"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αρχή Τριωδίου (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου)

«Από σήμερα, στον εσπερινό της Κυριακής, αρχίζουν να συμψάλλονται οι ύμνοι που περιέχονται στο λειτουργικό βιβλίο του Τριωδίου. Σε μερικούς ναούς πριν την έναρξη του εσπερινού τίθεται κάτω από την εικόνα του Χριστού στο τέμπλο σε ευτρεπισμένο σκαμνί το λειτουργικό βιβλίο του Τριωδίου, όπου προσέρχεται ο πρωτοψάλτης (ο οποίος εκπροσωπεί όλους όσοι υπηρετούν στο αναλόγιο), βάζει μπροστά στην εικόνα τρεις μετάνοιες, ασπάζεται την εικόνα, παίρνει στα χέρια του το Τριώδιο και το ασπάζεται, κάνει πάλι τρεις μικρές μετάνοιες και απέρχεται μαζί με το Τριώδιο στην οικεία του θέση».

Μία βαθειά συμβολική κίνηση με το ξεκίνημα της περιόδου του Τριωδίου, για να προβληθούν δύο κυρίως πράγματα: πρώτον, η μεγάλη σημασία του λειτουργικού βιβλίου που φέρει την ονομασία «Τριώδιον» - παραλαβή του από τον πρωτοψάλτη μπροστά στην εικόνα του Κυρίου σαν να προσφέρει Εκείνος στον εκπρόσωπο του λαού στις λειτουργικές συνάξεις τα λόγια που απηχούν το Πνεύμα Του και ευαρεστείται ο Ίδιος να ακούει∙ και δεύτερον, η προσκύνηση του εκπροσώπου του λαού (ο ψάλτης είναι εκείνος που για λόγους ευταξίας λέει όσα ο λαός πάντοτε έλεγε) που φανερώνει ότι ενώπιον του Κυρίου η μόνη ορθή στάση και κίνηση είναι η υπακοή. Κι η υπακοή αυτή εξαγγέλλεται με τον πιο δυνατό τρόπο όταν ο άνθρωπος πορεύεται κατά τα κελεύσματα των ύμνων του Τριωδίου, δηλαδή προσπαθεί να ζει με μετάνοια ως διαρκή επιστροφή προς τον Θεό. Διότι το Τριώδιο ως βιβλίο της Εκκλησίας αλλά και ως περίοδος που χρωματίζεται από το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού τη μετάνοια πρωτίστως προβάλλει και διακηρύσσει.

Από τον εσπερινό της ημέρας λοιπόν ουσιαστικά εισερχόμαστε στην πιο ιερή και κατανυκτική περίοδο όλου του χρόνου, η οποία διαρθώνεται σε τρία μέρη: το εισαγωγικό μέρος (Κυριακές Τελώνου και Φαρισαίου, Ασώτου, Απόκρεω και Τυρινής, ήτοι τρεις εβδομάδες), το καθαυτό μέρος, τη Μεγάλη Σαρακοστή (αρχής γενομένης από την Καθαρά Δευτέρα έως το Σάββατο του Λαζάρου) και το τρίτο και τελευταίο που συνιστά και το όλο σκοπό και την αποκορύφωση, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Είναι αυτονόητο βεβαίως ότι από την άποψη αυτή η θεώρηση πολλών, δυστυχώς και χριστιανών, περί του Τριωδίου ως της περιόδου του ξεφαντώματος και του «ξεσαλώματος» κοινώς των ανθρώπων δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα της εκκλησιαστιακής περιόδου και ζωής. Στην κοσμική θεώρηση ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του και νεκρώνεται πνευματικά. Διότι στρέφεται «ολοσχερώς» προς τον θάνατο που φέρνει το αμαρτωλό φρόνημα. Στην εκκλησιαστική θεώρηση ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του και το μεγαλείο της δημιουργίας του. Διότι ενσκύπτει μέσα στην καρδιά του προκειμένου να την καθαρίσει από κάθε τι εμπαθές μέσω της μετανοίας και τη ζωής της εγκρατείας, ώστε να βλαστήσει το ομορφότερο άνθος που καταξιώνει τον άνθρωπο: την αληθινή αγάπη.

π. Γεώργιος Δορμπαράκης-Ακολουθείν

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΟ;

«Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης... ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18, 11 και 13)
“Θεέ μου, σ’ εὐχαριστῶ ποὺ ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους... Θεέ μου, σπλαχνίσου με τὸν ἁμαρτωλό»
Σε ποιον Θεό προσευχόμαστε στ’ αλήθεια οι άνθρωποι; Το ερώτημα συνδέεται άμεσα με το ποιος είναι για μας ο Θεός στον οποίο προσευχόμαστε, ο Θεός τον οποίο λατρεύουμε. Καθώς ξεκινά η περίοδος του Τριωδίου η Εκκλησία μάς καλεί να ξεδιαλύνουμε μέσα μας την ταυτότητα αυτού του Θεού, όχι γιατί μπορούμε να Τον εξηγήσουμε απόλυτα ή να Τον προβλέψουμε, αλλά διότι μέσα από το Ευαγγέλιο και, ιδίως, τις παραβολές που διαβάζουμε τις τρεις πρώτες Κυριακές της ευλογημένης αυτής περιόδου, μπορούμε λίγο να αγγίξουμε το μυστήριο της αγάπης Του.
Ο Φαρισαίος πιστεύει σε έναν Θεό ελεγκτή των ανθρώπων. Για τον θρησκευτικό άνθρωπο ο Θεός έδωσε νόμους και ασχολείται σχολαστικά με την τήρησή τους από εμάς τους ανθρώπους. Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς, για να είναι κι αυτός ευχαριστημένος μαζί μας. Μοιάζει η εικόνα με τον αυστηρό πατέρα, ο οποίος επιμένει ώστε το παιδί να είναι τύπος και υπογραμμός στην τήρηση των ορίων που έχει βάλει και του έχει γίνει έμμονη ιδέα να παρακολουθεί την ζωή του και την συμπεριφορά του κάθε στιγμή.
Το παιδί αυτό τότε θα έχει γίνει ένα στρατιωτάκι, πειθαρχημένο, αλλά και με την έπαρση ότι αφού τηρεί τα όριά του και κάνει πράξη τις εντολές του πατέρα του, δικαιούται από αυτόν αναγνώριση και κάθε προνόμιο. Οι εντολές για τις εντολές. Η δικαίωση για την δικαίωση. Άραγε, πού να είναι η αγάπη;
Αντίθετα, ο τελώνης νιώθει την φαρέτρα του άδεια από βέλη αυτοδικαίωσης. Γνωρίζει πως απέναντι στον Θεό και τους ανθρώπους έχει αποτύχει παταγωδώς. Νιώθει όμως ότι ο Θεός στον οποίο πιστεύει δεν είναι δικαστής, αλλά πατέρας που περιμένει την επιστροφή του παιδιού του, τη συναίσθηση ότι τίποτα, ούτε η αμαρτία, δεν μπορεί να διαγράψει και να σβήσει την αγάπη, όμως ο ίδιος νιώθει ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί ως ακέραιος, ως αμνηστευμένος μπροστά στον Θεό. Κι έτσι εκφράζει τα μύχια της καρδιάς του, που είναι η επίκληση στο έλεος του Θεού και αφήνεται με εμπιστοσύνη στα χέρια Του.
Ο τελώνης επιστρέφει στο σπίτι του χωρίς να είναι βέβαιο ότι έλαβε απάντηση από τον Θεό. Ο ίδιος όμως έβγαλε από την καρδιά του αυτό που πίστευε για τον εαυτό του και μίλησε στον Θεό με τον τρόπο που μιλά όποιος πιστεύει σε έναν Θεό-πατέρα. Με επίγνωση της αποτυχίας, αλλά και με επίκληση στην αγάπη και το έλεος του ισχυρού. Του άρχοντα. Του δοτικού. Ταυτόχρονα, όχι με απόφαση να συνεχίσει να αμαρτάνει, αλλά με απόπειρα να αλλάξει την ζωή του, ακριβώς περιμένοντας ένα σημάδι ότι η προσευχή του έγινε δεκτή, αλλά και εργαζόμενος το διάστημα του βίου του, ώστε να δείξει στον Θεό και στον εαυτό του ότι εννοούσε τον λόγο που είπε.
Ο Χριστός δίνει την απάντηση σε μας, ότι ο Θεός δικαιώνει αυτόν που γνωρίζει αληθινά ποιος ο Θεός είναι. Εμείς καλούμαστε να μιμηθούμε τον τελώνη, αναλαμβάνοντας και τον σταυρό να μην γνωρίζουμε αν εισακούστηκε η προσευχή μας. Όμως, αν είναι από την καρδιά μας, θα εργαστούμε με εμπιστοσύνη στον Θεό και θα Τον αφήσουμε να έχει τον τελικό λόγο.
Σε ποιον ή σε ποιους θεούς άραγε πιστεύουμε οι άνθρωποι; Μια ματιά στην ζωή και τον πολιτισμό μας μάς δίνει απαντήσεις που χρήζουν προβληματισμού. Κλειδί είναι ο εαυτός μας. Αυτός είναι ο μικρός θεός. Κλειδί είναι το θέλημά μας, η μετοχή στα αγαθά του πολιτισμού μας, ο τρόπος της δικής μας σκέψης, οι πληροφορίες που εμπιστευόμαστε ως αυθεντικές, διότι μας εκφράζουν, μία κατασκευασμένη, στην ουσία, πραγματικότητα για την οποία δεν ευχαριστούμε τον Θεό, αλλά θεωρούμε ότι την δικαιούμαστε, διότι είμαστε το κέντρο του κόσμου.
Και όλη η έγνοια μας είναι να είμαστε εντάξει με το σύστημα στο οποίο ζούμε, ή να κρίνουμε, να κατακρίνουμε και να απορρίψουμε όψεις ή ανθρώπους που δεν είναι σαν κι εμάς, μόνο και μόνο για να δικαιωθούμε. Μία αναζήτηση εξουσίας, που συχνά τυφλώνει, είναι κατά βάθος η καρδιά μας κι ένα αίσθημα ότι θα ζούμε για πάντα. Πού να βρούμε αγάπη ως βάση ζωής; Ακόμη και τον αληθινό Θεό τον υποτάσσουμε τότε στην προοπτική των συμφερόντων μας.
Χρειαζόμαστε λοιπόν τελωνική μετάνοια και επίγνωση ποιος είναι ο Θεός, ώστε να προσευχόμαστε και να Τον λατρεύουμε εν Πνεύματι, αληθεία και εν Εκκλησία, εκεί όπου μπορούμε να βρούμε τον πλησίον μας και να συμπορευτούμε, πέρα από ψευδαισθήσεις ανωτερότητας.
Καλό Τριώδιο!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

"Εαν είχαμε φτάσει στην υιοθεσία, το να νιώθουμε ο καθένας μας παιδί του Θεού, δεν θα φοβούμασταν τον θάνατο. Ένα παιδί δεν φοβάται Τον Πατέρα του! Όταν ξέρει ότι ο Πατέρας του είναι τόσο Καλός, πως να Τον φοβηθεί;"

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης-Αριζονίτης (1928-2019✞)

Πάρε θάρρος καί βάλε άρχή...!

Μή λυπάσαι νά ύποτάσσεις τή σάρκα σου γιά χάρη τού Χριστού, γιατί Έκείνος τήν έπλασε!

Μήν τρομάζεις μπροστά στούς πόνους, γιατί Έκείνος έχει τή δύναμη κάθε πληγή νά θεραπεύσει!

Μή λυπάσαι νά Τού προσφέρεις όλόκληρη τήν ύπαρξή σου, γιατί Έκείνος θά τήν άνακαινίσει, θά τή δοξάσει στή Βασιλεία τών Ούρανών!

Όπως ό Χριστός ύπέφερε γιά χάρη σου, ύπόφερε κι έσύ γιά χάρη τού Χριστού!

Ρίξε ένα βλέμμα γύρω σου καί δές πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις ύπάρχουν στούς άνθρώπους!

Όσο κι άν πονᾶς, ύπάρχουν άλλοι πού πονούν περισσότερο. Όσο κι άν δυστυχείς, ύπάρχουν άλλοι πού δυστυχούν περισσότερο!

Δόξασε κι εύχαρίστησε τόν Θεό πού δέν σοῦ στέλνει πιό μεγάλες συμφορές!

Πάρε θάρρος, βάλε άρχή καί εύαρέστησέ Τον μέ τόν πνευματικό άγώνα σου!

Μέ λίγο προσωρινό κόπο θ’ άπολαύσεις αίώνια καί άτελεύτητα άγαθά!

Άγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώφ

Αξιώματα και ανθρώπινη δόξα (Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου)

Απορώ, πως μερικοί δίνουν τόση σημασία στην ανθρώπινη δόξα και όχι στην δόξα του Θεού που μας περιμένει, όταν «των ανθρώπων την δόξαν φύγωμεν». Σε τι θα μας ωφελήση, αν αποκτήσουμε και το πιο μεγάλο αξίωμα που υπάρχει και μας εγκωμιάζη όλος ο κόσμος; Θα μας οδηγήσουν στον Παράδεισο τα εγκώμια του κόσμου ή θα μας ωθήσουν στην κόλαση; Τι είπε ο Χριστός; «Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω» (9). Σε τι θα με ωφελούσε αν μπορούσα να γίνω από μοναχός ιερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; Θα με βοηθούσαν τα αξιώματα να σωθώ ή θα ήταν μεγάλο βάρος σε έναν αδύνατο Παΐσιο και θα με γκρέμιζαν στην κόλαση; Εάν δεν υπήρχε άλλη ζωή, μπορούσε να δικαιολογηθή μια τέτοια ανοησία. Ένας όμως που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα» (10) και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Ο Μωυσής, παρ΄ όλο που ήταν απεσταλμένος από τον Θεό να ελευθερώση τον λαό του Ισραήλ, δεν αξιώθηκε να πάη στην Γη της Επαγγελίας, γιατί έφθασε σε σημείο να αγανακτήση κατά του Θεού εξ αιτίας του λαού. Ζούσε συνέχεια μέσα στην γκρίνια του λαού και μια φορά αγανάκτησε. «Μου ζητούν νερό, είπε. Πού να τους βρω νερό;» (11) Μα πριν από λίγο χτύπησες την πέτρα και έβγαλες νερό και τους έδωσες! Δύσκολο ήταν; Αλλά είχε μπλέξει με τα θέματα, με τις υποθέσεις του λαού και ξέχασε πόσο νερό είχε βγάλει νωρίτερα, και από τις πολλές σκοτούρες που είχε, δεν το κατάλαβε, για να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό. Αν ζητούσε συγχώρεση, θα τον συγχωρούσε ο Θεός. Το να μην πάη στην Γη της Επαγγελίας ήταν ένας μικρός κανόνας από τον Θεό, ένα επιτίμιο για την αγανάκτησή του. Φυσικά ο Θεός τον πήρε στον Παράδεισο και τον τίμησε με το να τον στείλη μαζί με τον Προφήτη Ηλία στο Όρος Θαβώρ, στην Μεταμόρφωση του Κυρίου. Όλα αυτά βοηθούν να καταλάβουμε πόσο μεγάλο εμπόδιο γίνεται το αξίωμα με τις ευθύνες για την πορεία ενός Χριστιανού προς τον Παράδεισο.

Μερικοί, ενώ εσωτερικά και εξωτερικά θα έπρεπε να είναι όλο χαρά, γιατί οικονόμησε ο Θεός να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ευθύνη, αντιθέτως επιδιώκουν ευθύνες και αξιώματα, και όταν δεν τους δίνωνται, τσιγαρίζονται και φθείρουν και την ψυχή τους και το σώμα τους, τον ναό του Θεού (12) κατά τον Απόστολο Παύλο. Ενώ ο Χριστός τους ετοιμάζει την ουράνια δόξα, αυτοί θέλουν να περάσουν στον Παράδεισο διά μέσο της δόξης των ανθρώπων.

Ίσως όμως μου πουν μερικοί: «Γιατί άλλοι δοξάζονται και από ανθρώπους, δοξάζονται μετά και από τον Θεό;» Στην ουσία κανείς δεν θα δοξασθή από τον Θεό, όταν θέλη την ανθρώπινη δόξα. Να μην επιδιώκη ποτέ κανείς μόνος του ευθύνες. Όταν τον απαλλάσσουν από ευθύνες, θα πρέπη να χαίρεται, γιατί κανονικά θα έπρεπε να στενοχωριέται για τις ευθύνες που είχε. Αν δεν χαίρεται, σημαίνει ότι υπάρχει μέσα του ύπουλα η υπερηφάνεα. Να μην επιδιώκουμε ποτέ αξιώματα, για να δοξασθούμε από αυτά, γιατί αυτό φανερώνει αρρώστια προχωρημένη. Δείχνει ότι βαδίζουμε αρρωστημένα άλλο δρόμο από τον δρόμο της ταπεινοφροσύνης που βάδισαν οι Άγιοι Πατέρες και έφθασαν στον Παράδεισο.

Έχουμε πλήθος Αγίων Πατέρων που απέφευγαν τις ευθύνες• ηγουμενίες, ιερωσύνη και αρχιερωσύνη. Άλλοι έκοβαν τα χέρια, άλλοι τις μύτες, άλλοι τα αυτιά και άλλοι τις γλώσσες, για να μην είναι αρτιμελείς και τους χειροτονήσουν. Άλλους τους ξεσκέπαζαν τις καλύβες και τους χειροτονούσαν από πάνω, άλλους τους χειροτονούσαν από μακριά, όπως τον Άγιο Αμφιλόχιο. Ενώ είχαν μόρφωση και αγιότητα, επειδή όμως είχαν νιώσει την μεγάλη αξία της ψυχής, καθώς και το μεγάλο βάρος των ευθυνών, που γίνεται μεγάλο εμπόδιο για να σωθή ο άνθρωπος, γι΄ αυτό τις απέφευγαν. Αυτοί βρήκαν τον κανονικό δρόμο.

Και στο Άγιον Όρος μερικοί θεωρούν την ιερωσύνη εμπόδιο στην πνευματική ζωή, γιατί εκτός των άλλων υποχρεώσεων είναι υποχρεωμένοι να πάνε, όταν έρθη ένας δεσπότης, ή να πάνε στα πανηγύρια –πνευματικά βέβαια πανηγύρια, αλλά και αυτά δεν αναπαύουν…

– Τι φταίει, Γέροντα, όταν πνευματικοί άνθρωποι, ενώ δεν αγαπούν τα χρήματα, επιδιώκουν όμως την δόξα; Ισχύει αυτό που έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες: «Πολλοί εμίσησαν τον πλούτον, την δόξαν ουδείς» (13);

– Το κεφάλι το άδειο φταίει! Αυτή είναι κενή δόξα. Το «πολλοί εμίσησαν τον πλούτον…» είναι κοσμική νοοτροπία• δεν χωράει στην πνευματική ζωή. Αυτά τα έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες που δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό. Στην πνευματική ζωή η δόξα πρέπει να εξαφανισθή. Μεγαλύτερη ατιμία από αυτή που υπέφερε ο Χριστός υπέφερε κανείς; Οι Πατέρες την ατιμία ζητούσαν και τους τιμούσε ο Θεός. Αυτοί ακόμη στο κοσμικό στάδιο βρίσκονται. Ποδόσφαιρο παίζουν. ΠΑΟΚ-ΑΕΚ-ΔΟΞΑ! Η δόξα που αναφέρει στο Ευαγγέλιο έχει αγάπη και ταπείνωση. «Δόξασόν σου τον υιόν, λέει, ίνα και ο υιός σου δοξάση σε… αυτή δε εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν» (14). Ζητούσε δηλαδή ο Χριστός από τον Θεό να γνωρίσουν οι άνθρωποι τον Λυτρωτή τους, για να σωθούν. Σήμερα οι περισσότεροι ενδιαφέρονται πώς να αποκτήσουν από παντού δόξα. Δόξα από ΄δω, δόξα από ΄κει, και τελικά καταλήγουν σε… λόξα από ΄δω, λόξα από ΄κει. Αυτό είναι που είπε ο Χριστός: «Δόξαν παρά αλλήλων λαμβάνοντες» (15), «πλανώντες και πλανώμενοι» (16). Με κάτι τέτοια μου έρχεται να κάνω εμετό. Σε τέτοια ατμόσφαιρα δεν μπορώ να ζήσω ούτε είκοσι τέσσερις ώρες.

Οι ευθύνες είναι μεγάλο εμπόδιο στην πνευματική ζωή. Όσοι θέλουν να κάνουν δουλειά πνευμαιτική αποφεύγουν τις ευθύνες. Συνήθως δεν βλέπει κανείς καλό τέλος σ΄ αυτούς που επιδιώκουν αξιώματα και προϊσταμενίες. Μπαίνει το προσωπικό στοιχείο, ο εγωισμός, και μετά συγκρούονται και μαλώνουν μεταξύ τους οι προϊστάμενοι, επειδή υπάρχει και στον ένα και στον άλλο προϊστάμενο ο εγωισμός. Όσοι όμως αγωνίζονται φιλότιμα και δεν αναπαύουν τον εαυτό τους και βγάζουν τον εαυτό τους από την κάθε ενέργειά τους βοηθάνε πολύ θετικά, γιατί τότε μόνον αναπαύονται οι ψυχές που έχουν ανάγκη βοηθείας και τότε μόνο θα αναπαυθή εσωτερικά η ψυχή τους και σ΄ αυτήν την ζωή και στην αιώνια.

Οι Άγιοι Πατέρες, παλιά, έφευγαν στην έρημο πρώτα και ερημώνονταν από τα πάθη τους με τον αγώνα τους. Χωρίς σχέδια και προγράμματα δικά τους αφήνονταν στα χέρια του Θεού και απέφευγαν τα αξιώματα και την εξουσία, ακόμη και όταν έφθαναν σε μέτρα αγιότητος –εκτός αν η Μητέρα Εκκλησία είχε ανάγκη, οπότε έκαναν υπακοή στο θέλημα του Θεού, και δοξαζόταν το Όνομα του Θεού με την αγία τους ζωή. Γίνονταν δηλαδή πνευματικοί αιμοδότες, αφού αποκτούσαν καλή κατάσταση πνευματικής υγείας στην έρημο, με την καλή πνευματική τροφή και την άγρυπνη πατερική παρακολούθηση.

9) Ιω. 5, 41.
10) Φιλιπ. 3, 8.
11) Βλ. Αριθμ. 20, 10.
12) Βλ. Α΄ Κορ. 3, 16.
13) Γνωμικό του Κλεοβούλου, τυράννου της αρχαίας πόλεως Λίνδου της Ρόδου, ενός από τους επτά σοφούς (6ος αι. π.Χ.).
14) Ιω. 17, 1 κ.ε.
15) Ιω. 5, 44.
16) Β΄ Τιμ. 3, 13.

Πηγή: Από το βιβλίο, Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο. Λόγοι Α΄-Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

https://iconandlight.wordpress.com/

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την βοήθεια του Θεού.

Στην κατάσταση πού είναι σήμερα οι άνθρωποι, ό,τι τους λέει ο λογισμός κάνουν. Άλλοι είναι με χάπια, άλλοι παίρνουν ναρκωτικά…
Κάθε τόσο τρεις-τέσσερις ξεκινούν να κάνουν μια καινούργια θρησκεία. Ανάλογα, λίγα γίνονται, εγκλήματα, δυστυχήματα κ.λπ. Βοηθάει ο Θεός.
Ήρθε ένας στο καλύβι και μου λέει: «Έχεις καμιά κιθάρα;» Πίνει χασίς, έχει όρεξη να μιλάει -δεν σε ρωτάει αν έχεις εσύ όρεξη- θέλει και μια κιθάρα!! Άλλοι βαρέθηκαν την ζωή τους και θέλουν να αυτοκτονήσουν ή να κάνουν κανένα κακό, για να γίνει σαματάς.
Δεν είναι ότι τους περνάει αυτό σαν βλάσφημος λογισμός και τον διώχνουν. Βαρέθηκαν την ζωή τους και δεν ξέρουν τι να κάνουν.
Μου είπε ένας: «Θέλω να με γράψουν οι εφημερίδες ότι είμαι ήρωας». Οι άλλοι χρησιμοποιούν μερικούς τέτοιους και κάνουν την δουλειά τους. Πάλι καλά, ανάλογα, λίγα γίνονται.

Το καλό είναι που δεν μας εγκαταλείπει ο Θεός. Ο Καλός Θεός τον σημερινό κόσμο τον φυλάει με τα δύο Του χέρια, παλιότερα μόνο με το ένα.
Σήμερα, μέσα στους τόσους κινδύνους πού ζει ο άνθρωπος, ο Θεός τον φυλάει όπως η μάνα το μικρό παιδί, όταν αρχίζει να περιπατάει. Τώρα μας βοηθούν πιο πολύ ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, αλλά δεν το καταλαβαίνουμε.
Πού θα ήταν ο κόσμος, αν δεν βοηθούσαν!… Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνει χάπια και είναι σε μια κατάσταση…
Άλλος μεθυσμένος, άλλος απογοητευμένος, άλλος ζαλισμένος, άλλος από τους πόνους ξενυχτισμένος. Όλοι αυτοί βλέπεις να οδηγούν αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, να κάνουν επικίνδυνες δουλειές, να χειρίζονται επικίνδυνα μηχανήματα.

Είναι όλοι αυτοί σε κατάσταση να οδηγούν; Μπορούσε να είχε σακατευθεί ο κόσμος. Πώς μας φυλάει ο Θεός και δεν το καταλαβαίνουμε!
Παλιά, θυμάμαι, πήγαιναν οι γονείς στα χωράφια και πολλές φορές μας άφηναν στην γειτόνισσα να μας προσέχει μαζί με τα παιδιά τα δικά της. Αλλά τότε ήταν ισορροπημένα τα παιδιά. Μια ματιά έριχνε η γειτόνισσα και έκανε τις δουλειές της και εμείς παίζαμε ήσυχα.
Έτσι και ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι παλιά με μια ματιά παρακολουθούσαν τον κόσμο. Σήμερα και ο Χριστός και η Παναγία και οι Άγιοι τον έναν πιάνουν από εδώ, τον άλλον από εκεί, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ισορροπημένοι. Τώρα είναι μια κατάσταση… Θεός φυλάξοι!
Σαν μια μητέρα να έχει δύο-τρία προβληματικά παιδιά, το ένα λίγο χαζούλικο, το άλλο λίγο αλλήθωρο, το άλλο λίγο ανάποδο, να έχει και κανά-δύο της γειτόνισσας να τα προσέχει, και το ένα να ανεβαίνει ψηλά και να κινδυνεύει να πέσει κάτω, το άλλο να παίρνει το μαχαίρι να κόψη τον λαιμό του, το άλλο να πάει να κάνη κακό στο άλλο, και αυτή συνέχεια να βρίσκεται σε εγρήγορση, να τα παρακολουθεί, και εκείνα να μην καταλαβαίνουν την αγωνία της.

Έτσι και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει την βοήθεια του Θεού. Με τόσα επικίνδυνα μέσα που υπάρχουν σήμερα θα είχε σακατευθεί, αν δεν βοηθούσε ο Θεός. Αλλά έχουμε και Πατέρα τον Θεό και Μάνα την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τους Αγγέλους, που μας προστατεύουν.
Πόσο μισεί ο διάβολος το ανθρώπινο γένος και θέλει να το εξαφανίση! Και εμείς ξεχνούμε με ποιόν παλεύουμε. Να ξέρατε πόσες φορές ο διάβολος τύλιξε την γη με την ουρά του ,για να την καταστρέψη! Δεν τον αφήνει όμως ο Θεός- του χαλάει τα σχέδια. Και το κακό που πάει να κάνη το ταγκαλάκι, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρη τελικά.

Και πάντα βλέπουμε ότι ο Καλός Θεός στις μεγάλες δοκιμασίες δεν αφήνει να περάσουν περισσότερες από τρεις γενιές, για να υπάρχη προζύμι. Πριν την Βαβυλώνια αιχμαλωσία οι ισμαηλίτες έρριξαν σε ένα ξεροπήγαδο την φωτιά από την τελευταία θυσία που έκαναν, ώστε να βρουν μετά από την ίδια φωτιά και να αρχίσουν πάλι τις θυσίες. Και πράγματι, μετά από εβδομήντα χρόνια, όταν επέστρεψαν, βρήκαν από εκείνη την φωτιά και άρχισαν τις θυσίες.
Σε κάθε δύσκολη περίοδο δεν παρασύρονται όλοι. Ο Θεός διατηρεί μία ζύμη για τις επόμενες γενιές. Οι Κομμουνιστές δούλεψαν εβδομήντα χρόνια και κράτησαν εβδομήντα πέντε χρόνια- πάλι τρεις γενιές. Οι Σιωνιστές, πόσα χρόνια έχουν που δουλεύουν, αλλά ούτε επτά χρόνια δεν θα κρατήσουν.

«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ A’ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΩΠΟ»

Μια αληθινή ιστορία.....

Ανάμεσα στους Μικρασιάτες πρόσφυγες, που είχαν φθάσει στην Ελλάδα στα τέλη του φοβερού 1922, ήταν και ένα ορφανό παιδάκι με το όνομα, Συμεών.
Κάθε πρωΐ, ο μικρός Συμεών, πριν καταλήξει στο λιμάνι γιά αναζήτηση εργασίας, έμπαινε στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος,γονάτιζε στην εικόνα του Χριστού, και Τον παρακαλούσε να Τον βοηθήσει,γιά να εξοικονομήσει τον επιούσιο άρτο.Του έλεγε λοιπόν, γονατιστός:
«Καλημέρα Χριστέ μου! Είμαι ο Συμεών.Βοήθησε με να βγάλω και σήμερα το ψωμάκι μου.»!
Το βράδυ που τέλειωνε την όποια περιστασιακή εργασία του, ξαναέμπαινε στην Εκκλησία, γονάτιζε και πάλι στην εικόνα του Χριστού και έλεγε:
Καλησπέρα Χριστέ μου! Είμαι ο Συμεών.
Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα να βγάλω το ψωμάκι μου! Καληνύχτα!
Η συνήθεια αυτή δεν διεκόπη ποτέ.
Πέρασαν τα χρόνια,
ο Συμεών έφθασε στα γεράματα,μόνος χωρίς οικογένεια.Κάποια στιγμή αρρώστησε και κατέληξε στο νοσοκομείο.
«Παππού, δεν έχεις δικούς σου ανθρώπους; Δεν βλέπω να έρχονται γιά να σε δουν…»,του είπε η Προϊσταμένη.
Και η απάντηση του μοναχικού Συμεών:
«Όχι δεν είμαι μόνος… Έρχεται ο Χριστός,
πρωΐ και βράδυ!».
«Και τί σου λέει παππού, ο Κύριος;».
«Καλημέρα Συμεών! Είμαι ο Χριστός! Υπομονή, υπομονή…»
Η Προϊσταμένη, η οποία καταγόταν από την Πάτρα, ενημέρωσε γιά το περιστατικό τον γέροντά της,τον ενάρετο αείμνηστο Αρχιμ.π. Χριστόδουλο Φάσο. Αυτός ανέβηκε στην Αθήνα και επισκέφθηκε τον ασθενή.
Ο Συμεών,στην ερώτηση του γέροντα περί της επισκέψεως του Κυρίου, του απαντάει ως εξής: «Ναι,παππούλη!
Πρωΐ-βράδυ με επισκέπτεται ο Χριστός!».
«Συμεών,μήπως είναι φαντασία σου;», ξαναρωτά ο γέροντας.
«Όχι παππούλη μου,δεν είμαι φαντασμένος!
Ο Χριστός είναι!
Να, ήλθε και σήμερα!»
«Ήλθε και σήμερα;», ερώτησε με απορία ο γέροντας.
«Ναι γέροντα!
Ήλθε! Πρωΐ-πρωΐ!».
«Και τί σου είπε Συμεών;».
«Καλημέρα Συμεών! Είμαι ο Χριστός!
Κάνε ακόμη λίγη υπομονή!
Σε τρείς ημέρες, πρωΐ-πρωΐ, θα έλθω να σε πάρω κοντά Μου!»,
έτσι μου είπε ο Κύριος.
Και την τρίτη ημέρα, πρωΐ-πρωΐ, ο Συμεών άρχιζε να φωνάζει όλος χαρά:
«Να, ήλθε ο Χριστός γιά να με πάρει!».
Και ευθύς,ο καλός και απλός Συμεών εκοιμήθη εν Κυρίω!

Μέγα Γεροντικό

Το δώρο της Θείας Λειτουργίας.

Η ίδια η Θεία Λειτουργία, από την αρχή αρχή της, διακηρύσσει τί ακριβώς είναι: Είναι η ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Δηλαδή η ευλογημένη Βασιλεία του Τριαδικού Θεού, τώρα και πάντοτε και εις τους απέραντους αιώνες των αιώνων.
Ο μόνος τρόπος για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από το παρελθόν, είναι να του δοθεί ένα μέλλον. Κι ο μόνος που μπορεί να δώσει μέλλον είναι ο Τριαδικός Θεός, που δίνει το μέλλον της Βασιλείας Του. Είναι το μεγαλύτερο δώρο που παίρνει ο άνθρωπος από τώρα και θα παίρνει πάντα, φτάνει να το θέλει. Είναι δώρο Θεού.

Όταν μας δίνουν δώρα, εμείς απλά ευχαριστούμε. Γι’ αυτό και η Θεία Λειτουργία εκτός από Βασιλεία λέγεται και Θεία Ευχαριστία. Η Βασιλεία του Θεού είναι ένα μελλοντικό γεγονός που πρόκειται να έρθει με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Όμως μέσα στη Λειτουργία γίνεται το μέγα θαύμα να το γευόμαστε από τώρα, μέσα στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
Όμως, τι είναι ακριβώς η Θεία Λειτουργία,πώς γίνεται; Για να γίνει η Λειτουργία συνάζονται κατ’ αρχήν οι πιστοί σ’ έναν τόπο, στο ναό του Θεού, στην Εκκλησία. Έτσι από άτομα γίνονται Σύναξη, Ενότητα Πιστών. Ομολογούν δημόσια την ορθόδοξη πίστη τους με το Σύμβολο της Πίστεως, αφού προηγουμένως συγχωρούν ο ένας τον άλλο, με το «αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν…».

Αλληλοσυγχωρούνται γιατί δεν μπορείς να κοινωνάς χωρίς να έχεις συγχωρέσει και χωρίς να έχεις την ίδια πίστη με τους ορθόδοξους αγίους. Και τότε καλούμε, μέσω του ιερέα και των ψαλτών, το Άγιο Πνεύμα να μεταβάλει τον άρτον και τον οίνον που εμείς προσφέραμε, σε Σώμα και Αίμα Χριστού του Θεού.
Ακολούθως η Θεία Κοινωνία θα μεταδοθεί σε όλους εμάς για να γαληνέψει η ψυχή μας, να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μας, να λάβουμε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, να πάρουμε θέση στη Βασιλεία των Ουρανών που έρχεται και για να έχουμε το θάρρος να παρουσιαστούμε μπροστά στον Θεό χωρίς να κατακριθούμε. Ακόμα, προσφέρουμε τα τίμια δώρα για όλους εκείνους τους κεκοιμημένους μας που έφυγαν απ’ αυτή τη ζωή, εξαιρέτως δε για την Παναγία μας Θεοτόκο Μαρία και όλους τους Αγίους.

Όμως στη Θεία Λειτουργία δεν φέρνει κανείς μόνο τον εαυτό του. Θυμάται και ονόματα, ονόματα προσώπων που είτε είναι ζωντανοί είτε έχουν φύγει απ’ αυτή τη ζωή. Η Θεία Λειτουργία μας δίνει τη δυνατότητα της μνημόνευσης ονομάτων, τόσο κεκοιμημένων όσο και ζωντανών.
Όταν ακούγεται το «εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου υπερευλογημένης ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου», τότε οι ιερείς και ο λαός, μνημονεύουμε τα ονόματα που έφερε ο καθένας μέσα στην ψυχή του. Με αυτό τον τρόπο καταγράφουμε αυτά τα ονόματα στην αιώνια μνήμη του αιώνιου Θεού. Όλα αυτά τα ονόματα, θα τα θυμηθεί στη Δευτέρα Του Παρουσία. Έτσι βοηθάμε και πολλούς που έφυγαν από αυτή τη ζωή, για να έχουν αιώνια ζωή μετά τη Δευτέρα Παρουσία.

Στη συνέχεια γίνεται η μετάδοση του Σώματος και του Αίματος του Χριστού στους πιστούς. Επειδή μερικές φορές δημιουργούνται απορίες γύρω από αυτό το θέμα, θα ήθελα να τονίσω για ακόμα μια φορά την πραγματικότητα. Όταν κοινωνούμε, λαμβάνουμε το ίδιο το Σώμα και Αίμα του Χριστού κι όχι σύμβολα αυτών.
Στη Λειτουργία δεν υπάρχει τίποτα το συμβολικό, δεν πρόκειται για μια αναπαράσταση των Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού. Η Λειτουργία δεν είναι θείο θέατρο, αλλά πραγματικότητα. Ο Χριστός είναι παρών υποστατικά, δηλαδή με όλη την υπόστασή του και θυσιάζεται πραγματικά δηλαδή σωματικά.

Και όταν λαμβάνουμε τη Κοινωνία, τρώμε το αληθινό Του Σώμα και πίνουμε το αληθινό του Αίμα. Όταν δε τρώμε και πίνουμε από το Άγιο Ποτήριο, γινόμαστε «σύσσωμοι» του Χριστού, δηλαδή ενωνόμαστε πραγματικά και όχι συμβολικά με το Σώμα και το Αίμα Του, δηλαδή αποκτούμε κι εμείς αιώνια ζωή και έτσι νικούμε το θάνατό μας, μεταλαμβάνοντας Αναστάσιμο Σώμα και Αίμα Χριστού.

Κατά μία παλαιά και ευλογημένη συνήθεια, που συνεχίζεται και σήμερα στον τόπο μας, ο λαός μας δεν λέει «πάμε στη Θεία Λειτουργία», αλλά «πάμε στην Εκκλησιά». Ασυνείδητα λοιπόν ο λαός μας ταυτίζει τη Θεία Λειτουργία με την Εκκλησία, κι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια που ανακεφαλαιώνει όλα αυτά που είπαμε πιο πάνω. Στη Θεία Λειτουργία φανερώνεται η Εκκλησία. Πηγαίνοντας δε στην Εκκλησία και μετέχοντας στη Θεία Ευχαριστία, γινόμαστε Σώμα και Αίμα Χριστού, και αφού όλοι όσοι συναζόμαστε εκεί κοινωνούμε του ιδίου Σώματος και Αίματος, γινόμαστε όλοι αδέλφια.
Για να ελευθερωθούμε από τις πολλές μας μέριμνες και αγωνίες, πρέπει να δώσουμε χρόνο και χώρο στον Θεό που πάντοτε μάς περιμένει όλους. Και αυτός ο χώρος και ο χρόνος, είναι η Θεία Λειτουργία.

Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου.
askitikon

Πολλοί πᾶμε στo Χριστό, στην Έκκλησία Του, ἀλλά λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι που ὠφελοῦνται

Πολλοί πᾶμε στό Χριστό, στήν Έκκλησία Του, ἀλλά λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι πού ὠφελοῦνται, γιατί δέν πᾶνε μέ συνειδητοποιημένη πίστη, ὅπως ἔκανε ᾑ αἱμορροοῦσα γυναῖκα τοῦ Εὐαγγελίου. Πάρε ἕνα ξύλο καί βάλτο στήν πρίζα τοῦ ρεύματος, δέν θά γίνει τίποτα. Πάρε ἕνα σύρμα καί βάλτο στήν πρίζα τοῦ ρεύματος καί θά γίνει ἠλεκτρική ἐκκένωση.
Ἄρα γιά νά πάρεις, πρέπει νά γίνεις ὁ ἀνάλογος δέκτης. Καί ὁ ᾄνθρωπος πού πηγαίνει στό Χριστό μέ πίστη, γίνεται δεκτικός στό νά μεταδοθεῖ τό Θεῖο μέσα του.''

Δημήτριος Παναγόπουλος- Ιεροκήρυκας

“ΛΟΥΚΟΥΜΙΑ ΑΠΟ ΧΙΟΝΙ” (ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Μαρτυρία π. Σ. Α., αποφοίτου Αθωνιάδος: «Ήταν 10 Φεβρουαρίου 1980. Τα χιόνια αργούν να λυώσουν, γι’ αυτό λίγοι κατηφορίζουν προς το οικειότερο Κελλί της αγιώνυμης πολιτείας, την “Παναγούδα”.
Το θεώρησα χρυσή ευκαιρία γιατί θα τον εύρισκα μόνο.
Έλαβα ευλογία από τον Σχολάρχη και κατηφόρισα προς την απέριττη καλύβη του π. Παϊσίου για να τρυγήσω λίγη πνευματική αμβροσία.
»Μόλις έφθασα στην αυλόπορτα τράβηξα το συρματόσχοινο και χτύπησε το καμπανάκι. Ο Γέροντας βγήκε, μου κατέβασε το κλειδί και άνοιξα την πόρτα.
Με υποδέχθηκε και μου είπε να καθήσω.
–Τι γίνεται, Γέροντα; Πως είσθε; τον ρώτησα.
– Τι να κάνω… είμαι κουρασμένος, είμαι και άρρωστος… (είχε γρίπη). Δεν μ’ αφήνει ο κόσμος να πεθάνω…
– Όχι, Γέροντα, σας χρειαζόμαστε, του είπα.
– Φαίνεται έχω αμαρτίες ακόμα, είπε, γραμμάτια… Δεν έχω και τίποτα να σε φιλέψω. Κάτι λουκούμια που είχα τά ‘φαγαν οι τελευταίοι επισκέπτες που ήρθαν εδώ το μεσημέρι από τις Καρυές.
–Δεν θέλω τίποτα, Γέροντα, για συζήτηση ήρθα.
– Όχι, για στάσου, είπε.
»Και χωρίς να χάση καιρό βγήκε έξω στο χιόνι.
Τον παρακολουθούσα από περιέργεια. Από την ολάνοιχτη πόρτα τον έβλεπα σκυφτό προς το χιόνι. Είχε την πλάτη προς εμένα και σαν να έκανε κάτι.
Σε λίγο μπήκε μέσα κρατώντας ένα τενεκεδάκι και μέσα φαίνονταν κάτι ανισομεγέθη σκευάσματα με αποτυπωμένες δαχτυλιές και σημάδια παλάμης.
Όλα ακανόνιστα, άλλα μεγαλύτερα, άλλα μικρότερα. Όλα άσπρα και σαν να είχαν πολλή άχνη πασπαλισμένη από πάνω, όπως είναι το χιόνι.
– Πάρε, μου είπε. Πάρε να φας.
»Έφαγα ένα. Η γεύση ήταν σαν λουκούμι και στην κυριολεξία ήταν λουκούμι.
–Πάρε άλλο ένα, μου είπε, αλλά όχι άλλα.
–Ωραία τα λουκούμια, π. Παΐσιε, είπα.
– Ποια λουκούμια; Χιόνι είναι, είπε γελώντας. Κοίταξε, μου είπε, μην πης τίποτα σε κανέναν. Με πόσα παιδιά μένεις στον θάλαμο; Πάρτα να τα δώσης στα παιδιά, αλλά προσοχή δεν θα πεις τίποτα.
»Έφυγα από το Καλύβι γιατί νύχτωνε και έκανα όπως μου είπε ο Γέροντας.
Από τα λουκούμια αυτά που τα έκανε ο Γέροντας με το χιόνι έφαγαν και άλλα τρία παιδιά του θαλάμου μου.
Αλλά δεν είπα τίποτα για την προέλευσή τους, διότι δεν είχα ευλογία.
Τώρα που ο Γέροντας εκοιμήθη και ήρθη το “επιτίμιον” το εξιστορώ εις δόξαν Θεού».

Βίος Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου,
Ιερομονάχου Ισαάκ Άγιον Όρος, 2016
σελ. 567-569
ekklisiaonline