τη γυναίκα σ' ένα μεγάλο πιθάρι. Όταν μαζεύτηκε το πλήθος, κατάλαβε ό αββάς Αμμω­νάς το συμβάν άλλα για την αγάπη του Θεού σκέπασε το ζήτη­μα.
Μπήκε λοιπόν μέσα στο κελί, κάθισε επάνω στο πιθάρι και διέταξε να γίνει έρευνα στο κελί. Εκείνοι έψαξαν, αλλά δεν βρήκαν τη γυναίκα. Τότε τους λέει ό αββάς· τι πράγματα είναι αυτά πού κάνετε; Ό Θεός να σας συγχωρήσει! Είπε μια ευχή και διέλυσε το πλήθος. Έπειτα, όταν έμεινε μόνος, πήρε το χέ­ρι του αδελφού και του είπε· πρόσεχε τον εαυτό σου, αδελφέ! και έφυγε.

[toula]

Έχει και τα καλά του ο πόνος.
Δεν χορταίνει το μάτι εύκολα.
Και τα ”θέλω”, δεν έχουν τελειωμό.
Όταν είσαι άρρωστος, όταν πονάς, μόνο τότε συνειδητοποιείς, πόσα πράγματα, δεν έχεις πραγματική ανάγκη.
Όταν είσαι άρρωστος…
Λίγη σούπα, μια κουβέρτα, ζέστη μες στο σπίτι σου και τους ανθρώπους σου να σου κρατάνε συντροφιά.
Αυτά είναι αρκετά.
Δυστυχώς, έχει και τα καλά του ο πόνος…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ.

«Του λέω να κάνει κάτι και στενοχωριέται και στενοχωριέμαι κι εγώ, γιατί σκέπτομαι ότι αν μ’ αγαπούσε και με εμπιστευόταν, θα τον πληροφορούσε ο Θεός να τα δεχτεί» (Αββάς Δωρόθεος)
Οι γονείς, οι φίλοι, γενικότερα όσοι αγαπούν, νοιάζονται για τον άλλον, ιδίως γι’ αυτόν που φαίνεται ότι κάνει λάθη. «Να προστατέψω, επειδή αγαπώ» είναι η σκέψη που κυριαρχεί στην καρδιά αυτού που βλέπει ό,τι έρχεται.
Και δεν είναι απαραιτήτως υπερπροστατευτικότητα ή υπερβολή. Συχνά είναι ρεαλισμός. Είναι εκείνη η ενστικτώδης θεώρηση της πραγματικότητας που κάνει αυτόν που έχει πείρα, να νιώθει ότι έρχεται η αποτυχία, σε στόχους, σε πρόσωπα, σε προοπτικές. Κι όμως, ο άλλος δεν πείθεται, με αποτέλεσμα να έχουμε θυμούς, τσακωμούς, κριτική, κάποτε και λύπη που οδηγεί σε κατάθλιψη.

Όμως ποιος είμαι εγώ που θα επιβάλω στον άλλο τι θα κάνει; Γιατί η αγάπη μπορεί να δεσμεύσει την ελευθερία του; Δεν παίζω μόνος μου στο παιχνίδι της ζωής, των σχέσεων, της αγάπης καθαυτής. Όσο κι αν αγαπώ τον άλλον, το πρόσωπό του, η προσωπικότητά του, το πείσμα του, κάποτε, και η εμμονή του στις αποφάσεις του υπερτερούν του δικού μου τρόπου, της δικής μου αλήθειας. Ακόμη κι αν δικαιωθώ από την έκβαση των πραγμάτων, εντούτοις δεν μπορώ να την αναστρέψω.
Οι αρχαίοι έλεγαν: «το πάθει μάθος». Θα πάθεις, για να μάθεις. Πάνω απ’ όλα είναι η ελευθερία. Όσο κι αν μας πονά, το παιδί μας, όσο μεγαλώνει, θα αποφασίσει το ίδιο για την πορεία της ζωής του, για τις σχέσεις του, για τις ιδέες του. Θα εγκαταλείψει την γονεϊκή βεβαιότητα, θα αμφισβητήσει την αγάπη, δεν θα εμπιστευθεί την σκέψη των μεγαλυτέρων, διότι χρειάζεται να χτίσει την δική του ταυτότητα.
Και δεν χτίζεις χωρίς να γκρεμίσεις. Αν ο μεγαλύτερος επιβάλει στον μικρότερο το θέλημά του, τότε η κίνηση αυτή θα σημαδέψει τις σχέσεις τους. Ακόμη και δίκιο να έχει, ένα μεγάλο «αν» θα συνέχει τον μικρότερο. Αν είχε αποφασίσει ο ίδιος, πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή; Κι αυτό είναι ένα βάρος, το οποίο δεν αξίζει να φορτωθεί ο μεγαλύτερος.

Στην ασκητική παράδοση της πίστης μας γίνεται λόγος για την απόπειρα του ανθρώπου να ρυθμίσει τη ζωή του άλλου για καλό και η απάντηση είναι πως «όχι». Μόνο σε συνθήκες απόλυτης εμπιστοσύνης κάτι τέτοιο είναι σκόπιμο και στα πλαίσια μιας υπακοής που αναφέρεται στην πνευματική πορεία, στον αγώνα για είσοδο στην βασιλεία του Θεού, και όχι σε άλλα ζητήματα.
Ο Θεός πληροφορεί αυτόν που εμπιστεύεται την συμβουλή του μεγαλυτέρου του, του πνευματικού του, ότι αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στην όντως ζωή. Όταν όμως ο λογισμός της αμφισβήτησης υπάρχει, καλύτερα είναι να αφεθεί στην ελευθερία του, ακόμη κι αν αυτή συνεπάγεται πτώση. Είναι το ρίσκο της αγάπης, το ρίσκο της σχέσης, η άρνηση του ρυθμιστή και χειραγωγού, η ταπεινή συμβουλή και, κυρίως, η προσευχή να φωτίσει ο Θεός και να φανεί η αλήθεια.
Ας μην απογοητευόμαστε, όταν διαπιστώνουμε ότι αυτοί που αγαπούμε δεν θέλουν να δούνε. Ούτε να περιμένουμε στην γωνία, για να δικαιωθούμε. Ο πατέρας ανέμενε προσευχόμενος τον άσωτο υιό να γυρίσει, όχι για να του επισημάνει το λάθος, αλλά για να τον αγκαλιάσει με αγάπη. Αυτός είναι ο τρόπος.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 9 Φεβρουαρίου 2022