"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ακόμη κι όταν Τον πικραίνουμε μας αγαπά, γιατί είναι Όλος αγάπη!
«Ένα παιδί είπε κάποτε στον μικρότερο αδελφό του:
-Πρέπει να είσαι καλό παιδάκι, γιατί αλλοιώς ο πατέρας δεν θα σε αγαπά…
Ο πατέρας τους που άκουσε την συμβουλή του μεγάλου γυιού, φώναξε τον μικρό και του είπε τρυφερά:
-Αυτό, παιδί μου, δεν είναι αλήθεια…
Και ο μικρός τότε ερώτησε με απλότητα:
-Λοιπόν, πατέρα, θα μ’ αγαπάς ακόμη κι αν δεν είμαι καλό παιδί;
-Ναι απάντησε ο πατέρας, θα σ’ αγαπώ πάντοτε.
Όταν θάσαι καλό παιδί, θα σε αγαπώ με μία αγάπη που θα με κάνει χαρούμενο.
Και όταν δεν θα είσαι καλό παιδί, τότε πάλι θα σ’ αγαπώ, αλλά με μία αγάπη πονεμένη…»
Τέτοια ακριβώς είναι η αγάπη του Θεού προς εμάς : ακόμη κι όταν Τον πικραίνουμε μας αγαπά, γιατί είναι Όλος αγάπη!»

Λόγοι περί υπακοής Γ’ «Η τιμή και ευλάβεια προς τον πνευματικό Πατέρα»- Αγιοκυπριανιτικής Μοναστικής Αδελφότητος

Υπομονή: Το θεμέλιο των αρετών

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας με τον μεστό του λόγο, περιγράφοντας τι είναι υπομονή και υπομονετικός γράφει:
«Εάν αποκτήσεις τη ράβδο της υπομονής, αμέσως θα σταματήσουν οι σκύλοι δαίμονες να φέρονται με αναίδεια.
Υπομονή είναι ο άθραυστος καρπός της ψυχής, ο οποίος δεν σαλεύεται καθόλου από κανένα φυσικό ή αφύσικο χτύπημα και θόρυβο.
Υπομονή είναι η σταθερή απόφαση για την αντιμετώπιση των καθημερινά αναμενόμενων θλίψεων.
Υπομονητικός είναι ο αγωνιστής εκείνος που δεν πέφτει και κερδίζει τη νίκη.
Υπομονή είναι η αποκοπή των προφάσεων και η διαρκής προσοχή για τον εαυτό μας.
Δεν έχει ανάγκη τόσο πολύ ο αγωνιστής την τροφή, όσο την υπομονή. Γιατί, αν του λείψει η τροφή θα λάβει στεφάνι, ενώ αν του λείψει η υπομονή θα οδηγηθεί στην καταστροφή».

(Από τον ΚΖ’ λόγο του «Περί της Ιεράς Ησυχίας» β).
από το βιβλίο: «Υπομονή: Το θεμέλιο των αρετών! – Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας» – Του Κ.Γ. Παπαδημητρακόπουλου (Εκδόσεις «Φωτοδότες).

Γιατί οι ευσεβείς και οι φτωχοί αδικούνται;
από το Γεροντικό

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.
Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό.
Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει..
Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.
Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.
Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό:
« Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες».
Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.
Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου;»
Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.
Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτό δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά.
Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.
Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.
Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.
Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια.
Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».
Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ

Περιτομή καρδίας

Ένα από τα βασικά σημεία της χριστιανικής ζωής είναι η περιτομή της καρδίας. Πολλές φορές τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος για την περιτομή της σαρκός και την περιτομή της καρδίας, χωρίς όμως οι Χριστιανοί να γνωρίζουν ότι αυτό είναι το ουσιώδες σημείο της πνευματικής ζωής.....
Οι άγιοι Πατέρες αναλύουν όλο το περιεχόμενο της περιτομής της καρδίας στις ομιλίες και τα έργα τους.
Ο άγιος Επιφάνιος λέγει ότι η σαρκική περιτομή υπηρέτησε τον άνθρωπο “έως της μεγάλης περιτομής, τουτέστιν του βαπτίσματος του περιτέμνοντος ημάς από των αμαρτημάτων και σφραγίσαντος ημάς εις όνομα Θεού”. Απαλλασσόμεθα από τα αμαρτήματα και σφραγιζόμαστε με το όνομα του Θεού, που σημαίνει αναγεννιόμαστε εν Χριστώ και αποκτούμε το Άγιο Πνεύμα στην καρδιά μας.....
Αναλύοντας οι άγιοι Πατέρες τι ακριβώς είναι η περιτομή της καρδίας, λέγουν ότι είναι η κάθαρση της καρδιάς, η μεταμόρφωση των παθών της ψυχής. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι περιτομή είναι “η της σωματικής ηδονής, και περιττών και ουκ αναγκαίων απόθεσις”. Αυτή δε η απόθεση της σωματικής ηδονής και των περιττών και ουχ αναγκαίων είναι στην πραγματικότητα η περικοπή και μεταμόρφωση των παθών της φιληδονίας και της φιλαργυρίας. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής προχωρεί σε βαθύτερες αναλύσεις. Κατ’ αυτόν περιτομή είναι “η της εμπαθούς σχέσεως προς το σώμα της ψυχής εκτομή”. Δεν κατηγορείται, βέβαια, η σχέση της ψυχής προς το σώμα, αλλά η εμπαθής σχέση....
Η περιτομή της καρδίας συνδέεται με την πνευματική ζωή. Δεν νοείται Χριστιανισμός έξω από την βίωση της περιτομής. Εάν θέλουμε να ζήσουμε βαθύτερα την χριστιανική ζωή πρέπει να αποκτήσουμε προσωπικό βίωμα της πνευματικής περιτομής. Είναι αναγκαίο και απαραίτητο.

“ΕΚΚΛΗΣ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”, τ. 305

Ἄν ὅλα τά ὄντα ἔγιναν ἀπό τόν Θεό καί γιά τόν Θεό, καί ὁ Θεός εἶναι καλύτερος ἀπό τά δημιουργήματά Του, ἐκεῖνος πού ἐγκαταλείπει τόν Θεό καί στρέφεται στά χειρότερα, φανερώνεται ὅτι προτιμᾶ περισσότερο τά δημιουργήματα ἀπό τόν Θεό.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Για την καλή ανατροφή των παιδιών

Όπως ακριβώς το ζευγάρι των γονέων σώζεται με την τεκνογονία, αν φροντίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, έτσι θα δοκιμάσουν τα αντίθετα, αν αμελούν την προστασία τους. Γιατί θα ήταν γελοίο, για τα πουλάρια βέβαια να αξιώνουμε, αμέσως μόλις γεννηθούν, πολλή φροντίδα και για το βάδισμα και για φαγητό και το νερό και για κάθετι το αναγκαίο αν και βέβαια και η αξία τους είναι μικρή και αγοράζονται εύκολα, και η χρήση τους είναι ανάλογη και η ζωή τους σύντομη, ενώ τους ανθρώπους, τους οποίους ο Θεός έπλασε και τίμησε με τη δική του εικόνα και πάλι τους αναδημιούργησε με τον ίδιο του τον εαυτό, να τους αφήνουμε γεμάτους αλαζονεία και να περιφέρονται έτσι στην τύχη και όπου θέλουν και προς όσα δεν καταλαβαίνει η νεότητα που τόσο εύκολα παρασύρεται. Εάν αυτά σου φαίνονται χρήσιμα, ασφάλιζε με κάθε τρόπο τα παιδιά σου με τη σεμνότητα.

Ισιδώρου του Πηλουσιώτου, Επιστ. 316. ΕΠΕ

Η απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης δεν χωρά το «εγώ» μας

Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι είναι ειρηνικός διότι έχει αναγάγει την «ειρηνική του κατάσταση» με το αίσθημα ψευτοπληρότητας και φίλαυτης αυτονομίας που βιώνει από την επαγγελματική καταξίωση, την ικανοποίηση του υπερκαταναλωτισμού του, την πραγμάτωση των παθών του, την επίτευξη της ηδονιστικής σχέσης του με τους άλλους.
Νιώθει ειρηνικός μέσα στο βόλεμά του.
Η ειρήνη που νομίζουμε ότι έχουμε πολλές φορές ομοιάζει με την ησυχία που επικρατεί μετά από βομβαρδισμό.
Δεν είναι ειρήνη. Είναι ένας φόβος, ένας σιωπηλός θρήνος, ένα σφίξιμο, μία δειλία, μία πνιγερή κραυγή, ένα μένος που δεν μπορεί να εκφραστεί προς στιγμήν.
Και γι’αυτό εύκολα η ειρήνη μας γίνεται πόλεμος όταν βρούμε την ευκαιρία για αντεπίθεση. Διαμάχη με τους άλλους, με το κόσμο ολάκερο. Φτάνει να κερδίσουμε αυτή την φορά. Δεν μας νοιάζει το κόστος, μας νοιάζει η νίκη. Ο θρίαμβός μας, η εξουθένωση του άλλου, η καταστροφή του, η υποδούλωσή του, η ανγνώριση «του δίκιου μας».
Ποθούμε την νίκη. Μία νίκη με την οποία θα αποδείξουμε την αξιότητά μας, την προσφορά μας, την καλοσύνη μας, την υπεροχή μας, την ηθική μας, την καθαρότητά μας, την αγάπη μας…τις αρετές μας.
Μα αυτό δεν είναι νίκη, είναι ήττα φοβερή. Είναι η εμμονή μας στην διεκδίκηση μιας θέσης στον κόσμο τούτο, στα βιβλία του κόσμου τούτου, στα μπράβο του κόσμου τούτου, στα τρόπαια του κόσμου τούτου.
«Θέλουμε να ανεβούμε ψηλά όχι για να δούμε τον κόσμο αλλά για να μας δει ο κόσμος».
Κι έτσι δεν έχουμε ειρήνη. Έχουμε πόλεμο με τον κάθε έναν που τολμά να μας αμφισβητήσει. Έχουμε πόλεμο με τον κάθε έναν που έχει το θράσος να μας παρατηρήσει. Έχουμε πόλεμο με τον εαυτό μας που τολμά κάποιες φορές να αντιδρά στην μεγαλοσύνη μας.
Δεν έχουμε ειρήνη, έχουμε πόλεμο. Θέλουμε πόλεμο κι ας κηρύττουμε ειρήνη. Διεκδικούμε την ειρήνη με λάθος τρόπους, σε λάθος τόπους.
Παράδοξο; Σίγουρα, ναι. Είναι παράδοξο διότι προσπαθούμε να βρούμε ειρήνη με τρόπους αντιειρηνικούς. Και ο μεγαλύτερος αντιειρηνικός τρόπος είναι ο τρόπος του «εγώ» μας.
Το «εγώ» μας είναι ο μεγάλος πολεμοχαρής, είναι ο μεγάλος κερδισμένος ο οποίος μας σπρώχνει στην μεγαλύτερη ήττα μας, την αυτοδικαίωση.
Ειρήνη πραγματική σημαίνει να βρεις το κουράγιο, την λεβεντιά να δεις την ανεπάρκειά σου. Κι εκεί μέσα στα βαθιά της καρδιάς σου να τοποθετήσεις ένα δάκρυ σου. Όχι δάκρυ ενοχής, αλλά δάκρυ μετανοίας.
Και αυτό το δάκρυ της μετανοίας σου θε να γίνει τόπος θείας παρουσίας και εγκατοίκησης δια του Μυστηρίου· θρόνος μιας κοσμικής ήττας που όμως φέρνει ειρήνη και ανάπαυση στην καρδιά σου.
Ειρήνη. Μεγάλο αγαθό. Μεγάλος σταυρός.
Καρδιές που είναι έτοιμες να απολέσουν για να κερδίσουν, να ντυθούν την πανοπλία της ταπείνωσης και της νήψεως. Αυτές είναι τελικά που ειρηνεύουν«προσευχόμενες εν παντί καιρώ», αιχμάλωτες της ελευθερίας που προσφέρει μόνο η βίωση της Αλήθειας, του Χριστού.

Υ.Γ. για να ειρηνεύσεις τελικά καλείσαι να παραδοθείς άνευ όρων στην δίνη της Θείας Πρόνοιας…

http://inpantanassis.blogspot.

Το θαύμα της θεραπείας ως φανέρωση Θεού

Μέσα από την κοινότητα των πάντων στο χώρο της Εκκλησίας κατανοείται και το «θαύμα». Μέσα από την ίδια προοπτική που είδαμε παραπάνω. Το θαύμα είναι καλό όχι γιατί θεραπεύει έναν, άλλα γιατί φανερώνει το Θεό σε όλους. Ας το δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά.
Στην καθημερινή διάλεκτο η λέξη «θαύμα» σημαίνει κάτι συγκλονιστικό, που καταργεί τους νόμους της φύσης, ανατρέπει τη λογική μέσα στην οποία ζούμε, και μας επιβάλλεται με έναν εντελώς εντυπωσιακό τρόπο.
Δεν έχουμε δει, επί παραδείγματι, ένα νεκρό να ανασταίνεται, γι’ αυτό και κάτι τέτοιο είναι ένα θαύμα για το μυαλό μας. Ή έχουμε ένα βαριά άρρωστο, που οι γιατροί μας λένε ότι δεν έχει ελπίδες, και ονομάζουμε θαύμα το γεγονός ότι τελικά θεραπεύεται. Ή έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα ανυπέρβλητο οικονομικό πρόβλημα και κάτι συμβαίνει, με έναν εντελώς απροσδόκητο και ανερμήνευτο τρόπο, και το ξεπερνούμε. Όλα αυτά τα ονομάζουμε θαύματα.
Ένας άλλος όμως όρος, αγιογραφικός, μοιάζει να είναι για τη συνείδηση της Εκκλησίας, πιο κατάλληλος, πιο εκφραστικός, από τον όρο «θαύμα». Είναι η λέξη «σημείο». Το σημείο δεν είναι κάτι πού βολεύει τη ζωή μας, αλλά κάτι που φανερώνει το Θεό. Είμαι άρρωστος και γίνομαι καλά. Αυτή η θεραπεία, που είναι τόσο ανθρώπινη, αποτελεί το «λίγο» του θαύματος· το «πολύ», είναι το σημείο, το ότι δηλαδή φανερώνεται ο Θεός. Είμαι εγώ άρρωστος και είναι άρρωστος και κάποιος άλλος συνάνθρωπός μου. Ξαφνικά, γίνεται καλά εκείνος με ένα θαυματουργικό τρόπο. Έχω άραγε μέσα μου χαρά;
Μπορώ να δοξολογήσω το Θεό, πρώτον, επειδή φανερώθηκε στη ζωή του συνανθρώπου μου, και δεύτερον, επειδή θεραπεύτηκε, ή μήπως μου μένει η λύπη που το γεγονός δεν συνέβη σε μένα; Το σημαντικό όμως, είναι η φανέρωση του Θεού στη ζωή μας, όχι η θεραπεία καθ’ αυτήν. Ποιός από μας θα μπορούσε να πεί: «Καλύτερα να είμαι άρρωστος, αλλά με ζωντανή την εμπειρία της παρουσίας του Θεού στον αδελφό μου, παρά να γίνω καλά και να μην καταλάβω τίποτε»;
Σημείο λοιπόν, είναι αυτό που επιβεβαιώνει το Θεό. Λέει κάπου ο Κύριος, «η γενεά αύτη σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή, εί μη το σημείον Ιωνά του προφήτου» (Ματθ. ιβ’ 39). Με άλλα λόγια, ο κόσμος ζητάει ένα σημείο, αλλά δεν θα του δοθεί το σημείο που ζητάει, αλλά το σημείο που ο Θεός θα δώσει, το σημείο της Αναστάσεώς Του. Εμείς ζητούμαι από τους αγίους να μας στηρίζουν και να μας θεραπεύουν κι ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν είναι κακό.
Ίσως όμως αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη η ψυχή μας να μην είναι το ενδεχόμενο «ξεγέλασμα» ενός θαύματος, που μας θεραπεύει και μετά μας αφήνει να ξεχνούμε το Θεό, αλλά η εμπειρία της παρουσίας Του. Αυτή η εμπειρία είναι το σημείο.
Το θαύμα λοιπόν, είναι καλό όχι γιατί θεραπεύει έναν, αλλά γιατί φανερώνει το Θεό σε όλους. Διαφορετικά, αν το θαύμα ήταν μόνο μια «εύνοια» του Θεού σε κάποιον, θα ήταν αδικία. Δεν μπορεί ο Θεός κάποιους να θεραπεύει και στους υπολοίπους να κωφεύει. Όταν όμως κάτι θαυματουργικό συμβαίνει, έστω σε έναν, για μία φορά, το γεγονός της φανερώσεως του Θεού που είναι μεθεκτό από όλους, καθιστά το θαύμα και δική μας προσωπική εμπειρία!
Το παραμένον δεν είναι το θαύμα ως θεραπεία, αφού σύντομα ο θάνατος αναιρεί κάθε ευεργετικό αποτέλεσμα, αλλά η φανέρωση του Θεού. Τραγικό δεν είναι να φύγουμε από αυτό τον κόσμο δίχως θαύμα, αλλά να φύγουμε δίχως σημείο, δίχως να έχουμε την εμπειρία του Θεού μέσα μας.
Η ζωή αυτή μας δίνεται όχι ως δοκιμασία, αλλά ως ευκαιρία· ευκαιρία να Τον ζήσουμε από τώρα. Η Βασιλεία του Θεού αρχίζει τώρα, όχι όταν κλείσουμε τα μάτια μας -τότε συνεχίζεται. «Σημείο» λοιπόν, και «θαύμα» είναι αυτές οι αφορμές της επιβεβαίωσης της παρουσίας του Θεού σ’ αυτό τον κόσμο.
Μακάρι να επενδύσουμε κάποια στιγμή στη Βασιλεία του Θεού και να αντιληφθούμε ότι τα επιτόκιά της είναι πολύ ψηλά. Τόσο ψηλά που δεν υπάρχει σ’ Αυτήν χρόνος, δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχουν αναστολές, μειονεξίες, ανασφάλειες, ενοχές -τίποτε από όλα αυτά που σ’ αυτή τη ζωή μας απασχολούν. Αυτή είναι η ευλογία της ελευθερίας του Θεού. Αυτή πρέπει να ζωντανέψουμε μέσα μας εδώ στη γη· έως ότου ο καθένας μας θα μπορέσει από χρονικός να γίνει αιώνιος, από μονοδιάστατα ανθρώπινος, να γίνει πνευματικός.

Από το βιβλίο Άνθρωπος Μεθόριος, εκδ. Έν πλω.

«Χριστούλη μου, δεν έχω παπούτσια και ρούχα. -Στείλε μου τα Σε παρακαλώ».
Ένα συγκλονιστικό περιστατικό από τον βίο του Αγίου Νεκταρίου

Τα πρώτα χρόνια της παραμονής του στη Κωνσταντινούπολη η ζωή για το μικρό Αναστάσιο (έτσι ήταν το λαϊκό όνομα του Αγίου), ήταν σκληρή και δύσκολη. O Αναστάσιος βρήκε εργασία σε έναν έμπορο καπνών που δεν τον πλήρωνε όπως έπρεπε, έτσι είχε μείνει με τρύπια παπούτσια και άθλια ενδύματα.
Αλλά είχε πολλή πίστη Θεό, και η προσευχή του ήταν η μόνη παρηγοριά. Όταν παρατήρησε ότι ο εργοδότης του έγραφε επιστολές και έπαιρνε απαντήσεις, ο Αναστάσιος με το παιδιάστικο μυαλό και την άδολη καρδιά του, θέλησε να γράψει και αυτός μια επιστολή, γιατί είχε πολλά να πει.
Αλλά σε ποιον θα την έγραφε; Δεν γνώριζε κανένα και δεν θα μπορούσε να γράψει στη μητέρα του γιατί δεν ήθελε να την στενοχωρήσει. Και όμως αισθανόταν μεγάλη την ανάγκη να γράψει, ήθελε να γράψει για τις συνθήκες της εργασίας του και ότι χρειαζόταν χρήματα για να αγοράσει παπούτσια και ενδύματα.
Η ελπίδα που είχε στο Θεό δεν τον εγκατέλειπε ποτέ και έτσι σκέφτηκε να γράψει μιά επιστολή με παραλήπτη το Χριστό, να του αφηγηθεί τα προβληματά του. Πήρε το μολύβι του και έγραψε:
-Χριστούλη μου, δεν έχω παπούτσια και ρούχα. Στείλε μου τα Σε παρακαλώ. Ξέρεις πόσο Σε αγαπώ. Αναστάσιος.
Έκλεισε την επιστολή με εμπιστοσύνη και έγραψε στο φάκελο: “Προς Κύριον Ιησού Χριστό στον παράδεισο”. Στον δρόμο για το ταχυδρομείο συνάντησε τον ιδιοκτήτη ενός γειτονικού καταστήματος.
Ο άνδρας τον συμπαθούσε ιδιαίτερα για τον καλό του χαρακτήρα και την αθωότητα του, γνωρίζοντας μάλιστα τι περνούσε αισθανόταν οίκτο γι αυτόν. “Αναστάσιε, πού πηγαίνεις;” τον ρώτησε.
Ο Αναστάσιος εμουρμούρισε κάτι και κούνησε την επιστολή που κρατούσε στο χέρι του. “Δώσε μου να την ταχυδρομήσω εγώ, εκεί πηγαίνω τώρα.”
Σαστισμένος, ο Αναστάσιος του έδωσε την επιστολή. Ο έμπορος πήρε την επιστολή και την έβαλε με τις άλλες επιστολές που επρόκειτο να ταχυδρομήσει, και κτύπωντας ελαφρά τον Αναστάσιο στο κεφάλι του είπε να επιστρέψει πίσω και να μην ανησυχεί για την επιστολή.
Ο μικρός Αναστάσιος χαρούμενος επέστρεψε στην δουλεία του το ίδιο και ο έμπορος που συνάντησε στο δρόμο του αυτό το τόσο καλό και εξαιρετικό αγόρι. Από περιέργεια ο έμπορός έριξε μιά ματιά στον παραλήπτη. Αμέσως η περιέργειά του οξύνθηκε, άνοιξε την επιστολή και την διάβασε. Συντετριμένος από συγκίνηση, πήρε κάποια χρήματα, από την τσέπη του και κατόπιν τα έβαλε σε έναν φάκελο και τα έστειλε ανώνυμα στο αγόρι. Ο Αναστάσιος γέμισε από χαρά όταν έλαβε την επιστολή και ευχαρίστησε θερμά τον Θεό.
Μερικές ημέρες μετά από αυτό, ο εργοδότης του τον είδε που ήταν καλύτερα ντυμένος και αμέσως σκέφθηκε “πρέπει να μου έχει κλέψει χρήματα”. Άρχισε να τον κτυπάει. Αλλά, ο Αναστάσιος φώναζε, «δεν έχω κλέψει ποτέ τίποτα στη ζωή μου! Σε παρακαλώ μην με χτυπάς! Ο Χριστούλης μου τα έστειλε!»
O έμπορος που τον είχε βοηθήσει με την επιστολή, είδε τον ξυλοδαρμό από το αφεντικό του και έτσι ζήτησε από τον μικρό Αναστάσιο να δουλέψει κοντά του. H κατάσταση μεταστράφηκε. Άρχισε να εργάζεται στο επιπλοποιείο του, με αποτέλεσμα οι ώρες εργασίας να μειωθούν, να έχει χρόνο για εκκλησιασμό, να εντρυφεί στην Αγία Γραφή, να πηγαίνει σχολείο, ενώ σύντομα η οικογένεια του τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη.
Στην Πόλη κάθισε συνολικά 7 έτη και σε ηλικία 20 ετών την εγκατέλειψε, παρότι δεν ολοκλήρωσε την μόρφωση του, για να πάει στο Λιθί της Χίου να εργαστεί ως δάσκαλος.

Μην σαμποτάρουμε την ζωή μας με την αρνητικότητά μας.
Βάζουμε τρικλοποδιά στην ευτυχία μας εστιάζοντας με απαισιοδοξία στις ημέρες μας.
Σίγουρα υπάρχουν πειρασμοί, δοκιμασίες και αποτυχίες στην ζωή μας, όμως εάν κάνουμε στασίδι της καρδιάς μας το σκοτάδι της μιζέριας, τότε ακόμα και τα καλά θα τα μετατρέπουμε σε κακά.
Δεν λέμε να γίνουμε αναίσθητοι ή χαζοχαρούμενοι, αλλά να μην χάνουμε τόσο εύκολα την προσοχή μας και την ευχαριστία μας για όλες εκείνες τις ευλογίες της ζωής μας που σίγουρα έχουμε. Ίσως τις έχουμε δεδομένες και μάλλον γι΄αυτό δεν τις εκτιμούμε σωστά. Μα είναι κρίμα και άδικο προς τον εαυτό μας, προς τον Θεό και προς τους άλλους, να επικεντρωνόμαστε εμμονικά σε ό,τι δεν καταφέραμε, ή χάσαμε, ενώ λησμονούμε όλα εκείνα που έχουμε ή καταφέραμε.
Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις. Όμως χρειάζεται και η δική μας καλή διάθεση ώστε να μην δίνουμε υπεραξία στις κακές εκπλήξεις και να τις διαχειριζόμαστε συνετά και σοφά, αλλά και να δίνουμε την πρέπουσα ευγνωμοσύνη στις καλές εκπλήξεις που μας χαρίζει η Πρόνοια του Θεού. Και το λέμε αυτό διότι πολλές φορές χαραμίζουμε τις δωρεές του Θεού επειδή δεν τις αντιλαμβανόμαστε ορθά.
Μπορεί να έχουμε πληγωθεί από κάποιον ή από κάτι που μας συνέβη και ίσως χρειαζόμαστε λίγο χρόνο για να ορθοποδήσουμε, όμως άλλο αυτό και άλλο να καταντούμε την ζωή μας σ' ένα μοιρολόι και μια φυλακή κατάθλιψης.
Η ζωή συνεχίζεται παρά τις δυσκολίες. Κανείς δεν λέει ότι είναι όλα εύκολα. Όμως ας διερωτηθούμε: Μήπως με την στάση μας κάνουμε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα; Μήπως λόγω του εγωισμού μας υποφέρουμε παραπάνω;
Η ζωή του καθενός είναι διαφορετική, με της δικές της προτεραιότητες. Μακάρι να έχουμε τις σωστές και πραγματικά ωφέλιμες. Και εάν για κάποιο λόγω κάτι στραβώσει στην προσπάθειά μας, αντί να κλαψουρίζουμε, ας χρησιμοποιήσουμε την πείρα μας σε μια νέα προσπάθεια.
Κανείς δεν πήγε μπροστά με ηττοπάθεια και γκρίνια.
Και κυρίως κανείς δεν πήγε ψηλά επειδή εστίασε απλά στα λάθη του και τις αστοχίες του.
Το λάθος χωρίς διόρθωση, παραμένει λάθος.
Και η γκρίνια απλά φέρνει δυσφορία και στους γύρω μας, χωρίς να λύνει τίποτα.
Ας αποκτήσουμε αισιόδοξο φρόνημα κι ας αφήνουμε και τους γύρω μας να μας βοηθούν, με τον τρόπο τους. Μην τους απομακρύνουμε με την αρνητικότητα και τον θιγμένο εγωισμό μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος