"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Θα ήθελα σήμερα να μου επιτρέψετε ένα πιο προσωπικό κείμενο. Έτσι, θα σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για τις χιλιάδες ευχές και τα μηνύματα που μου αποστείλατε για την ονομαστική μου εορτή, προς τιμή του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους. Μου δώσατε για ακόμη μια φορά χαρά κι αγάπη, στήριξη και ενίσχυση στον αγώνα και διακονία μου.Η αγάπη σας χρόνια τώρα με συντροφεύει και θεραπεύει.
Κάποτε αισθανόμενος ότι η αγάπη που λαμβάνω δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που είμαι, είπα σε φίλους και αδελφούς, "μου δίνεται πολύ αγάπη αλλά επιτρέψατε μου να ξέρω καλύτερα εγω ποιος είμαι και πόσο σκοτάδι, τραύμα και πληγές κουβαλάω μέσα μου...Δεν είμαι αυτό που φαντάζεστε και δεν ξέρω εάν αντέχετε να δείτε αυτό που είμαι...".

Τότε ένας φίλος από την παρέα μου είπε, "Πάτερ μπορεί να μην ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει τι κάνεις αλλά ξέρουμε ποιος είσαι γιατί ποτέ δεν μας έκρυψες την αλήθεια σου. Δεν μας πούλησες κάτι που δεν πιστεύεις ή δεν μας έδωσες κάτι που δεν είσαι εσύ. Δεν σε αγαπήσαμε γιατί είσαι ασκητής ή μεγάλος "γκουρού", ούτε επειδή είσαι τέλειος, αλλά γιατί είσαι, αυθεντικός, άμεσος και ανθρώπινος, μιλάς αληθινά και μέσα από την καρδιά σου....Δεν μας το παίζεις κάτι αλλά μας δείχνει Κάποιον..... ".
Δεν ξέρω εάν ακόμη κι αυτά τα λόγια μπορώ να τα δεχθώ για το πρόσωπο μου, ωστόσο αυτό που γνωρίζω είναι ότι ποτέ δεν έγραψα ή μίλησα για κάτι που δεν πιστεύω, για κάτι που δεν έζησα ή έστω δεν πόθησα στην ζωή μου. Γιατί πολλά δεν κατάφερα και ίσως δεν καταφέρω αλλά τα πόθησα και τα ζήτησα.

Ποτέ δεν θέλησα να κουνήσω το δάκτυλο σε κανέναν άνθρωπο γιατί νιώθω πολύ λίγος και αμαρτωλός να το πράξω. Το μόνο που θέλησα να κάνω είναι να φανερώσω στα κείμενα και τα λόγια μου την μεγάλη αγκαλιά Του Θεού. Αυτή που ένιωσα από μικρό παιδί ακόμη και μέσα στα φρικτά βάσανα μου. Αυτή την αγκαλιά που δεν κλείνει ποτέ για τίποτε και για κανέναν.
Θέλω όλοι να νιώσουν ότι ο Θεός έχει σχέδιο γι αυτούς και ότι τους αγαπά αιώνια, δίχως αυτό να αλλάζει ότι κι εάν κάνουν. Θέλω να πω σε όλους, ότι δεν είναι αυτό που σκέφτονται ή αισθάνονται, αυτό που άλλοι μας είπαν και έβαλαν μέσα στο νου και την καρδιά μας.
Όχι δεν είμαστε οι σκέψεις ή τα συναισθήματα μας, οι ρόλοι και τα προσωπεία που καθημερινά φοράμε, είμαστε κάτι πολύ βαθύτερο πέρα από σκέψεις και πράξεις. Είμαστε εικόνες Θεού, φως Θεού, παιδιά Εκείνου που μας έφερε στη ύπαρξη και δεν πρόκειται να μας αφήσει να χαθούμε. Δεν είμαστε το χθες ή μονάχα το σήμερα αλλά αυτό που μπορούμε να γίνουμε αύριο...

Ας φύγουμε από τις ψευδαισθήσεις του νου κι ας κατέβουμε στην αλήθεια της καρδιάς μας. Εκεί που ζει ο Χριστός, εκεί που πάντα έχει γαλήνη, φως και χαρά. Απλά μείνε σιωπηλός και ήρεμος και θα το νιώσεις έστω και για ένα λεπτό, ότι όλη η ταραχή είναι στην επιφάνεια της θάλασσας στο βυθό έχει πάντα γαλήνη. Κατέβα στο βυθό της καρδιά σου και αναπαύσου.
Πολλοί με ρωτάνε, "μα πάτερ, με τόσους επαίνους και αγαπητικά λόγια δεν παίρνουν τα μυαλά σας αέρα...". Χαμογελώ και λέω μέσα μου εάν ήξερες τα τραύματα και τις πληγές μου δεν θα με ρωτούσες. Οι δοκιμασίες είναι η πιο μεγάλη ευλογία στην ζωή μας. Τώρα που τις περνάμε δεν το αντιλαμβανόμαστε αλλά θα έρθει η ώρα που όλα θα συνδεθούν μεταξύ τους και οι διασκορπισμένες σκηνές του βίου μας θα γίνουν το πιο τέλειο σενάριο ζωής.

Σαφέστατα όλοι οι άνθρωποι μπορεί να πέσουμε σε έπαρση και αλαζονεία. Όμως ο καλός Θεός δεν μας αφήνει. Φροντίζει να έχουμε ένα ή πολλά βασανάκια. Πειρασμούς και δοκιμασίες που θα μας μάθουν να είμαστε ταπεινοί και προσγειωμένοι, που θα μας γειώωνουν κάθε αφορά που πάνε να πάρουν τα μυαλά μας αέρα. Οπότε η απάντηση είναι ότι ο πόνος με συντρίβει και η ελπίδα μου όλη είναι ο Χριστός μου, "Κύριε εάν ήξεραν το σκοτάδι μου, θα θαύμαζαν μονάχα το Φως Σου...".
Σας ευχαριστώ για ακόμη μια φορά για τις ευχές σας όμως οπως αντιλαμβάνεστε δε μπορώ να απαντήσω στο καθένα και κάθε μια ξεχωριστά. Μπορώ όμως ταπεινά να ευχηθώ για όλους εσάς να σας έχει ο Θεός καλά, να είστε ευλογημένοι από το Χριστό μας, να χαίρεστε τις χαρές και τις χάρες Του και να μην ξεχνάτε να ζείτε με δοξολογία και ευχαριστία τις μικρές καθημερινές στιγμές. Εκεί όπου τα τραύματα γίνονται θαύματα και παίρνει ανάσες η ψυχή μας.
Ευχές πολλές προς όλους!!!

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

"Οἱ ἄνθρωποι πού τούς ὁδηγεῖ τό λογικό, δέν χρειάζεται νά μοιράζουν τήν προσοχή τους σέ πολλές συντροφιές, ἀλλά μόνο στίς ὠφέλιμες καί μάλιστα σ' ἐκεῖνες ὅπου πρυτανεύει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μέ τόν τρόπο αὐτό οἱ ἄνθρωποι προχωροῦν πάλι στή κατά Θεό ζωή καί τό αἰώνιο φῶς.
Πρέπει ἐκεῖνοι πού ἐπιδιώκουν τήν ἐνάρετη καί θεοφιλῆ ζωή, νά εἶναι ἀπαλλαγμένοι ἀπό οἴηση καί κάθε κούφια ματαιοδοξία καί νά φροντίζουν μέ ὅλη τή δύναμή τους νά διορθώνουν τή ζωή τους καί τήν ἐσωτερική τους διάθεση πρός τό καλύτερο. Ἐπειδή νοῦς πού ἀγαπᾶ τό Θεό καί δέν μεταβάλλεται ἀπό τήν καλή κατάστασή του, εἶναι ἀνύψωση καί δρόμος πρός τό Θεό.

Καμιά ὠφέλεια δέν προκύπτει ἀπό τό νά γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος τά θεῖα λόγια, ἄν ἀπουσιάζει ἡ εὐσεβής ζωή πού ἀρέσει στό Θεό. Αἰτία ὅλων τῶν κακῶν εἶναι ἡ πλάνη, ἡ ἀπάτη τοῦ κόσμου καί ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ.
Ὅσοι ξεγελιοῦνται ἀπό τίς ἐλπίδες τους σέ βιοτικά πράγματα καί περιορίζουν τήν γνώση τους γιά τήν ἄσκηση τοῦ ἀρίστου βίου μόνο στά λόγια, μοιάζουν μ' ἐκείνους πού ἔχουν φάρμακα καί ἰατρικά ὄργανα ἀλλά δέν ξέρουν οὔτε φροντίζουν νά τά χρησιμοποιήσουν. Ἑπομένως γιά τίς ἁμαρτίες μας ἄς μήν κατηγοροῦμε τόν τρόπο πού ἔγιναν, οὔτε τούς ἄλλους ἀλλά τούς ἑαυτούς μας. Γιατί ἄν ἡ ψυχή ἀδιαφορήσει μέ δική της θέληση, δέν μπορεῖ νά μείνει ἀνίκητη".

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Ἡ καλυτέρα προσευχή εἶναι ὅ,τι ἐσύ ἐπινοεῖς ἐκείνην τήν ὥρα.

Η καλυτέρα προσευχή είναι ό,τι εσύ επινοείς εκείνην την ώρα. Δεν είναι μόνον, θέλω να διαβάσουμε Μετάληψη να μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αύριο. Α, «από ρυπαρών χειλέων, από βδελυράς καρδίας...»· διαβάζουμε, ούτε καταλαμβάνουμε τι λέμε. Εσύ ο ίδιος να βρεις προσευχή, εσύ ο ίδιος· οπότε καταλαμβάνεις τι λες εις τον Θεό. Αυτό έχει μεγάλη δύναμη, να πούμε, μεγάλη δύναμη!

*ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ*

Η ομορφιά της ψυχής.

Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού ανθρώπου
ομορφαίνει και το εξωτερικό του ανθρώπου και η θεία εκείνη γλυκύτητα
της αγάπης του Θεού γλυκαίνει ακόμη και την όψη του.
Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής, εκτός που ομορφαίνει πνευματικά
και αγιάζει τον άνθρωπο, ακόμη και εξωτερικά, και τον προδίδει με
την θεία Χάρη, ομορφαίνει και αγιάζει και αυτά τα άσχημα ρούχα
που φοράει ο χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πραγματική και όχι υποκριτική.

Ο διάβολος έχει στήσει παντού τις παγίδες του και συλλαμβάνει
τους ανθρώπους και μόνο με την ταπείνωση θα μπορέσουμε να τις αποφύγουμε.
Ταπείνωση την εσωτερική και όχι την εξωτερική, την αληθινή και όχι
τη ψευδοταπείνωση, την πραγματική και όχι την υποκριτική.
Ταπείνωση εσωτερική, πραγματική, αληθινή είναι να αισθάνεται κάποιος,
μέσα στο βάθος της καρδιάς του, τις δωρεές και χάριτες που έχει λάβει
από τον Θεό· να αισθάνεται ότι ό,τι έχει, και ύπαρξη και ζωή και υγεία
και πλούτο και σοφία όλα είναι ξένα, είναι δώρα του Θεού.

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Είπε Γέρων _Όταν δεν έχετε ύπνο και σας έρχονται λογισμοί διάφοροι μέσα στην διάνοιά σας, συνεχώς να λέτε το «Θεοτόκε Παρθένε» και ο ύπνος θα έρχεται και θα σας δίνει πολύ χαρά η Παναγία.

΄΄Αδελφέ, μην πείς :
Σήμερα αμαρτάνω και αύριο μετανοώ,
γιατί δεν έχεις σιγουριά.
Στον Κύριο ανήκει η φροντίδα για το αύριο.-΄΄

Οσιος Εφραίμ ο Σύρος

Φώτη Κόντογλου: Ἀληθινή καί όχι ψεύτικη χαρά

“Ἀληθινὴ κι᾿ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ᾿ εἶναι ταπεινός, πρᾶος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε». Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει:… «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατὶ θὰ γελάσετε» (Λουκ. στ´ 21).

Ὅποιος λυπᾶται καὶ ὑποφέρνει γιὰ τὸν Χριστό, πέρνει παρηγοριὰ οὐράνια καὶ εἰρήνη ἀθόλωτη. Παράκληση δὲν θὰ πεῖ παρακάλεσμα, ἀλλὰ παρηγοριά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγεται Παράκλητος, δηλαδὴ Παρηγορητής, ἐπειδὴ ὅποιος τὸ πάρει, παρηγοριέται σὲ κάθε θλίψη του καὶ βεβαιώνεται καὶ δὲν φοβᾶται τίποτα. Κι᾿ αὐτὴ ἡ βεβαιότητα ποὺ δέχεται μυστικά, τὸν κάνει νὰ χαίρεται πνευματικά. Καὶ πάλι λέγει ὁ Κύριος παρακάτω στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία: «Μακάριοι ἐστὲ ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ,» (Ματθ. ε´ 11). Καὶ κατὰ τὸν μυστικὸ Δεῖπνο εἶπε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους: «Ἀμήν, Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται.» (Ἰω.ιστ´ 20).

Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ τὰ λένε χαρὲς οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἀληθινὲς χαρές· μιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά, τούτη ἢ ἡ πονεμένη χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ξαγοράζεται μὲ τὴ θλίψη, γιὰ τοῦτο κι᾿ ὁ Κύριος τη λέγει «πεπληρωμένη», δηλ. τέλεια, ἀληθινή, σίγουρη. (Ἰω. ιστ´ 25). Κι᾿ ὁ ἅγιος Παῦλος στὶς Ἐπιστολές του λέγει πολλὰ γι᾿ αὐτὴ τὴ βλογημένη θλίψη ποὺ εἶναι συμπλεγμένη μὲ τὴ χαρά: «Ἡ λύπη γιὰ τὸν Θεό, λέγει, φέρνει ἀμετάνοιωτη μετάνοια γιὰ τὴ σωτηρία (δηλ. ἡ λύπη ποὺ νοιώθει ὅποιος πιστεύει στὸν Θεό, κάνει ὥστε ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος νὰ μετανοιώσει καὶ νὰ σωθεῖ, χωρὶς νὰ ἀλλάξει γνώμη καὶ νὰ γυρίσει πίσω στὴν ἁμαρτία), ἐνῶ ἡ λύπη τοῦ κόσμου φέρνει τὸν θάνατο» (Κορινθ. Β´, ζ´ 10).

Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει πὼς οἱ χριστιανοὶ φαίνουνται στοὺς ἀσεβεῖς πὼς εἶναι λυπημένοι, μὰ στ᾿ ἀληθινὰ χαίρουνται: «ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες,» (Κορινθ. Β´, στ´ 10). Ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν παντοτινὴ χαρὰ φτερωμένος ὁ ἅγιος Παῦλος, γράφει ὁλοένα στοὺς μαθητάδες του: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε!» (Φιλιπ. δ´ 4). «Πάλιν χαρῆτε» (Φιλιπ. β´ 28). «Πάντοτε χαίρετε.» (Θεσσαλ. ε´ 16).
«Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε» (Κορινθ. Ζ΄16).

https://agonasax.blogspot.com/

Κάποτε ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβᾶκος ἀπὸ τὴν Πάρο, ἅγιος ἄνθρωπος, μοῦ ἔλεγε κλαίγοντας ἕνα ὅραμά του. Εἶχε ἀγωνία. Κάτι συνέβαινε στὴν Ἑλλαδικὴ κοινωνία καὶ ἔλεγε: «Πῶς χάλασε ἡ κοινωνία; Πάει, θὰ πεθάνη ἡ κοινωνία»...

Καὶ ἀπογοητευμένος σηκώνει τὸ βλέμμα του καὶ τί βλέπει; Στρατιὰ ἀμέτρητη ἀπὸ Ἁγίους, μιλιούνια – οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος εἶχαν καὶ τὴν Παναγία μπροστά, ἡ Ὁποία ὕψωνε τὰ χέρια στὸν Χριστὸν καὶ ἔλεγε: «Αὐτοὶ εἶναι δικοί μου... Σὲ παρακαλῶ, ἐκείνους ποὺ εἶναι κάτω, θέλω νὰ σώσης».

Τότε τῆς λέγει ὁ Χριστός: «Μά, ἁμαρτάνουν». Καὶ ἡ Παναγία ἀπαντᾶ: «Ἁμαρτάνουν· ἀλλά, ὅσο ὑπάρχει τὸ ἔλεός Σου καὶ ὅσο ὑπάρχω Ἐγώ, ἡ Μάνα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἀφήσης νά χαθοῦν». «Καλά, Μητέρα, θὰ σώσω καὶ αὐτούς». Καὶ ὁ Γέροντας ἔβλεπε μυστικὰ νὰ προστίθενται, νὰ προστίθενται ἁμαρτωλοὶ καὶ νὰ βγαίνουν καινούργιοι Ἅγιοι.

Ἂς ἑτοιμαζώμαστε, ἀδελφοί μου. Ἀξίζομε τόσο, ὅσο περισσότερο προσπαθοῦμε καὶ ὅσο περισσότερο δοκιμαζόμαστε καὶ προετοιμαζόμαστε γιὰ νὰ εἴμαστε ἄξιοι τύποι καὶ προτυπώσεις τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ἄξιοι νὰ ἀριθμηθοῦμε ἀνάμεσα στὰ πλήθη τῶν Ἁγίων.

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

Ἂς ἀγαπήσουμε τὴν ταπεινοφροσύνη. Μὲ αὐτή ἐδικαιώθη ὁ Τελώνης καὶ ἀπέβαλε τὸ φορτίον τῶν ἁμαρτημάτων του.
Ἂς μισήσουμε τὴν ὑψηλοφροσύνη, ἐπειδὴ ὁ Φαρισαῖος ἀπὸ αὐτή κατεκρίθη καὶ ἔχασε τὶς ἀρετές πού εἶχε.
Ὁ Φαρισαῖος, ἐπειδὴ διέπραξε τὰ καλὰ μὲ ὄχι καλὸ τρόπο, κατεκρίθη. Ὁ Τελώνης ἀπορρίπτοντας μὲ καλὸ τρόπο τὰ μὴ καλὰ ἔργα, ἐδικαιώθη.
Διότι ὁ Θεὸς εἶδε μὲ συμπάθεια τὸν στεναγμὸ τοῦ Τελώνου καὶ τὴν συντριβή του καὶ τὰ κτυπήματα τοῦ στήθους του καὶ ἀφοῦ ἐδέχθη τὸ «ἱλάσθητι» τὸν δικαίωσε μαζὶ μὲ τὸν Ἄβελ.
Τὶς δὲ θυσίες καὶ τὶς ἀρετές καὶ τὰ κατορθώματα τοῦ καυχησιολόγου καὶ ὑπερήφανου Φαρισαίου τὶς ἐσιχάθη καὶ τὶς ἀπεστράφη καὶ τὸν κατεδίκασε, ὅπως τὸν ἀδελφοκτόνο Κάϊν, γιὰ τὴν ἴδια αἰτία.
Νὰ μάθουμε, ἀδελφοί, καὶ νὰ διδαχθοῦμε νὰ κάνουμε μεγάλα κατορθώματα. Νὰ μὴν ὑψηλοφρονοῦμε ὅμως γιʼ αὐτά καὶ ἂν γίνουμε καλοί, δίκαιοι καὶ ἐπιεικεῖς καὶ πονόψυχοι καὶ ἐλεήμονες, καὶ ἔτσι νὰ εἶναι, ἐμεῖς νὰ ταπεινωνώμεθα καὶ νὰ μὴν ἔχουμε ὑπεροψία καὶ ἀλαζονεία, μήπως χάσουμε τοὺς κόπους καὶ τοὺς πόνους μας.
Διότι λέγει ὁ Κύριος «ὅταν ταῦτα πάντα ποιήσητε, λέγετε ὅτι ἀχρεῖοι δοῦλοι ἐσμεν, ὅτι ὅ ὠφείλομεν ποιῆσαι, πεποιήκαμεν»....
Ἂς εἰποῦμε λοιπὸν τὰ ἁμαρτήματά μας, ἀδελφοί, καὶ ἂς ἐξομολογοηθοῦμε καθαρὰ στὸν Κύριο, γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴν συμπάθειά του. Ἂς ἀφησουμε τὶς ἁμαρτίες μας ἐδῶ γιὰ νὰ πᾶμε ἐκεῖ καθαροὶ καὶ ἕτοιμοι καὶ νὰ εἰσαχθοῦμε ἀπὸ τὸν δίκαιο Κριτὴ στὴν Βασιλεία του τὴν ἀτελεύτητο καὶ αἰωνία καὶ νὰ κληρονομήσουμε τὶς μελλοντικὲς ἐκεῖνες καὶ ἀγέραστες διαμονὲς καὶ τὴν ἀπέραντη χαρὰ καὶ ἀπόλαυσι…

Ἅγιος Ἀνδρέας Κρήτης