"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Κύριε μη μ' ελεήσεις....

Σε κάποια Μητρόπολη, εκτός των Ιερέων Διακόνων και Μοναχών, υπήρχε και ένας ασκητής, σε ένα μικρό νησάκι που ονομαζόταν Ησύχιος. Για πολλά χρόνια ο Μητροπολίτης της περιοχής , δε φρόντισε να γνωρίσει τον ασκητή αυτόν. Αποφάσισε λοιπόν, κάποια ημέρα, να τον επισκεφθεί. Πήρε δύο συνοδούς και με το καΐκι έφτασαν στο νησάκι. Το ασκητήριο βρισκόταν περίπου εφτακόσια (700) μέτρα από την παραλία. Ανέβηκαν την πλαγιά, μπήκαν μέσα στην εκκλησία και αντίκρισαν έναν μοναχό, γονυπετή, μπροστά στην εικόνα του Χριστού, προσευχόμενο και λέγοντα «Κύριε μη με ελεήσεις». Ο Μητροπολίτης γύρισε, είδε τους συνοδούς του, χαμογέλασε και τους είπε Κρίμα τον κόπο που κάναμε να έρθουμε έως εδώ. Αυτός είναι «ΑΣΧΕΤΟΣ» ! Ο γέροντας, βυθισμένος στην προσευχή του, δεν αντελήφθη τους επισκέπτες του.

Τότε ο Μητροπολίτης, κτύπησε το μπαστούνι του στο δάπεδο της εκκλησίας. Άκουσε τον θόρυβο ο Ασκητής, γύρισε και είδε το Μητροπολίτη. Του φίλησε το χέρι και τον καλωσόρισε στο ασκητήριό του. Κουβέντιασαν λίγο και ο Μητροπολίτης με τη συνοδεία του σηκώθηκαν να φύγουν. Φεύγοντας ο Μητροπολίτης με αυσηρό ύφος, είπε στον ασκητή «Πατέρα Ησύχιε, όταν προσεύχεσαι, να λες «Κύριε ελέησόν με», γιατί όπως το λες είναι λάθος. Μάλιστα – μάλιστα Δέσποτά μου. Απάντησε ταπεινά ο γέροντας. Ο Δεσπότης, σχεδόν εκνευρισμένος για το χρόνο που είχε χάσει , έδωσε εντολή να ετοιμασθούν να φύγουν. Ο Ησύχιος καθόταν στην αυλή της εκκλησίας, μέχρι που έφτασαν σχεδόν στην παραλία. Γύρισε στην εκκλησία, έσκυψε να προσευχηθεί, μα ξέχασε πώς του είχε πει ο Δεσπότης να προσεύχεται.

Σηκώθηκε, κατηφόρισε στην παραλία, μα το καΐκι, είχε απομακρυνθεί. Τότε, όσο πιο γρήγορα, μπορούσε έτρεχε, στην επιφάνεια της θάλασσας, για να προλάβει τον Δεσπότη. Ο ναύτης του καϊκιού, τον είδε και φώναξε τον καπετάνιο και το Μητροπολίτη. Όταν είδαν τον ασκητή να περπατά στη θάλασσα, γύρισαν πίσω. Όταν έφθασαν κοντά, με δάκρυα στα μάτια ο ασκητής, φώναξε στο Μητροπολίτη: «Δέσποτά μου, συχώρα με, αλλά ξέχασα πώς μου είπες να προσεύχομαι». Ο Μητροπολίτης κούνησε το κεφάλι του, τον κοίταξε για λίγο σιωπηλός, κύλησαν κάποια δάκρυα στα μάτια του και γύρισε και είπε στον Ησύχιο. Πήγαινε αδελφέ και κάνε ό,τι έκανες μέχρι σήμερα....

«Νὰ πιστεύεις στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν φοβᾶσαι τίποτα! Γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ ὅλα! Το ὅτι στενοχωριόμαστε δείχνει ὅτι δὲν ἐμπιστευόμαστε τὴ ζωὴ μας στὸ Χριστό. Νὰ ξέρεις, ὅτι τίποτα δὲν γίνεται, χωρὶς νὰ ὑπάρχει αἰτία. Οὔτε μία πευκοβελόνα δὲν πέφτει ἀπὸ τὸ πεῦκο, ἂν δὲν θέλει ὁ Θεός. Γι' αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ μὴν στενοχωριέσαι, γιὰ ό,τι σοῦ γίνεται. Ἔτσι ἁγιαζόμαστε.»

Ὅσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ?
Η καλύτερη προσευχή, που καθιερώθηκε από την Παράδοση της Εκκλησίας μας, είναι η Ευχή του Ιησού: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Ο απόστολος Παύλος ζήτησε από τους χριστιανούς να προσεύχονται αδιάλειπτα (Α΄Θεσ. 5,17) και να επιμένουν στην προσευχή (Ρωμ. 12,12). Αυτή την προσευχή αξίζει να την επαναλαμβάνουμε ασταμάτητα.
Η αδιάλειπτη προσευχή ζωογονεί την ψυχή. Όπως ποτίζεις συνεχώς ένα λουλούδι για να μη μαραθεί, έτσι χρειάζεται με την προσευχή να ποτίζεται η ψυχή με τη θεία Χάρη για να μη μαραθεί πνευματικά.
Η αδιάλειπτη προσευχή δείχνει τη μεγάλη αγάπη προς τον Θεό και τον πόθο για συνεχή επαφή μαζί Του. Όπως κάθε παιδί λέγοντας τη λέξη «μαμά» χαίρεται και τη χρησιμοποιεί συνεχώς, έτσι και ο κάθε χριστιανός αγάλλεται και δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει αδιαλείπτως το όνομα του σωτήρα Χριστού.
Η αδιάλειπτη προσευχή στρέφει σταθερά τον άνθρωπο προς τον Θεό και ο Θεός καθαρίζει τον προσευχόμενο από τα πάθη του. Η προσευχή αυτή λειτουργεί ως ασπίδα, που συνεχώς αποκρούει τα βέλη του πονηρού, δηλαδή τις κακές σκέψεις και τις αμαρτωλές επιθυμίες που εκσφενδονίζει αόρατα εναντίον μας.

Μια ιστορία για την θεραπεία της ψυχής μας …

Μια ιστορία για την θεραπεία που προσφέρει το να μπορούμε να δούμε στις λάθος πράξεις των συνανθρώπων μας τον εαυτό μας.

Κάποτε ένας μοναχός κάποιας Μονής παρακάλεσε τον Θεό να του ανοίξει τα μάτια για να βλέπει σε κάθε άνθρωπο την κρυμμένη κακία και να μπορεί έτσι να προτρέχει σε βοήθεια.

Όταν ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή του, ο μοναχός προσπάθησε να εντείνει τις προσπάθειες του, καθώς τώρα διέκρινε με σαφήνεια το κακό.

Εξαιτίας όμως της πνευματικής του ανωριμότητας, το κακό τον γέμισε τρόμο, και στη συνέχεια ένιωσε αηδία και τελικά αποστροφή για τους ανθρώπους.

Μια μέρα έφτασε στο μοναστήρι κάποιος που ήθελε να μιλήσει με το γέροντα της Μονής. Ο μοναχός που είχε αξιωθεί να βλέπει το κακό, βλέποντας πόσο αμαρτωλός και βαθιά εξαχρειωμένος ήταν ο επισκέπτης, του είπε τα εξής:
«Πώς τολμάς να εμφανίζεσαι και να ζητάς το γέροντα έτσι όπως είσαι; Η παρουσία σου τον προσβάλλει»! Ο επισκέπτης έφυγε.

Ο γέροντας τότε κάλεσε τον μοναχό και τον ρώτησε αν είχε έλθει κανείς.
«Ναι», απάντησε ο μοναχός.
«Και γιατί δεν είναι εδώ;», ξαναρώτησε ο γέροντας.
«Τον έδιωξα…».

Ο γέροντας τον κοίταξε και του είπε:
«Δεν σκέφτηκες ό,τι ίσως αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία του ανθρώπου αυτού;»

Ο νεαρός μοναχός ταραγμένος, ζήτησε από το γέροντα να ικετεύσει το Θεό να του αφαιρέσει το διορατικό χάρισμα που είχε λάβει. Όμως ο γέροντας του απάντησε:
«Όχι, ο Θεός δεν παίρνει πίσω ό,τι δωρίζει. Θα Του ζητήσω όμως, όταν θα βλέπεις το κακό σε κάποιον άνθρωπο, να το βιώνεις σαν να ήταν δικό σου, επειδή και αυτός και εσύ είστε μέλη ενός μοναδικού σώματος, του σώματος της ανθρωπότητας…»

Ο ίδιος αυτός μοναχός, στα πλαίσια των περιοδειών του, έφτασε κάποτε έξω από ένα σπίτι, όπου και ζήτησε φιλοξενία ή πιο συγκεκριμένα να του επιτρέψουν να μπει και να του παραχωρήσουν ένα μικρό χώρο για να προσευχηθεί. Δεν ικέτεψε για καταφύγιο και στέγη, παρά μόνο για το δικαίωμα να κάνει την προσευχή του.

Ο οικοδεσπότης ξαφνιάστηκε, και όταν ο φιλοξενούμενος του μπήκε στο δωμάτιο και άρχισε να προσεύχεται, έστησε αυτί. Ξαφνικά άκουσε τον μοναχό να προσεύχεται κλαίγοντας και να εξομολογείται στο Θεό τα αμαρτήματα του οικοδεσπότη (που ήταν άνθρωπος κακός, φορτωμένος με πολλά αμαρτήματα) σαν να τα είχε διαπράξει ο ίδιος.

Ακούγοντας όλα του τα αμαρτήματα, ο οικοδεσπότης είδε τον εαυτό του. Μέσα από τα μάτια εκείνου του δίκαιου ανθρώπου, κοίταξε τον δικό του εαυτό. Τρόμαξε, άρχισε να μετανοεί και να κλαίει. Εξομολογήθηκε στο μοναχό εκείνο και μόλις τελείωσε, είχε πια θεραπευτεί.

Από το βιβλίο του Anthony Bloom «Το μυστήριο της ίασης»
https://www.askitikon.eu/

Ὁ καλύτερος βοηθός, κατά τήν ὥρα τῆς ἐξόδου τῆς ψυχῆς ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, εἶναι ἡ νοερά προσευχή...

Ο καλύτερος βοηθός, κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής από τον κόσμο αυτόν, είναι η νοερά προσευχή... πνευματικά λόγια του Γέροντα σου Εφραίμ της Αριζόνας που πάντα μας θύμιζες. Τρεις ημέρες από την εκδημία σου λίγα λόγια αγάπης από τον πρόλογο του βιβλίου σου ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ. "Η Εκκλησία μας είναι θεμελιωμένη στου Αίμα της σταυρικής θυσίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στο αίμα εκατομμυρίων Μαρτύρων, που ακολούθησαν το παράδειγμα Του. Μέσα στα νέφη των μαρτύρων, ξεχωρίζουν οι μεγαλομάρτυρες. Οι μεγαλομάρτυρες της Εκκλησίας μας είναι τα πολύτιμα διαμάντια που τη στολίζουν, είναι τα φωτεινά αστέρια που την κοσμούν. Αγάπησαν τον Κύριο με όλη τους την ύπαρξη και θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή, για να ζήσουν αιώνια μαζί Του...
15 Αυγούστου 2007 Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Ο Γέροντας της Καλύβης "Εισοδίων της Θεοτόκου" Νέας Σκήτης Μοναχός Αλύπιος".
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλον σου Αλύπιο Μοναχό.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2 ... st_70.html
http://hristospanagia3.blogspot.com/

Παλεύουμε να γίνουμε τέλειοι και στο τέλος μας τρώει η νεύρωση της τελειότητας, την οποία τελικά δεν φτάνουμε ποτέ. Δεν έχει νόημα να γίνεις τέλειος αλλά να είσαι πραγματικός και ανθρώπινος. Όταν το καταφέρεις αυτό έχεις ήδη ξεκινήσει το ταξίδι για την Αγιότητα. Ο Άγιος δεν είναι τέλειος, είναι όμως ένας συνειδητοποιημένος ατελής και βαθιά αγαπημένος. Αγιότητα σημαίνει «αγαπώσα καρδιά». Και όταν ξέρεις σε βάθος ποιος είσαι , τότε ξέρεις και ποιος πρέπει να γίνεις : «Ο αγαπημένος του Αγαπημένου»!!!. Η βαθιά συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας είναι το κλειδί που ανοίγει τις Πύλες της Βασιλείας των Ουρανών. Να ξέρεις ποιος είσαι. Να ξέρεις Ποιος σε έκανε και που πηγαίνεις. Οι Άγιοι δεν ήθελα να γίνουν Άγιοι ήθελαν να γίνουν αγάπη. Και όταν γίνεις αγάπη είσαι και Άγιος..!

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

Το παρελθόν σου φωνάζει, σε καλεί, σε τραβάει να γυρίσεις πίσω.

Άφησέ το να ουρλιάζει, θα σταματήσει κάποια στιγμή όταν δεν του δώσεις τροφή ακόμα και με τις σκέψεις σου. Περπατάμε μπροστά, δεν γυρνάμε πίσω, δεν σταματάμε να κοιτάξουμε, γι’ αυτό ό,τι αφήνουμε να μην μένει μισό. Να φεύγεις με ψηλά το κεφάλι και καθαρή τη συνείδηση. Να έχεις αφήσει πίσω το αποτύπωμα της αγάπη σου και όχι τους κάλυκες από τις σφαίρες του θυμού σου. Μην αφήνεις εκκρεμότητες. Και όταν πάρεις απόφαση να φύγεις, να το κάνεις με σιωπή και όχι με φωνές, αθόρυβα και με ομορφιά, όχι με ασχήμια. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στη ζωή αλλά μονοπάτια που καλείσαι να περπατήσεις και καινούριες διαδρομές που καλείσαι να χαράξεις. Να έχεις παλέψει! Μην φύγεις με ψηλά τα χέρια, αλλά μαχόμενος. Το παρελθόν υπάρχει μόνο για να μεταμορφώσουμε τους πόνους σε σφραγίδες αγιότητας και όχι για να κυοφορούμε τις πληγές. Μα θα πεις και η υπομονή; Υπομονή κάνεις όπου μπορείς και όσο μπορείς ανάλογα με τις δυνάμεις σου και τις καταστάσεις.

Έχει τελικά όρια η υπομονή; Έχει! Οι πραγματικές σου εσωτερικές αντοχές. Όχι αυτές που φτιάχνεις με το μυαλό σου και τη σκέψη σου αλλά αυτές που έχει το «είναι» σου. Αυτός τελικά ο οριοθετημένος εαυτός. Μέχρι που πάει και μέχρι που αντέχει. Δεν χρειάζεται να σπάσεις τα όρια σου. Πήγαινε εκεί που μπορείς και αντέχεις και το αδύνατο θα το «δώσει» η αγάπη και η φιλανθρωπία του Θεού. Φυσικά πάντα για ωφέλεια και σωτηρία.
Η υπομονή είναι μάταιη όταν ο σπόρος πέσει στο τσιμέντο ή όταν η υπομονή τελικά κάνει τη μετάσταση ακόμα μεγαλύτερη. Όταν μας λέει κάποιος να υπομένουμε δεν το κάνουμε ακίνητοι περιμένοντας αυτόματες αλλαγές αλλά κάνουμε υπομονή σαν στρατιώτες στη μάχη ακολουθώντας τα βήματα Εκείνου. Κάνουμε υπομονή ως κίνηση σε διάλογο με τον Χριστό και όχι ως μια στάση αναμονής για να αλλάξουν τα πράγματα χωρίς κόπο. Ένας ζωγράφος δεν περιμένει τα χρώματα να πάνε μόνα τους στον καμβά αν ο ίδιος δεν πάρει το πινέλο να αρχίζει να ζωγραφίζει.

Παίρνουμε την ευθύνη της υπομονής πάντα με πνευματική ωριμότητα και ωφέλεια διότι δεν είναι πάντα προδοσία ή δειλία να φεύγεις. Μπορεί η φυγή να είναι σωτήρια και για σένα και για τον άλλον και για τις καταστάσεις γενικότερα. Υπάρχει ένα πατερικό ρητό που λέει «Φεύγε και σώζου» , μπορεί η φυγή να είναι λύτρωση , μπορεί όμως να είναι και από δειλία , εγωϊσμό και προδοσία. Και τι θα κάνω τελικά ! ;; Ανάλαβε την ευθύνη και τις επιλογές σου στη διάκριση και την προσευχή…

π.Σπυρίδων Σκουτης – euxh.gr
Μπορεί η φυγή να οδηγήσει και στη λύτρωση . . . - ΕΥΧΗ.gr

«Μια γυναίκα ρωτήθηκε κάποτε:
-Τι κερδίζετε με το να «προσεύχεστε» τακτικά στον Θεό;
Αυτή απάντησε:
-Γενικά «δεν κερδίζω τίποτα», αλλά «χάνω πράγματα».
Και παρέθεσε όλα όσα έχασε προσευχόμενος στον Θεό τακτικά:
- Έχασα την περηφάνια μου.
«Έχω χάσει την αλαζονεία μου».
«Έχω χάσει την απληστία μου».
-Έχασα το φθόνο μου.
-Έχασα την ψυχραιμία μου.
-Έχασα την όρεξή μου.
-Έχασα την ευχαρίστηση του ψέματος.
-Έχασα τη γεύση μου για την αμαρτία.
-Έχασα την ανυπομονησία, την απόγνωση και την αποθάρρυνση.
Η προσευχή παιδεύει, δυναμώνει και θεραπεύει.
Η προσευχή είναι το κανάλι που μας συνδέει απευθείας με τον Θεό!».

apantaortodoxias

Πήγαινε νά τόν επισκεφτείς στη Σουρωτή,πες του ότι θες με πίστη και εκείνος που έχει μεγάλη παρρησία στο Θεό θα στο δώσει

Ήταν θυμάμαι Φθινόπωρο του 1994 όταν πήγα σέ ένα σπίτι στη δυτική Θεσσαλονίκη ασκώντας τό επάγγελμα μου...
Ό άνθρωπος που θά ανανέωνε τό συμβόλαιο του ήταν πρώτος εξάδελφος του Αγίου Παϊσίου.
Στην αρχή δεν τό γνώριζα και καθήμενος στο σαλόνι του σπιτιού του περιμένοντας νά έρθει με τό κέρασμα αντίκρισα ότι όλος ο χώρος είχε τίς φωτογραφίες τού Αγίου....
-Μεγάλη μορφή ό Γέροντας τού λέω....
-Τόν γνώρισες;με ρωτάει...
-Δεν είχα τήν τιμή, δεν πρόλαβα, διότι λίγους μήνες πρίν είχε φύγει από την ζωή....
-Ήταν πρώτος εξάδελφος μου αλλά δεν πειράζει,μπορείς και τώρα νά τόν γνωρίσεις είναι στο μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην
Σουρωτή... Πήγαινε νά τόν επισκεφτείς, πες του ότι θες με πίστη και εκείνος που έχει μεγάλη παρρησία στο Θεό θα στο δώσει....(Φτάνει νά είναι ωφέλιμο για σένα).Και πες του να με συγχωρέσει και εμένα πού έχωλίγο καιρό νά πάω για νά δω τι κάνει..... δώσε χαιρετίσματα τόν αγαπώ πολύ πες του όταν πάς....
(Τί φυσικότητα νά σου μιλάει κάποιος για έναν Άγιο Άνθρωπο που ενώ έφυγε από την ζωή έμοιαζε σαν να ήταν εν ζωή κάπου μακριά...)
Θά σού πω και κάτι ακόμα πρίν φύγεις.....
Ο Γέροντας Παϊσιος όταν ήταν άρρωστος και θά έκανε εξετάσεις στο Θεαγένειο Νοσοκομείο....Τόν φιλοξενήσαμε τρεις ημέρες... τίς δύο από αυτές ήταν έγκλειστος στο δωμάτιο του και προσευχόταν.... έφαγε όλο και όλο μισή πατάτα και μία πηρουνιά ραδίκια.... Είχε νά βγεί από το δωμάτιο παρά πολλές ώρες.... Πίστεψα μήπως έπαθε κάτι λόγω κυρίως της επιδείνωσης της
Υγείας του... Φοβήθηκα.!... Άνοιξα τήν πόρτα του δωματίου ίσα.. ίσα .... και τί να δω!!!....
Ό Γέροντας γονατιστός σέ στάση προσευχής ....Ιπτατο στον αέρα σέ μία φωτεινή Νεφέλη..!
Συγκλονιστικό αλλά και πολύ φυσικό για έναν άνθρωπο που αξιώθηκε νά γίνει σκεύος εκλογής τού Αγίου Πνεύματος και νά φτάσει στην Αγιότητα....

Ας έχουμε τίς πρεσβείες τού Αγίου Παϊσίου[...]

ΟΧΙ ΨΕΥΤΟ ΑΓΙΟΣΥΝΗ, ΟΧΙ ΨΕΥΤΟ ΕΥΣΕΒΙΣΜΟ

Δυστυχῶς, δέν εἴμεθα ἐκεῖνοι πού ἔπρεπε νά εἴμεθα. Τό ξέρουμε ὅλοι πώς πρέπει νά εἴμεθα. Καί, ἐπειδή δέν εἴμεθα, ἀναστενάζουμε. Καί ὁ θρῆνος τῆς ψυχῆς εἶνε, διότι λείπει ἡ ἁγιότης. Δέν εἴμεθα ἅγιοι.
Αὐτή εἶνε ἡ πικρία τῆς ψυχῆς. Δέν ἔχουμε τήν ἁγιότητα. Αὐτό τό ἅγιον σήμερα λείπει. Εἶνε βαθιές οἱ ρίζες τῆς ἁγιότητος.
Ὄχι ψευτοαγιωσύνη, ὄχι ψευτοευσεβισμός, ἀλλά εἰλικρινῆ καί ἅγια καρδιά νά ἔχωμε. Καί ἄν κάπου-κάπου πέφτουμε, καί πάλι νά σηκωνώμεθα. Καί ἐάν χιλιάκις, λέει ὁ Χρυσόστομος, πέσης, χιλιάκις νά σηκωθῆς. Ποτέ μήν ἀπελπιστῆς. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶνε ὠκεανός ἀπέραντος καί ἀνεξάντλητος. «Μέγας εἴ, Κύριε»!
Ἀλλά δυστυχῶς σήμερα οἱ Χριστιανοί εἶνε ἄοπλοι. Μᾶς ἔχει ἀφοπλίσει ὁ διάβολος. Φανταστῆτε ἕνα στρατό ἀφοπλισμένο! Ὁποία ἀδυναμία.
Χρειάζεται λοιπόν ψυχική θωράκισις. Ὄχι ἄοπλοι. Εἵς τα ὅπλα, στά ἱερά ὅπλα! Κι ὅταν ἔχωμε τά ὅπλα αὐτά, τίς καθ’ ἡμῶν; – καί ἕνας ἀκόμα, λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «ἐδίωξε χιλίους»! (Ἰησ. Ναυή 23, 10 Δευτ. 32,30)

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο «Οἱ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ» τοῦ Γέροντος π.Αυγουστίνου, Ἐπισκόπου Φλωρίνης – ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΩΝΙΟΝ!)